top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Altın Palmiyeli bir Türk filminin serüveni

    Nuri Bilge Ceylan'ın kaleme aldığı Kış Uykusu'nda, sinopsis ve senaryodan yurtiçinde ve dışında film üzerine yazılmış yazılara; yönetmen, oyuncular ve bazı ekip üyeleriyle yapılmış söyleşilerden filmin oluşum sürecinde yönetmenin tuttuğu yapım güncesine kadar pek çok şey yer alıyor. Bir de ilk defa gün yüzüne çıkan çok sayıda fotoğraf. Kitapta yer alan senaryo, kurguda atılmış sahneleri de içeren, senaryonun çekim öncesi orijinal ilk hali. Ceylan’ın önceki filmlerinde de yaptığımız gibi yine hiçbir şeyine dokunmadan yayımlıyoruz... Altın Palmiyeli bir Türk filminin nasıl süreçlerden geçerek ortaya çıktığı anlaşılabilsin ve hakkındaki her şey derli toplu bir yerlerde durabilsin diye... Nuri Bilge Ceylan, 1959 İstanbul doğumlu. Yönetmen, senarist ve fotoğraf sanatçısı. 1978 yılında girdiği Boğaziçi Üniversitesi Elektrik Mühendisliği Bölümü’nden 1985’te mezun oldu. Lise yıllarında merak sardığı fotoğraf sanatını üniversite yıllarında geliştirdi. 1993’te kısa filmi Koza’yı çekti. Film, 1995’te Cannes Film Festivali’nde yarışmaya seçilen ilk Türk kısa filmi oldu. Koza’yı, bazılarınca “taşra üçlemesi” olarak adlandırılan üç uzun metraj film izledi: Kasaba (1997), Mayıs Sıkıntısı (1999) ve Uzak (2002). Uzak, Cannes’da aldığı Büyük Jüri Ödülü’nün yanı sıra, 23’ü uluslararası olmak üzere, toplam 47 ödülle Türk sinemasının en fazla ödül kazanan filmi oldu. Ceylan, İklimler ile 2006’da Cannes’da FIPRESCI Ödülü’nü, 2008 tarihli Üç Maymun’ la da En İyi Yönetmen Ödülü’nü aldı. Nuri Bilge Ceylan’ın Cannes serüveni 2011 yılında çektiği Bir Zamanlar Anadolu’da (Büyük Jüri Ödülü) ve 2014 tarihli Kış Uykusu (Altın Palmiye Ödülü) ile devam etti. 2018 tarihli son filmi Ahlat Ağacı yurtdışında ve yurtiçinde çok ses getirdi. KIŞ UYKUSU Nuri Bilge Ceylan Doğan Kitap, 2023 512 s.

  • İkinci Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında genç bir Amerikalının gerçek hikâyesi...

    Alan'ın Savaşı, savaşın yıkıcılığı ve insanın her koşulda, her zorlukta, hatta siperde savaşırken bile kendisini yeniden yaratabilmesinin gücü üzerine ilham verici bir kitap. Emmanuel Guibert, Alan Ingram Cope ile Ile de Ré sahillerinde tanıştığında, hayatının on iki yılını, dönemin pek çok genç Amerikalısı gibi askere alınan ve savaşmak için Avrupa'yı dolaşan bu sıra dışı ve mütevazı adama adayacağını bilmiyordu. Emmanuel Guibert, Alan'ın yolculuğunu, bir askerin hayatını ve savaşın iniş çıkışlarını, çatışmanın şiddetinden uzakta, gerçekçi ve detaylı çizimlerle aktarıyor. Alan’ı Fransa ve Almanya'da seyahat ederken, yetişkin yaşamında belirleyici bir etkiye sahip olacak arkadaşları ve edebi dostlarıyla tanışırken takip ettiğimiz, dönemi farklı bir bakışla anlatan gerçek ve dokunaklı bir hikâye… Alan Ingram Cope’un anılarından uyarlanan bu çizgi romanda, Emmanuel Guibert hem yazar hem de illüstratör kimliği ile akıllara kazınacak bir işe imza atıyor. 2. Dünya Savaşı’nın tam kalbinde, bombaların ve silahların patladığı savaş alanlarına paralel köy ve kasabalardaki günlük hayata da şahitlik ediyoruz bu gerçekçi ve lirik anlatıda. Emmanuel Guibert 1964'te Paris'te doğdu. Çok küçük yaşlardan itibaren halının üzerine aile destanını yüzüstü çizdi, [...] ebeveynlerinin ve büyükanne ve büyükbabalarının maceraları [olarak] çizimlerde anlattığı hikayelerin üreme alanını oluşturdu. . Emmanuel Guibert, kütüphanesinin raflarını süsleyen çizgi roman dergilerinden (Tenten, Spirou, Pif) karakterleri kopyalayarak bu ilk uygulamayı mükemmelleştirdi. Karikatüristlik ve çizgi roman yazarlığı “mesleği” her zaman yanındaydı. Edebiyat diplomasını aldıktan sonra Hourdé okuluna katıldı, ardından Dekoratif Sanatlar'da tanıştı ve burada çok daha sonra Le Photographe ve Le Pavé de Paris'te birlikte çalıştığı Frédéric Lemercier ile tanıştı. Altı ay sonra, kendisini tamamen sinema ve reklamcılık için hikaye taslakları oluşturmaya adamak üzere prestijli okuldan ayrıldı. Mesleki faaliyetlerinin yanı sıra, Bilal ve Liberatore gibi 9. Sanatın büyük isimleriyle röportaj yaptığı bir öğrenci dergisinin yazımına da katılıyor. Liberatore, Emmanuel Guibert'in birkaç yazısını gördükten sonra onu, kendisine bir sözleşme teklif eden Albin Michel'in yazı işleri ekibine tavsiye etti. Bu fırsatı değerlendirip kendini maceraya atıyor. Hitler'in yükselişini anlatan kurgu eseri Brune, altı yıllık bir çalışmanın ardından 1992'de ortaya çıktı (fikir ona yayıncısı tarafından önerilmişti). Senaryonun sallantılı ve ahlaki açıdan sorgulanabilir karakteri (Hitler, Faust gibi, şeytanla bir anlaşma yapıyor) ve resimlerin biraz çirkin dışavurumculuğu, onu tanıtan kitapların antitezidir. Emmanuel Guibert geriye dönük olarak bu ilk albümü "yarı boğulan" olarak tanımlıyor. ALAN'IN SAVAŞI Emmanuel Guibert Karakarga Yayınları, 2023 Çeviri: Metin Yetkin Tür: Çizgi Roman 328 s.

  • Duyularımızın tuhaf ve ürpertici dünyası

    Nörolog Guy Leschziner, Sözcükleri Tadan Adam adlı kitabında, duyuları bir şekilde değişikliğe uğramış kişilerin hikâyelerini, alışılmadık durumlarının neden ve sonuçlarını anlatırken, konuya sadece bilimsel değil insani bir açıdan da yaklaşarak bize her yaşamın kendi içinde biricik ve değerli olduğunu hatırlatıyor. “Bu kitapta sizleri duyuları bir şekilde değişikliğe uğramış, farklılaşmış, dünyalarının belli bir kısmına dair algıları azalmış veya artmış, gerçekliğe dair fikirleri duyuları tarafından sıradışı ve çoğunlukla da şaşırtıcı şekillerde biçimlendirilen çok sayıda insanla tanıştıracağım. Bunlardan bazıları doğuştan itibaren böyle yaşamış, bazılarıysa hayatlarının ileriki aşamalarında deneyimleri değişikliğe uğramış olan insanlar. Nörolojide öteden beri geçerli olan bir ilke vardır: Bir sistemde terslik yaşandığı zaman onu incelediğimizde, sistemin normal işlevine dair kavrayışımız artar. Bu kitapta aktarılan hikâyeler duyularımızın –her birimiz açısından– kısıtlarını ve tuhaflıklarını, sinir sistemimizin yapısal ve işlevsel bütünlüğüne ne kadar bağımlı olduklarını ve daha da önemlisi, her birimizin dünyaya dair algısının gerçeklikten epeyce farklı olabileceğini açık seçik ortaya koyuyor. Bu insanların tecrübeleri gerçekliğin tabiatına ve insan olmanın ne demek olduğuna dair sorular ortaya atıyor.” Hiç fiziksel acı hissetmeyen Paul, kör olduğu halde etrafında zombi yüzleri gören Nina, sürekli ölüm ve çürüme kokusu alan Joanne, sıcak nesneleri soğuk, soğuk nesneleri de sıcak gibi hisseden Alison, sözcüklerin tadını alan James ve daha niceleri... Nörolog Guy Leschziner 1975 yılında Londra’da doğdu. Çocukluğunun ilk yıllarını Batı Almanya’da geçirdi, daha sonra ailesiyle birlikte İngiltere’ye döndü. Tıp öğrenimini Oxford Üniversitesi bünyesindeki Magdalen Üniversitesi’nde ve Imperial College’da tamamladı. Doktorasını Imperial College’da ve Wellcome Sanger Enstitüsü’nde epilepsinin genetiği ve ilaç yönetimi üzerine yaptı. Nöroloji eğitimini tamamladıktan sonra epilepsi ve uyku tıbbı alanlarında uzmanlaşan Leschziner, 2010 yılında Guy’s ve St. Thomas hastanelerinde çalışmaya başladı. Narkolepsi, epilepsi, uyurgezerlik ve huzursuz bacak sendromu gibi alanlarda araştırmalar yapmanın yanı sıra nöbetler, Alzheimer ve Parkinson hastalıkları, uyku bozuklukları konusunda da çeşitli çalışmalar yürüttü ve halen yürütüyor. 2019 yılında ilk kitabı The Nocturnal Brain’i yayımladı, aynı yıl Kraliyet Tıp Cemiyeti’nin Ellison-Cliffe Madalyası’na layık görüldü. Halen Guy’s ve St. Thomas hastanelerinin Nöroloji Bölümü’nde ve Uyku Bozuklukları Merkezi’nde çalışan Leschziner, bunun yanı sıra King’s College’ın Psikiyatri, Psikoloji ve Sinirbilim Enstitüsü’nde nöroloji ve uyku tıbbı profesörü olarak ders veriyor. SÖZCÜKLERİ TADAN ADAM Guy Leschziner Metis Kitap, 2023 Çeviri: Deniz Keskin 304 s.

  • Öykü Gazetesi'nin 2. Sayısı Yayında!

    Gerçekleri yazmadığını alenen söyleyen tek yayın organı olan Öykü Gazetesi'nin ikinci sayısı yayında. Yeni dönemde veveya.net’in yayıncılığını üstlendiği Öykü Gazetesi, PDF formatta ücretsiz indirilebilecek ve/veya web tarayıcısı üzerinden okunabilecek. Öykü Gazetesi’nin ikinci sayısında, Kâmil Erdem, Serhat Tokmak, Ahmet Karadağ, Berfin Yıldız, Anıl Çetinel Örselli, Bahar Uysal Karakuş, Dawid Aram, Serap Karakuş Besi, Yildiz Çakar, Mehmet Cebe, Büşra Altuntaş, Mustafa Orman öyküleri var.

  • Döngüsel bir anlatı

    Bukalemunlar Kitabı, Franz Kafka, Gabriel García Márquez, Jorge Louis Borges gibi yazarların izinde büyülü gerçekçiliğin araçlarını kullanarak hakikatin doğasını, hikâye anlatımının gücünü ve bunların kimliğimizi nasıl şekillendirdiğini sorgulayan döngüsel bir anlatı sunuyor. Felix Ventura sıra dışı bir ticaret yapıyor; o bir anı tüccarı, bellek satıcısı. El altından insanlara gizlice yeni geçmişler satıyor. Geleceklerini güvence altına almış ancak geçmişinden utananlara, değişen toplum yapısına uyum sorunu yaşayanlara ve toplum içindeki konumunu yükseltmek isteyenlere ‘kusursuz bir geçmiş’ uyduruyor. Bir kertenkelenin ağzından mizahi bir dille anlatılan ve tümüyle özgün olan bu roman değişen zamanın değişen insanlarına bukalemun gibi farklı farklı renkler sunuyor. Karakterlerin her biri bukalemun gibi yeni gerçekliklere bürünüyorlar, fakat toplumsal hafızaya kazınmış geçmişlerinin şiddetinden kaçamıyorlar. Afrika’nın en önemli yazarları arasında anılan José Eduardo Agualusa, 1960 yılında Huambo, Angola’da dünyaya geldi. Eğitim hayatını Lizbon’da tamamladı. Portekiz, Angola ve Brezilya üçgeninde bir hayat sürüyor. Hem bir romancı hem de bir gazeteci olarak ülkesinin sesi olmaya devam ediyor. Layık görüldüğü ödüller arasında Uluslararası Dublin Edebiyat Ödülü (2017), İngiliz PEN Ödülü (2014), Fernando Namora Ödülü (2013), FNLIJ Çocuk ve Gençlik Edebiyatı Ödülü (2013) ve Independent Yabancı Kurgu Ödülü (2007) bulunmaktadır. Ayrıca Uluslararası Man Booker Ödülü (2016) finalistleri arasında yerini almıştır. Eserleri otuza yakın ülkede yayımlanmıştır. BUKELAMUNLAR KİTABI José Eduardo Agualusa Timaş Yayınları, 2023 Çeviri: Bengi De Sa Matos Paixao 224 s.

  • Öykü: Araba

    "Evlenme zamanım gelmiş, önümde hiçbir engel kalmamıştı, başımı yaslayacağım bir eşim olmalıydı. Ondan sonra da iki çocuk, biri oğlan biri kız. Yuva kurmak, ev ocak sahibi olmak, evlât yetiştirmek sonra da ölüp gitmek. Peh, yaşamın amacı salt bunlar mı olmalı." Hasan Hüseyin Akkaş Arabayı servise teslim ettim, bekleme salonuna geçtim. Salonda dört kişi vardı ve ayrı ayrı iki masanın çevresine oturmuş konuşuyorlardı. Önlerinde kâğıt bardak vardı, çay ya da kahve içiyorlardı muhtemelen. Çay makinesi camekânın önündeydi. Tepsiden kâğıt bardak aldım, çay musluğunun altına tutarak mandalı çevirdim. Üç beş damla çay aktı, Allah kahretsin, şansa bak. Sıcak su musluğunun altına tuttum o da yok, en azından kahve içerdim. Sandalyeme dönerken araba dergilerinden aldım. İnsanların ellerinin kiri zamanla sayfaların sağ alt köşesinde birikmiş, iğrendim, üç beş yıl öncesinin araba tanıtım broşürü. Burası aynı zamanda sıfır araba satan bir bayii ve onun servisi, niçin galeride bulunan arabaları tanıtan broşür bulundurmazlar. Belki de şöyle düşünüyorlar: Broşürler sınırlı sayıda geliyor, orada bulundurmaya gerek yok. Yeni arabalara bakmak isteyenler ön tarafa gelir arabaları incelerler ve gerekli bilgileri alırlar. Broşür almakta ısrar ederlerse buradan veririz. Zaman geçmiyor, sıkılıyorum. Sürüş simülatörü dikkatimi çekti. Gerçeğini aratmayan sürücü koltuğuna oturdum. Power düğmesini açtım ve kavrama pedalına basıp vitese taktıktan sonra gaz verip ayağımı kavrama pedalından kaldırdım, direksiyonu çevirdim, çalışmadı. Kapatıp açıp aynı işlemi tekrarladım, direksiyonu sağa sola çevirdim, pedallara yüklendim, olmuyor. Lanet olası cihaz, kırk yılda bir yetişkin oyuncağına heveslendik… Masama geçtim, artık bir masam var, işim rast gitmeyince dönüp dolaşıp geldiğim yer. Hiçbir şey moralimi bozmamalı. Kız gibi arabam içeride, bakımı yapılıyor, hiçbir eksiği yok Allah'a şükür. Bundan sonra sadece rutin bakımlarını yapıp kullanacağım, yok motorcuymuş, yok kaportacıymış, ustalarla cebelleşmeymiş hepsi bitti. Yılda bir kere bakıma getir ondan sonra bir daha uğrama. İğreniyordum artık sanayiden, ustalardan, yedek parçacılardan. Külüstürden kurtulmam zaman aldı ama sabrın sonu selamet, yolda kalma yok, vurdurarak çalıştırma yok, iteleme derdi yok. Biraz kredi çektim, ödenir, şu dünyada ödenmedik borç kalmaz. Evlenmeden önce şöyle kız gibi araba almalıyım dedim ve başardım. Kısmetimi bile teptim, önce araba dedim. Araban var ya işte idare etmiyor mu dediler. Yok dedim o külüstür canımdan bezdirdi, alabilirsem sıfır araba, yok gücüm yetmezse birkaç yaşındakine razı olacağım dedim. Hem kızlar iyi arabalı adama kolayca evet derler, külüstürlü adama kim bakar dedim. Kafayı arabayla bozmuş dediler, desinler, elin ağzı çuval değil ki büzesin. Bekleme salonunda otururken bir sürü düşünce üşüştü aklıma. Kimine hak verdim, kimini öteledim, kiminin uygulanabilir olduğunu düşündüm. Pişmanlıklarım da vardı her insan gibi. Zamanı geri getiremezdim, olanları değiştiremezdim, unutmak en iyisiydi. Evlenme zamanım gelmiş, önümde hiçbir engel kalmamıştı, başımı yaslayacağım bir eşim olmalıydı. Ondan sonra da iki çocuk, biri oğlan biri kız. Yuva kurmak, ev ocak sahibi olmak, evlât yetiştirmek sonra da ölüp gitmek. Peh, yaşamın amacı salt bunlar mı olmalı. Bilim insanı olmak, edebiyatçı olmak, iyi bir müzisyen olmak ya da ne bileyim daha yüce idealler taşımak gerekmez mi yaşamı anlamlandırmak için. Varoluşumuzun amacını nedir. Bunlar derin mevzular, yeri ve zamanı değil. Tek bildiğim paramın yetersiz olduğu, çalışmak ve biriktirmek zorunda olduğum. Varsıl bir insan olarak dünyaya gelsem ne yapardım. En önce dünyayı gezerdim sanırım. Sonra zevk ü sefa peşinde koşardım, yalana gerek yok. Lüks oyuncaklar edinir keyfini çıkarırdım. Sonrası, sonrası boşluk, hiçlik. Dünyada her istediğini elde eden insanlar boşluğa düşüyor, yaşama sevincini yitiriyor. Varsıl olsam benim sonum da böyle mi olurdu? Hayat gailesi taşımak, çalışmak çabalamak, bir amaç uğruna ömrünü vakfetmek de önemli galiba. Her ne olursa olsun. Düşünürken epey zaman geçmiş. Diğer masalarda oturan adamların üçünün gittiğini sadece birinin kaldığını gördüm. Ayağa kalktım, bekleme salonunun servise bakan camekânlı bölümünden karşıyı izlemeye başladım. Hoparlörden anons geçtiler: "Değerli misafirlerimiz, aracının bakımı öğle sonuna sarkan misafirlere öğle yemeği servisimiz olacaktır, bilginize, teşekkür ederiz." Allah Allah yemek mi verecekler bize, yok canım daha neler, çayı bile bulamıyoruz ne yemeği. Salondaki adamlardan birinin araba peşinden ilerlediğini gördüm. Araç bakımı yapılırken arabamızın yanında olabiliyor muyuz? Bekleme salonundan çıktım, biraz ilerledikten sonra sağda tamirat bakım bölümünü gördüm. İçeri girdim, benim ceylanım oradaydı işte. Sakin, vakur bir hâlde ustanın işini bitirmesini bekliyordu. Ön kaput kaldırılmış, bagaj kapağı ve sürücü kapısı açık öylece bekliyordu nazlım. Usta arabamın sağ tarafında olmalıydı. Arabamın sağına ilerledim ve takım çantasına eğilmiş ustayı gördüm. "Kolay gelsin ustam, arabamın işi çok mu daha?" "Yok, beyefendi yarım saate biter sanırım." "Beyefendi, yalnız ön tekerin çamurluk davlumbazının iki vidası düşmüş, özel vidadır, sağ taraftaki hasarı yaptırırken onu da söyleyin vidaları tamamlasınlar." Başımdan aşağı kaynar sular boşaldı. "Ne hasarı usta ne diyorsun sen!" "Beyefendi şurayı kastediyorum, bayağı bir göçük var ve boyanın da bazı yerleri atmış." "Hayır ya ne zaman olmuş bu. Benim arabamda hasar yoktu." Tamirhane başıma yıkıldı, kulaklarım uğuldadı, bir an kendimi kaybedeceğimi sandım. Ne yapmalıyım şimdi. Ah! Dışarı çıkıp derin nefes aldım, sağlıklı düşünmeye çalışarak arabamın başına döndüm. "Usta arabamda tırnak kadar çizik dahi yoktu. Hayır, olamaz. Arabamı bir yere vurmadım. Sabah bindim geldim, akşamdan da güzelce park etmiştim." "Bilemem beyefendi ben sadece hatırlattım, siz bilirsiniz." Tere gark oldum. Kalbim hızlandı, ellerim titriyordu. Sakin olmalıyım. Benim arabamın hiçbir hasarı yoktu, bundan eminim. Burada oldu ne olduysa. Kabul etmem, mümkün değil, arabamı çarptılar şimdi de yaptırırsın diyorlar. Bakım bölümünden çıktım ve ilk müracaatı yaptığım yere gittim. "Hanımefendi şimdi bakım bölümünden geliyorum, buraya gelirken arabamda hasar olmadığı hâlde sağ tarafta hasar gördüm. Burada oldu mutlaka. Arabayı bakıma çeken kişi kimse o yapmış olmalı. Lütfen kamera kayıtlarına bakmak istiyorum." Kadın bir an duraksadıysa da cevap vermekte gecikmedi. "Beyefendi, burada aracınızın hasar alma ihtimali yok ama tabii ki hakkınız, kayıtlara bakabilirsiniz, beni takip edin." İsteğime olumsuz cevap vermedi, demek ki böyle talepler oluyor. Bekleme salonunun üst katında bir odaya çıktık. Kadın genç bir adama hitaben: "Beyefendi kamera kayıtlarına bakmak istiyor yardımcı olabilir miyiz kendisine. Aracını çarptığımızı ya da burada hasar aldığını düşünüyor." "Mümkün değil burada arabanın hasar alması ama tabii ki bakabiliriz, hakkınız. Beni takip edin lütfen." Küçük bir odaya girdik, görevli kişi bilgisayarı açtı. Mesainin başladığı saatten itibaren izlemeye başladık. "Sizin arabanız bu değil mi?" "Evet, ama bu açıdan sağ tarafı görünmüyor ki." "Bakın şimdi arabayı teslim alacak usta geldi. Sağını solunu kontrol ediyor. Bu şekilde teslim alırlar arabayı. Herhangi bir yerinde bir hasarı varsa onu da not düşerler, mağduriyet oluşmaması için. Sizin arabanız sağ taraftan hasarlı diye not düşülerek teslim alınmış, formda belli, ustanın imzası var." Bunu ne zaman öğrendi bilmiyorum. Şüphemi gideremediler. İnanmıyorum. "Bakın usta arabayı teslim aldı, sağını solunu inceleyip not etti, imzaladı ve şimdi çalıştırıyor, tamirhaneye geçecek." Aracı çalıştırıp yavaşça ilerledi ve sağa döndü. Önde uzun duvar olduğu için oradan nasıl geçtiği görülmüyor. "İyi de sağa döndükten sonra araç kamera görüntüsünden çıkıyor. Bundan sonra ne olduğunu ben ne bileyim." "Beyefendi sonrası bakım bölümü zaten. Duvara sürterek gittiğini iddia ediyorsanız, mümkün değil. Hem böyle bir şey olmuş olsa niye saklayalım sizden. Durumu izah eder arabanızı da yaptırırız, kaskonuz da varmış hiç sorun olmazdı. Hem bir dakika, böyle bir şey olmuş olamaz sizin arabanızdaki boya izi gri, bizim atölye duvarı beyaz. Duvara çarpmış olsa ustamız beyaz boya izi olurdu arabanızda." Tezgâha mı geldim yoksa. İkna oldum desem olamıyorum, olmadım desem adamın dedikleri makul. Teşekkür edip aşağı indim. Atölyeye gittim ve ustaya sordum. "Usta aracımı teslim aldığınızda sağ tarafında hasar var mıydı?" "Tabii ki beyefendi, onun için söyledim ya hasarı yaptırırken davlumbazın vidalarını tamamlatın diye. Araç teslim alma formu ilk müracaattadır, bakabilirsiniz. Tamirhane atölyesinin bir ilerisi kaporta boya bölümü. Burada işiniz bitince oraya gösterin bence, göçmüş yerleri çekerek düzeltirler, hasarlı yeri de boyarlar mı, rötuş mu yaparlar bilmiyorum." Allah kahretsin şu başıma gelen işe bak. Arabamı bakıma getirdim sağ tarafta hasarı gördüm. Bu nasıl iş. Ne zaman çarptılar ya da sürttüler arabama. Kız gibi araba ne hâlde. "Beyefendi arabaya kasalı bir kamyonet sürtmüş olmalı. Zira hasarlı yer bayağı yukarıda. Binek araba böyle bir iz bırakamaz, daha aşağıda olmalıydı hasar izi." Arabaya vurmuşlar mı, çarpmışlar mı, sürtmüşler mi her ne halt etmişlerse artık, yukarıdan aşağıdan ne önemi var. Çiziği bile olmayan arabamın hâline bak. Arabanın başına bir hâl gelecekti, hissediyordum, nazar bile değmiş olabilir. Kem gözler sürekli dikizlediler işyerinde. Bir de yeni alınmış arabaların mutlaka kaza hikayesi vardır, hem de absürt olanlarından, benimki de böyle mi oldu. Arabanın yanındayım, sağa sola bakıp duruyorum. Araba anlamını yitiriyor benim için. Vuruk arabayı ben ne yapayım şimdi. Bunca emek, para kazalı bir araba için mi? İlk müracaatta teslim alma formunu inceledim, adamın dedikleri doğru, sağ tarafta hasar var diye not düşmüş, yaklaşık bir uzunluk bile yazmış, imzalı. Bu bir numara olabilir, kolayca tezgâh kurmuş olabilirler. Bekleme salonuna döndüm. Biraz sonra diğer müşteriler ağızlarında kürdanla salona geldiler. Ha bunlar yemekten geliyor, öğle olmuş demek. Ben de yemek yiyecektim. Kalktım, salondan çıktım ve sağa sola bakarken mutfağı gördüm, içeri girdim. Önlüklü bir kadın çalışıyordu. "Şey ben yemek yiyecektim, yemek servisi var diye anons geçilmişti." "Beyefendi hem yemek saati geçti hem de yemek kalmadı, kusura bakmayın, haberim olsaydı ayırırdım." Arkama bakarak çıktım mutfaktan. Bu nasıl bir gün. Bu kadar terslik bir arada olur mu? Anons geçiliyor yine. "Mazlum Bey, aracınız hazır, lütfen aracınızı teslim ettiğiniz bankoya gelin." Bankoya gittim, yüklüce bir fatura ile karşılaştım. Cebimdeki paranın tamamını verdim, bir çay parası kaldı, kaldıysa. İtiraz edecek oldum ama kullanılan malzemelerin, işçiliğin fiyatı belli, indirim mi yapacaklar sanki. Bu konuda uyarılmıştım, servisler yolacak kaz ararlar, dikkat et sonra zoruna gitmesin diye. Ödemeyi yaptım, çıktısını aldım, güzelce katladım ve uygun bir yerime koydum. Arabayı teslim ettiğim yere getirdiler, yalan yanlış iç dış yıkama yapmışlar. Kaporta boya bölümünü sordum, onlar bağımsız çalışıyor, sormanız lazım dediler. Arabamı servisten çıkardım ve kaporta boya bölümüne götürdüm. Ustaya hasarı gösterdim, "çökmüş yerleri çekip düzeltmeye çalışırız, boyası kavlamış yerleri de pasta cila ve rötuşla kapatmaya çalışırız" dedi. Ellerinden geleni yapmalarını söyledim, fiyatı ne olur dediğimde makul sayılabilecek bir miktar söyledi ve anlaştık. Yaklaşık iki saat sonra araba kaporta boya bölümünden çıktı, kredi kartıyla ücreti ödedim ve hiçbir şey düşünmemeye çalışarak servis denilen belâlı ve kahrolası yerden hızla uzaklaştım. Arabayı sabah aldığım yere getirdim, hasarlı yeri inceledim. Sağ taraf çizik, orta yerde kapının ucunda daha derin, oraya rötuş yapmışlar, diğer çizik ise pasta cila ile kapatılmış - ya da kapattıklarını sanmışlar. Bütün hevesim, bu meşum hasarla uçtu gitti. Arabanın orijinalliğini kalmadı artık kusurlu bir şey. Satarken dile getirecekler, karalayacaklar, hasar almış diyecekler. Arabamı serviste bir yere çarpıp, sürtmedilerse, evin önünde oldu bu hasar. Düşünüyorum, sabah hızlıca arabaya bindim, sağını solunu kontrol etmedim. Akşam park ettiğimde de bir şey yoktu. Geriye tek seçenek kalıyor, gece geldi aracımın başına ne geldiyse. Güvenlik kamerasını takalı birkaç ay olmuştu. Kameranın açısı aracı park ettiğim yeri görüyor, kamera görüntülerini alıp bir inceleyeyim bakalım ne çıkacak. Kamera görüntülerini aldım, çayımı demledim şimdi hiçbir anı kaçırmadan detaylı bir şekilde izlemeliyim. Kamera arabamı biraz kenardan da olsa görüyor. Gece arada bir gelip geçen arabalar var ama sorun şu ki hiçbirisinin plakası okunmuyor. Kameraların çözünürlüğü yetersiz. Hangi işimiz düzgün ki! İzliyorum. Çok seyrek araba geçiyor. Bir ara karşıdan gelen arabanın ışığı kameranın görüşünü engelledi. Araba biraz durakladı ve ondan sonra çekip gitti. Görüntüyü geri alıp defalarca izledim. Hiçbir şey anlaşılmıyor. Bu aralıkta arabama çarpmış olabilirler. Kameranın görüşü ışık halesiyle engellenmiş olabilir. İyi de bunu kim yapsın, kasıtlı yapılmış bir şeye benzemiyor. Yoksa benziyor mu? Kameranın görüşü engellendi, arabamı yandan sıyırıp gittiler. Mümkün mü? Mümkün. Allah kahretsin, buradan bir şey çıkmaz. Yaşadıklarıma lânet okuyarak yatağa girdim. Uyku tutmadı, bir sağa bir sola döndüm durdum. İster istemez serviste yaşadıklarımı düşündüm. Kamera görüntülerini izleten adam kesin konuşuyordu, hiçbir şüpheye mahal bırakmıyordu, söyledikleri de mantıklıydı. Tek sorun arabama dair her şeyi bilmesiydi. Demek ki ben yukarı çıkmadan bilgilendirmişler. Tongaya düşürdüler belki de beni, kim bilir. Uyumalıyım, açlık, stres hayli yordu zihnimi. Şimdi rahat bir uykudan başka bir şey düşünecek halim yok, arabanın da servisin de canı cehenneme. Derin nefes alıp vererek stresimi yatıştırmaya ve uyumaya çalışmalıyım. Gece gece kim çalar bu zili. Açtım kapıyı. Alt çaprazda oturan ve dairesi yola bakan komşu. "Kusura bakmayın rahatsız ettim sizi, kaza oldu galiba. Bizim kaldırımın kenarına park eden arabalardan birine çarptılar. Baksanız iyi olur, siz de oraya park etmiştiniz." Hızla aşağıya indim komşunun dediği yerdeymiş arabam, eğilip kaportayı kontrol ettim. Sağ tarafı ezilmiş, önüne doğru ilerledim. Arabam önündeki arabaya vurmuş, çarpmanın şiddetiyle öne doğru gitti galiba. Komşu beni gözetliyor camın kenarından. İşaret ettim arabaya vurdukları yeri. İki elimi birden aşağı doğru savurdum, lânet olsun der gibi. Her gün evin arkasındaki yere park ederken sadece bir gün ihmal ettik yolun kenarında bıraktık, başımıza gelene bak. Güzelim araba mahvoldu. Birileri geliyor... Alarmın sesine uyandım, hay Allah sabah olmuş. Arabam...

  • Cumhuriyetin 100. Yılında 100 Kadın Yazar

    "Kadınların Yüzü - Cumhuriyetin 100. Yılında 100 Kadın Yazar" adlı kitap Son Sayfa Yayınları etiketiyle 29 Ekim’den itibaren raflardaki yerini aldı. Öykü, deneme ve fikir yazılarından oluşan "KADINLARIN YÜZÜ" için Türkiye’nin farklı kesimlerini temsil eden kadın edebiyatçılar, gazeteciler, akademisyenler, aktivistler, iş insanları ve siyasetçiler bir araya geldi. Kitap, cumhuriyetin 100. Yılına özel anlamlı ve saygın bir eser olarak öne çıkıyor. Yazar-akademisyen Nevin Arvas'ın proje koordinatörlüğünü yürüttüğü ve editörlüğü yazar Derya Erkenci tarafından gerçekleştirilen kitapta cumhuriyetin 100. Yılına gönderme yapılarak 100 kadın yazar ve yazdıkları 100 metin yer alıyor. Coğrafyamızın kadınlık hâllerinin dikkat çekici bir panoramasını sunan KADINLARIN YÜZÜ’ndeki yazılar; edebi öykülerden kişisel deneyimlere, hayat hikâyelerinden günlük siyasete, kadınların toplumsal hayatta varoluş mücadelesinden başarı öykülerine, cumhuriyet vurgusundan hakların savunulması konularına doğru uzanıyor. Çoğunluğu değerli yazarların edebi öykülerinden oluşan ve denemeler, öz yaşam öyküleri, makalelerle desteklenen KADINLARIN YÜZÜ; geniş bir yelpazede erkek egemen toplum, kadının mağduriyeti, cinsiyetçilik, toplumsal eşitsizlik, feminizm, aile içindeki kadın, özgürlüklerin kısıtlanması, ahlakçı bakış açıları, taciz ve cinayet gibi kadın sorunun can alıcı konularını derinlemesine irdelerken kadınların cesurca kaleme aldığı metinleriyle dikkat çekiyor. Yayın koordinatörlüğü Hüseyin Çalışkaner tarafından yapılan ve genel yayın yönetmenliği Ahmet Budak tarafından üstlenilen "KADINLARIN YÜZÜ - Cumhuriyetin 100. Yılında 100 Kadın Yazar" kitabının kapağında Türkiye’nin önemli ressamlarından Barış Sarıbaş’ın bir tablosu yer aldı. Kitabın kapak ve tanıtım filmi tasarımı Cenk Çalış, sayfa tasarımı ise Atiye Yaprak tarafından gerçekleştirildi. KADINLARIN YÜZÜ Proje Koordinatörü: Nevin Arvas Editör: Derya Erkenci Son Sayfa Yayınları, 2023

  • Orhan Pamuk’a Mersin Kent Ödülü

    Mersin Ticaret ve Sanayi Odası (MTSO)’nun öncülüğünde 2007’den bu yana verilen Mersin Kenti Edebiyat Ödülü, bu sene yazar Orhan Pamuk’un oldu. Pamuk, ödülünü 3 Kasım Cuma günü Mersin’de aldı. Ülkemizde bir kent adına verilen ilk ve tek edebiyat ödülü olan Mersin Kenti Edebiyat Ödülü, şu ana kadar Nezihe Meriç, Tahsin Yücel, Osman Şahin, Latife Tekin, Leyla Erbil, Ahmet Oktay, Demir Özlü, Metin Cengiz, Cevat Çapan, Doğan Hızlan, Haydar Ergülen, İpek Ongun, Nursel Duruel, Nurdan Gürbilek ve Hilmi Yavuz’a verildi. Ödül, 2023’te Celâl Soycan, Turhan Günay, Metin Cengiz, Yavuz Özdem ve Cemal Sakallı’dan oluşan değerlendirme kurulunun "Ülkemizde ve Mersin’de edebiyat ilgisini geliştirmek ve ulusal ölçekte bir verime dönüştürmek, edebiyat okurlarının dikkatini nitelikli örneklere çekmek üzere; yapıtlarıyla Türk edebiyatının gelişmesine katkıda bulunmuş kişileri onurlandırmak, daha yaygın okunmasını sağlamak için" gerekçeli kararıyla Orhan Pamuk’a verildi. Pamuk, ödülünü 3 Kasım Cuma günü saat 18.00’de Mersin’deki MTSO Büyük Konferans Salonu’nda gerçekleşen buluşmada aldı.

  • Attığınız bir tweetle, nasıl bir anda tüm dünyayı karşınıza alabilirsiniz?

    John Boyne'un hiciv dolu kaleminden çıkan Yankı Odası, dijital çağın kaçınılmaz bir yansıması olarak giderek sanallaşan hayatlarımızın banallığı üzerine düşündürürken, mahremiyet kavramının ne denli sarsıldığını gösteren çarpıcı bir roman. Sahip oldukları her türlü lükse ve konfora rağmen tarifsiz yoksunlukların pençesine düşen bireylerin bitip tükenmek bilmeyen yeni heyecan arama tutkularını keskin bir gözlem gücü ve karakteristik bir mizahla eleştiren yazar, sosyal medya bağımlılığı ekseninde tartışmalı meselelere temas ediyor. Sosyal medya platformlarının ve ardı arkası kesilmeyen influencerların popüler kültür bağlamında toplumda arttırdıkları ahlakî yozlaşmayla gerçeklik anlayışımızı bulandıran roman; algı yönetimi, suç ve itibar gibi demir tellerle örülü konuları sürükleyici bir anlatıda buluşturuyor. İnsan olmak hata yapmayı da içerir ama işleri gerçekten berbat etmek için bazen sadece bir cep telefonu yeter! Cleverley ailesi kendilerine “bahşedilen” ayrıcalıkların doyumsuz zevk-ü sefasıyla olası felaketlerden sadece bir tweet uzakta, parıltılı bir yaşam sürmektedir. Altmış yaşındaki George Cleverley, BBC'deki ışıltılı kariyerinin sarhoşluğundan bir türlü kurtulamayan, etrafı ünlülerle çevrili popüler bir televizyon programcısıdır. Kalpleri çarptırma ustası eşi Beverley ise kitaplarını daima gölge yazarlara kaleme aldıran, dünya çapında tanınan bir aşk romanları yazarıdır. Bu iki yozlaşmış karakterin çocukları da ebeveynlerinden çok farklı değildir şüphesiz. Ciddi sosyal sorunların gölgesinde öğretmenlik mesleğinde dikiş tutturmaya çalışan Nelson, takipçi sayısını artırmak ve paylaşımlarını geniş kitlelere beğendirmek için her yolu kendine mubah gören sanal âlem prensesi Elizabeth ve henüz öğrenci olmasına rağmen karşısındakinin zaaflarıyla acımasızca oynama konusunda kimselerin eline su dökemeyeceği, küçük dolandırıcı Achilles. Ne aile ama! Üstelik her bir ferdi karmaşık duygu dalgalanmalarıyla varoluş çıkmazına sürüklenmişken birbirlerinden rol çalmak için çırpınıyor. Hem de canları acıtma pahasına bambaşka yankı odalarında benlik savaşı verirken... John Boyne, sosyal medyayı altüst eden bu romanıyla sanal dünyanın çılgın talepleri karşısında peş peşe yapılan hataların kimi zaman geri dönüşü bulunmayan sorunlara neden olabileceğini hatırlatıyor. İrlanda Edebiyat Ödülleri kapsamında finale kalan Yankı Odası; teknolojik harikaların ehil ellerde yepyeni dünyalara açılan birer kapı görevi üstlenirken; gafillerin, dikkatsizlerin ve beceriksizlerin ellerinde ise nasıl hain birer silaha dönüşebileceğinin altını çiziyor. 1971 yılında İrlanda’nın Dublin kentinde dünyaya gelen John Boyne, Dublin Trinity Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. Norwich’deki East Anglia Üniversitesi’nde yaratıcı yazarlık dersleri aldı ve buradaki çalışmalarıyla Curtis Brown ödülüne layık görüldü. Edebiyat yaşamına kısa öyküler yazarak başlayan ve yaklaşık 70 kısa öyküsü yayımlanan John Boyne’un ilk hikâyesi The Entertainments Jar (Eğlenceler Kavanozu) İrlanda’da Hennessy Edebiyat Ödülü’ne aday gösterildi. Yazarın 2006 yılında yayımladığı ve Nazi toplama kampları gerçeğini iki çocuğun gözünden anlattığı ilk çocuk romanı Çizgili Pijamalı Çocuk, Miramax tarafından sinemaya uyarlanarak pek çok ödül aldı. Aynı roman, İrlanda’da iki edebiyat ödülünün yanı sıra çeşitli uluslararası ödüllere layık görüldü ve birçok uluslararası ödüle de aday gösterildi. Bu başarılara ek olarak kitap, İrlanda listelerinde 80 hafta bir numarada kalarak büyük bir rekora imza attı ve New York Times’ın çok satanlar listesinin de zirvesine yükseldi. Tüm dünyada 5 milyondan fazla satan Çizgili Pijamalı Çocuk, hem 2007 hem 2008 yılında İspanya’da en çok satan kitap oldu. Romanları 43 ayrı dile çevrilen John Boyne’un 2010 yılının Ekim ayında özellikle küçük okurlarının beğenisine sunduğu sekizinci romanı Nuh Arpasuyu Evden Kaçıyor İrlanda Çok Satanlar Listesi’nde yine bir numaraya ulaşmıştır. Söz konusu kitap ayrıca İrlanda Kitap Ödülleri’nin Yılın Çocuk Kitabı kategorisine de aday gösterilmiştir. YANKI ODASI John Boyne Delidolu Yayınları, 2023 Çeviri: Mert Doğruer 512 s.

  • Halikarnas Balıkçısı, ölümünün 50. yılında çok özel bir etkinlikle Bodrum’da anılıyor

    Bodrum’a aşkıyla tanınan ünlü roman ve hikâye yazarı, Bodrum’un Antik Çağ’daki adı Halikarnas’ı mahlas olarak benimseyen Cevat Şakir Kabaağaçlı, namı diğer Halikarnas Balıkçısı, ölümünün 50. yılında denizin üzerinde gerçekleşecek çok özel bir etkinlikle Bodrum’da anılıyor. Bu yıl ilk kez gerçekleşen Uluslararası Bodrum Tiyatro Festivali (BOTİF) kapsamındaki etkinlikte, Cumhuriyet tarihinin ilk yelkenli okul gemisi STS Bodrum 5 Kasım Pazar gününden itibaren bir hafta boyunca Halikarnas Balıkçısı’nın “Mavi Sürgün” üyle gün batımına yelken açacak. Jehan Barbur’un ev sahipliğinde gerçekleşecek okuma tiyatrosunun her bir temsilinde Mustafa Alabora, Deniz Çakır, Derya Alabora, Kaan Çakır, Esra Akkaya, Kaya Akkaya, Gülbin Yeşil, Renan Bilek, Aslı Kobanbay, Kerem Kobanbay, Yonca Şahinbaş, Koray Şahinbaş, Berna Laçin ve Mustafa Avkıran gibi birbirinden önemli tiyatrocular, “Mavi Sürgün”den bölümler okuyacak. 3-16 Kasım 2023 tarihleri arasında Övül Avkıran ve Mustafa Avkıran’ın eş sanat yönetmenliğinde düzenlenen 1. Uluslararası Bodrum Tiyatro Festivali, cumhuriyetimizin 100. yılında, bu toprakların yüzyıllık zenginliğini, tiyatro, müzik, dans, edebiyat, sinema, resim, heykel ve mimarinin harmanlandığı dopdolu programıyla Bodrum’a taşıyacak. 1. Uluslararası Bodrum Tiyatro Festivali’nin en sıradışı etkinliği ise, cumhuriyet tarihinin ilk yelkenli okul gemisi STS Bodrum’da gerçekleşecek okuma tiyatrosu olacak. Festivalin yüzen sahnesi STS Bodrum, Bodrum’un simgesi haline gelen ve 13 Ekim 1973’te aramızdan ayrılan Halikarnas Balıkçısı’nın ölümünün 50. yılında, birbirinden önemli tiyatro sanatçılarını “Mavi Sürgün”den bölümler okumak üzere ağırlayacak. 5 Kasım’da Mustafa Alabora ve Deniz Çakır; 6 Kasım’da Derya Alabora ve Kaan Çakır; 7 Kasım’da Esra Akkaya ve Kaya Akkaya; 8 Kasım’da Gülbin Yeşil ve Renan Bilek; 9 Kasım’da Aslı Kobanbay ve Kerem Kobanbay; 10 Kasım’da Yonca Şahinbaş ve Koray Şahinbaş; 11 Kasım’da ise Berna Laçin ve Mustafa Avkıran’ın yer alacağı etkinlik her akşam 17.30’da başlayacak. Etkinliği muhteşem sesi ve şarkılarıyla daha da etkileyici hale getirecek Jehan Barbur’a, gitarıyla Özkan Demir eşlik edecek. BOSAV’ın (Bodrum ve Karya Bölgesi Kültür Sanat ve Tanıtma Vakfı) sağladığı kullanım imkânı sayesinde programa dahil olan STS Bodrum’da düzenlenen “Mavi Sürgün” etkinliği, Black7 Pub’ın ikramlarıyla gerçekleşecek.

  • "Burada misafirim"

    Nagihan Kahraman, Eiko Kadono'nun 1993 yılında kaleme aldığı, Hayao Miyazaki'nin en ünlü filmlerinden, Kiki ve Sihirde Yeni Bir Sayfa üzerine yazdı: "Evden, dolayısıyla aile ortamından okumak/çalışmak amacıyla -belki de ilk defa- uzaklaşan gençler, geçtikleri içsel yolculuk bakımından Kiki'yle çok benzeşiyor." 1989 yapımı Kiki's Delivery Service adlı film, Japon senarist ve yönetmen Hayao Miyazaki'nin en ünlü filmlerinden biri ve Eiko Kadono'nun aynı adlı kitabının sinema uyarlaması. Kiki adındaki küçük cadı, onlu yaşlarına geldiğinde her cadı gibi seçim yapmak zorunda kalır. Hayatına bir cadı olarak devam edecek midir, etmeyecek midir? Babası cadı olmamasına rağmen annesi gibi bir cadı olmayı seçen Kiki; hayatı öğrenmek, tek başına hayatta kalabilmek için anne ve babasından ayrılarak bambaşka bir şehre gider. İlk kitap tamamen bunun üzerine kurulu; hayatta kalmak, başının çaresine bakmak romanın en temel hedefi. Ayrıca romanın kalanında dayanışma, paylaşma ve kendinden farklı olana karşı hoşgörülü olma gibi izlekler de mevcut. 2022 yılında Kiki'nin Cadı Kargosu adıyla yayımlanan kitabın devamı niteliğinde olan Kiki ve Sihirde Yeni Bir Sayfa ise adından da anlaşıldığı üzere sihir becerilerini geliştirmeyi hedefleyen Kiki'nin Koriko'da, ailesinden ayrı şekilde ikinci yılıdır ve özenle kurduğu kargo işini büyük bir özveriyle sürdürür. Yine pek çok insanla tanışır, pek çok öyküye şahit olur ve anı biriktirir Kiki. Sadece kargo işi yapmakla kalmaz; tanıştığı her insandan muhakkak öğreneceği bir şey vardır bu küçük kızın. Kimi zaman kuyruğunu kaybetmiş bir suaygırını taşır, kimi zaman çok yaşlanmış birine tek kalmış bir elmayı... Taşıdığı her nesnenin arka planda taşıdığı değer onda farklı iz bırakır. Ancak bir noktadan sonra bunu fazla düşünmeye başlar. Aşırı duygusal ve hassas davrandığı için kargolarını aksatmaya varır iş. Kiki artık büyümektedir ve çocuksu hâlleri gün geçtikçe uzakta kalır. Bütün bu süreçte simsiyah kedisi Jiji de en başından beri olduğu gibi yanındadır ne olursa olsun. Fakat birbirlerinin en yakın arkadaşı olan Kiki ve Jiji, büyüdükçe yeni arkadaşlara, yeni ilişkilere ihtiyaç duymaya başlarlar. Bir insanın erginleşmesi esnasında geçtiği yollar ve duygu dalgalanmaları odağa oturuyor ikinci kitapta bu sefer böylece. Hatta annesiyle babasının evine onları ziyarete gittiğinde, hayatına ne yaparak devam etmek istediğini sorgular kendi içinde ve "ev neresidir?"i bir daha düşünür: "Kiki koltukta ayaklarını uzatmış otururken bir yandan da gözlerini kısmış, tüm varlığıyla bu huzurun tadını çıkarıyordu. Buna rağmen yüreğinin bir köşesinde minik bir pencere vardı ve oradan ise daima Koriko görünüyordu. Ben bu evin dışındaki bir dünyadan buraya, sadece kısa bir süreliğine döndüm. Burada misafirim."(s.291) İlk kitaptan beri devam eden dayanışma ve paylaşma/yardımlaşma da kitabın ana meselelerinden. Yazar, "Başka bir dünya mümkün" anlayışını merkeze yerleştirdiğinden "dayanışma" romanın anahtar sözcüklerinden biri. Kiki taşıdığı kargolar için herhangi bir ücret kabul etmez. Yaptığı taşıma işini yalnızca başka bir iyilikle takas etmeyi kendine koşul koymuştur. Tüm Koriko şehri de Kiki'nin bu çalışma şeklini özümsemiştir. Bu sebeple "Kiki Şehirli Bir Kız Taşıyor" adlı bölümde "Bu senin payın. Gösterdiğin dayanışma için küçük bir hediye." (s.239) cümlelerini okuyoruz ve kimsenin Kiki'ye harcadığı emek karşılığında para teklif etmediğini anlıyoruz. "Kiki Baston Taşıyor" adlı bölümde de Kiki yaptığı işin karşılığını vermek isteyen yaşlı adama gerek olmadığını söylediğinde, adam küçük kıza şunları söyler: "Olmaz, işini 'dayanışma' ya da 'paylaşma' karşılığında yaptığını duymuştum."(s.177) Bir çocuk kitabı olarak kaleme alındığından vermek istenen mesajların böyle açık olması doğal. Ancak serinin ilk kitabı da ikinci kitabı da çocuklar kadar yetişkin okurlara da hitap ediyor. İkisi de hayattaki amacımız, kim olduğumuz ve olacağımıza dair oldukça düşündürücü ve önemli eserler. Ayrıca bu fantastik eserde Kiki'nin süpürgeyle uçması, başka bir şehirde kendi ayaklarının üstünde durmayı başarması ve bunu başarıyla devam ettirmesi şüphesiz metaforik bir zemine oturuyor. Bu konuya serinin ilk kitabından bahsettiğim yazımda da değinmiştim.* Fantastik bir dünya içine sindirilmiş temel meselelerin metaforik yolla anlatılması ikinci kitapta da devam ediyor. Evden, dolayısıyla aile ortamından okumak/çalışmak amacıyla -belki de ilk defa- uzaklaşan gençler, geçtikleri içsel yolculuk bakımından Kiki'yle çok benzeşiyor. Bu eserde de hayatında bir dikiş tutturmaya çalışan, şu an yaptığı işi hayatı boyunca devam ettirmek isteyip istemediğini kendi içinde tartan genç olarak çıkıyor karşımıza Kiki. Ailesinden uzaktayken onları hem özleyip hem de ziyaretlerine gittiğinde eskiden yaşadığı eve karşı yabancılık çekmesi de hep bundan. 1993 yılında yazılmış olan bu ikinci kitabı, biz üzerinden otuz yıl geçtikten sonra okuma şansı bulduk. Eser, geçtiğimiz günlerde İthaki Yayınları aracılığıyla raflarda yerini aldı. Çevirisinde ise yine Derya Akkuş Sakaue yer alıyor. Kiki'nin büyüme sancıları ve olgunlaşma sürecinde başka hangi iş alanına yakınlık duyacağını ve "Kiki'nin Cadı Kargosu" tabelasının yanına başka hangi tabelayı ekleyeceğini merak edenlere, Eiko Kadono ile henüz tanışmamışlarsa, serinin iki kitabını da mutlaka öneriyorum. İyi okumalar. * https://www.literaedebiyat.com/amp/kikinin-cadi-kargosu-inceleme-nagihan-kahraman KİKİ VE SİHİRDE YENİ BİR SAYFA Eiko Kadono İthaki Yayınları, 2023 Çeviri: Derya Akkuş Sakaue

  • Taşra kasabasına gelen gizemli bir sirk

    Yaşayan önemli Macar yazarlardan László Krasznahorkai, yapıtlarındaki biçem özelliğiyle öne çıkıyor. Yazarın “kıyamet güldürüsü” diye nitelendirilen Direnişin Melankolisi adlı kitabı, bir taşra kasabasına gelen gizemli sirkin ekseninde biçimleniyor. Sirkin tek gösterisi olan devasa balina, kasabalıları birbirine düşürürken gözü yükseklerde olan Eszter Hanım’a da diktatörlük yolunu açıyor. Kazandığı Booker Ödülü’nün jüri başkanı Marina Warner, onu şu sözlerle betimliyor: “László Krasznahorkai, olağanüstü yoğun ve geniş kapsamlı tınısıyla, günümüz yaşamının dokusunu ürkütücü, şaşırtıcı, müthiş komik ve sarsıcı güzellikte sahnelerle aktaran vizyona sahip bir yazardır.” László Krasznahorkai 1954’te Macaristan’ın Gyula kentinde doğdu. Budapeşte’de dil ve edebiyat, ardından hukuk eğitimi aldı. Bir distopya romanı olan 1985’teki ilk yapıtı Şeytan Tangosu’yla Macar edebiyatının önde gelen yazarlarından biri oldu. Şeytan Tangosu, Béla Tarr’ın yedi buçuk saatlik siyah beyaz filmiyle (1994) sinema tarihine de geçti. 1986’da Kegyelmi viszonyok (Af Koşulları) adlı öyküsü yayımlandı. Sovyet Bloku’nun çöküşünde ülke dışındaydı. Almanya’dan baş-layarak dönem dönem ABD, İspanya, Yunanistan, Japonya gibi çeşitli ülkelerde yaşadı. Moğolistan ve Çin’de yaşadıklarını Az urgai fogoly (Urga Mahpusu, 1992) ve Rombolás és bánat az Ég alatt (Gökyüzünün Altında Yıkım ve Keder, 2004) kitaplarında sorguladı. Savaş ve Savaş (1999), Az ellenállás me-lankóliája (Direniş Melankolisi, 1993), Északról hegy, Délrl tó, Nyugatról utak, Keletrl folyo (Kuzey Dağı, Güney Gölü, Batı Yolu, Doğu Deresi, 2003) ve Seibo Orada, Aşağıdaydı (2008) adlı yapıt-lara imza attı. Yazarın ayrıca senaryo çalışmaları da vardır. László Krasznahorkai 2015 yılında Man Booker Uluslararası Ödülü’nü kazanarak bu ödülü alan ilk Macar yazar oldu. DİRENİŞİN MELANKOLİSİ László Krasznahorkai Can Yayınları, 2023 Çeviri: Leyla Önal 376 s.

bottom of page