top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Öykü: Birtakım Fobiler

    "Hastalıkların artık çok hızlı bulaştığını bilmiyor olamaz. Bu dağınıklık işini çok abarttı. Belli ki ilişkimizi sarsmak istiyor." Tuba Susoy Toprak Gece doğru dürüst uyuyamadım. Morarmış gözaltı torbalarımla başımı yavaşça çevirip salondaki pencereye baktım. Kapalı. Gökyüzü aynı. On beş katlı apartmanın en üst katında oturuyorduk. Akrofobini ancak böyle yenebilirsin, dedi doktor, hatta benden sık sık uçağa binmemi istedi. Yok, o kadar da değil, dedim, uçağa asla binmem ama üst katta oturabilirim, dışarı çıkmadığım müddetçe sıkıntı yok, deneyebilirim. Denedim. Gidip güzelim bahçe içindeki evimizi bırakıp üst katlarda ev tuttuk, belki de huysuzluğu bundan. Gidip diyeceğim doktora, olmadı bu iş, pencereleri o açıyor ben kapatıyorum o açıyor ben kapatıyorum. Korkuyorum. Minik burnunu gece boyunca hırt hırt çekip durdu. Rahatsız ediciydi. Sağda solda burnunu sildiği kâğıt mendiller bırakmış. Hastalıkların artık çok hızlı bulaştığını bilmiyor olamaz. Bu dağınıklık işini çok abarttı. Belli ki ilişkimizi sarsmak istiyor. “Hadi gel, kahvaltı hazır,” diye seslendim. Ayağındaki pofuduk terlikleri süreye süreye geldi. Pijamalarıyla masaya oturdu. Suratı asık. Küs çocuklar gibi ağzını büzdü, çatalıyla tabağındaki zeytinlerle oynadı. Neşesi yerine gelsin diye ona şarkı söyledim. “Sus,” dedi, “Sesini iyi kullanamıyorsun.” Radyoyu açtım. “Kapa,” dedi, “Cızır cızır, başım ağrıyor.” Üçüncü çayımı içerken o daha birincideydi. “Hadi benimle ilgili bir hikâye yaz,” dedi. Of, yine başladık. Bazen durup dururken yeni icatlar çıkarır, ben de gitmesin diye alttan alıyorum, ya giderse, korkuyorum. Yüz hatlarımı yumuşatıp, “Peki,” dedim. Doğaçlama daldım. “Kış günüydü, hava çok soğuktu, yerler buz olmuştu. Ekmek almam gerekiyordu, bir de deterjan, ev çok kirlenmişti. Yalnız yaşıyor, mecbur kalmadıkça evden çıkmıyordum. Marketin önünde seni gördüm, ellerinde poşetler. Pat diye buzda kaydın, yere kapaklandın. Gülesim geldi, kendimi tuttum. Başarıyla seni kaydığın yerden kaldırdım. Düşen elmalarını topladım, zor oldu. Çok kırmızılardı. Bunları iyice yıkamalısınız, demedim. Bunun basit kaçacağını düşünüp afilli bir sözle veda etmek istedim. Elmayı güzelce soyun, soymak çekirdeğe ulaşmanın tek yolu, dedim.” Gülmemek için yere düşürdüğüm çatalımı alır gibi masanın altına eğilip, dişlerimi sıktım. Toparlanınca ağzımı hiç açmadım. Bir süre yüzüme baktı, sonra hızlı adımlarla arka odaya geçip elinde kalem kâğıtla geri döndü. Kafasını önüne eğip bir şeyler yazdı, ara ara burnunu çekti, çayından bir yudum aldı. Öne düşen uzun koyu kahverengi saçlarından ne yazdığını göremedim. Sıkılıp masadan kalktım, yatak odasına gittim. Yere attığı iç çamaşırını ucundan tutup kirli sepetine attım. Yatağı toplarken sütyenini yastığın altında buldum. Neden bu kadar dağınıksın, birlikte yaşamanın birtakım kuralları var. İçimden avaz avaz bağırdım. Kızgın mutfağa döndüğümde hâlâ kafası önde, saçlarının birkaç teli vişne reçelinin içindeydi. Usulca reçel tabağını kenara ittim. Mikroplardan ölebileceğimi, kafasından aşağı bütün reçeli dökmek istediğimi ona söylememe gerek yoktu. Kendime çay koyup tekrar masaya oturdum. “Tamam,” dedi, “Bitti.” “Ne bitti?” “Hikâyem.” “Oh, neyse, bitti deyince, ben de,” “Ne?” “Boşver, oku hadi.” Sesindeki ılıklığı abartarak başladı yazdıklarını okumaya. "Sıcak bir yaz günüydü, çok terliyordum. Gölgelik yer aradım plajda, bulamadım. Kendimi aşmakla, deniz korkum arasında sıkışıp kalmıştım. Sen kıyıdan beni izliyordun. Su çok soğuk, diye seslendin arkamdan, aldırmadım. Hep ileriye baktım, ufuk çizgisi silinmişti. Minik minik adımlarla ilerledim, ayaklarım ıslandı, pes etmek yoktu. Birden kafamın üstünden alçaktan uçak geçti, güm diye ses çıkardı, savaş çıktı da bombasını bıraktı sandım. Öyle korkmuştum ki, denize düştüm. Kafam suyun altında kaldı. Bir sürü balık, mercan, deniz anası, karides, midye gözümün önünden geçip gitti. Yosunların arasında kayboldum. Mürekkep balığı takıldı peşime, çırpınıp durdum, tamam dedim, ölüyorum, derken, bir el beni yukarı çekti. Gözlerimi açtığımda karşımda sen, ölü balık gibi bakıyordun. Sonradan farkettim ki, meğer ben kıyıdan hiç uzaklaşmamış, bulunduğum yerde dizlerimi dahi geçmemiş suda debelenip duruyormuşum.” “Bitti,” der demez, çayımı yüzüne püskürterek katıla katıla güldüm. Yokuş aşağı yuvarlanıyor, durduramıyordum kendimi. “Çok saçma,” diyebildim sadece. Yüz hatlarından gerildiğini görebiliyordum. Hiç beklemediğim anda masadan kalkıp, korku dolu bakışlarım arasında pencereye koştu. “Yapma,” dedim, “Yapma.” Dinlemedi. Pencereyi açtı. “Bak”, dedi, “bak, biz birinci kattayız, Bİ-RİN-Cİ.” İçim kalktı. Kahvaltı masasının ortasına kustum. Tir tir titremeye başladım. Atak geçirirken hep böyle olurdu, üşürdüm, çok üşürdüm. Panik halde masadaki su dolu bardağı bana uzattı, olanca gücümle onu ittim. Kafasını sandalyenin demirine vurmaktan son anda kurtuldu. Bardak kırılmış, kırılan parçalar yerlere saçılmıştı. Delirmiştim. “Tamam canım,” diyordu, “Tamam, güvendesin, merak etme, sadece şaka yaptım, beni duyuyor musun.” Koluna yapışmış bırakmıyordum. Ayaklarımıza batan cam kırıkları yüzünden yerlerdeki kan lekelerini görünce, gözüm karardı, adeta ruhum uçtu, buraya kadarmış dedim. Zor bela benden kurtularak doktorumu aradı, onun yönlendirmeleriyle beni sakinleştirmeye çalıştı. Salonda duvar dibindeki berjerlerin arasına büzülmüş, kollarım başımın üstünde, avaz avaz bağırıyordum, “Düşüyorum, düşüyorum.” Bir hafta on gün kadar hastanede yattım. Yanımdan hiç ayrılmadı. İlacımı verdi, suyumu içirdi, arada ‘Huzursuzluğun Kitabı’ndan bölümler okudu. Yatağın karşısında refakatçiler için tekli koltuk koymuşlardı, orda uyuyordu. Bazen onu gözlerini tavana dikmiş bir şeyler mırıldanırken buluyordum. Taburcu olmama yakın bana, “İkimiz birbirimize zarar veriyoruz, olmuyor, ne yapsak olmuyor, hikayeler de işe yaramıyor,” dedi. Daha bir sürü şey söyledi. Aldığım ilaçlar her yerimi uyuşturmuştu. Sadece, “Panik yapmaya gerek yok, hayatta böyle şeyler olur,” dediğimi hatırlıyorum. Hastane çıkışında çok bekledim. Gelmedi.

  • Chuck Palahniuk'dan yeni roman

    Yeraltı edebiyatının güçlü kalemi ve Dövüş Kulübü’nün yazarı Chuck Palahniuk’in aynı anda hem tüyler ürperten hem de sürükleyici romanı Çığlık, okurlarla buluştu! Çığlık, yıllardır kayıp olan kızını arayan bir babanın hikâyesi üzerinden Hollywood dünyasının çarpıcı renklerinin ardındaki karanlığı gözler önüne seriyor. Acının metalaştırılması ve sanatın tehlikeli gücü üzerine acımasız, bir o kadar rahatsız edici bir yansıma olan Çığlık, Palahniuk’in edebi gücünün zirvesinde olduğu, şimdiye kadarki en gerilim dolu, en cüretkâr ve türe meydan okuyan eseri… Ayrıntı Yayınları’nın, dünyanın farklı köşelerindeki yeni hikâyeleri ve düşünceleri keşfe çıkan renkli markası Düşbaz Kitaplar, Bunu Bi’ Düşün ve Miras’ın ardından, yeraltı edebiyatının en önemli isimlerinden Chuck Palahniuk’in çarpıcı romanı Çığlık’ı da okurlarla buluşturdu. Yıllardır kayıp olan kızı Lucy’yi arayan Gates Foster… Kusursuz çığlığı elde etmeye çabalayan Mitzi... Hollywood filmlerindeki çığlık efektlerinin arkasında saklı olan sır… Gates Foster, kızı Lucy’yi on yedi yıl önce kaybetmiş olsa da onu aramaktan bir an olsun vazgeçmez. Yıllardır içinde sakladığı umudunda haklı çıkar ve yeni bir gelişmeyle yıllardır görmediği kızına dair ilk ize rastlar. Onu korkunç gerçekle buluşturacak bir iz. Mitzi Ives, Hollywood filmlerinin özgünlüğünü sağlayan önemli ses efektlerini yaratan Foley sanatçıları arasında kendine önemli bir yer edinmiştir. Kendisinden önce bu işi yapan babasıyla aynı gizli teknikleri kullanarak şiddet ve korku sesleri konusunda sektörün önde gelen uzmanlarından birine dönüşmüştür. Tüyler ürpertici çığlıkların yaratıcısıdır. Foster ve Mitzi, çok geçmeden kendilerini Hollywood’un göz alıcı renklerinin altında karanlıkta gizlenen şiddeti ortaya çıkarmakla tehdit eden bir çarpışma rotasında bulurlar. Chuck Palahniuk on altı romanın yazarıdır. 1996’da yazdığı ilk romanı Dövüş Kulübü aynı zamanda David Fincher’ın 1999 yapımı aynı adlı filminin kaynak malzemesidir. Bu ilk romanının ardından kurmaca olmayan yazılarından oluşan bir derleme, bir gezi rehberi, hikâyelerini topladığı bir kitap, New York Times çok satanlar listesinin ilk sırasına yerleşen çizgi romanı Dövüş Kulübü-2 ve hikâyelerden oluşan renklendirme kitabı Zoka’yı kaleme almıştır. Miras kendisinin ikinci renklendirme kitabıdır. Kayda değer düğmeler sağ olsun, gardırobu göz alıcıdır ama bu düğmelerin hiçbiri, maalesef ki Ukrayna/İrlanda kökenli ailesinin dört bir yana savrulmuş diasporasının gözü gibi baktığı arşivin birer parçası olamayacaktır. Bu üstü kapalı laf size hiçbir şey ifade etmediyse kitabın hemen “Giriş” bölümünü okuyun. ÇIĞLIK Chuck Palahniuk Düşbaz Kitap, 2024 Çeviri: Yasemin Büte 176 s.

  • Goncourt Ödüllü Sefaletin Kitabı ilk kez Türkçede!

    Fransız yazar Émile Moselly'nin 1907 yılında Goncourt Ödülü'nü alan kitabı, Sefaletin Kitabı ilk kez Türkçede. Gerçek adı Émile Chenin olan, çoğunlukla mahlası Moselly ile tanınan Fransız yazar Émile Moselly, 12 Ağustos 1870 yılında Paris’te doğdu. 1895 yılında sanatta doçent unvanını aldı. Charles Péguy’nin kurucusu olduğu Cahiers de la Quinzaine'in ilk yazarları arasında yer aldı. Çeşitli dönemlerde öğretmen olarak görev yaptı. Çocukluğunun geçtiği kırsal Lorraine bölgesini ön plana çıkardığı eserleriyle bölgeci bir yazar olarak tanındı. Takma adı olan Moselly de bu bölgedeki Moselle Nehri’nden ve fakirlere iş vermek için inşa edilen Toul piskoposlarına ait yazlık evin isminden (Moselli) gelmektedir. 1907 yılında iki eseri; “Terres Lorraines” ve “Jean des Brebis ou Le livre de la Misère” (Koyunların Yuhannası veya Sefaletin Kitabı) ile Goncourt Ödülü’nün sahibi oldu. 2 Ekim 1918’de Lorient’te kalp krizi sonucu öldü. GONCOURT ÖDÜLLÜ ÖYKÜLER… Betimleme ustası Moselly’nin öykülerini okurken kendinizi bir Jean-François Millet tablosunda bulabilirsiniz. Karakterleri ise Van Gogh’un Patates Yiyenler’indeki aileyi anımsatır niteliktedir. Émile Moselly’nin sözcüklerinin oluşturduğu cümleler âdeta tadına doyum olmayan lezzetli bir ziyafet gibi besliyor okurun ruhunu. Kalemini bir ressamın fırçası, sözcüklerini ise o fırçanın ucuna aldığı renk renk boyaları gibi ustalıkla kullanıyor. 1907 Goncourt Akademisi Edebiyat Ödülü’nün sahibi olan Sefaletin Kitabı, 20. yüzyılın başlarında kırsal Lorraine bölgesindeki yoksul ve yoksun insanların hayatlarına özgün bir biçimde odaklanıyor. SEFALETİN KİTABI Émile Moselly PND Kitap, 2024 Çevirmen: Berkay Yılmaz Editör: Emre Albayrak Tür: Öykü 174 s.

  • Bir okur musunuz yoksa koleksiyoner mi?

    Zeliha Tamer Uçar, Carlos Maria Dominguez’in Kâğıt Ev adlı kitabı üzerine yazdı: "Kâğıt Ev’i özel kılan hikâyede ne anlatıldığından çok yazarın ironik ve şiirsel diliyle okuyucusunu oluşturduğu kurmaca dünyanın içinde tutma gücüdür. Kitabın tamamındaki cümlelerde şiirsel bir ritim hissedilmekte ve yazar ustaca okuyucusunu hayal ettirdiği şeye inandırmakta." Zeliha Tamer Uçar 23 Nisan 1955 yılında Buenos Aires'te doğan Arjantinli yazar, gazeteci Carlos Maria Dominguez’in kariyer hayatı Arjantin'in Kriz dergisinde başlar. Edebiyat eleştirmenliği de yapan Dominguez; roman, kısa öykü, biyografi ve oyun gibi farklı edebi türlerde yaklaşık yirmi kitap yazdı. Yazar’ın Kâğıt Ev ve Waldemar Hansen’in Ani Ölümü isimli iki kitabı dilimize çevrilmiştir. Yazar 1989 yılından beri hayatını Montevideo’da sürdürmektedir. Kitap almak için bir kitapçıya gittiğimde, önceden belirlediğim bir listem yoksa, çoğumuzun yaptığı gibi ben de önce arka kapakta yazılanları, sonra kitabın ilk birkaç sayfasını okuyarak alacağım kitaba karar vermeye çalışırım. Kâğıt Ev de okuduğum ilk birkaç paragrafla beni içine çeken özel bir kitap oldu. Merak duygusunu tetikleyen bu birkaç paragraf ironik bir şiirsellikle okuyucuyu Kâğıt Ev’i almaya davet ediyor. 1998 ilkbaharında Bluma Lennon, Soho’daki bir kitapçıdan Emily Dickinson’ın Şiirler’inin eski bir baskısını aldı ve ilk köşe başında, tam da ikinci şiiri okumaya başladığında bir arabanın altında kaldı. Kitaplar insanların kaderini değiştirir. Kimileri Malezya Kaplanı’nı okuyup uzak diyarlardaki üniversitelerde edebiyat profesörü oldu. Siddhattha binlerce gencin Hinduizm’e merak salmasını sağladı, Hemingway onları sporcu yaptı, Dumas binlerce kadının hayatını altüst ettiyse de yemek kitapları sayesinde intihardan kurtulanların sayısı hiç de az değildi. Ne var ki Bluma kitap kurbanlarından biri oldu. Ama tek kurban o değildi. Antik diller profesörü yaşlı Leonard Wood kütüphanesindeki raftan kafasına düşen beş ciltlik Britannica Ansiklopedisi ile felç oldu; arkadaşım Richard, William Faulkner’ın raftaki Abşalam Abşalom!’una ulaşmaya çalışırken düşüp bacağını kırdı. Buenos Aires’ten başka bir arkadaş bir halk kütüphanesinin bodrum katındaki arşivleri incelerken tüberküloza yakalandı… İçinde yaşadığımız dijital çağ bize tabletlerden kitap okuma imkânı sunsa da neyse ki hâlâ kitapseverler kitabın kendine has kokusundan; sayfaları çevirerek, benim gibi satırları çizerek kitap okuma keyfinden vazgeçmemekte kararlılar. Bir uçta kitap okumayı sevmeyen insanlar olsa da diğer uçta da kitap kurdu olmakla kalmayıp kitaplarla yaşayan insanlar var. Kâğıt Ev, kitaplara tutkuyla bağlı bir bibliyofil olan Carlos Brauer'in ve onun -bir edebiyat profesörü olan- Bluma Lennon'la olan gizemli ilişkisinin, bu ilişkinin gün yüzüne çıkmasına neden olan bir Joseph Conrad cildinin, kitap ve okuma aşkıyla dolu bir yaşamın konu edildiği bir novella. Kitap uzun öykü şeklinde kaleme alınmış, yeni aldıkları kitaplara yer açma konusunda sıkıntı yaşayan bibliyofillerin işini kolaylaştırmak istercesine kısa tutulmuş ince bir kitap. Hayalle gerçeğin ustaca harmanlandığı Kâğıt Ev kütüphane raflarında çok yer kaplamıyor. Cambridge Üniversitesi’nde akademisyen olan Bluma Lennon’un ölümünden sonra yerine atanan meslektaşının eline Bluma Lennon adına gönderilmiş bir zarf geçer. Cildi çimento tozuyla kaplı bu kitabın iç sayfasında Bluma’nın el yazısıyla kitabın Carlos’a ithaf edildiği yazılmaktadır. Aynı zamanda Bluma’nın yakın arkadaşı olan meslektaşında oluşan merak duygusu bir dedektif gibi konunun peşine düşmesine neden olur. Bu araştırma onu Bluma ile bir konferansta tanışıp yakınlaştığı anlaşılan kitap koleksiyoncusu Carlos Bruer’e götürür. Araştırma süreciyle birlikte kitabın konusu genişlemeye başlar. Kâğıt Ev’i özel kılan hikâyede ne anlatıldığından çok yazarın ironik ve şiirsel diliyle okuyucusunu oluşturduğu kurmaca dünyanın içinde tutma gücüdür. Kitabın tamamındaki cümlelerde şiirsel bir ritim hissedilmekte ve yazar ustaca okuyucusunu hayal ettirdiği şeye inandırmakta. Kitapta Carlos Bruer, Fransız yazarları mum ışığında okuma alışkanlığı edinmiş. Siz kitabınızı nasıl alırsınız? Çayla mı, kahveyle mi? Müzik eşliğinde sadece tepeden bir aydınlatma eşliğinde loş bir ortamda mı okursunuz? Yoksa masa başında ders çalışır gibi kitapta önemli gördüğünüz fikir cümlelerinin altını çizerek mi okursunuz benim gibi? Okuduğunuz kitaplarda sizi tetikleyen fikirler üzerine siz de bir yazı kaleme aldınız mı hiç? Kitap okumak için ne kadar zaman ayırırsınız? Bir kitabı okurken kitapta başka eserlere yapılan atıfları araştırır mısınız? Kâğıt Ev ince bir kitap ancak içinde onlarca esere atıflar yapılmış, bir kütüphanenin rafları arasında dolaşıyormuş gibi hissediyorsunuz kendinizi. Yazar, “İnşa edilen bir kütüphane, yaratılan bir hayat demektir; yığılmış kitaplar toplamı değildir asla,” diyor. Kütüphanemiz bizim zihin haritalarımızdır. Ben de hayalim olan bir kütüphane oluşturuyorum evimde. Bu kitap nasıl bir kütüphane oluşturmalıyım sorusunun üzerinde biraz daha düşünmeye sevk etti. Kütüphanemiz bizim zihin haritamızı oluşturduğuna göre, bizi besleyecek nitelikli kitaplar koymalıyız raflarımıza. Üzerinde çalıştığım konular üzerine okumalar yapıyorum sıklıkla. Araştırdığım konular hakkında daha önce yazılmış kitaplar üzerine ön araştırma yapmam gerekiyor. Tespit ettiğim kitaplar arasından da en etkin olanları alıp kütüphaneme kazandırıyorum. Böylece daha seçkin bir kütüphane oluşturulabilir kanaatindeyim. Zaman zaman da kütüphanemde elemeler yapıyorum. İlgi alanımın dışında kalmış ya da bir şekilde zihin haritama yeterli katkı sunmadığını gördüğüm kitapları raflardan daha iyilerine yer açmak için indiriyorum. Zamanın çok kıymetli olduğunu düşünürsek arkadaşımızı seçer gibi okuyacağımız kitabı da seçmeliyiz. Bu yaklaşım bizi elindeki yirmi bin kitapla oluşturduğu kütüphaneyi yönetemediği için evinin banyosunu dahi istila eden kitaplar nemden etkilenmesin diye yaz kış soğuk duş almak zorunda kalan Carlos Bruer gibi çaresiz bir bibliyofil olmaktan kurtarabilir. Seda Ersavcı çevirisiyle 2015 yılında Jaguar Kitap’ın Türkçemize kazandırdığı Kâğıt Ev’de Dominguez, “Bir okur zaten var olan yolda ilerleyen bir yolcudur. Ve bu yol sonsuzdur. Bir ömür yetmez bu yolda yürümeye,” diyor. Kâğıt Ev, bu yolculukta soluklanmak için nitelikli bir durak. KAĞIT EV Carlos Maria Dominguez Jaguar Kitap, 2015 Çeviri: Seda Ersavcı

  • Notos 100. Sayı Seçkisi

    Notos, 100. sayısını geride kalan 99 sayıdan seçilen söyleşiler, yazılar ve öykülerle hazırladığı bir seçkiyle kutluyor. Semih Gümüş sunuş yazısında, “Bu ülkenin siyasal, ekonomik, kültürel ortamı, daha doğrusu felaketi içinde bir edebiyat dergisinin 100. sayısına ulaşması, 18. yılında yürüyüşüne devam etmesi, o dergi hangisi olursa olsun, sanırım edebiyat olayı sayılır” diyor. Notos’un nitelikli edebiyatın izinde çıktığı yolculuk devam ediyor. “İlk gün nasıldıysa öyle. Biz buradayız.” Mustafa Delioğlu’nun 100. sayıya özel yaptığı kapak resmiyle yayımlanan Notos’un bu sayısında Vuslat Çamkerten ile Virginia Elena Patrone’nin desenleri yer alıyor. Söyleşi Milan Kundera: “Yazarların değil, romanların cinsiyeti.” Ursula K. Le Guin: “Duvarlarda kapılar açmak.” Terry Eagleton: “Her çağ kendi içinde moderndir.” Enis Batur: “Dünyanın etkilerinden korkmamayı öğrendim.” Şavkar Altınel: “Gözümde görkemli ve büyülü olan romandı.” Nurdan Gürbilek: “Güçlü edebiyatın ardında hemen her zaman bir kriz var.” Deneme Flannery O’Connor: Kısa Öykü Yazmak Gabriel García Márquez: Hikâyeler Anlatmak İçin Susan Sontag: Yaz, Oku, Yeniden Yaz Salman Rushdie: Etki Rebecca Carter: Editörlük Dünyası Tanıl Bora: Editör: Tadilatçı Terzi Süleyman Doğru: Çevirmenlik Hali Öykü Julio Cortázar: Buradan Geçen Biri Eugene McCabe: Annahullion’da Müzik Abelardo Castillo: Ernesto’nun Annesi Raymond Carver: İhtiyacın Olduğunda Beni Ara Sara Baume: Elli Yıllık Kış Ferit Edgü: Gece Güneşi Cemil Kavukçu: Ruhsavar Topu Kadri Öztopçu: Hayret Bi’Şey Kadire Bozkurt: Esma’nın Dediği Özlem Dikeçligil: Zigotlarımız

  • Yazmak: Kişinin elini kullanmak durumunda olduğu fiil (edim) – elişi

    Enis Batur, Gülmekten Ölmek ve Denemek Sapmak'ın ardından Çekmeceler Kitabı'nın üçüncüsü Menderesler Yazmak ile yazı merdivenine yeni basamaklar ekliyor. Menderes: Bir ırmağın çizdiği düzenli dolambaç, az eğimli koyak ve düzlüklerde oluşturduğu S benzeri kıvrım, döngü. Yazmak: Kişinin elini kullanmak durumunda olduğu fiil (edim) – elişi. Ahmet Enis Batur (d. 28 Haziran 1952, Eskişehir), Türk şair, yazar ve yayımcıdır. Aralık 2017'den beri Kırmızı Kedi Yayınevi'nin, Aralık 2020'den beri de Simurg Art Yayınevi tarafından çıkarılan Kirpi şiir dergisinin genel yayın yönetmenliğini yapmaktadır. Ödülleri 1980 TDK Ödülü (Şiir ve İdeoloji; Derinlik Yay. 1979) 1993 Cemal Süreya Şiir Ödülü (Perişey kitabıyla; Remzi, 1992) 1997 Altın Portakal Şiir Ödülü (Opera 1-4004 kitabıyla; Altıkırkbeş Yay,1996) 1998 Sibilla Aleramo Ödülü 2000 Zirvedekiler Ödülü (Kanat Hareketleri kitabıyla; Altıkırkbeş Yay, 2000) 2002 Türkiye Yayıncılar Birliği Düşünce ve İfade Özgürlüğü Ödülü 2008 Behçet Necatigil Şiir Ödülü (Neyin Nesisin Sen kitabıyla; Kırmızı, 2007) 2018 Yunus Nadi Roman Ödülü (Göl Yazı kitabıyla; Sel, 2017) 2024 - PEN Yazarlar Derneği Şiir Ödülü MENDERESLER YAZMAK Enis Batur Sel Yayıncılık, 2024 Editör: Volkan Atmaca Tür: Deneme 144 s.

  • Yaratıcılık Ritüelleri 14 / Neslihan Önderoğlu: “Yazı kendini dayatır. Sizin onu arayıp bulmanıza gerek yok.”

    ”Bir yazar hayatına eğer bir disiplini sokmak istiyorsa düzenli yazmaya kendini zorlamaktan çok daha öncelikli olarak düzenli ve çok okumayı disiplin haline getirmeli. Okumadan yazılmaz. Bu imkânsız.” Edebiyatçıların yazma deneyimlerine odaklanan Yaratıcılık Ritüelleri’ne Semrin Şahin bu hafta Neslihan Önderoğlu’nu ağırlıyor. Yaratıcı sanatlarda akışta kalmanın, kendimizi yaratma anının içinde tutarak, sürüklenmeden kalabilmenin ne kadar zor olduğu bilinen bir gerçek. Bizi “an” a döndürecek bazı küçük totemler, seremoniler, bazı ritüellerin olmasının yaptığımız çalışma üzerinde odağımızı canlı tuttuğuna dair çalışmalar mevcut. Bu anlamda birçok yazarın günlük yazma alışkanlıkları olduğunu da biliyoruz. Yazmaya başlamadan önce yaptığınız ritüeller var mı? Yazmaya başlamadan önce yaptığım hiçbir şey yok. Eğer o anda aklımda bir fikir belirmiş ve onu kâğıda dökmeye niyet etmişsem ve kendi koşullarımda, evimde değilsem yapabileceğim tek şey olabildiğince yalnız kalabileceğim bir ortam bulmak olur. Bu her zaman mümkün olmayacağı için, örneğin araba kullanırken telefona ses kaydı yaparım. Dr. Seuss olarak bilinen yazar ve illüstratör Theodor Seuss Geisel, geniş bir şapka koleksiyonuna sahiptir. İlham gelmediğinde, dolabının başına gider, koleksiyonundan seçtiği bir şapkayı takar ve fikir bulmayı beklermiş. Ne hikmetse mutlaka parlak bir fikirle şapkayı başından çıkarırmış. Siz yaratım tıkanması yaşıyor musunuz ve bu tıkanmayı aşmak için neler yapıyorsunuz? Benim öyle tıkanma diye tanımlayabileceğim bir dönemim olmadı hiç. Sonuçta yazmak bir ödev, bir iş değil ki kendimi ille de yazmak zorunda hissedeyim ve yazamadığım zaman endişelenip yahut paniğe kapılıp bunu aşmanın yollarını arayayım. Kimse benden bir şey yazmamı beklemiyor, ben kendi keyfime göre yazıyorum. Öncelikle kendimi tatmin etmeli yazdığım şey. O halde bunun bir frekansı, zamanı, zemini olamaz, olmamalı. Yazı kendini dayatır zaten. Sizin onu arayıp bulmanıza gerek yok. Yaratıcı çalışmalar yaparken hiç engellerle (iş ortamı, zamansal sorunlar, yazdıklarınızın görünür olmaması gibi engellerle) karşılaştınız mı? Bu engellerle nasıl mücadele ettiniz? Tam aksine sizi destekleyen ve yolunuzu açan kişiler oldu mu? Ben bu tür zorluklarla karşılaştığımı söyleyemem çünkü yazmaya geç başlamış biriyim. Yapı olarak mükemmeliyetçi olduğum için ben öyle üç, beş karpuzu aynı anda koltuğunun altında taşıyabilen insanlardan değilim. Hem beyaz yakalı olarak çalışıp hem iki çocuğa annelik yapıp diğer yandan da yazmak benim başa çıkabileceğim bir şey değildi. Bir de yalnızlığı tercih eden biriyim yazmak ve okumak için. Bu koşulların hayatımda oluşabilmesi için kırklı yaşların başını beklemem gerekti. Ama hayatımın en yoğun, en çetrefilli dönemleri de dahil, okumak için her daim zaman yarattım. Çok iyi bir okur olduğumu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. Bir yazar hayatına eğer bir disiplini sokmak istiyorsa düzenli yazmaya kendini zorlamaktan çok daha öncelikli olarak düzenli ve çok okumayı disiplin haline getirmeli. Okumadan yazılmaz. Bu imkânsız. Yazmaya başladığınız dönemdeki duygularınızla şimdi hissettikleriniz aynı mı? Bu süreçte yazarlığınızda nasıl yol aldınız? Hemen hemen aynı diyebilirim. Yazıya karşı içimde hep aşka benzer bir heyecan var. Ne zamanki o biter artık yazamam ya da yazdıklarım okurun önüne çıkarabileceğim şeyler olamaz diye düşünüyorum. Aynı şekilde iyi bir öykü, roman, şiir okuduğumda da çok heyecanlanır, hatta bazen o yürek taşmasıyla yerimde duramaz olur, evin içinde kendi kendime çığlık atarım. Coşku ve haz. Hemen paylaşmak, diğer insanları da böyle bir şeyden haberdar etmek isterim. Eğer çok uzun değilse fotoğrafını çekip yazar veya edebiyatla ilgili arkadaşlarıma gönderirim. Yazmaya başladığımdan bugüne yazarlığımda nasıl yol aldığım konusunda kendimi değerlendirmem küstahlık olur belki ama ben kendi adıma yolumdan memnunum. Çünkü bir hedef yok ortada yolun kendisi var. Yazar Julia Cameron “Sanatçının Yolu” adlı kitabında yazarların güçlerini toplamaları için sabah sayfalarından söz eder. Sabah uyanır uyanmaz yazmayı tavsiye eder. Siz sabah mı yoksa gece mi yazıyorsunuz? Yazma rutininiz nedir? Yazarken elinizin altında tuttuğunuz kitaplar var mı? Bir yerde okumuştum, insanlar ikiye ayrılırmış. Erken yatan ve erken kalkan “tavuklar” ve geç yatıp geç kalkan “baykuşlar”. Ben kesinlikle müzmin bir baykuşum. Geceyi çok seviyorum. Yaratıcılığım geceleri ortaya çıkıyor. Öyle eline dizüstü bilgisayarını alıp bir kafeye oturup kalabalıkta bir şeyler yazabilecek bir insan değilim. Yazarken bir münzeviyim. Yalnız ve sessiz bir ortamda olmalıyım. Müzik bile dikkatimi dağıtabilir. Bol çay ve midem izin verdiği kadar kahve tüketirim. Yazarken elimin altında tuttuğum kitap yok ama başucu kitabı dediğimiz bazı yazarlar var. Döner döner okurum onları. Haydi birini söyleyeyim çünkü onu tanımayan edebiyat severlerin adına vefa borcum var. Selçuk Baran. Cortazar’ı da anmadan geçmeyeceğim. Ben yaratmış olsaydım dediğiniz bir yapıt (tablo , öykü, şiir, beste vs…)  var mı? Nedeniyle birlikte bu yapıtın sizin için anlamını açıklar mısınız? Bu soruyu bir ressamın adını vererek yanıtlayacağım. Edward Hopper. Onun bütün tabloları bir öyküdür benim için. Zamanın o anda düğmeye basılmış gibi donduğu hikâye parçaları. Nitekim sinematografik olarak da bir cazibesi var ki pek çok tablosu filmlerde de yeniden yaratılmıştır. Onun resimlerinin öykü olarak karşılığını da Raymond Carver, John Cheever gibi yazarlarda görüyorum.

  • Öykü Gazetesi 07 yayında

    2016'dan beri gerçekleri yazmadığını alenen söyleyen tek yayın organı olan Öykü Gazetesi'nin yedinci sayısı yayında. Veveya.net’in yayıncılığını üstlendiği Öykü Gazetesi, PDF formatta ücretsiz indirilebilir ve/veya web tarayıcısı üzerinden okunabilir. Öykü Gazetesi’nin yedinci sayısında; Anıl Mert Özsoy, Fatih Yiğitler, Mercan Alper, Özge Akdeniz, Seher Tanıdık, Atakan Boran, Olvido Ayşe Akan, Doğuş Benli, Selcan Kırnal,   Dilek Altundağ, Sibel Oğuz, Nezaket Sümer, Ahmet Yılmaz ve Merve Üzel Tambay’ın öyküleri var.

  • Rüyaların izinde farklı çağlara gitmeye hazır mısınız?

    Genç okurlarını farklı çağlara davet eden Bilgin Adalı, Genlerin Şifresi adlı yeni romanında insanlık tarihi kadar rüya, bellek ve genetik üzerine de düşünüyor. Kitap, kısa öykü tadındaki bölümleri ve Öykü Akarca'nın renkli atmosferiyle, okuru düş ile gerçeğin iç içe geçtiği bir zaman yolculuğuna çıkarıyor. Her şey, İlke'nin Nükleer Araştırmalar Merkezi'nde çalışan dayısını ziyaret etmesiyle başladı. O ziyaretin ardından tuhaf, canlı rüyalar görür oldu İlke. Bu rüyaların her birinde farklı bir insan olarak beliriyordu. Eski çağlardan günümüze, çok farklı dönemlerin ve olayların içinde buluyordu kendini. Kimdi bu insanlar? İlke'nin gördükleri yalnızca birer düş müydü? Büyülü bir dünyanın orta yerine düşmüştü sanki İlke. Tıpkı bir uzay üssünün komuta merkezi gibiydi burası. Kimse başını bile kaldırıp bakmamıştı onlara. İlke, gördüğü her şeyi elindeki deftere yazıyordu durmadan. Bir başka koridora çıkıp ilerledikleri sırada, Sinan Dayı'nın elindeki telsiz telefon çalmaya başladı. "Efendim?" Söylenenleri dinlerken Sinan Dayı'nın kaşları ciddiyetle çatılmıştı. "Tamam," dedi, "hemen geliyorum." Bilgin Adalı 1944 yılında Safranbolu'da doğan Bilgin Adalı'nın çocukluğu, babasının görevi nedeniyle Antalya, Mersin ve Alanya'da geçti. İlk şiir ve öykü denemeleri, o lise çağındayken, Kıbrıs'ta yayımlanan Beşparmak dergisinde ve Mersin'de arkadaşlarıyla birlikte çıkardığı Kıyı dergisinde yayımlandı. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Basın Yayın Yüksek Okulu'nda, radyo ve televizyon programcılığı alanında öğrenim gördü. 1968 yılında TRT'de çalışmaya başlayan ve bu kurumun ilk yönetmenlerinden biri olan Adalı, 1976'ya kadar TRT Ankara Televizyonu'nda Kurtuluş Savaşı'nı, Atatürk'ü ve Atatürk Devrimleri'ni konu alan belgesel filmler, kültür ve sanat programları, çocuk ve gençlik programları hazırladı. Belgesel senaryolarının yanında, çocuklar için çok sayıda kitap yazdı. Özellikle tarihi, bilimi, buluşları temel aldığı kurgularıyla çok sevilen Bilgin Adalı 29 Eylül 2012'de yaşama veda etse de, kitaplarında geçmişin izini sürüp geleceğin hayalini kuran düşünceli ve oyunbaz sesiyle çocukların "Bilgin Amca"sı olmayı hep sürdürecek. GENLERİN ŞİFRESİ Bilgin Adalı Can Çocuk Yayınları, 2024 Resimleyen: Öykü Akarca Editör: Mehmet Erkurt, Ceylin Aksel Tür: Roman 9, 10, 11+ yaş 96 s.

  • Bir rastlantının getirdikleri

    Şule Tüzül, Metin Ağaçgözgü'nün ilk romanı Rastlantının Böylesi üzerine yazdı: "Metin Ağaçgözgü'nün bu romanla bize söylediği çok önemli bir şey var: suçu suçla yok edemeyiz. Şiddeti şiddetle yok edemeyiz. Suçu yok etmek için o suçun nedenlerini ortadan kaldırmalıyız." Rastlantının Böylesi rastlantı eseri karşıma çıktı. Bana öneren arkadaşım olmasa okumayabilirdim, çünkü benim tercih ettiğim kitaplardan değildi. Ama beni pek çok nedenle düşündürdü, kitapta geçen hikâyeye kayıtsız kalamadım, bu hikâyeyi belki başkaları da farklı pencerelerden okur, farklı bir okuma deneyimi yaşayabilirler diyerek düşüncelerimi paylaşmaya karar verdim. Metin Ağaçgözgü'nün ilk romanı Rastlantının Böylesi Ocak ayında Gri Yayınevi tarafından yayınlandı. Ağaçgözgü'nün 1994 yılından beri bir kitabevi var: Berlin Kreuzberg'in merkezi Kottbusser Tor'da. Adalet Savaşçısı Nebi Barlas Kitabı, Gurbet - Hasret Fedakârlık Aşk ve Öteki Öyküler isminde üç kitabı yayına hazırlamış. Rastlantının Böylesi gerçek bir hikâyeye mi dayanıyor, bilmiyoruz. Bu konuda kitapta bir bilgi bulunmuyor. Hikâyenin gidişatından gerçek olaylara dayandığını düşünebiliriz ama bunun bir önemi yok. Kurgu ya da gerçek, Ağaçgözgü insanı anlatıyor romanında, her insanın kendinden bir şeyler bulabileceği bir hikâyeyi anlatıyor. Romanın anlatıcısı ben anlatıcı yazarımız. İsmini roman boyunca görmüyoruz. Yazarımız bir gün otobüsle Hamburg'a gidiyor. Otobüste yanına kırk yaşlarında bir kadın oturuyor. Serpil. Yazarımızın elinde bir kitap var: Emile Noel'in Rastlantı isimli kitabı. Kitaptan yola çıkarak yol boyunca iki yolcu arasında birkaç kısa diyalog geçiyor. Hamburg'da birbirlerine iyi günler dileyerek ayrılıyorlar. Birkaç gün sonra yazarımız gazetede bir habere rastlıyor. Bir kadının Hamburg'da işlediği bir suç nedeniyle tutuklandığına dair. Haberin fotoğrafında otobüste yanına oturan kadın var. Yazarımızın ve eşinin tutuklanan Serpil'i ziyaretleri ile başlayan ve kitaplar üzerinden ilerleyen bir hikâyeye konuk oluyoruz. Hikâyenin kitaplarla ilişkili süreci güzel ama diğer bölümleri maalesef üzücü ve zorlu bir mücadeleyi anlatıyor. Serpil cezaevinde bulunduğu yıllar boyunca yazarımızın kitapçısından hem kendine hem bulunduğu koğuştaki diğer kadınlara kitaplar alıyor. Bir yandan da yazarımıza göndermediği mektuplara hayat hikâyesini ve cezaevinde yaşadıklarını yazıyor. Bir gün bu mektuplar toplu olarak yazarımıza ulaşıyor. Mektupların arasına yazarımızın kısa yorumlarının eklendiği bir romana dönüşüyorlar. Serpil dokuz on yaşlarında, maalesef bir çocuğun asla yaşamaması gereken bir travma yaşıyor. Romana kayıtsız kalamamamın en önemli nedenlerinden biri, Serpil'in hikâyesinin milyonlarca çocuğun ortak hikâyesi olması. Eğer Serpil'in ailesi, çevresi, toplum ve devlet olması gerektiği gibi ona ihtiyacı olan koşulları sağlayabilseydi Serpil bu travmayı kolayca atlatabilecekken ömür boyu ağır bir yük olarak taşıyor, taşımak zorunda kalıyor ve kendini Hamburg'da bir cezaevinde buluyor. Aslında Serpil'in yaşadıklarına onun hikâyesi diyemeyiz, bir çocuğu sağlıklı ve mutlu yaşatacak koşulları sağlayamayan yetişkinlerin dünyasının onu ve onun gibi milyonlarca Serpil'i maruz bıraktığı bir hikâye bu. Serpil'in hikâyesi hem büyüme hem de aynı zamanda bir kadınlık hikâyesi. Erkek egemen bir dünyada kadın olmanın tüm dezavantajlarını da sırtlayarak yaşamak zorunda kalıyor. Yaşadığı tüm olumsuzluklara rağmen başarılı bir eğitim sürecinden sonra başarılı bir iş insanı oluyor Serpil. Ama sonuçta çocukken yaşadığı travmanın üzerine hem insan olarak hem kadın olarak o kadar çok yük ekleniyor ki cezaevine düşecek suçlu bir insan olmak zorunda kalıyor. Rastlantının Böylesi edebi kriterler açısından eleştirilebilir, eksikleri olabilir. Rastlantının Böylesi gibi romanlarda ben bunlara takılan bir okur değilim. Çünkü burada anlatılan hikâye çok önemli ve Metin Ağaçgözgü bu hikâyeyi bence başarıyla bir romana dönüştürmüş. Hikâye çok önemli çünkü Serpil'in hikâyesi, kadın, erkek, çocuk hepimizin hikâyesi. Roman asıl gücünü ise hem Serpil'in mektuplarındaki hem de mektuplar arasında kısa sürelerle kendini gösteren yazarımızın metinlerindeki katıksız içtenlikten alıyor. Metin Ağaçgözgü, mektuplar arasındaki yorumlarında öğüt vermiyor, üstten bakmıyor, suçlamıyor, yargılamıyor, Serpil'in yaşadıklarına örnek alınacak bir empati ile yaklaşarak insanın, yaşamın, dünyanın nasıl olması gerektiğine dair abartıdan uzak, kendini sahnenin arkasında tutmaya özen gösteren, son derece sade bir anlatım kullanıyor. Metin Ağaçgözgü'nün bu romanla bize söylediği çok önemli bir şey var: suçu suçla yok edemeyiz. Şiddeti şiddetle yok edemeyiz. Suçu yok etmek için o suçun nedenlerini ortadan kaldırmalıyız. Ancak bu şekilde daha güzel bir dünyada yaşayabileceğiz. Ancak ve ancak biz iyi olursak dünya iyi bir yer olacak, başka türlü nasıl iyi olabilir ki? Ve bu romanın en güzel yanı şu ki; tüm bunları yaparken en büyük yardımcımız kitaplar. Kitaplar yaşamadığımız yaşamları, yaşamadığımız deneyimleri bize göstererek, kendimize çizeceğimiz bize en uygun en doğru yolu bulmamızı sağlarlar. Kitaplar bize yaşam deneyimi sunar. Roman boyunca kitaplar eşlik ediyor ana hikâyeye. Romanın anlatıcı kahramanı yazarımızın kitapevinin yer aldığı bölümleri, birçok insan gibi kitabevi hayaline sahip bir okur olarak, imrenerek okuduğumu da söylemeliyim. Rastlantının Böylesi gerçek bir hikâyemi bilmiyorum. Serpil her neredeyse takdirle sevgi ve saygılarımı yolluyorum. Pek çok insanın baş edemeyeceği bir hayatla verdiği mücadele için. Mücadelesi ile başkalarına verdiği destek için. Emile Noel'in Rastlantı'sı yazarımızla Serpil'i, sonra bir sürü insanı birbiriyle ve kitaplarla buluşturmuş. Rastlantının Böylesi onları benim gibi okurlarla buluşturdu. Dilerim bu yazım Serpil'in hikâyesinin daha çok insana ulaşmasına ve daha çok buluşmaya vesile olur. Serpil'in de Rastlantının Böylesi'nin de yolu açık olsun. RASTLANTININ BÖYLESİ Metin Ağaçgözgü Gri Yayınevi, 2024 Tür: Roman 199 s.

  • Bu “labirent”ten çıkma olanaklarına sahibiz

    Amin Maalouf, yeni kitabı Labirent’te Batı ile hasımları arasında yaşanan yeni çatışmaların ve meydan okumaların kadim kökenlerini dört büyük ulusun tarihi üzerinden anlatıyor. Çok geç değil. Bu “labirent”ten çıkma olanaklarına sahibiz. Yeter ki önce yolumuzu yitirdiğimizi kabul edelim... 2022 yılında Avrupa’nın göbeğinde geçmişin travmalarını tetikleyen yıkıcı bir savaş patlak verdi. Nükleer felaket senaryolarının gerçeğe dönüşmesine ramak kaldı. Demirden bir el, Batı’yı Rusya ve Çin’le karşı karşıya getirdi adeta. Kibirli ve bencil yöneticilerin, aklı küçümseyip eşitsizliği besleyen köhne ideolojilerin hükmü altındaki çağımız, son hızla uçuruma doğru sürüklenmekte. Günümüzde ne Batı ne de hasımları insanlığı hapsolduğu bu labirentten çıkarmaya muktedir. Batı’nın da, Doğu’nun da yaydığı ışık dünyayı aydınlatmakta artık yetersiz ama umutsuzluğa yer yok. Amin Maalouf, Labirent’te Batı ile hasımları arasında yaşanan yeni çatışmaların ve meydan okumaların kadim kökenlerini dört büyük ulusun tarihi üzerinden anlatıyor: Meiji döneminde büyük bir modernleşme ivmesi kazanarak Asya’nın yükselen gücü olan Japonya; uzun yıllar Batılı uluslar için tehdit oluşturmuş Rusya; 21. yüzyılda ekonomik üstünlüğünü ilan eden Çin ve gezegenin hâlâ kültürel, teknik ve ekonomik anlamda süper gücü sayılan Amerika Birleşik Devletleri. Labirent yönünü ve yolunu kaybetmiş insanlık için bir pusula... Amin Maalouf ya da Emin Maluf (Arapça: أمين معلوف‎; d. 25 Şubat 1949, Beyrut), kitaplarını Fransızca yazan Lübnanlı yazardır. 1976'dan beri Fransa'da yaşamaktadır. Yazar, 1993 yılında Goncourt Akademisi Edebiyat Ödülü'ne layık görülmüştür. Kitapları 40'tan fazla dile çevrilmiş ve eserleri, Fransa'da ve çevrildiği birçok dilde geniş okur kitlesine ulaşmıştır. LABİRENT - BATI VE HASIMLARI Amin Maalouf Yapıkredi Yayınları, 2024 Çeviren: Ali Berktay Editör: Korkut Erdur Tür: Deneme 288 s.

  • Doğu Batı Dergisinin 108. sayısı çıktı

    Doğu Batı dergisinin Şiirin Evrensel Poetikası temalı yeni sayısı çıktı Yücel Kayıran Şiirin Varlıksal Sonsuzluğu Tansu Açık Batı’nın Kurucu Metni Olarak Homeros Destanları - III (Geç Ortaçağ, Yazı/Edebiyat Cumhuriyeti, Rönesans) ‘ORTAÇAĞ’IN POETİK NEŞESİ Erhan Altan Şarkıların Çaldığı Endülüs Nimet Yıldırım Şeyh Feridüddîn Muhammed Attâr-i Nişaburî Nimet Yıldırım Hâfız-i Şirazi Furkan Öztürk Osmanlı Şiirinde Hâfız Çizgisi ve Nef’î Nagehan Uçan Eke Tarzı Cedit Kendi Kadim Nâilî’nin Şiirine Dair BLANCO/AK Levent Kavas Blanco/Ak için Dar Bir Çerçeve Octavio Paz Ak MODERN ŞİİRİN SONSUZLUK VAADİ Bülent Ayyıldız Bir Filozof Şair: Giacomo Leopardi Pınar Aka Baudelaire: Hep Öteki’ye Dönük Bir Şiir Fahri Öz Robert Frost: Amerika’nın Son Kır Şairi Ahmet Özkan Sürrealizmden Direniş Şiirine: Aragon’un Şiirine Bir Bakış

bottom of page