Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Giz motifleriyle yüklü bir aşk serüveni
Özlem Binel, yoğun ilgi ile karşılanan serinin ilk iki kitabı Ay Işığım ve Sırbende’den sonra, devam kitabı olan Adı Her Neyse ile yeniden okurlarıyla buluşuyor. "Gerçek aşka uhrevi bir anlam kazandıran Binel, yüz yıl sonra farklı mekân ve zamanda yeniden küllenen büyülü bir aşkın kahramanlarının hayatlarını derinlikle inceliyor. Bu hikâye, okurları giz motifleriyle yüklü bir aşk serüveninin yamacına sürüklüyor." Özlem Binel 2000 yılında Gazi Üniversitesi, İletişim Fakültesi, Gazetecilik Bölümü’nden mezun oldu. Aynı üniversitede yüksek lisansını (2004) tamamladı. 1995 yılında ortaöğretimi ile beraber yürüttüğü Samsun Belediye Konservatuarı Klasik Türk Musikisi Şan Bölümü’nü bitirdi. Kanun, ut ve cümbüş çalmaya çalışmaktadır. Mesleğe, fakülteye başladığı ilk yıl; 10. Ankara Uluslararası Film Festivali Halkla İlişkiler Bölümü’nde görev alarak başladı. 1997 yılında bir yıl süren spikerlik ve sunuculuk eğitimini tamamlayıp, TRT’ye stajyer öğrenci olarak giren Binel, akitli olarak uzun yıllar, önce Merkez Haberler’de sonra ise Müzik Eğlence Bölümü’nde görev yaptı. Çeşitli kurum ve kuruluşlara metin yazarlığı yaptı. TRT’de görev yaptığı yıllarda eşzamanlı olarak Kültür Bakanlığı’nın düzenlediği halk konserleri ve festivallerde sunuculuk yaptı. 2004 yılında Gazi Üniversitesi Basın ve Halkla İlişkiler Müşavirliği’nde üniversite tanıtım koordinatörü olarak göreve başladı. 2012 yılından itibaren ise Güzel Sanatlar Fakültesi Fotoğraf ve Video Bölümü’nde öğretim elemanı olarak görev yapmaktadır. 2014 yılında basılmış öykü kitabı Rüzgâr Dedim Sana, 2018’de Sırbende, 2020’de Ay Işığım, 2022'de Boyun Devrilsin Murtaza romanları ve dört ortak kitapta da öyküleri bulunmaktadır. Yazarın İnkılâp Kitabevi’nden çıkan diğer kitapları: Sırbende (2018) Ay Işığım (2020) Boyun Devrilsin Murtaza (2022) Arka kapak yazısı: “Aşk; zalim bir hükümdar, sahip olduğuna huzur vermeyen. Cariye arıyor kendine, hizmette kusur etmeyecek. Kendimi kaybettim ben bu aşkta. Kendimi yittim bir bilinmezde… Sevda kokuyor zannettiğim zakkum, cehennem ağacıydı, aldırmadım. Tutuştukça elim, kolum, bacağım, acımadı, dedim. Sonu yazılmamış bu hikâyenin. Hüzün her yerinde… Adı aşk, adı sevda, adı her neyse.” ADI HER NEYSE Özlem Binel İnkılâp Kitabevi, 2023 Tür: Roman 264 s.
- Metafiziğe Dönüş Üzerine Bir İnceleme
Yasin Ramazan, Gerçeklik Yeniden adlı kitabında, gerçeklik kavramını felsefî bir zeminde ele alıyor, bu kavramın ortaya çıkışını tarihsel olarak inceliyor, farklı filozofların gerçeklik arayışlarını anlatıyor ve zihin dünyalarımızdaki tezahürlerini inceliyor. “Gerçeklik nedir? Bir algı mıdır? Bilgi midir? Gerçeklik bir olgu mudur? Bir şeye gerçek dediğimizde onun bir özelliğinden mi bahsetmiş oluruz? Gerçek olan ile olmayanı ayıran şey nedir? Bu kitap, gerçeklik üzerine sorulmuş ve hâlâ sorulan soruların anlamını açmak, verilen cevapların sağladığı perspektifi sorgulamak ve gerçeklikle ilgili düşünceleri zenginleştirmek üzere kaleme alındı.” Yasin Ramazan, gerçeklik kavramını felsefî bir zeminde ele alıyor, bu kavramın ortaya çıkışını tarihsel olarak inceliyor, farklı filozofların gerçeklik arayışlarını anlatıyor ve zihin dünyalarımızdaki tezahürlerini inceliyor. Farklı bağlamlarda tekrar üretilen ve güncelliğini asla yitirmeyen bu kavramı derinlemesine masaya yatırıyor. Gerçeklik Yeniden, zengin literatürüyle tüm okuryazarların başucunda bulundurması gereken, entelektüel kültüre katkısı olacak ufuk açıcı bir kurmaca dışı… GERÇEKLİK YENİDEN Yasin Ramazan Timaş Yayınları, 2023 Tür: Felsefe 192 s.
- Çıplak Kalpler Birbirine Sarılır
Ece Karaağaç, gazeteci, yazar Elçin Poyrazlar'ın, bu kez tarikatların, sahipsiz çocukların ve sürreal intikamların dünyasında gezen başkarakteri Suat Zamir'in yer aldığı kitabı Çıplak Kalp üzerine yazdı: "Polisiyenin bel kemiği olan merak unsurunu roman boyunca sürdürmeyi başaran yazar her ne kadar okura takip etmesi için küçük ekmek kırıntıları bıraksa da sırrını son ana kadar açık etmiyor." Ece Karaağaç Komiser Suat Zamir’in maceraları, Ecel Çiçekleri ve Kayıp Yüz’ün ardından Çıplak Kalp ile sürüyor. Gazeteci kimliğinin yanında bir dizi polisiye romanıyla tanıdığımız Elçin Poyrazlar dişli, cesur ve feminist başkarakteri Suat Zamir’in peşinde bu kez tarikatların, sahipsiz çocukların ve sürreal intikamların dünyasına dalıyor. Çocuk Şube’ye sürülen Suat Zamir’in karşısına “babasının çıplak kalbinin bir kutuda geldiğini,” söyleyen ve kardeşlerini doyurmak için hırsızlık yapan küçük bir çocuk çıkmasıyla açılan hikâye daha ilk sayfalarında okuru içine alıyor ve son ana kadar temposunu koruyor. Polisiyenin bel kemiği olan merak unsurunu roman boyunca sürdürmeyi başaran yazar her ne kadar okura takip etmesi için küçük ekmek kırıntıları bıraksa da sırrını son ana kadar açık etmiyor. Maceralarına Ecel Çiçekleri ile başlayan ve Kayıp Yüz ile devam eden Komiser Suat Zamir’in her hikâyede biraz daha kendini bulduğunu, her seferinde daha da çok ete kemiğe büründüğünü söylemek yanlış olmaz. Suat Zamir her haliyle, Poyrazlar tarafından Türk polisiye edebiyatına kazandırılan gerçek bir feminist ikon. Karakterin bana göre en cazip yönü ise sadece ülkemizde değil, dünyada polisiyenin erkeklerin dünyasına ait olduğu ve maço, sorunlu erkek dedektifler etrafında şekillendiği yanılgısını yerle bir etmesi. Suat Zamir her ne kadar erkeksi bir imaj çizse de cinsel kimliğinden sıyrılmış bir karakter değil. Poyrazlar bir kadın dedektif yazmanın ancak onu erkekleştirmekle mümkün olduğu yanılgısına düşmediği gibi, feminist bir dedektif yaratmak uğruna dişilik stereotipilerine de sığınmıyor. Gazetecilik terbiyesinden gelen ve aktif olarak gazetecilik yapmayı sürdüren Poyrazlar, önceki romanlarında sinyallerini verdiği ve adım adım ilerlediği siyasi polisiye alanına Çıplak Kalp ile tümüyle girmişe benziyor. Değil yayın organlarında ya da romanlarda, gündelik hayatta dahi üzerine konuşulmaya korkulur bir hâl alan cemaatler ve tarikatlar konusuna cesur bir giriş yapan yazar, yeni zenginlerin menfaat ağlarına değinmekten de çekinmiyor. Son olarak mağdurun adaletini metinlerarası bir ilhamla tasarlayan yazar, Shakespeare’in belki de en politik eserlerinden biri olan Macbeth’e bir selam göndermeyi ihmal etmiyor. Çıplak Kalp sadece polisiyeseverler için değil, kendini bir hikâyeye kaptırıp gündelik hayatın dertlerini bir süreliğine de olsa unutmak isteyenler için de harika bir seçim. Şimdiden iyi okumalar dilerim. ÇIPLAK KALP Elçin Poyrazlar Doğan Kitap, 2023
- "Yalnızca kendi deneyimlerimiz hakkında yazmak bana çok sıkıcı geliyor."
Şule Tüzül, İrlandalı yazar William Trevor’un ölümünün hemen ardından yayınlanan Son Öyküler adlı kitabı üzerine yazdı: "Öykü okumanın hazzını yoğun biçimde yaşatmasının yanı sıra öykünün ne olduğunun, nasıl olması gerektiğinin de dersini veriyor adeta." Roland Barthes, fotoğraf üzerine yazılan ve bir başyapıt olarak kabul edilen Camera Lucida isimli kitabında, ‘studium’ ve ‘punctum’ kavramları üzerinden fotoğrafı anlatır. “İnceleme, araştırma” anlamına gelen studium’u bir fotoğrafa kültürel bir ilgi alanı olarak bakmak ve etkilenmek şeklinde ifade eder. “Isırık, benek, kesik, küçük delik” anlamlarına gelen punctum ise baktığımız bir fotoğraftaki beklenmedik parıltıdır. “Bir fotoğrafın punctum’u beni delen (ama aynı zamanda beni bereleyen, bana acı veren) o kazadır,” der Barthes. Punctum, fotoğrafta bizi yaralayan şeydir. Studium, genele hitap eder, herkes için hemen hemen aynıdır. Punctum, fotoğrafa bakana özel bir şeydir, bireyseldir. Studium, bir fotoğrafın size gösterdikleridir. Punctum ise fotoğrafın içinden çok kadrajın dışındaki hikâyelere dair bir şeyler söyler. Sözün özü; bir fotoğrafı özel kılan şey o fotoğrafın punctum’udur. Genellikle fotoğraf ve şiir birbirine çok yakın görülür. Doğrudur ama ben öyküyü fotoğrafa daha yakın bulurum çoğu zaman. Fotoğrafın neyi nasıl söylediğine dair ne varsa öykü için de geçerli olduğunu düşünüyorum. Nasıl ki bizi delip geçen fotoğraflar, Barthes’a göre punctum’u olan fotoğraflarsa, aynı şeyi öykü için de söyleyebiliriz: bizi delip geçen, yaralayan, alt üst eden öyküler punctum’u olan öykülerdir. Birçok öykü bu ilişkiyi kurmama neden olmuştu. İrlandalı yazar William Trevor’un ölümünün hemen ardından yayınlanan Son Öyküler isimli kitabındaki öyküleri okurken de her öyküde Barthes’ı andım, Son Öyküler punctum’u olan öyküler. Türkçeye Püren Özgören tarafından kazandırılan ve Yüz Kitap tarafından yayınlanan Son Öyküler kitabı tadına doyamadığım on öyküden oluşuyor. Öykü kitaplarında bazen bir ya da birkaç öykü daha öne çıkar. Son Öyküler’de böyle bir şey söyleyemiyorum. Her öykü aynı yoğunlukta ve derinlikte sarıp sarmaladı beni. Kelimelerle anlatılamayan, kelimelerle tanımlanamayacak duygular, yaşanmışlıklar bu öykülerde ete kemiğe bürünüyor. Öykü böyle güçlü bir şey ve Trevor da öykünün bu gücünü eksiksiz okuruna aktarıyor. Öykülerde geçen hikâyeler, gazetelerin üçüncü sayfa haberlerinde çıkacak türden ya da arkadaş sohbetlerinde oradan buradan duyulup aktarılan hikâyeler gibi. Ancak Trevor, kısacık öykülerin sınırlarının dışına götürüyor okurunu. Öykü kahramanlarının bir ömürlük bazen bir ömrü aşan yaşamları bir film gibi canlanıyor zihnimizde. Muğlak ve boşluklarla dolu öyküler bunlar; Trevor o boşluklar öylece kalsın mı ya da okur tarafından doldurulsun mu, tamamen okura bırakıyor bu kararı. Az şey söylüyor, çok şey anlatıyor. Trevor, hikâyenin ne olduğu sorulduğunda şöyle cevaplamış: “Bir anlık bakışın sanatı olduğunu düşünüyorum. Eğer roman çetrefil bir Rönesans tablosu ise hikâye empresyonist bir resimdir. Gerçek infilak etmelidir. Gücü, neleri içerdiği kadar neleri dışarda bıraktığındadır. Anlamsızlığın külliyen dışlanmasıyla ilgilenir. Öte yandan, yaşam çoğunlukla anlamsızdır. Roman hayatı taklit ederken hikâyenin kemikleri çıkmıştır, dolanıp duramaz.” "Piyano Hocasının Öğrencisi" isimli ilk öyküde piyano öğretmeni Bayan Nightingale’in yetenekli bir öğrencisinin ufak tefek hırsızlıklarını görmezden geliyor. Hikâye bu. Bu kadarcık. Yedi sayfa sürüyor öykü. Yedi sayfada anlatılan Bayan Nightingale ve öğrencisi arasındaki ilişki ve Bayan Nightingale’in geçmişine dair birkaç cümle ile Nightingale’in yaşamı ve kişiliği, bir yaşam baştan sona canlanıyor. Bizi yaralayan ne bu öyküde? Koca bir ömrü hep birilerine ya da bir şeylere kurban ederek yaşaması mı? Belki. Bunu yaptığı için Bayan Nightingale’i yargılayabilir miyiz? Bu hakkı kendimizde bulabilir miyiz? Trevor hikâyeyi bize öyle bir aktarıyor ki, hakkımız olamayacağını fark ediyoruz. Trevor öykünün muğlaklığını, boşluklarını doldurmana gerek yok diyor aynı zamanda okuruna. Bayan Nightingale, herkesin görmezden geldiği öznel gerçeklikleri hatırlatıyor. Hikâyenin punctum’u, Bayan Nightingale’in sadece gördüğüne ve inanmak istediği gerçeğe inanmasının ömrünü nelere feda ettiğini fark ettiği an. Öykünün ritmi içinde akıp giden cümlelerden biri beklenmedik bir parıltı saçarak okuru derinden sarsıyor, yaralıyor. Kitaptaki öykülerin önemli bir özelliği de çoğunun kadın hikâyesi olması. Ana kahramanların erkek olduğu öykülerde bile anlatılan kadınların hikâyesi. Olaylar İrlanda ya da İngiltere’de geçse de karakterler evrensel. Sıradan insanları anlatıyor Trevor, dikkatimizi çekmeyen, ilgi alanımıza girmeyen, hatta bazen uzak durmak istediğimiz insanları. Ama öykülerde o karakterlere yakınlık duyuyoruz çünkü aynı duyguları paylaşıyoruz onlarla. Herhangi bir karakter ya da davranış biçimi için doğru ya da yanlış ifadelerini kullanamıyoruz. Bir öykünün bir insanı anlama çabası olduğunun altının çiziyor Trevor her öyküsüyle. Her öyküde okur olarak bu anlama sürecinin bir parçası oluyoruz. Trevor’a, karakterlerini nasıl yarattığına ve bir kadının gözünden hikâyeyi anlatmanın zorluğuna dair bir soru sorulmuş, şöyle yanıtlamış: “Yalnızca kendi deneyimlerimiz hakkında yazmak bana çok sıkıcı geliyor. Yaşlı insanları, bir çeşit merak duygusuyla yazdım. Yaşlı olmanın nasıl bir şey olduğunu bilmek istedim, bacaklarınız tutulmuşken yürümek nasıl bir şey, bilmek istedim. Ve benzer şekilde, kadın olmanın nasıl olduğunu bilmek istedim ve bunu da bir çeşit merak duygusuyla yazdım.” Trevor, son derece yalın ve sade bir dille yoğun bir edebiyat lezzeti sunuyor okuruna. Bu dili ve Trevor’un üslubunu dilimize başarıyla aktaran Püren Özgüren’e tebrik ve teşekkürler. Son Öyküler, son dönemde okuduğum en iyi öykü kitaplarından biri. Öykü okumanın hazzını yoğun biçimde yaşatmasının yanı sıra öykünün ne olduğunun, nasıl olması gerektiğinin de dersini veriyor adeta. Yaşama William Trevor’un öykülerinin içinden bakmak özel bir yaşam deneyimi sunuyor. Trevor yazarak başka hayatları anlamaya çalışırken, o hayatlar üzerinden okuruna da ayna tutuyor. William Trevor diyor ki: “Hikâye yazmayı bir etki yaratmak olarak görüyorum ve o etki, kendini başkalarına kendisi anlatacaktır. Peşinde olduğum tek şey bu.” Bir okur başka ne ister ki… * Yazıda geçen William Trevor alıntıları bağlantı adresi aşağıda yer alan söyleşiden alınmıştır. https://parsomenfanzin.com/2019/06/25/william-trevor-ile-soylesi-hikaye-gercegin-infilak-etmesidir/
- Öykü: Camlar
“Sigara mı içtin sen?" Orkun Çay Diğer salılar kadar nefret ettiği bir salı günüydü. Sabah her zamanki gibi karısından önce uyandı. Olabildiğince gürültü yapmamaya çalışarak duşa girdi, kıyafetlerini salona çıkarmıştı. Orada giyinirken televizyonu açtı. Sabahları onun seveceği bir şey olmuyordu kanallarda. Artık çıkması gerekiyordu. Ceketini eline aldı, evden çıktı. Apartmanın önüne yanaştırdığı arabasının arka koltuğuna bıraktı ceketini. Radyoyu açtı, her zamanki rotasına girdi. İş yerine geldiğinde her zamanki yere park etti arabasını. Yukarı çıkarken kahve aldı kendine. Şirkette dokuzuncu yılıydı ve sonunda kendine ait bir odası olmuştu. Öğlene kadar rutin toplantılarla, küçük sohbetlerle geçirdi vaktini. İçinden gelmiyordu çalışmak. Dışarısı çok sıcaktı, o yüzden öğle yemeğini yemekhanede yemeye karar verdiler iş arkadaşlarıyla. Sıkıcı, eğlenceden uzak buluyordu onları ama elinden bir şey gelmeyeceğini de biliyordu. Şirket içindeki dedikodular ya da ikinci el araba pazarı dışında konuşacak bir şeyi olmayan bir avuç muhasebeci. Yemekten sonra sigara içmek için kapı önüne çıktılar. Karısına söz vermişti sigarayı bırakacağına dair, onlara katılmadı ve yukarı çıktı. Günlük işleri biriktiğinden “bir an önce çalışmaya başlasam iyi olur” dedi içinden. Sabah masasının üzerine bıraktığı dosyayı önüne aldı. Açtığında gördüğüne inanamadı, dosyanın içi cam kırıklarıyla doluydu. Stajyerin dikkatsizliği olmalıydı bir şekilde. Ayağının dibindeki çöp kovasına boşalttı camları. Tahmin ettiğinden daha fazla cam çıkmıştı dosyanın içinden. Üzerinde durmadı, incelerken dosyayı önceki ayın raporlarına bakmak için çekmeceye attı elini. Parmaklarındaki sızıyla elini çekmesi bir oldu. Çekmecenin içi cam kırıklarıyla kaplıydı ve üç parmağına birden batmıştı camlar. En çok orta parmağında tırnağının altına batan sızlıyordu. Parçaları temizledi elinden ama kanamaya devam ediyordu. Çantasından çıkardığı kağıt mendille sardı parmaklarını. Stajyerin işi olamazdı, birinin ona şaka yaptığına inandı. Kim bu kadar aptalca bir şaka yapar diye düşündü sonra. Yemektekileri getirdi aklına ama hiçbiri böyle bir şey yapacak insanlar değildi. Onlar dışında da samimi olduğu biri yoktu şirkette. Parmakları sızlamaya devam ettikçe daha çok sinirlendi. Çekmeceden dosyaları dikkatlice çıkardı, kalan camları çöpe döktü. Dosyaların her birinden cam kırıkları çıkıyordu, bir kısmı üzerine döküldü. Çöp kovası dolmuştu neredeyse, üzerindekileri silkeledi. O sırada aklına diğer çekmeceler geldi. Hepsinde durum aynıydı. Biri onunla uğraşıyordu. Masadaki sürahiye uzandı, bir bardak su koydu sakinleşmek için. İçerken dilinde bir acı hissetti, tükürdü ağzındaki suyu. Su ağzından kanla beraber çıktı. Sürahinin dibine çökmüş camları gördü, parçalardan biri diline, biri de damağına batmıştı. Dişlerinin arasında hissediyordu hala bazı parçaları. Eliyle aldı dişinin arasına gömüleni, diğerlerini tükürmeyi başardı. Aynada dilini kontrol etti, büyük bir kesik gördü. Ağzının içine sızıyordu kan. Yutmuş olabileceği parçaların vereceği zararı düşündükçe sinirden yerinde duramaz oldu. Ayağa kalktı, odanın içinde yürüyordu ve bastığı her yerden cam sesi geliyordu. Sandalyenin arkasına astığı ceketin cebinden telefonunu almak için hamle yaptığında ince bir çığlık attı. Ceketinin cebi camla doluydu, bir avuç camın içine sokmuştu elini. Tüm bunların gerçek olamayacağına ikna etmeye çalıştı kendini, bir yandan da kanayan eline bakıyordu. “Mantıklı düşünemiyorum, hava almalıyım” dedi. Yanından geçerken stajyere baktı, bir şey bilmediğini anladı bakışlarından. Cesaret edemez zaten dedi içinden. Bir şey söyleyecek gibi oldu, dilinin acısı yüzünden vazgeçti. Kapının önüne çıkıp duvara yasladı sırtını, sigarayı bırakmamış olmayı diledi bir an için. Çalışması gerekiyordu, farkındaydı biriken işlerin ama “her yerden cam çıkarken nasıl çalışacağım” diye düşündü. Bunları yapacak kimse gelmiyordu aklına. Odasına dönerken içecek otomatına gelince durdu. Şişe sudan da cam çıkamazdı. Pantolonunun cebini yokladı bozuk para bulmak için. Pantolonun cebine nasıl girmiş olabilirdi cam kırıkları? Bacağından süzülen kanı hissetti. İki parmağını soktu cebine, camların içinden bozuklukları çıkardı. Paraları atıp, suyu seçti. Suyun hazneye düştüğünü duyunca almak için elini soktu. Haznenin içi camla kaplanmıştı. Elindeki camları temizledi, elinin acısına direnerek kapağını açtı. Suyu içerken damağındaki acı şiddetlendi. Sızı her yudumda artmasa bunun bir karabasan olduğuna inanabilirdi. Pantolonun üzerine çıkmıştı kan lekesi. İşler umurunda değildi artık, bir an önce gitmeliyim buradan dedi. Odasına girdi, dosyayı yanına almak için çantasını açtı. Gördüğü manzaradan sonra her şeyi olduğu gibi bıraktı, ceketini de. Asansörle otoparka indi, anahtarı çıkarmak için elini tekrar cebine sokması lazımdı. Dişlerini sıkarak ucundan yakaladı anahtarı. Paramparça olmuştu elleri, ağlayacak gibi oldu. Torpido gözünde gizlediği yarım paket sigara geldi aklına. Açar açmaz yağmur gibi cam kırıkları boşaldı paspasın üzerine. Elini uzattı torpido gözüne, camların içinde paketi buldu. Paketin içinde camlardan sağ kurtulmuş bir sigara çıkardı, arabanın çakmağıyla yaktı. Bileklerinden dirseklerine akan kanı seyretti, titriyordu elleri. Beyaz gömleğine sildi kanı. Koltuğu yatırıp sigarası bitene kadar öyle kaldı. Eve gidip her şeyi anlatmalıydı karısına, belki o mantıklı bir açıklama bulabilirdi. Eline peçeteler sardı, biraz olsun hafifletiyordu direksiyonu tutarken hissettiği acıyı. Nasıl anlatacağını düşündü dosyayı, çekmeceyi, sürahiyi, ceplerini. “aklımı kaybediyorum” dedi, kendi kendine konuşuyordu. Biri ona oyun mu oynuyordu, yoksa bu aklının ona oynadığı bir oyun muydu emin olamadı. Yol boyu bunları düşündü. Peçeteler almaz olunca pantolonuna damlamaya başladı kan. Her yeri kan içinde eve girdiğinde karısının vereceği tepkiyi düşündü, korkmasını istemezdi. Daha önce hiç bu saatte eve dönmemişti üstelik. Sabah çıktığı yer boştu oraya park etti. Apartmanın kapısına geldiğinde alışkanlıkla anahtarını çıkaracaktı, durdu. Zili çaldı, çok geçmeden kapı açıldı. Merdivenleri çıkarken her basamakta cebindekiler biraz daha batıyordu. Kanlar içinde kapıya vardı. Karısı kapıyı açtı, yüzü asıldı birden. “Sigara mı içtin sen?” dedi. Birlikte uzun bir hayatları olacaktı.
- Tom'la DİSKOTEŞEM bir macera!
İngiliz yazar-çizer Liz Pichon'ın, 43 ayrı dile çevrilen ve milyonlarca satan ''Tom Gates'' serisinin 13. halkası Çılgın Macera (Gibi Bir Şey), içerdiği yüksek dozda şamata ve eğlence ile gününüzü şenlendirmeyi garantileyen gerçek bir kahkaha deposu. Şaşırtıcı yetenekleriyle herkesi kendine hayran bırakan Tom, yeni günlüğünde bu kez afili saçları, mööleyen saati ve vuvuzelasıyla dikkat çekmekle kalmıyor, aynı zamanda gerçekleşmesini dört gözle beklediği şeylerin ucundaki acı-tatlı sürprizlerle duyguları yönetmenin önemini de keşfediyor. Başta ''Roald Dahl En Komik Kitap Ödülü'' olmak üzere pek çok 'gülücüklü' ödülle yıldızı devamlı parlayan ''Tom Gates''; kendine has esprileri, matrak tiplemeleri, çizim etkinlikleri ve oyun sayfalarıyla çocukları kitapların dünyasına yaklaştırıyor. Tom geri döndü! Hem de HAİKU şiirleri tadında DİSKOTEŞEM bir macerayla. Eski dostumuzun keyfi tıkırında görünüyor. Zaten hayatında ne ters gidebilir ki?.. Yoksa HER ŞEY mi? Olaaamaaz dediğinizi duyar gibiyiz. O zaman Tom'un yeni günlüğünde bizleri neler bekliyor, hep birlikte bakalım: Tom'a bir süredir hediye yağıyor. Dünyayı gezmeyi bırakıp geri dönen Pet ninesi ve Joe dedesinin ona getirdikleri ile Tom'un çılgın maceralara dalması an meselesi. Günler jet hızıyla akarken, Meşelik Okulu'nda curcuna tam gaz sürüyor. Julia Morton'un partisine davet edilmediğini düşünen Gatesçik'in tadı azıcık kaçsa da sınıfta elden ele dolaşan casus kalemlerle yazılan gizli mesajlar neşesini geri getiriyor. Bu arada, Tom'un saçları ne kadar uzamış öyle! Uzaktan aynı zombiyi andırıyor. İstikamet doğru Saçtastik! Kahramanımızın kucağında top şeklinde kıvrılarak mışıl mışıl uyuyan tuhaf kokulu hayvan da nesi? Off, dedesinin ''şerbeti'' Tom'un aklını birazcık karıştırdı yine galiba. İyi ki maaile tarihî bir kale gezisi yapacaklar da kafasını biraz toparlama fırsatı bulacak. Amanın, planladıkları gezi tam da okuldaki Tropikal Disko etkinliğiyle çakışıyor! Tom her ikisine birden katılmayı nasıl başaracak şimdi? Yaratıcı etkinlik sayfalarıyla okurlarını kitapla daha da bütünleştiren Tom Gates, bu serüveninde yine akıllara durgunluk verecek buluşlar geliştirmekten geri kalmıyor. Okuma güçlüğü çeken çocukları kitapların renkli dünyasıyla buluşturan ''Tom Gates'' serisi, hayatı göründüğünden çok daha eğlenceli, okumayı ise tahmin edildiğinden çok daha kolay kılarak önemli bir sorumluluk üstleniyor. Liz Pichon Uzun yıllar, tasarımcı ve görsel sanat yönetmeni olarak çalışan İngiliz yazar ve ressam Liz Pichon'ın yarattığı ele avuca sığmaz Tom Gates karakteri o kadar beğenildi ki, Pichon bu çalışmasıyla hem son yılların en komik kitap serisine imza attı, hem de bir ödül rekortmenine dönüştü. Pichon, üç çocuğuyla Brighton'da yaşıyor. TOM GATES - ÇILGIN MACERA(GİBİ BİR ŞEY) Liz Pichon Tudem Yayınları, 2023 Çeviri: İpek Güneş Çıgay 240 s.
- Hayalet Tofu ve Cadı Çiya: Farklıların Bir Aradalığı
Damla Karadeniz, Zeynep Alpaslan’ın iki serilik kitabı Hayalet Tofu ve Cadı Çiya üzerine yazdı: "Hayalet Tofu ve Cadı Çiya, biri hayalet, biri cadı, bir diğeri de insan olan üç çocuğun, tuhaf algılanarak yalnızlaştırıldığı ve akran zorbalığıyla karşılaştığı bir dünyada, şiirleri, resimleri ve büyüleriyle çevrili hikâyelerini okurlarıyla paylaşıyor." Damla Karadeniz “Panayır özgürlük demekti, özgürlük insanın kendisi olabilmesi demekse eğer. (...) Yıldıztozu Kasabası’nda belki de, yılda bir kez de olsa insanların, cadıların ya da hayaletlerin kendileri olabildikleri, içlerinden geldikleri gibi davranabildikleri tek yerdi burası.” Farklılıkların zorbalık gerekçesi olmaktan sıyrılıp bize has cevherler olarak benimsendiği, bir başkasıymış gibi değil de tam olarak hissettiğimiz şekilde var olabildiğimiz en kucaklayıcı yerlerden biri en yakın arkadaşlarımızın arasıdır. Dostların oluşturduğu güvenli alanda, sentetik normlarca kurgulanmış tektipleştirici “makbul” kimliklere hapsolmak yerine, kendimize dair sıra dışı/tuhaf olan (ya da öyle addedilen) ne varsa onu utanç duymadan ortaya koymanın, yani örselenmeden kendi hakikatimizi yaşamanın ne kadar özgürleştirici olduğu malum. Sıkı dostluklar, aynı olmayanları baskılayan ya da silikleştiren yaygın pratiklere, farklılıkların bir gökkuşağının göz alıcı renkleri misali bir arada ışıldayabildiği ilişkilenme biçimleriyle karşı koyar. Bu şekilde, ister çocuk olalım ister yetişkin, koşulsuz kabul edilmenin ferahlığıyla gerçek enerjimizi tereddütsüzce serbest bırakabiliriz. Yıldıztozu Kasabası’nda, sıra dışılıklarının bir araya getirdiği üç çocuğun sevgi dolu ilişkisi ve birbirlerini yargısızca kabul etme biçimleri de bir arada olmak için illa aynı olmamız gerekmediğini gösteren hikâyelerden biri. Zeynep Alpaslan’ın, İthaki Çocuk bünyesinde çıkan serisi Hayalet Tofu ve Cadı Çiya, biri hayalet, biri cadı, bir diğeri de insan olan üç çocuğun, tuhaf algılanarak yalnızlaştırıldığı ve akran zorbalığıyla karşılaştığı bir dünyada, şiirleri, resimleri ve büyüleriyle çevrili hikâyelerini okurlarıyla paylaşıyor. Serinin 2022’de yayımlanan ilk kitabında, Hayalet Tofu’nun, insan-çocuk olmaktan kalan belli belirsiz anıları ve geçmişe dönük özlemleri ile hayalet-çocuk olduğu yeni yaşantısına uyumlanma sürecindeki çeşitli yalpalamalarına tanık olmuştuk. Elbette Tofu’ya, geçirdiği süreçlerin tümünde, yegâne dostu olan ve insan-çocuklar tarafından akran zorbalığına maruz kaldığı için insanlarla arası hoş olmayan Çiya eşlik ediyordu. Derken, Tofu’yla Çiya’nın bu seçilmiş ailesine, bir insan olan Maya’nın katılmasıyla karakterlerimiz üç kişilik daha zengin bir gruba dönüşmüştü. Serinin ikinci kitabı Hayalet Tofu ve Cadı Çiya Cadılar Kulübü’ne Karşı’da, üç arkadaş yine birbirlerine sahip çıkar ve ortak ritüellerinin keyfini çıkarırken, Çiya’nın içinde bir eksiklik baş gösteriyor. Hayatında başka cadıların yer almayışından beslenen bir yalnızlık duygusuna kapılan Çiya, yeni yerler, yeni şeyler keşfetme açlığı ve büyü konusunda kendini geliştirme isteği duymaya başlıyor. Yıldıztozu Kasabası’na yetişkin üç cadının ayak basmasıyla da hem Çiya’nın içini kemiren açlık hem de üçlünün arasındaki bağ bir tür sınavdan geçiyor. Ceylan Aran'ın yumuşacık bir pastel renk paletine sahip illüstrasyonları, aynı anda hem karakterlerin melankolisiyle hem de dostluklarından yayılan havayla hemhâl olarak, serüven boyunca yaydığı sıcaklıkla okura eşlik ediyor. Kitabın başına geçip de Tofu, Çiya, Maya, Sakardiş, Zeytin, Edgar Allan Poe, Claude Monet ve diğerleriyle buluşmadan önce, yulaf sütüyle hazırlanmış sıcak çikolataları hazır etmekte fayda var. Kitapla randevusu cuma gününe denk gelenlerin ise bir mola verip, akşamı, Tofu, Çiya ve Maya’yla birlikte Gremlinler izleyerek noktalaması hiç fena olmaz.
- "En iyi doğada düşünür insan"
Nermin Saybaşılı'nın kaleme aldığı Çam Pürleriyle Namrun, çıktı. "küresel pandeminin başlangıcından sonra yıllardır yüzünü göremediğim, yüzüne hasret kaldığım Namrun yaylasına gittim, daha doğrusu çocukluğumun yaylasına, ilk göz ağrıma geri döndüm. Tarsus’un yaylası Namrun, deniz seviyesinden 1100 m yükseklikteki, Çukurova’nın alev topuna benzer havasından kaçacağınız Toroslar’ın en yüksek bölümü olan Bolkar Dağları’nın eteklerinde yeşil, yemyeşil bir dünyadır. yeni, “modern” ismi Çamlıyayla, ama ben bu isme hiç alışamadım. yabancılaştırma efekti taşıyor bu sözcük, resmi tarihin hoyratlığının simge ismi oluveriyor zihnimde. Türkçeleştirmenin hafızayı silme gayretinin bu emareleriyse on altıncı yüzyıldan itibaren kullanılan ismiyle Namrun’un yeşil doğasına uyuyor da uymuyor, neyse ki oraya hiç yerleşemiyor. Namrun’a son gidişim bir geri dönüş hikâyesi olacaktı, daha yola çıkmamışken bunu biliyordum. tıpkı eski çocukluk günlerindeki gibi üç ay kaldım Namrun’da, temmuzda gidip ekimde geri döndüm. kısmet o güneymiş, demek isterdim ama değil. kültürel bir karabasanın dünyayı ev bellediği geniş bir zamanda aklıma Namrun’un düşmesi, yüzümü belli bir tarihsel zamanın ve o zamanın vadettiği doğaya çevirişim tesadüfi olamazdı. yaylada düşünürdüm. doğa da düşünür. en iyi doğada düşünür insan. anneannemlerin yayla evinin büyük odasında koyu ahşap çerçeveli bir ayna asılıydı. televizyonlu odada duran sırları az biraz dökülmüş bu eski aynada kendime bakmaktan çok yüzeyindeki kat kat olmuş çizgileri tarihin çizelgesi gibi dikkatlice okumaya çalışırdım. hayat su gibi mi akmıştı? aksa bile geçip gitmemiş diye düşünürdüm. harelenen aynanın yüzeyindeki çizgileri kaybetmemeye çalışan gözlerim aynadaki sırların kuyusuna düşüverirdi. hayat bir sır mıydı?" ÇAM PÜRLERİYLE NAMRUN Nermin Saybaşılı Metis Yayınları, 2023 Tür: Anlatı 136 s.
- "Oysa ben şiir çocuğuydum"
Sibel Oğuz'un kaleme aldığı Annem, Zeytin ve Çay adlı öykü kitabı, çıktı. "Annem, Zeytin ve Çay uzun süre okuma belleklerinizde iz bırakacak eminim.” Feridun Andaç “Annem, Zeytin ve Çay, bir ilk kitap. Sibel Oğuz, zengin bir anlatı evreni sunuyor okura. Ele aldığı konular, işlediği temalar günümüz insanının en temel sorunlarını içeriyor. Ara yerde kalmış insanların dramını anlatıyor. Aileden, çevreden, aldığı eğitimden ve çalışma koşullarının sıkıntısından ağıp gelen dramatik öykülerdir Oğuz’un anlattıkları. Yaşama girdabında kalmış insanlık durumlarının anlatımında buruk, içli, dokunaklı bir bakışı var. Kendine özgü bir dil duygusu geliştirdiği gibi, yoğun imgelerle zihinlerde etkileyici iz bırakan öyküler yazıyor. Bugünün dili, duyuşu, imge yordamı onun öykü çizgisinin yolunu belirliyor. Gelenekten beslenen, modern yaşamın sıkıntısıyla bunun karşılaşmalarının getirdiği açmazları zamanın, yaşanan ânın bilinçlilik durumu/bakışıyla anlatması Sibel Oğuz’u edebiyatımıza yeni bir ses olarak taşıyor. Annem, Zeytin ve Çay uzun süre okuma belleklerinizde iz bırakacak eminim.” Feridun Andaç “Oysa ben şiir çocuğuydum. Ağızlarında zeytin dallarıyla kırlangıçların göçünü yazacaktım, usta şairler süsleyecekti onların kanatlarını. Kaç tane olduklarının ne önemi vardı? Evet, bana öğretilenin aksine susmayacak, içimde babama karşı büyüttüğüm öfkemi haykıracaktım, bu defa kararlıydım.” ANNEM, ZEYTİN VE ÇAY Sibel Oğuz Eksik Parça Yayınları, 2023 Tür: Öykü 144 s.
- Öykü: Göğe Bakan Avuçlar
“Sen dedin. İyilik tek başına her şeyi güzelleştirir dedin.” Betül Sarıca Göğün gri perdesi aralandıkça süzülen altın huzmeler kucağında amaçsızca duran ellerini okşuyordu. Bir kedi miyavlıyor, rüzgarsa kediyi susturmak istercesine ıslık çalarak pencereden içeri süzülüyordu. Oturduğu yerde dalıp gitmiş olan Seher, yuvarlanan biblonun sesiyle irkildi. Mavi kanadının üzerine yatmış kuşla göz göze gelince gülümsedi. O seramik kanat, onu masum bir anıya uçurmak üzere açıldı: “Bu nasıl çalışır?” “O bir biblo Orhan. Çalışan bir alet değil. Bulunduğu yeri güzelleştirsin diye konulan bir süs eşyası.” “Nasıl güzelleştiriyor çalışmıyorsa?” “Öylece durarak. Varlığıyla.” “İyilik gibi mi?” Hayretle Orhan’a baktığında onun ellerine sabitlenen bakışlarını görmenin memnuniyetiyle -çünkü biliyordu ki Orhan’ın birisinin avuçlarına dalan bakışları güveninin nişanesiydi- sormuştu: “Neden iyiliğe benzettin?” “Sen dedin. İyilik tek başına her şeyi güzelleştirir dedin.” Biblo, Orhan’ın aslında o saatlerde orda olması gerektiğini hatırlatmak ister gibi bir zamanlamayla düşmüştü. Her hafta elbette aynı saatte gelirdi, ne bir dakika erken ne bir dakika geç. Okulda kimsenin harf bile öğretemediği Orhan, onunla şaşırtıcı bir hızla okuma yazmayı söküvermişti. Onun her hafta masadan döşemeye ılık ılık akıp yayılarak odayı dolduran huzur verici varlığına çok alışmış olduğunu fark etti. “İnşallah ders verecek başka birini bulabilirler,“ diye diledi bibloyu kaldırırken. Delibozuk abisi ve suratsız yengesiyle beraber yaşayamaya başlayacağını anımsayınca yüreği sıkıştı. Kuaförlük eğitimini bitirene kadar yanlarında kalacak olsa da biliyordu ki insan insana yüktü. Bu gerçek, ana babasını kaybettiği ufacık yaşından beri, amcasının evinde iliklerine işlemişti. Gözünü kapattı. Kerim’le her gün rastlaştığını hayal etti. “Gitmeliyim” fısıltısı döküldü dudaklarından. Çünkü az önce sıkışan yüreğinin üzerinden bu defa buldozer geçmişti. Ne neye yeteneği olduğuna dair fikri olmuştu o güne kadar ne de bunu önemseyen birisi. Sadece çok sevdiği komşusu Sema Abla, saçlarını kusursuzca kestiğini gördükçe “git kursa yazıl, kalfalık belgesi al” der dururdu. Ama bu küçük ilçede ne gezer o imkân. Mecbur şehirdeki abisinden yardım istemişti. Amcasının evinden ve onun alt katındaki bakkaldan bozma marketinden başka bir dünyasının olabileceği aklına dahi gelmezken, belki de sıkıştığı bu cendere ona kendi ayaklarının üzerinde durmayı öğretecekti. “Ordan bir çikolatalı gofret alabilir miyim hanımefendi?” Çözünmeyi, yeni gelen salçaları rafa dizerken işittiği bu cümle başlatmıştı. Meğer dindi sandığı sancısı, yıllarca buzlukta duruyormuş… “Kerim!” Kerim’in gözlerinde çakan yıldızların ışığı elinde tuttuğu düğün davetiyesine çarpıp Seher’e vurduğu anda koyu gölgelere dönüşmüştü. “Çok sevindim, tebrikler Kerim!” “Teşekkürler. Geri dönüyoruz mahalleye, buralardan ev tutacağız. Eskisi gibi görüşeceğiz yani. Sahi en son ne zaman görüştük?” “Yaz başıydı gittiğinde” diyemedi. Deseydi belki arkası da gelirdi: “Kimsesiz bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim.” Ve üstüne üç koca kimsesiz yaz daha geçirdiğini söyleyecek cesareti olurdu belki. Ama o uzun şiirin güzel sokaklarına hiç girmemişti ki… Üç kimsesiz yazdan önce, Özge’ye olan umutsuz aşkının içinde kıvranan Kerim, kalbi her dağıldığında “Bir bira versene” diye markete gelir ve adeta hipnoz altındaymışçasına içindekileri dökerdi. Yüz yüze başlayan dertleşme mesajlarla geceden sabaha varırdı. Kerim’in aşk acısı, Seher’in dinginliğine çarpıp yumuşuyor, onunla yıpranan ruhunu yamalıyordu. Fakat “bir sana anlatabiliyorum” lar, “çok iyi geliyorsun” larla birleşerek Seher’in kalbini günden güne Kerim’e yaklaştıran mıknatıslara dönüştürüyordu. Kerim’e her bakışında gözleri haykırıyordu: “Sense kendini hâlâ hayatımdaki herhangi biri sanıyordun, biraz daha sevdiğim, biraz daha önem verdiğim” Ah keşke yükünü dizelere yaslayabilseydi! Belki o zaman buzları eriyen sancısı bu kadar taze olmazdı. İmkânsız aşkı mümküne doğru evrildikçe, Kerim’in gelişleri de mesajları da seyrekleşmişti. Tetikte beklemeye mahkûm eden bir periyodun sıfatıydı “seyrek” ve “hiçbir zaman”dan daha öldürücüydü… “Eskisi gibi görüşeceğiz yani” Nasıl da kaldığı yerden devam edebiliyordu! Kendisinde yarattığı, onu tarumar eden, dev boşluğun farkında olmamanın rahatlığıyla… Ya da daha kötüsü, döndüğünde tekrar aynı yere yerleşebilmek için giderken o boşluklara kâğıt tıkamıştı. Zamanın afyonu altındayken tıkıştırılan kağıtların yıpranıp delinmeye başladığının farkında olmayan Seher, şimdi o delikten kapkaranlık bir kuyuya düşüyor düşüyor düşüyordu… Üşümüştü. Pencereyi kapatmak için kalktığında aşağıda Orhan’ın annesi Zeliha Abla’yla Fatma Teyze’nin sesleri kulağına çalındı: “Orhan’ı almaya mı geldin?” “Yok ekmek alacağım. Zaten yakında Seher abisinin yanına gitcekmiş. Aslında bi yandan iyi oldu.” “Niye kız?” “Benim akılsız kardeşim Seher’e taktı kafayı. İlk başta Seher bize geliyordu ders anlatmaya. Rıza ne hikmetse onun geldiği günler bizim eve damlar oldu. Baktım olmayacak, Seher’e ‘dersi sizin evde yapsan da Orhan’a değişiklik olsa’ dedim. Epey oldu ama Rıza hâlâ arada Seher’i soruyor. ‘Sen yorulma Orhan’ı ben götüreyim’ dedi geçende de. Gönlü iyice kayacak diye korkuyorum.” “İyi kızdır Seher, sen demiyor muydun Orhan’la benden bile iyi anlaşıyor, ona bir tek o iyi geliyor diye?” “Orası öyle abla. Kimse otistik çocukla uğraşmak istemiyor, okuldakiler bile. Allah razı olsun para bile almıyor. Ama o ayrı bu ayrı. Dalyan gibi kardeşime deli Hüseyin’in kızını alacak değilim.” Göğün kızgın mırıltıları artmıştı. Birisi gökyüzünün üstüne cam kapak kapatmıştı sanki. Fakat evden nasıl ve ne zaman çıktığını bilmeden ağır adımlarla yürüyen Seher’i hava değil zihninden çıkıp omuzlarına çöken cümleler aşağı çekiyordu. “Sen demiyor muydun Orhan’a bir tek o iyi geliyor diye?” Esmeye başlayan rüzgâr, beynindeki yaylı kutudan dışarı fırlayan cümleleri gelişi güzel savurmaya başlamıştı “Allah razı olsun para bile almıyor. Ama o ayrı bu ayrı.” O esnada üç sokak ötedeki bir kaldırım taşı, üzerine dökülen çayın verdiği kırmızı utangaçlıkla başını kaldırmış, bağıran kahveci çırağına bakıyordu: “Önüne baksana çocuk!” “Orhan değil mi o?” dedi kahvehanenin gediklisi Süleyman Amca. “Nereye gidiyor tek başına? Evden mi kaçtı ki?” Kara bulutlar nihayet taşıdıkları emaneti yeryüzüne göndermeye başlamıştı. Seher’in üzerine ıslak cümleler yağıyordu “İyi kızdır Seher” Hızlanan yağmurla birlikte cümleler de çoğalıyor, delip geçiyordu “Dalyan gibi kardeşime deli Hüseyin’in kızını alacak değilim.” Islanan tüyleri birbirine yapışmış bir köpek geçti yanı başından. Saçlarından döne döne süzülen cümleler köpeğin üstüne damladı ”Biblo nasıl çalışır Seher abla? İyilik gibi mi?” Şemsiyeler yürüyordu sağında solunda. Ipıslak gömleği üstüne yapıştıkça kalbindeki çözünmenin de nihayete erdiğini hissediyordu. Şimdi elinde tamamen çözünmüş, dipdiri duran gönül sancısından damlayan sular, yağmura, gözyaşına, süzülen cümlelere karışarak bilincini eritiyordu. Durağan caddede, sisin içinde kırmızı bir leke gibi büyüyen bir kamyonet peyda oluverdi. Yağmur, korna sesine eklemlenen acı fren sesini bastıramadı. Seher gökyüzüne doğru yükselirken ferahladı. Nihayet iyilik sever bir el onu yukarı çekiyordu. Lakin göğün duvarları tutunabilmek için fazla kaygandı. Birkaç dakika sonra gri bir bulut, biriken kalabalığın haykırışlarından bir hayli ürkmesine rağmen, caddenin ortasında yatan kadının gökyüzüne açılmış avuçlarından gözlerini ayıramayan küçük bir çocuğun hızlı hızlı soluk alıp verişini dinliyordu.
- Neysen onu çekersin
Yazar Ayşe Tolga, İyilik Sende, Titreşimini Yükselt Hayatın Değişsin, Bereket Sende adlı kitaplarının ardından Ne İstersen Değil Neysen Onu Çekersin ile Kuantum fiziğinin kapılarını okuyucu için aralayarak, yaşamlarımızın aslında Kuantum dinamiklerinin temel yasaları üzerine kurulu olduğunu bizlere hatırlatıyor. “Bilmiyor değilsiniz, unuttunuz. Kaderinizin efendisi Yaşamınızın kaptanı sizsiniz.” Son yıllarda daha fazla ilgi çeken manifest ettirmek konusu üzerine medyada ortaya çıkan yanlış bilgilerin veya bazı kitaplarda anlatıldığı üzere dilek dilemek, bazı ritüeller yapmak gibi temelsiz, basit teknikler olmadığını ifade eden yazar, bilakis tezahür ettirmenin kendisinin bir ustalık olduğunu anlatmak amacıyla hazırladığı eseri karşı sav olarak okura sunuyor. Tolga, kuantum fiziğine göre tezahür ettirmenin şansa, umut etmeye bağlı ucuz bir sihir numarası olmadığına, eyleme dayalı tekniklerle ustalaşabileceğiniz bir alan olduğuna dikkati çekerken, kuantum gerçekliğine ait temel evrensel bazı yasaları içselleştiren ve teknikleri doğru uygulayabilen herkesin, yaşamın her yerinde sonsuz olasılıklarla zaman ve boyutun ötesindeki tüm tezahürlerle buluşacağını, bu alanın Kuantum Tezahür Alanı olduğu bilgisini okurla paylaşıyor. Tezahür Ustalığı , zihniyet ve vizyon oluşturma tekniklerinin inceliklerini öğreterek, her birimizin içinde gizlenmiş sonsuz potansiyelleri nasıl harekete geçireceğimizi açıklıyor. Yazar Ayşe Tolga, okura sadece teorik bilgiler vermiyor aynı zamanda okura özel niyet ve vizyon oluşturma egzersizleri, meditasyonlar ve uygulamaları QR kodlu olarak kitapta sunuyor. Ayşe Tolga’nın yazdığı Ne İstersen Değil Neysen Onu Çekersin tüm kitabevlerinde …. Arka Kapak Yazısı: Gördüğümde inanırım inandığımda görürüm. Artık bir dönüm noktasındayız. Kuantum fiziği, evrenin görünenden ibaret olmadığını kanıtlayarak, kendi yaşamlarımızın yaratıcıları, hatta sanatçıları olduğumuzu da ortaya koyuyor. Tezahür etmek, var etmek, sadece irade meselesi değildir, aynı zamanda bir sanattır. Bu kitap sayesinde, Kuantum Tezahür Ustalığı yolunda edineceğiniz bilgilerle zamanın ötesinde bir deneyim yaşayacaksınız, hem de saniyeler içinde. İç dünyanızda başlatacağınız devrimsel dönüşümleri, içinde yaşadığınız dünyada tezahür ettirmeye başladığınızda, hayatın olasılıklarla dolu bir sahne olduğunu anlayacaksınız. Tezahür bir “İste ve olsun!” süreci değildir, “İste ve gerçekleştir!” deneyimidir. NE İSTERSEN DEĞİL NEYSEN ONU ÇEKERSİN Ayşe Tolga Destek Yayınları, 2023 Tür: Kişisel Gelişim
- Londra pergelin merkezi olursa
BirGün gazetesi yazarlarından Semiha Durak, yaklaşık dört yıl boyunca kaleme aldığı yazıları “Yarının Kayıp Şarkısı” isimli kitabında bir araya getirdi. Sol Kültür etiketiyle yayımlanan kitapta, Durak’ın arkeolojiden sanata, tarihten güncel sosyal hayata ilişkin yazıları yer alıyor. Kitap, ilk olarak 17 Kasım’da Londra’da düzenlenen Kitap Şenliği kapsamında yapılan söyleşi ve imza gününde okurlarıyla buluştu. Yazar ve Uluslarası PEN başkanı Burhan Sönmez, moderatörlüğünü yaptığı söyleşide kitapta yer alan yazıların birbirinden bağımsız yazılmadığını, bir kitabın iç bağları olan parçalardan bir araya geldiğini ifade etti. Yazarın kaleminin tarzının ona biraz Jung’un Kırmızı Kitap’ını çağrıştırdığını söyleyen Sönmez, Londra’da yaşayan Semiha Durak’ın, Londra’yı bir tür pergelin merkezi gibi kullanarak, pergelin çeperini dünyanın her yanına yaydığını ve İstanbul’dan Şili’ye, Dublin’deki grevcilerden Güney Afrikaya, Hindistan’a, Truva Savaşı’ndan Tarkovsky’ye, Joan Baez’den Van Gogh’a, İspanya İç savaşından müziğe, sinemaya, adeta sınırsız bir alana açıldığını ifade ediyor. Semiha Durak, aldığı Arkeoloji eğitiminin etkisiyle de biçim alan kendine özgü yazım tarzıyla tarihin, insanın ve toplumun ruhunun içinde adeta kazı yapıyormuş hissi uyandırıyor. Yaşadığı şehir Londra’nın çok kültürlü yapısının onda bıraktığı izlenimlerini yansıtan yazılarıyla, okuru hem farklı kültürler, hem de zamanlar ve mekanlar arasında uzun yolculuklara çıkarıyor. Geçmişte yaşamış karakterler üzerinden çağlar arasında dolaştırıyor, benzerlikler, tesadüfler arasında bağlantılar kurarak, hikayeleri kesiştiriyor. Yazının büyülü gücüyle, her yana dağılmış taşlar gibi gördüğü hikayeleri topluyor ve sanki mil taşlarıymış gibi yollara döşeyerek okurla birlikte çıktığı bu yolculuğu keyifli ve anlamlı kılıyor. YARININ KAYIP ŞARKISI Semiha Durak Sol Kültür Yayınları, 2023 290 s.















