top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Milliyet Sanat dergisinin Ekim 2023 sayısı çıktı!

    Bülent Erkmen imzalı kapağıyla dikkat çeken yeni sayının “Yüz’ümüz Cumhuriyet” dosyasında, sanatın farklı dalları üzerine Beral Madra, Prof. Ahu Antmen, Burçak Evren, Doç. Dr. Zeynep Uysal, Seçkin Selvi ve Yiğit Sertdemir, Meriç Sümen ve Yekta Kara gibi önemli isimlerle röportajlar yer alıyor. Ayrıca Muhsin Ertuğrul, Türk müzik reformu, Türkiye’nin popüler müzik tarihi, Atatürk’ün özel kütüphanesi, asırlık yayınlar ve koruyamadığımız tiyatro mekânlarının tarihi üzerine kapsamlı yazılar da Ekim 2023 sayısında okurları bekliyor. Ekim 2023 sayısının “Yüz’ümüz Cumhuriyet” dosyasında düzenlediği sergilerle Türk çağdaş sanatının gelişimine büyük katkı sağlayan küratör Beral Madra, Türkiye’de çağdaş sanatın modernizm, postmodernizm, küreselleşme ve estetik süreçleri üzerine konuşuyor. Akademisyen ve sanat eleştirmeni Prof. Ahu Antmen’in, bedenin kimlik etrafındaki kültürel örüntülerini ele aldığı, alanında bir başucu kitabı kabul edilen Kimlikli Bedenler: Sanat, Kimlik, Cinsiyet üzerine bir röportaj verdiği sayıda, sinema tarihçisi Burçak Evren, 1923’ten günümüze ülkemizde sinemanın gelişimini ve Cumhuriyet’in yedinci sanata etkilerini, kazandırdıklarını anlatıyor. Boğaziçi Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nden Doç. Dr. Zeynep Uysal ile Cumhuriyet’in 100 yılında edebiyatın yolculuğu üzerine bir söyleşi gerçekleştirdiği Ekim 2023 sayısında; iki önemli tiyatro emekçisi Seçkin Selvi ve Yiğit Sertdemir aralarındaki 40 yıllık farkla Cumhuriyet’in tiyatromuz üzerindeki dönüştürücü etkisini ele alıyorlar. Bolşoy’da sahneye çıkan ilk Türk balerin, Devlet Opera ve Balesi'nin ilk kadın genel müdürü, koreograf Meriç Sümen ve solist sanatçı, rejisör, dramaturg, sahne yönetmeni Yekta Kara ise Cumhuriyet ülküsünün opera ve bale sanatına etkileri üzerine bir söyleşiye imza atıyorlar. Farklı sanat dallarının ele alındığı dosyaya özel yazılarda ise Muhsin Ertuğrul’un hem tiyatro hem de sinema hayatı; Türk müzik reformunun gelişimi; Türkiye’nin popüler müzik tarihi; Atatürk’ün Anıtkabir ile Çankaya’daki özel kütüphanesinde korunan 4 bin 200’ü aşkın kitabı; Cumhuriyet ile yaşıt yayınlar ve Tepebaşı Tiyatrosu’ndan İkinciKat’a, Taksim Sahnesi'nden D22'ye koruyamadığımız tiyatro mekânlarının tarihi üzerine içerikler yer alıyor.

  • 3. Vedat Türkali Edebiyat Ödülleri'ni kazananlar açıklandı

    2023 Vedat Türkali Edebiyat Ödülleri sahiplerini buldu. Roman ödülünü Mustafa Orman'ın Annem Gittiğinden Beri Çiçek Ekmiyoruz Bahçeye adlı romanı ve Senem Gezeroğlu'nun Yeniden İnşa adlı kitabı aldı. Samsun’da Atakum Belediyesi tarafından verilen 2023 Vedat Türkali Edebiyat Ödülleri’nin kazananları belli oldu. Vedat Türkali Roman Ödülü’ne yazar Mustafa Orman'ın Everest Yayınları tarafından yayımlanan 'Annem Gittiğinden Beri Çiçek Ekmiyoruz Bahçeye' romanı ve Senem Gezeroğlu'nun Monokl Edebiyat tarafından yayımlanan 'Yeniden İnşa' romanı layık görüldü. İlk roman ödülünü, Altıkırkbeş Yayın tarafından yayımlanan 'Mutlu Perşembe' romanıyla A. Tufan Palalı; öykü ödülünü Notos Kitap'tan çıkan 'Buzkandilleri' ile Kadire Bozkurt; şiir ödülünü İthaki Yayınları'ndan yayımlanan 'Misk-i Amber' ile Mehmet Altun, çeviri kurmaca eser ödülünü 'Dinlenme ve Rahatlama Yılım'ı çeviren Begüm Kovulmaz ve 'Söz'ü çeviren Çiğdem Öztürk aldı. 2023 Vedat Türkali Edebiyat Ödülleri kazananlar; Roman Ödülü: Annem Gittiğinden Beri Çiçek Ekmiyoruz Bahçeye / Mustafa Orman (Everest Yayınları) ve Yeniden İnşa / Senem Gezeroğlu (Monokl Edebiyat) İlk Roman Ödülü: Mutlu Perşembe / A. Tufan Palalı (Altıkırkbeş Yayın) Öykü Ödülü: Buzkandilleri / Kadire Bozkurt (Notos Kitap) Şiir Ödülü: Misk-i Amber / Mehmet Altun (İthaki Yayınları) Çeviri Kurmaca Eser Ödülü: Dinlenme ve Rahatlama Yılım / Çevirmen: Begüm Kovulmaz (İthaki Yayınları) ve Söz / Çeviri: Çiğdem Öztürk (Notos Kitap)

  • Sekiz Dağ ve Bıldırcın Karı'nın yazarından: Kurdun Mutluluğu

    Paolo Cognetti son romanı Kurdun Mutluluğu’nda okurunu, edebiyatının alametifarikası haline gelen dağlara götürüyor. Cognetti büyüleyici kalemiyle “sıradan” bir hikâye anlatırken, güzelliğin pek de “olağanüstü” uğraşlar gerektirmediğini bir kere daha usulca hatırlatıyor. Uzun bir ilişkinin -ve yavaşça orta yaşlarının- sonuna gelen Fausto, çareyi çocukken yürüdüğü patikaların arasına kaçmakta bulur. Fontana Fredda’da, kendisi de uzun zaman önce Milano’dan kaçıp gelmiş olan Babette’yle tanışır. Kayak pistinin kıyısında küçük bir restoranın sahibi olan bu kadın, Fausto’ya kayakçılar ve telesiyej işçilerine yemek sunan mekânında aşçı olmasını teklif eder. Fausto aslında her şeyden önce kendisi için yazan bir yazardır ama yemek pişirme tutkusunu mesleği haline getirir. Fausto bu dağ restoranında garsonluk yapan ve hayatının olumsuzluklarından buraya sığınan Silvia ile tanışır. Silvia, bu dağların bir kış sığınağı mı yoksa kalıcı bir arzu mu olduğunu, adımlarının er ya da geç yolunu bulup bulamayacağını ve Fausto’nunkilerle eşleşmeye hazır olup olmadığını henüz bilmemektedir. Bu restoran ayrıca restoranın daimi müşterisi, gerçek bir dağcı gibi sessiz ve kararlı yürüyebilen şehirli bir adam olan Santorso’yu tanımasına vesile olur. Paolo Cognetti’nin ışıltılı bakışlarını ve berrak sesini, insan ilişkilerini aktarmadaki üstün becerilerini ve doğayla kesintisiz bir diyalog içindeki gözlem yapma yeteneğini önceki romanlarından biliyoruz. Paolo Cognetti 1978’de Milano’da doğdu, Milano Üniversitesi’nde Matematik okuduktan sonra ders değiştirdi ve 1999’da Milano’daki Civica Scuola di Cinema’dan mezun oldu. Sonraki on yılda kendini sosyal, politik ve edebi nitelikte belgeseller yapmaya adadı. Cognetti’nin Yelda Gürlek çevirisiyle Kafka Kitap’tan çıkan romanları arasında Strega Ödülü, Prix Médicis étranger ve Banff Büyük Ödülü’ne layık görülen ve 40’tan fazla dile çevrilerek beyaz perdeye uyarlanan Sekiz Dağ ve Bıldırcın Karı bulunmaktadır. KURDUN MUTLULUĞU Paolo Cognetti Kafka Kitap, 2023 Çeviri: Yelda Gürlek Tür: Roman 160 s.

  • Yazar Halid Halife hayatını kaybetti

    Çağdaş Arap edebiyatının öne çıkan Suriyeli yazarlarından Halid Halife vefat etti. Yazarın Türkçeye çevrilen iki kitabı bulunuyordu. Halide Halife'nin Ölmek Zor İş ve Bu Şehrin Mutfaklarında Bıçak Yok kitaplarının yayıncısı Delidolu Yayınları, yazarın vefat ettiğini duyurdu. Yayınevinin sosyal medya hesabından yapılan paylaşımda şu ifadeler kullanıldı: "Halid Halife'yi kaybettik. Suriye'nin önde gelen çağdaş yazarlarından Halid Halife'yi yitirmenin üzüntüsünü yaşıyoruz. Hemen yanı başımızdaki komşu ülkenin tarih sahnesindeki yerine, siyasi dalgalanmalarına ve belki de en önemlisi insanına dair anlattıkları sonsuza dek hafızalarda yer edecek. Ailesinin, okurlarının ve tüm sevenlerinin başı sağ olsun. Üstadı, Ölmek Zor İş isimli romanındaki şu cümlesiyle sonsuzluğa uğurluyoruz: 'Sevdiğin öldüğünde mutluluğun anahtarını da alıp mezar denen o derin çukura atıyor.' Güle güle büyük usta, seni hiç unutmayacağız." Suriye'nin ünlü çağdaş yazarlarından biri olan Halid Halife 1964 yılında Halep'te doğdu. Hukuk öğreniminin ardından otuz yıl boyunca çeşitli yazın türlerinde eserler kaleme aldı. Yazara 2013 yılında Necib Mahfuz Kitap Ödülü'nü kazandıran ve Türkçede yayımlanan ilk romanı "Bu Şehrin Mutfaklarında Bıçak Yok", aynı zamanda 2014'te Uluslararası Arap Edebiyatı Ödülü'nde (IPAF) finale kalan yapıtlardan biri oldu. Birçok televizyon dizisinin senaryosunu da kaleme alan yazarın çalışmaları pek çok dile çevrildi. "Dalaverenin Bekçisi" (1993) ve "Çingenenin Defterleri" (2000) romanlarından sonra yayımladığı "Nefrete Övgü" (2006) ile 2008'de Uluslararası Arap Edebiyatı Ödülü'nün finalistleri arasında yer aldı. 2016'da raflarda yerini alan "Ölmek Zor İş" romanından sonra 2019'da okurla buluşan son romanı "Kimse Namazlarını Kılmadı" da dünya çapında üne ulaştı.

  • Mahir Ünsal Eriş’ten hafızalara kazınacak eşsiz bir aşk romanı: Acaip!

    Mahir Ünsal Eriş, geçtiğimiz yıl yayımlanan romanı Gaip’in içinden çıkardığı Acaip isimli romanıyla edebiyat okurunun karşısında. Acaip, hayatının hikayesi hiç tanımadığı iki adam tarafından yazılan bir kahramanın umutsuz aşkına dair bir roman. Samim’in kaybettiği aşkı Güzin’e yazılmış upuzun bir mektup. Arka Kapak’tan: “Çünkü senin her şeyin bulaşıcıdır Güzin. Sen gülersen bakkal güler, taksici güler, elinde tavşan balonuyla yanından geçen çocuk güler, dilenci kadın güler, otobüsün camından yarı ölü yorgun yüzüyle dışarıyı izleyen dede güler, su güler, hava güler, kar güler, şehir güler, sokak güler. Sen üzüldün mü güneş bile çıkmaz. Yağmur yağar üç gün üst üste. Bulutlar bırakmaz güneşi kendini göstersin. Sen acıktın mı aşevlerinin önü, lokantaların kapısı, köftecilerin arabaları kuyruk olur. Sen şaşırırsan Güneş tutulur, Ay tutulur, gökte milyarlarca yıldır dönenen onca cismin aklı karışır. Sen seversen senin sevgin tüm dünyaya yeter. Tüm dünyadan aynaya tutulmuş ışık gibi sana geri döner.” Uzun yıllardır okumaya hasret kaldığımız türde sıcak bir aşk hikâyesi, dünyanın farklı coğrafyalarından gelmiş, birbirinden garip insanların esrarengiz hikâyeleriyle buluşuyor. Karanlık denizler, ürkütücü maceralar, mitolojik figürler, korkunç mahluklar… Hepsi birbirinden “acaip” bu hikâyeler, Ankara’nın en karanlık tarafında kalan karanlık olaylara karışıyor, içinde ne işler çevrildiğini anlayamadığımız bir çeviri bürosunda Samim ile Güzin’in sonsuz aşkına çevre oluyor. Mahir Ünsal Eriş, serinin ilk kitabı Gaip’te araladığı sır perdesinin ardından Acaip’le ilerliyor.

  • 2023 Erdal Öz Edebiyat Ödülü'nün sahibi Füruzan oldu

    Can Yayınları'nın kurucusu Erdal Öz'ün anısını yaşatmak için ailesi tarafından her yıl düzenlenen Erdal Öz Edebiyat Ödülü yeni sahibini buldu. Başkanlığını Ömer Türkeş'in üstlendiği, Metin Celâl, Nilüfer Kuyaş, Murat Yalçın, Jale Özata Dirlikyapan, Behçet Çelik ve Faruk Duman'dan oluşan seçici kurul, 29 Eylül 2023'te yaptığı toplantıyla Erdal Öz Edebiyat Ödülü'nün on altıncısını öykü ve romanlarıyla edebiyatımızda derin izler bırakmış Füruzan'a verilmesini kararlaştırdı. Ödülün gerekçesinde şu ifadeler yer aldı: Füruzan, 1970'lerden itibaren çöken burjuva ailelerinin, yoksulluk ve yalnızlıkla boğuşan kadın ve çocukların,yabancı ortamlarda bunalan ve yurt özlemi çeken göçmenlerin dramlarına sevecenlikle yaklaştı; umutlu gelecek için emek verenlerin uğradıkları haksızlıkları ve toplumsal yaraları ele alırken kişileri derinlemesine inceledi, anlatımını ayrıntılarla besledi. Yapıtlarıyla öykünün yenilenmesine ve yaygınlaşmasına öncülük etmiş yazarların başında geldi. Her yıl bir üyenin ayrılıp bir başkasının katılımıyla yenilenen jürinin bu yıl başkanlığını yapan Ömer Türkeş, Füruzan'a ödülünü verdikten sonra seçici kuruldan ayrılacak. Önümüzdeki yıl jürinin yeni üyesi Ayşe Sarısayın olacak. 2008 yılından beri verilen Erdal Öz Edebiyat Ödülü bugüne dek, Gülten Akın, Nurdan Gürbilek, İhsan Oktay Anar, Şavkar Altınel, Murathan Mungan, Cemil Kavukçu, küçük İskender, Orhan Pamuk, Orhan Koçak, Cevat Çapan, Adalet Ağaoğlu, Latife Tekin, Jale Parla, Selim İleri ve Mehmet Eroğlu'na verildi. Füruzan 29 Ekim 1939 yılında İstanbul-Kadıköy'de doğdu. İlk kitabı Parasız Yatılı ile 1972 Sait Faik Hikâye Armağanı'nı kazanan ilk kadın yazar oldu. 12 Mart dönemini anlattığı Kırk Yedi'liler romanıyla 1975 TDK Roman Ödülü'nü kazandı. Öyküleri Fransızca, İspanyolca, Farsça, İtalyanca, Japonca, İngilizce, Rusça, Bulgarca, Boşnakça gibi dillere çevrildi. 2006'da 10. Ankara Öykü Günleri'nde, 2007'de Dil Derneği'nin Dil Bayramı'nda ve Antalya Öykü Günleri'nde, 2008'de 7. İzmir Öykü Günleri'nde onur ödülleri aldı. 2008 TÜYAP İstanbul Kitap Fuarı'nın Onur Yazarı seçildi. 2009'da Dil Derneği İzmir şubesince Türk Diline Emek Ödülü verildi. 2017'de 9. Kadıköy Kitap Günleri'nin Onur Yazarı seçildi. 1981'de Ömer Kavur'la birlikte senaryolaştırdığı "Ah Güzel İstanbul" öyküsü sinema filmi olarak çekildi, Antalya Film Festivali'nde ödül aldı. 1986-87 yıllarında "Gecenin Öteki Yüzü" öyküsünü Okan Uysaler ile birlikte senaryolaştırdı; TRT'de dizi film olarak çekildi ve yılın en iyi dizisi seçildi. 1988-90 yıllarında çektiği Benim Sinemalarım 1990'da Cannes Film Festivali'nin "Eleştirmenlerin 7 Günü" ve "Altın Kamera" dallarından çağrı alarak 158 film arasından seçilen 8 filmden biri olarak gösterime girdi; 1991'de ise Uluslararası İran Fecr Film Festivali'ndeki Uluslararası Jüri'den "En İyi İlk Film Jüri Özel Ödülü"nü kazandı ve Tokyo Uluslararası Film Festivali'nde seçilen "En İyi On Asya Filmi" arasında yer aldı. "Kış Gelmeden" (1997) ve "Sevda Dolu Bir Yaz" (2001) öykülerini oyunlaştırdı ve bu oyunlar Devlet Tiyatroları'nda yaklaşık 200 kez sahnelendi.

  • Masal masal Matitas

    Yavuz Arkın, Elif Derviş'in Uyuşma adlı kitabı üzerine yazdı: "Derviş, kitabında teklikten bahseder; kaynak tekse sonunda olan ne varsa tektir ve doğanın bir bütün olduğunu anlatan bir masal başlar. Elbette bir zamanlar diye..." “Sır diye bir şey yok. Var olan bütün güçler, kaynağında ve sonunda tektir bence. Yıllar ve uzaklıklar, yıldızlar ve mumlar, su ve rüzgâr ve büyücülük, insanoğlunun elindeki yetenek ve ağacın kökündeki bilgelik: Hepsi bir bütün olarak yükselir.” Ursula K. Le Guin’in Yerdeniz Büyücüsü romanındaki bu alıntıyla Uyuşma isimli kitabına başlayan Elif Derviş, daha girişte bu kitabıyla masalsı, farklı(!) bir dünyaya gireceğimizin haberini verir. Eşiğinden geçtiğimiz dünya bir masal olmasına masaldır ama günümüz dünyasına dair de çok şey söyler: Doyumsuzsun insanlık, hazlar peşinden koşarken çevreni tahrip ediyorsun ve bunun sonunda öyle bir noktaya geleceksin ki artık geri dönüşün olmayacak. Derviş, kitabında teklikten bahseder; kaynak tekse sonunda olan ne varsa tektir ve doğanın bir bütün olduğunu anlatan bir masal başlar. Elbette bir zamanlar diye... DALGA Hayatın denizden gelmesi gibi masalımızda da hikâyeler denizden gelir; kahramanımız Valhaf kendisine dalgaların getirdiği hikâyeye razı olur. Bir balıkçı köyündedir; kimsenin bilmediği, herkesin hatırladığı. “Hayat burada doğayla sonsuz uyum içinde akar, rüzgâra karşı yürünmez, okyanusla boğuşulmaz, ölüm insanoğluna gelince artık dalına tutunamayan bir yaprağın düşüşünden ya da uzaklardaki bir fırtınadan kopup geldiği için ne kadar yükselse de ölü olan koca bir dalganın suya karışmasından farklı görülmezdi. İnsan, hayvan, bitki, su, hava, taş, toprak. Hepsi birdi.” Valhaf her ne kadar kitabın kahramanı olsa da doğa bir arka plan değildir, çoğu zaman hikâyemizin ortasında yer alır. Deniz, dalgaları ile eşlik eder, orman, hayvanları ile. Bir bütündür, hepsi birdir, öyle ki ölüm yaşam, yaşam ölümdür. “Olduğu yerde bir kayaya dönüşmüştü Valhaf. Bakan göze, ne üşüdüğü ne de üstüne vuran sulardan ağır ağır aşındığı görünen bir taş. Kulakları öyle çok uğulduyordu ki şifacıların tekrar hareketlenen çıplak ayaklarının ahşap üzerindeki tıpırtılarından başka bir şey duymuyordu.” Yaşam ile ölüm her ne kadar bir olsa da yaralar insanı, masalımızda da böyle olur, sonu mutlu bitebilecek olsa da arada zorlukların olması masalın da doğası değil midir? Valhaf için yaşadığı yerdeki bütün canlılar rehberdir, onlara hükmetmez saygı gösterir. Günümüzdeki kapital düzene bir karşı koyuştur bu, doğa bizimle var olacaktır. “Yüzünü önce ona bakan her bir cana, sonra da ormanın derinliklerine çevirdi ve bir kez bile arkasına bakmadan, bir insan evladı değil de yaralı bir hayvan ya da ağır bir kalpmiş gibi, ağaçların kuytusuna daldı.” Yaşadığı üzücü olay Valhaf’ı bir yolculuğa çıkarmaya zorlar; bu yolculuk bir kahramanın değil içi yaralı bir yüreğin yolculuğudur. Yaşam ölüme galip gelmiştir. AĞAÇ Doğduğu köyden ayrılan Valhaf için doğum vakti gelmiştir; girdiği mağara onun için bir ana rahmidir. “Bir an için yine bir su parçasının, güneş ışınlarının erişemediği derinliklerine indiğini sandı zihni. Yer, gök, hava birdi.” Bedensel değil ruhsal bir doğum yaşar, sancılı olur. Buna rağmen her zaman çevrenin ona destek olduğunu yalnız bırakmayacağını bilir. Peki ya insan? “-Yüzlerce yıl önce atalarımız yaralamakla kalmayıp birer birer ölürken bu adamlar Dağ’ın arkasına kaçıp saklandılar. Araya da koca bir orman örüp kendilerini ulaşılmaz kıldılar. Bırak da onca cana karşılık onun sözde acısı bir bedel olsun.” Ölmese bile bu haldeyken yapayalnız bırakılmak neymiş anlasın.” “-Kendin dedin Argrat. Yüzlerce yıl önce. Bu çocuk o zaman doğmamıştı bile.” “-Biz eskinin mirasını yara olarak taşıyorsak, onlarda taşıyacak Klokhel.” Buradaki diyalog bizim geçmişimizle yaptığımız bir diyaloğu andırır. Yazar okuru geçmişe götürür neler kaybettiğimiz konusunda hesaplaşma içine sokar. Bu sözler tüketme çılgınlığının, toplumdan kopup bireyselleşme çabasının bizi nerelere götüreceği konusunda bir uyarı taşır. “İki adamın buluşması başta zarif bir ceylanla vahşi bir ayının hakkaniyetsiz mücadelesini andırıyordu. Ama ayı pençelerini gitgide daha sert indirmeye başlayınca, ceylanın da gözü karardı, toynakları büyüyüp kaya gibi sertleşti ve iki hayvan birbirini acımasızca vurdukça ortalık kan revan içinde kaldı.” Zihinsel savaş Valhaf için bir yandan bedensel savaşa dönüşür, insanlık hüküm sürmeye çabaladığı hayvanlara benzer bir süre sonra, kazananın olmadığı olamayacağı. DAĞ Yaşadığı olaylardan sonra arınmaya başlar Valhaf; yağmur yeri gelir sadece kirleri değil ruhları da temizler. “Balıklar bizim koruyucusu ruhlarımız. Onları yemeyiz, sadece yutup bize güçlerini geçirmelerini sağlarız. Denizdeyken korunmak için,” Geçmişten gelen bir korunma ihtiyacı ile doğarız ve bunu da temel bir görev olarak tanımlarız. Bunu yaparken de bir şekilde doğal hayattan uzaklaşırız, şehirler kurarız, güvenlikli sitelerde otururuz, sağlam arabalara bineriz. “Bir ucu geçmiş, bir ucu gelecek, tam ortası da ne yaşanması gerekiyorsa sadece onun yaşandığı şu andan ibaret bir yerdeydi Valhaf.” Öyle bir an gelir ki artık Valhaf ne geçmişin acısıyla yaşamalı ne de geleceğin bilinmezliğine endişe etmeliydi, hayat bir andan ibaretti. RÜZGÂR Kitapta rüyalar önemli bir yer kaplıyor; kimi yerde gerçek ile rüya birbirine karışıyor, Valhaf için rehber olarak ortaya çıkıyorlar. Seyahatinin bir bölümü zihninin içinde devam ediyor; annesi ile karşılaşıyor, babası ile yaşadığı anlar karşılıyor onu. Bir yandan onu gerçek hayata hazırlıyor bu durum, aşması gereken engeller orada aşılıyor. Bu açıdan kitap iç doğamıza dönmemiz konusunda bize rehberlik etmeye başlıyor. Yola çıkan Valhaf değil bizleriz, dönüşüm yaşayan karakter olsa da okur da bu açıdan bir dönüşüm yaşamaya başlıyor. “Şimdi yapması gereken, hatırladıklarının tam ortasında oturup, gece göğüne yükselen bir ateş gibi önce alev alev, sonra için için yanarak kendiliğinden sönmeyi beklemek ve toprağa karışan küllerinin dibinde yeşerecek olanları beslemekti.” GECE “Tüm insanlığın paylaştığı ve aynı olduğu tek şey buydu belki de: içinden geçilen acılar. Saçlarının, tenlerinin renginden, geldikleri yerlerden, yaptıkları işlerden, yaş ve cinsiyetlerinden bağımsız yaşanan, büyüten ve anlayışa açılan bir kapı.” Zaman da kitapta önemli bir yer işgal eder; özellikle gece. Gece içinde sırları barındırır, tek başınalığı; rüyalara giriş kapısıdır ve aynı zamanda çıkış kapısı. Valhaf için de bilinçaltına yaptığı yolculuklarda karşısına çıkan acılara bir kapı olur. Onlarla hesaplaştıkça bizi büyüten ve geliştiren bir yan buluruz, belki de olgunluğumuzun ikiz kardeşidir, ruh ikizidir. “Yol bazen kaybolmayı, bazen yenilgiyi kabul edip geri dönmeyi, bazense ilerlemektense kendine iyi geleni yaparak olduğun yerde biraz daha kalabilmeyi gerektiriyordu. O yolu inşa eden sen olmadığın sürece, ilerisinde karşına çıkacağını oralar yürümeden bilmek mümkün değildi…” Yola çıkan kişi öncelikle bazı şeyleri kabullenerek yola çıkmalı yazar için; önündeki engelleri kabul etmek, aşmayı veya aşamamayı kabullenmek, yenildiği anlarda bile zafer kazanabileceğini kabullenmek, en önemlisi yoldan vazgeçmemek her ne olursa olsun. Yol hiçbir zaman bitmese bile… YAPRAK Valhaf aileyi sadece eşi ve çocuğu olarak görür; yaşadığı deneyim sonucunda aslında böyle olmadığını anlar. Duyguları dengeye kavuşur, dalgaların yarattığı gelgitler git gide azalır. Yolun başındaki kişi değildir artık; hem dışındaki hayatla hem de içindeki acıyla barışır. “Aile bedenden, yakından, uzaktan bağımsız hep kalbinde oturandı. Gitsen de kalsan da görsen de yüzünü bir gün unutsan da kendini senin benliğine usul usul işlemiş olandı. Duyduğun bir koku ya da sesle, gördüğün bir renkle hiç beklemediğin bir anda sana tekrar geliverendi.” BULUT Bir şeyleri yıkmadan yenisini koymak zordur; Valhaf için yolculuk sona ermiştir. Yolda karşılaştığı her canlı ona eşlik eder, rehber olur. Yaptığı her seçimi kabullenir, onların sorumluluğunu alır. Eski duygularından sıyrılır yerine yenilerini koyar. Yaptığı yolculuk onun için bir terapi olmuştur, yaşadığı büyük travma sonrası artık o, başka bir kişidir. Elif Derviş anlatmış olduğu masal ile bizi doğayla barışmaya sevk eder, her zaman bir parçası olduğumuz ama git gide koptuğumuz. Hayatın döngüsü içinde yaptığımız her seçimin bir yolculuk olduğunu bunun da içsel yolculuktan geçtiğini okura anlatır. “Biraz sabır, biraz inanç.” Sürekli tekrarlanan bu söz ile asla umutsuz olmadığını ortaya koyar, her zaman ümit vardır insanlık için; uyuşma da bunun bir anahtarıdır. UYUŞMA Elif Derviş Alakarga Yayınları, 2022 128 s.

  • Jungiyen Rüya Analizi

    Bu kitap Jung'un Analitik Psikolojisinin temel ilkeleri ışığında rüyaları anlamaya yardımcı olacak kapsamlı ve pratik bir rehber. Kitapta Jung'un psişe modeli, pek çok klinik rüya örneği verilerek ve bunların bağlam içinde nasıl yorumlanabileceği gösterilerek tanımlanmış ve anlatılmıştır. Rüya görmek insanlığın evrensel bir deneyimidir. Fenomenolojik olarak, uyku esnasında zihinde gerçekleştiğini sonradan kabul ettiğimiz bir deneyimdir ama bunlar rüyada bize uyanıkken yaşadıklarımız kadar gerçek görünür. Yani her şey, rüya âlemi olduğunu ancak sonradan kabul ettiğimiz ve ‘gerçek’ olduğu izlenimini veren bir dünyada gerçekleşmiştir. Rüyaların fenomenolojisi uyanıkken yaşamadığımız olayları içerir: Ani zaman ve yer değişiklikleri, yaş değişiklikleri, ölmüş olduğu bilinen kişilerin veya hiçbir zaman var olmamış fantastik insan ve hayvanların mevcudiyeti. Belki de bir rüyada yaşanan en radikal değişim, ego-kimliğinin bir karakterden diğerine geçmesi veya hiçbir karaktere sahip olmayan rüya egosunun her şeyi bildiği bir açıdan olayları izlemesidir. Rüyaların, rüya görenin kişisel psikolojisi, tavırları ve davranış örüntüleriyle yakından ilişkili olduğuna dair modern inanç, bilinçdışının rüyalarda can kazandığını gösteren İsviçreli psikiyatr Carl Gustav Jung'un öncü nitelikteki çalışmalarına çok şey borçludur. Yaygın ve tekrarlayan rüya motifleri, travmatik rüyalar, rüyaların telafi edici ve amaçlı işlevleri, hastalık veya fiziksel değişimin habercisi olarak rüyalar ve rüyaların rüya görenin yaşam evresi ve bireyleşme süreciyle ilişkisi özenle açıklanmıştır. James Hall, MD, Dallas'taki Texas Üniversitesi Sağlık Bilimleri Merkezi'nde Klinik Psikiyatri Doçenti ve C.G.'nin Diplomatıydı. Jung Enstitüsü, Zürih ve Bölgelerarası Jung Analistleri Derneği'nin kurucu üyesi ve eski başkanı. Rüyaların Klinik Kullanımları: Jung Yorumları ve Canlandırmaları, Jung Rüya Yorumları: Teori ve Pratik El Kitabı ve Jung Deneyimi kitaplarının yazarıdır. Dr. Hall, 1991 yılında felç sonucu neredeyse 22 yıl boyunca "kilitlenme" sendromuyla yaşadıktan sonra 22 Ocak 2013'te Dallas, Teksas'taki evinde hayatını kaybetti. JUNGİYEN RÜYA ANALİZİ James A. Hall Timaş Yayınları, 2023 Çeviri: Özgür Ertana 224 s.

  • Ayaklarının altında yeni tanıştığı bir dünya

    İlk öykü kitabı, Dünya Sakin Bir Yermiş Gibi ile selamlıyor okurunu Alkım Doğan. Kulak arkası edilen hikâyelerle sevgisizlik, yabancılaşma ve istismarın yanı sıra yaşama sevincine, kıyıda kalmış güzelliklere dair ne varsa hayatın içinden cımbızla seçtiği olayları, kırılma anlarını incelikle aktarıyor. "Işıkları yanan dükkânların, akşam simitçilerinin, ilkyaz meyvelerinin sıralandığı tezgâhların, koşturan kalabalıkların yanından yürüyor. Bir orman patikasında, uçsuz bucaksız kırlarda yürür gibi… Ayaklarının altında yeni tanıştığı bir dünya… Leylak kokuları geliyor burnuna. Titremesi geçmiyor, gözünden bir damla yaş süzülüyor." İlk öykü kitabı, Dünya Sakin Bir Yermiş Gibi ile selamlıyor okurunu Alkım Doğan. Kulak arkası edilen hikâyelerle sevgisizlik, yabancılaşma ve istismarın yanı sıra yaşama sevincine, kıyıda kalmış güzelliklere dair ne varsa hayatın içinden cımbızla seçtiği olayları, kırılma anlarını incelikle aktarıyor. Yalın anlatımıyla ördüğü öykülerinde kuşlara, ağaçlara, sokaklara, yalnız çocuklara, çıkış arayan insanlara ve daha iyi bir dünyanın umuduna hayat veriyor. Alkım Doğan ODTÜ Mimarlık mezunu. 5 yıl Toronto’da mimarlık şirketlerinde çalıştıktan sonra, İTÜ Mimarlık Tarihi Programı’nda yüksek lisans yaptı. Doğan Egmont, DEX, İthaki, İş Kültür, Yapı Endüstri Merkezi yayınları için kitap çevirileri ve editörlük yaptı. TRT için 6 bölümlük “Eksik Parça” belgeselinin metinlerini yazıp belgeselde yer aldı. Pera Sinema sitesinde, Arka Kapak, Varlık, Atlas, B+ gibi çeşitli dergilerde öykü ve yazıları yayınlandı. Halen çeşitli dergilerde yazmakta, çeviri ve editörlük yapmakta ve yazı atölyeleri düzenlemektedir. DÜNYA SAKİN BİR YERMİŞ GİBİ Alkım Doğan Ayrıkotu Yayınları, 2023 Tür: Öykü 112 s.

  • Öykü: Ayna Sancısı

    "Makyajla kapatmalı mı geceyi? Kalsın. Bugün bütün günlerden daha çok ben olmak istiyorum…" Murat Yurdakul “İki aynayı birbirine tutun, işte olur size labirent. ” J. L. Borges, Yedi Gece Ötekilerle geçirdiğim gecelerden birini yaşadım yine dün gece. O, odaya girdikten sonra gömleğimin düğmelerini açmaya başladım. En üsttekinden başlayarak. Üçüncü düğmeye geldiğimde elimi tuttu ve düğmeyi o açtı. Ses çıkarmadım. Ötekiler her zaman memnun edilmeliydi… Sabahı olan karanlık gecelerden birinin ertesinde: "Alo…" "Sen misin Şule?" "Benim ya tanımadın mı? Anlaşıldı afyonun patlamamış senin. Gecen kötü geçmiş." "Sen nerden biliyorsun?" "Sen ne yaşarsan ben bilirim." "Üff… Peki peki… Dalga geçmeyi bırak da niye aradın onu söyle." "Seninle acilen görüşmem gerek. Saat 4'te eski Antakya evlerinde, Mistika Kafe'ye gel." "Tamam ama bak peşinen söylüyorum, geç kalıp bekletme beni, bozuşuruz." "Olur, Şule siz ne emrederseniz onu yapar." "Ay cıvıttın sen yine. Hadi kapatıyorum artık, zaten Kadri gözümün içine bakıyor." "Tamam tamam, Kadri'ye selam. İkinizi de öptüm. Görüşürüz." Kızım Kadri, gel pisi pisi… Nerdesin be kızım, aç değil miydin sen? Kesin yine pencere kenarına oturmuş, ağzını titreterek kuşlara bakıyorsundur. Nasılsa acıkacaksın Kadri Hanım… Kapıcı kapıya süt ve gazete bırakmış. Şöyle bir göz atayım derken üçüncü sayfa haberlerine takılıveriyorum. Adamın biri kendisini aldatan karısını da, sevgilisini de kurşunlamış. Genç bir kız intihar etmiş ama nedeni anlaşılamamış. Dün gece geç saatte alkollü araba kullanan genç bir adam trafik kazasında ölmüş. Gencin küçücük fotoğrafının altında yaşına dair yazılar. Oysaki fotoğraftan ne yaşı, ne de yaşadıkları anlaşılabiliyor. En belirgin yeri gözleri. En çok onlar var. Bugün de ölüm literatürüne birbirine çok benzeyen farklı ölümlüler ekleyerek kapatıyorum gazeteyi. Yatak odamın her yerinde ötekilerin izi. İzmarite bulanmış terle karışık ağır ten kokusu havada asılı. Acil pencere açmalı. Dağınık yatak çarşafının yarısı yerde. Boş şarap şişeleri, kadehler gecenin tablosunu tamamlamak üzere işinin ehli bir ressam tarafından odanın her yerine özenle yerleştirilmiş gibi. Ressam, kadehlerinden biriyle tuzak kurmuş bana. Sabah üzerine basmadığıma göre bugün şanslı günümdeyim. Şanslı saatler mi demeli? Günün en güzel zamanları, ötekilerin saatinden en uzak… Olabildiğince sade olmalı bugün. Mavi kot pantolonumun üzerine siyah bir kazak geçiriyorum. Aklıma Şule geliyor, doğru dürüst giyinse bari. Dikkat çekmememiz gerektiği konusunda onu ne kadar uyarsam boş… Evden çıkmadan aynaya bakıyorum. Solgun. Makyajla kapatmalı mı geceyi? Kalsın. Bugün bütün günlerden daha çok ben olmak istiyorum… Kapıdan çıkarken Kadri'ye bakıyorum, o kuş olmak istiyor. Eski Antakya evlerine vardığımda her zaman buluştuğumuz kafeye doğru giden dar yola sapıyorum. Kışın soğuk rüzgârı Antakya'yı dondursa da bu sokak hep sıcak. Belki de eski evlerin arasında kalan bu sokağı bu kadar sıcak yapan omuz omuza vermiş binaların, birleşmelerine ramak kalmış avluların arasında kalmışlığıydı. İnsan bu sokakta yürürken gökyüzü yok olurdu. Gökyüzü yok ise, yağmur da yoktu, kar da. Gökyüzü yoksa Tanrı olur muydu? Hayır, Tanrı bu sokakta oturmuyordu… Burada oturmadığının kanıtı sokağın başındaki kaldırımda duruyordu. İsmail'i ilk gördüğümde bir elinde sigara, bir elinde boya fırçası olan ve her boyacı çocuk gibi "Boyayım mı abla?" diyen bir çocuk sanmıştım. Öyle olmadığını daha ikinci cümlesinde anladım. "Sen istemesen de ben bir gün mutlaka boyarım," dedi. Sesindeki kendine güven şaşırttı beni. "Bazı şeyler boyamakla kapanmaz çocuk," diyebildim ancak. Yine de beni her görüşünde yüzünde para kazanacak olma ihtimalinin verdiği aydınlık beliriyor. Bu gerçekten sadece bir ihtimal. Ancak bir gün şaşırıp da herhangi bir ayakkabımın yaşadıklarını silmek istersem gerçekleşebilecek bir ihtimal. İnsan nereye giderse ayakkabıları da gider. Onlar da gezdikleri yerlerde kendi anılarını biriktirir. Bu yüzden hiçbir zaman boyatmadım ayakkabılarımı, üstelik bu sefer acelem de var. Şule'ye "Geç kalma," dedim, geç kalmak üzereydim. Hızlıca İsmail'in önünden geçerken gözlerine bakıp, "İstemem," diyorum. Benden para kazanamayacak olduğunu bilmesine rağmen niye her seferinde gülüyor bu çocuk anlamıyorum. Para kazanmayacağım biriyle yatmam gibi bir şey. Sahi ben hiç böyle bir şey yaptım mı? Yok, ilk birlikteliğim bile işti benim. Ya Şule? Parayı görmez onun gözü. Ne zaman yakışıklı bir erkekle yatsa âşık olduğunu söyler. Ertesi gün heyecanla uyanıp geceyi her ayrıntısına kadar anlattıktan sonra bir başka yakışıklı karşısına çıkınca dek onu sayıklar. Ben hiçbir erkekten zerre kadar zevk almazken, o nasıl hâlâ haz duyabiliyor? Mistika Kafe'nin önüne geldiğimde kapının hemen arkasında duran garson saray kapısı aralar misali açıyor kapıyı. Bakışları rahatsız edici. Pişmiş gülümsemesiyle baştan aşağı süzüyor beni. Bacaklarımda takılı kalıyor gözleri. Altımda mavi kotum var… Yoksa ben mi yanlış görüyorum diye şüphe etmeme neden oluyor bakışları. İçerisi dolu, pencere kenarındaki masalar boş. Kapılmasından korkar gibi atıyorum kendimi masaya. Şule yine geç kaldı. Sokağın başından hızlı adımlarla gelişini görüyorum. O da İsmail'le göz göze geliyor. İsmail ona gülümsemiyor. Kafeye girdiğinde heyecanlanıyorum. Acilen görüşmemiz gerektirecek kadar önemli olan nedir merak ediyorum. Oturduğu masaya yaklaşınca hemen ayağa kalkıyorum. Sımsıkı sarılıyoruz. İkimizden biri mahpustan yeni çıkmış gibi… Garson ise ikimizden birinin peşini bırakmayan gardiyanı. Rahatsız edici bakışları bu kez sarılışımızda. Hangimizin hapisten yeni çıktık karar veremiyorum. Garson hangimizin gardiyanı. Şule önden düğmeli siyah mini bir elbise ve elbisesiyle aynı boyda kırmızı bir kaban giymiş. Ona bakmadan geçmek zor. İnsan onun peşine takılmadan edemez. Garson Şule'nin gardiyanı olmalı. İki çay istiyorum gardiyan garsondan. Siparişi alırken kocaman bakan garip gözleri büyüyor. Bu kez daha da şaşkın. Gardiyan garson gider gitmez "Hadi hemen başla anlatmaya," diyorum. Ellerini masaya koyup birbirine kenetleniyor. Gülümsemesi yanaklarını dolduruyor. Büyük ağzı ve dolgun dudaklarıyla gülümseyerek suratıma bakıyor. Yıllarca içeriden çıkmayı bekledim, biraz da sen bekle der gibi ifadesi. Sakinliği ise çıldırtıcı. Beni daha fazla böyle merakta bırakmasına dayanamıyorum, aklımdakini çekinmeden soruyorum. "Yoksa sen… Yine mi âşık oldun?" Şule kaşlarını yukarı kaldırıyor, evet mi demek istiyor hayır mı anlayamadan aynı rahatsız edici gülümseyişini yüzüne oturtmayı başararak, "Aslında sayılır," diyor. Şaşırmıyorum. Ben bilmez miyim malımı. Yine de kızıyorum. "Yapma Şule ya!" diyorum sitemli. Hiç umursamış gibi görünmüyor. Fazla sakin, fazla rahat... "Yok yok, korkulacak bir şey yok merak etme. Bir daha görme ihtimalim olmayan biri bu. Yani gelir diye gözüm yollarda kalmayacak," diye açıklıyor durumunu. Merak etmeyecekmişim, yollarda kalmayacakmış gözü… Nasıl da biliyor kendini. Her önüne gelene nasıl âşık olunur bir türlü almıyor aklım. "Çok rahatladım inan… Salaksın kızım sen. Niye geri gelme ihtimali yokmuş?" diyerek üstüne gidiyorum. Ağzından bir anda tek nefeste çıkıveriyor. "Çünkü o ölmüş…" İşte şimdi beni şaşırtmayı beceriyor. Elim çay bardağına çarpıyor. Henüz bir-iki yudum aldığım çay, öyle bir hızlı yayılıyor ki, masa örtüsü ıslanıyor. Umursamıyoruz. Aklımda uçuşan sorular çaydan hızlı dökülüveriyor ağzımdan. "Nasıl yani? Ölmüş de ne demek? Öldüyse… Sen niye gülüyorsun karşımda?" Öylece havada kalıyor sorularım. Bir süre sessizce etraftaki masalarda oturanları izliyoruz. İçinde bulunduğumuz andan kaçıp, başkalarının hayatına kapatıyoruz fincanı. Hemen çaprazımızda oturan kızla çocuğun ilk buluşmaları. Kız çekingen, çocuk istekli. Yavaş yavaş, sokulmaya çalışıyor kıza. Elinin tersiyle okşuyor kızın yanağını. Avuçiçi varken elinin tersiyle seven adamın sevgisinin yapacaklarını kız henüz bilmiyor. Biz biliyoruz adamın her türlüsünü. Köşede yalnız başına dergisini okuyan genç fazla idealist. Düşünceleriyle dünyayı değiştireceğini sanacak yaşta. Üstelik bunu okuyarak yapabileceğini düşünecek kadar da tanımıyor hayatı. Biz çoktan okuyup bitirdik hayatın kitabını. Gardiyan garsonun gözü ise hâlâ masamızda. Dökülen çaya müdahale etmekle etmemek arasında kalmış. Havanın gerginliğini hissetmiş olsa ki, dokunmamaya karar veriyor. Şule, gardiyan garsonun bakışlarından bihaber, dalmış gitmiş uzaklara. O an işin ciddiyetini anlıyorum. Bu kez farklı bir şeyler var belli. Çok mu sevdi yoksa bu adamı? O kadar sevmiş olsa bugüne kadar bana söylemez miydi? Söylerdi elbette, anlatmadan edemezdi. Belki de o kadar çok sevdiğinin farkına varmamıştı. Bunu da ötekiler gibi sanmıştı. Sonunda gözlerini gözlerime dikerek, meydan okur gibi, "Çünkü ölmesine rağmen bana güzel bir şey bıraktı," diyor. Sinirleniyorum. Ne bu gizemli konuşmalar, arkası yarınlar… Sesimi yükseltiyorum. "Ne yani, adam ölürken son birlikte olduğu karı onu çok memnun etti diye mirasını mı bıraktı? Sen şu işi adamakıllı anlatacak mısın, anlatmayacak mısın?" diye bağırıyorum. Üste çıkıp, zafer kazandığımı düşündüğüm anda oluveriyor her şey. Sinir edici gülümsemesi dudaklarında, "Ben hamileyim!" diye haykırıyor… Sessizlik bıçaktan keskin. Önce zamanı ikiye ayırıyor. Sonra elinin tersi ile seven çocuğu, utangaç genç kızı, idealist genci, garip bakışlı kocaman gözlü gardiyan garsonu, çayları, kahveleri, içerideki yoğun sigara dumanını ve ikimizden birini kesiyor, atıyor… İkimizden hangimizi yine önce anlamıyoruz. Sessizliğimizden kaçmak isteyen Şule pencereden dışarıya bakıyor, Mistika Kafe'nin dar sokağına. Sokaktan geçebilecek herhangi bir insanın göz temasından destek arıyor. Aslında o da bal gibi biliyor Tanrı'nın bu sokakta oturmadığını. Gözlerini bana çevirdiğinde gözlerimi hiç kaçırmıyorum ondan. İçimde öfke biriktiyorum yavaşça. Böyle bir şeye nasıl izin verir, nasıl hamile kalır? Nasıl kendini ötekilere korumasızca sunar? Kızgın olduğumun farkında olmalı ki ağzını açmaya yeltenmiyor. Aynı sensizlikte Mistika Kafe'den ayrılıyoruz. Tanrı'nın oturmadığı sokakta birlikte yürüyoruz. Sokak sıcak. Cehennem gibi, hiç soğumuyor. Dante'nin Cehennem'i.. Şule'nin yüzü buzdan bir parça. Sokağın sıcaklığında birazdan eriyecekmiş gibi buzları. Kendiliğinden… Ama ben bekleyemiyorum. "Kimdi o adam?" diye soruyorum. Önce şaşırıyor, ardından gözleri doluyor. "Bilmem ki, adı Ali'ymiş, bu sabah gazetede fotoğrafını görünce tanıdım," diyor. Niye ölmüş diye sorsam mı acaba diye düşünürken açıklamaya başlıyor. "Alkollü araba kullanmış diye yazıyordu. O gecede alkollüydü ve korunmamızı istemedi. Hem biliyor musun, gözleri o kadar güzeldi ki. Gazetedeki küçücük fotoğrafta bile parlıyordu. Aslında hiçbir açıklaması yok, sadece ona karşı çıkmadım, çıkamadım işte." Az önceki kızgınlığımızın geçtiğini fark ediyoruz. Hiçbir şey konuşmadan devam ediyoruz yolumuza. Evin önüne vardığımızda Şule itiraz etmeden apartmanın kapısından içeri giriyor. Asansöre biniyoruz. Düğmeye basıyor. Ne olur ne olmaz diye ona verdiğim yedek anahtarı çıkıyor cebinden. Kapıyı açmasıyla birlikte Kadri geliyor. Ayaklarımızın dibinde mırıltılar eşliğinde dolanıyor. İkimizin de onu sevecek gücü yok. Sevmeye gücü olmayan bakkalın, sık sık alışverişe gelen tombul ama şirin kıza bakışlarıyla küçük sevgiler satmaya çalışması gibi yaklaşıyoruz Kadri'ye. O da daha çok dolanıyor ayağımızın altında, tombul ama şirin kız, daha fazla sevgi alabilmek için daha sık uğruyor bakkala… Şule hemen mutfağa doğru ilerliyor. Kadri'yi de çağırıyor. O, Kadri'ye yemek verirken ben üstümü değiştirmek için odaya gidiyorum. Elbisemin üçüncü düğmesine elimi attığımda kapı açılıyor, içeri elinde bıçakla Şule giriyor. Bıçağı karnıma Tam üç kez Saplıyor. Vücudumda bir sıcaklık hissi Demek Tanrı burada da oturmuyor… Dün akşam Şule Elibol adında bir hayat kadını, karnına sapladığı üç bıçak darbesiyle intihar etti. Evde beslediği kedinin sürekli miyavlamasından şüphelenen komşular tarafından hastaneye kaldırılan kadının 3 aylık hamile olduğu ortaya çıktı. Kadın ve bebeği hayatlarını kaybederken polis intiharın sebeplerini araştırıyor.

  • Kaçırılan çocuklar, günahkâr talebeler, katiller, ümitsiz âşıklar, aldatılanlar

    Boşlukta Uyanmak romanıyla hatırı sayılır bir okur kitlesine ulaşan Burak Parmaksız, ilk öykü kitabı Beni Öldürme Mesafesi’nde ölümle tanışanların, ölüme yakın duranların ve kaybedenlerin hikâyelerini anlatıyor. “O gün stadın arkasındaki eski lunaparkta iki kişi ölmüştü. Biri bendim. Öldürenlerse en yakınlarımdı. En iyi iki arkadaş... Ellerinde bıçak vardı. Bir fili bile rahatlıkla doğrayabilecek kadar keskin, görünmez bıçaklar. Beni öldürme mesafesinde durdular. Saniyeler içinde vücudumun her yerinde yaralar açıldı. Acıyı hissetmiyordum. Sadece görüyordum. Yaralarım gün geçtikçe daha da açıldı. Her şey yavaş yavaş yok oldu.” Beklenmedik karşılaşmalar, tekinsiz mekânlar ve hüzünle boyanmış suratlarla süslediği öykülerinde, bambaşka kahramanların izini sürmeye çağırıyor okuru. Burak Parmaksız, Sakarya'da dünyaya geldi. 1999 Gölcük depreminin ardından ailesiyle birlikte Samsun'a taşındı. Yaklaşık üç yıl kadar orada yaşadıktan sonra tekrar doğduğu yere, Sakarya'ya döndü. Lise eğitimini burada tamamladı. Üniversite sınavına üçüncü girişinde Maltepe Üniversitesi Uçak Teknolojisi Bölümü’nü kazandı ve İstanbul’a yerleşti. Bölümünü sevemediği için ikinci senesinde üniversiteyi bıraktı. İstanbul’da yaşamayı sürdürdü. Bir süre kurumsal şirketlerin dijital pazarlama departmanlarında çalıştı. Uzun bir süre reklamcılıkla ilgilendi. Ardından yazı ile tanıştı ve bu sırada ilk kitabı olan Hayalperest'i yazdı. Kitap, okurlar tarafından büyük bir ilgi gördü. Hayatı tamamen değişti. Kendini yalnızca edebiyata verdi. Çeşitli dergilerde yazmaya başladı. Halen Ayı dergisinde aylık yazılarına devam ediyor. BENİ ÖLDÜRME MESAFESİ Burak Parmaksız İthaki Yayınları, 2023 Tür: Öykü 64 s.

  • Linda Nochlin "Neden Büyük Kadın Sanatçı Yok?" makalesini niye yazmış biliyor musunuz?

    Sanatın Erkeksiz Tarihi adlı kitap sanat tarihinin lineer anlatısına bir çelme takmayı istiyor. Frida’yı adıyla, Picasso’yu ise soyadıyla tanımlıyor oluşumuzun sempati örtülü bir ayrımcılık olduğuna işaret ederek, en çok bildiğimiz sanatçıların hemen tümünün erkek olmasını fark etmemiz için ışık tutuyor. "Kitabın sayfalarını çevirin bakalım. Sanat tarihi yazılırken kadınlar bir yanlışlık sonucu ya da yeterince iyi olmadıkları için dışarıda bırakılmadı. Sanat tarihi, başından itibaren sistematik olarak kadınları, dahası erkek olmayanları dışarıda bıraktı. Elinizdeki bu kitap, bazı sanatçıları sanat tarihi içinde hak ettikleri yere geri koyma çabasının bir ürünüdür." Zihin Koleksiyoncusu ve Açıkçası Canım Umurumda Değil deneme kitaplarının yazarı Kotaman'ın akademik olarak yayınladığı Türkçe ve İngilizce makale ve kitapları da mevcuttur. Gazete yazılarına ve sosyal medya üzerinden yaptığı yayınlara devam eden Kotaman, kitaplarında felsefeyi edebiyata, edebiyatı resme, resmi sinemaya bağlıyor. Okurlarıyla hayatı kendi bağlamından, kendi penceresinden paylaşıyor. Kotaman akademik çalışmalarına halen Universität Bonn’da devam etmektedir. SANATIN ERKEKSİZ TARİHİ Aslı Kotaman Karakarga Yayınları, 2023 272 s.

bottom of page