top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Bir Kurtuluş Savaşı kitabı

    2016 yılındaki ilk baskısı Vakit Hazan ismiyle yapılan ve 1918-1922 yılları arasında geçen Eylülde Dört Yıl, Milli Mücadele Dönemi’nde vatanın geldiği durumu ve Handan isimli başkahramanın bir kadın olarak yaşadığı statü karmaşasında kendini bulma yolculuğunu konu ediyor. Handan, babası ve çok sevdiği yardımcıları Ayşe ile beraber yaşamaktadır. Annesi o küçükken vefat etmiş, kendisi Ayşe ile birlikte büyümüştür. Handan’ın annesi, Osmanlı kadını temsiline çok da uymayan, ilerici, günlük yaşamda kendini var edebilen biridir. Fakat bu özellikleri kızına pek tesir etmemiş, babaannesinin de etkisiyle kendi tanımına göre annesinden daha “geri kafalı” biri olmuştur. Bir Osmanlı Paşası olan babasıysa çağdaşlarının aksine, kızının iyi bir eğitim almasına, kendini geliştirmesine destek olan, açık görüşlü bir kişidir.Handan büyüyüp bir genç kız olduğunda ülkede bulunan işgal kuvvetleri dolayısıyla halk ikiye bölünmüş vaziyettedir. Kimi Mustafa Kemal’i ve direnişi desteklerken kimi de Padişah’ın yanında yer alır. Öte yandan, işgal kuvvetlerinin kazanmasını isteyenler de yok değildir. Handan ise babasının aksine, içten içe direnişi desteklemektedir. Verdiği bu karar, tıpkı hikâyenin diğer aktörleri gibi Handan’ın hayatını da onulmaz şekilde değiştirecektir… Kitapları onlarca dile çevrilen Aslı Perker, Osmanlı’nın belirsizliklerle örülü son günlerini arka plana yerleştirdiği bu kitapla, yaşadığımız toprakların geçmişini bilen herkesi etkileyecek bir tarihi kurgu yaratıyor. Aslı Perker 1975’te İzmir’de doğdu. İlkokul, ortaokul ve lise öğrenimini babasının görevi nedeniyle farklı Anadolu şehirlerinde okuyarak tamamladı. Dokuz Eylül Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Amerikan Kültürü ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. Bir reklam ajansında metin yazarı olarak yazım kariyerine başlayan Perker, sırasıyla Aktüel Dergisi, Radikal, Yeni Binyıl ve Sabah gazetelerinde gazeteci-röportör olarak çalıştı. 2001 yılında New York’a taşındıktan sonra profesyonel hayatını çevirmen olarak sürdürürken bir yandan da edebiyat çalışmalarına ağırlık verdi. Ve ilk romanı Başkalarının Kokusu 2005, ikinci romanı Cellat Mezarlığı 2009, üçüncü romanı Sufle 2011 yılında çıktı. Makaleleri halen çeşitli yayınlarda yayımlanmakta olan Perker New York, İstanbul ve Foça’da yaşamaktadır. EYLÜLDE DÖRT YIL Aslı Perker Epsilon Yayınevi, 2023 Tür: Roman 376 s.

  • Arkasında iz bırakmayan acımasız bir seri katil

    Jack suç muhabirliğini bırakmış, tüketiciler için yolsuzluklara karşı bekçilik yapan AdilUyarı isimli haber sitesinde çalışmaktadır. Ancak yolunun tek bir gece kesiştiği kadının vahşice öldürülmesiyle polisleri kapısında bulur. Yine “ölüm” karşısındadır ve katilin izini sürer. Polisin ve editörünün uyarılarına rağmen cinayeti araştırmayı bırakmaz. Kadının ölüm şekliyle ülke çapındaki diğer gizemli ölümler arasında bir ilişki kurar ve sarsıcı gerçeği keşfeder. Arkasında iz bırakmayan acımasız bir seri katil, kurbanlarını genetik analiz yaptıran kadınlar arasından seçip peşine düşmektedir. Jack genetik konusunu deştikçe sistemdeki açıklarla ve karanlık bir dünyayla karşılaşır. Araştırmasına Rachel Walling de dahil olur ve seri katile adım adım yaklaşırlar. Katil ise ölüm listesini çoktan hazırlamıştır ve herkesten bir adım öndedir. Ama Jack McEvoy’un geri adım atmaya niyeti yoktur. Michael Connelly dedektiflik romanı ve diğer suç kurgusu alanlarında yazan Amerikalı yazar. LAPD dedektifi Hieronymus "Harry" Bosch ve suç uzmanı Mickey Haller karakterlerine ilişkin eserleri vardır. Yapıtları, 35 dile çevrilmiş, kendisine "Yılın Gerilim Yazarı" Ödülü'nü iki kez getirmiştir. ÖRÜMCEK KUŞU Michael Connelly Nemesis Kitap, 2023 Çevirmen: Berke Kılıç Editör: Gizem Toy 424 s.

  • "Madem varoluşum hiçbir şekilde memnun etmeyecek, en azından başkaları için yaşamayı bırakırım."

    Meltem Dağcı, Avunma Mekanizması adlı öykü kitabı hakkında Melisa Parlak ile söyleşti: "Öykülerimi yazarken 'Şuraya da bir robot çizelim,' ya da 'Bakalım bu mümkün müymüş,' diyen biri ne yazık ki değilim. Yazarken odağım kadınlardır, diğer her detay da bu çekirdeğin iyi ya da kötü katmanlarıdır sadece." Meltem Dağcı 1991 senesinde İzmir’de dünyaya gelen Melisa Parlak, hayatına Antalya’da devam ediyor. Yazarın öykü türündeki ilk kitabı Asparagas 2020’de yayımlandı. Aynı sene Eduardo Galeano’dan ilhamla hazırlanan Tepetaklak Öyküler adlı antolojide Balkonda isimli öyküsüyle yer buldu. 2021’de Tesis adlı roman dosyasıyla Tanpınar Edebiyat Yarışması’nda mansiyona değer bulundu. Ayrıca, Kadın Yazarlar Derneği’nin Mektuplarla Kadın Öyküleri adıyla kitaplaştırılan IV. Kadın Öyküleri Seçkisinde yer aldı. Melisa Parlak’ın öyküleri Kayıp Rıhtım Öykü Seçkisi, İlkyaz, Leyli-Der, Karalama Defterleri, Plüton Dergi, Roket Bilimkurgu Öykü Dergisi gibi mecralarda yayımlandı. Öyküler yazmaya devam eden Parlak, ayrıca seyahat blogları da kaleme alıyor. 2022’de Plüton Yayıncılık tarafından çıkan Avunma Mekanizması öykü kitabı hakkında Melisa Parlak ile konuştuk. Erkek Reyonu öykünüzde anne-kız arasındaki ilişkiyi ideal erkek olarak gösterilen bireyler üzerinden veriyorsunuz. “Her eve erkek lazım”, “evin reisi erkektir.” gibi kalıplaşmış birtakım cinsiyetçi ifadelere gönderme yapılıyor. Kadın reyonunda “tüm kadınlarımız tükendi.” son cümleniz oldukça vurucu. Cansız manken bile olsa kadınları tüketen şeyler nedir? Bizler tükenmeye küçüklükten itibaren başlıyoruz aslında, bir şeylerin farkına varabildiğimiz zamanlar başlıyor o tükeniş. Dünyadan bihaberken ülkemizde yaşananları bize özgü ve kadının yüzleşmek zorunda kaldığı pek çok şeyi normal zannederdim. Büyüdükçe ve tanıklık ettikçe yalnız olmadığımızı öğrendim. Bu çokluk bir yandan acı verse de mücadeleyi daha güçlü kılıyor. Soruya dönecek olursak bizi tüketen şeylerin bence en önemlisi üzerimize inşa edilen ve hepimizin ne yazık ki çok iyi bildiği yetersizlik hissi. Verilebilecek diğer tüm yanıtlar bu yetersizlik hissinin bir uzantısı gibi geliyor bana. Fakat bunun bir yandan da dönüşümü tetiklediğine inanıyorum. Günümüzde, “Madem varoluşum hiçbir şekilde memnun etmeyecek, en azından başkaları için yaşamayı bırakırım,” diyerek kendilerine biçilen kadere isyan eden kadınları görüyorum. Bu da bir çeşit uyanıştır bana kalırsa. Edebiyatta da yerli ya da yabancı fark etmeksizin kadınların metinlerine odaklandığımızda, aslında kadını tüketen şeylerin az çok neler olduğunu görebiliyoruz. Coğrafya fark etmeksizin aynı meselelerle boğuşuyor, bunların karşısında verilen mücadeleleri ve biraz da olsun değişimi görüyoruz. Kadın, her daim küllerinden doğabildiği için umudumu yitirmiyorum. Döngü’de günlük yaşamda erkeklerin, kadınları sosyal alanlarda rahatsız ettiği söz ve davranış kalıplarını görüyoruz. Kurgunun dili hem ironik hem de halk ağzı kıvamında, cinsiyet ayrımını sezdiren cümle öbeklerinden oluşuyor. Öykünüzün finaline doğru distopik atmosfer hakim. Eve dönüşlerin daha güvenli duruma gelebileceği dünya hayalini düşlerken, ceza olarak simulasyona ömür boyu bağlı kalan erkeğin üstesinden makinalar gelmeye devam edecek midir? Bu bağlamda şunu da ekleyeyim hemen. Bu öyküyü merkeze alarak, yapay zeka ve adalet mekanizmasıyla alakalı eklemek istedikleriniz var mıdır? Döngü'nün evrenine baktığımızda makinelerin ardındaki zihinlerin kadın olduğunu görmek zor değil. Öyküdeki son derece empatik cezaları kurgulayanlar yine kadınlar bana kalırsa ve makineler uygulama için yalnızca birer aracı. Döngünün adalet mekanizması bence bir suçlu için son derece zorlayıcı olduğundan, öykü evreni sokakların güvenli olduğu bir ütopyaya dönüşmekte. Failin, işlediği suçu mağdurun açısından fiziksel ve duygusal olarak deneyimlediği bir gerçeklik korkutucu görünebilir fakat bir o kadar da caydırıcı olacağını düşünüyorum. Günümüz adalet mekanizmasını öyküdeki evrenle kıyasladığımızda, yazdığım öykünün distopya konusunda sınıfta kalacağını da eklemeliyim. Öte yandan yapay zekanın adalet kavramı düşüncesi bana duygudan yoksun görünüyor. Kişiyi topluma kazandırmak ve toplumu da suçtan uzak tutmak adına duyguları dönüştüremeyen bir ceza sisteminin uzun soluklu ve sürdürülebilir bir çözüm sunacağına inanmıyorum. Hasar Kaydı öykünüzde yapay zeka aracılığıyla robotlara aşk duygusu dijital genetik kodlarla yükleniyor. İnsana özgü duyguların ve davranışların biçimlendirildiği yapay zekada aşk söz konusu olunca sevginin ölçümlenebilir bir durum olup olamayacağını akla getiriyor. Duygunun gerçek olmadığı evrende, kendi kendini kandırmaya devam eden yapay zeka destekli robotların üretimi, insan yanılgısı değil midir? İnsanlar pek çok konuda yanılgı içindeler zaten. Sevgi de şimdiden bizi terk edip gitmiş görünüyor. O yüzden bu konuda söyleyebileceğim pek bir şey yok. Kimi zaman yazdıklarım için “Bu mümkün değil,” tarzında yorumlar geliyor. Evet, belki içinde bulunduğumuz andan bakıldığında mümkün olmayabilir fakat karşımızda o kadar hızlı gelişen bir dünya var ki kişisel düşüncelerimizi ve mevcut gerçekliği her geçen saniye eskitiyor. Bu soru vesilesiyle de kendimi bir bilimkurgu yazarı olarak görmediğimi, yazdıklarımı spekülatif kurgu çatısı altında nitelendirdiğimi belirtmiş olayım. Çünkü öykülerimi yazarken “Şuraya da bir robot çizelim,” ya da “Bakalım bu mümkün müymüş,” diyen biri ne yazık ki değilim. Sevgili Bade Osma, “Hasar Kaydı” için “Dönemin en sert ve net feminist öyküsüdür,” demişti bir paylaşımında. Yazdıklarımı anladığı için teşekkür ediyorum. Yazarken odağım kadınlardır, diğer her detay da bu çekirdeğin iyi ya da kötü katmanlarıdır sadece. Özel Ev: Pap Hara’s öykünüzde başkaldıran ve isyankar kadınlardan oluşan bir şirket var. Şirkette kendini gösteren yapay ortam, otomatikleşen davranışlar göze çarpıyor. Her şeyin para için yapıldığı bir evren kurgusunda, bireyin egosunu okşamak adına birtakım özel paketler kadınlara sunuluyor. Eğlence sektöründe her şeyin para için yapıldığı robotlar neyi vadediyor? Yazarken tersten bakmayı seviyorum. Eğlence sektörü de dünyadaki pek çok şey gibi organize bir sömürü düzeni üzerine kurulmuş durumda. Elbette ilerleyen süreçte robotların da bu sömürüden nasipleneceği kesin. Yakında sömürü çarkının hayal ürünü dişlilerinden olan Özel Ev sakini erkeklerle yerlerini değiştirdiklerine şahit olabiliriz. Bu yenilikçi durum insanlara kısa süreli tatmin vadedecek gibi görünüyor. İlerleyen süreçte ise bence her zaman olduğu gibi boşluğa düşmek var. Yazar Fabrika’da öykünün girişinden de anlaşılacağı üzere üretken ve yetenekli gelecek vadeden yazarlara gelir sağlayan bir kapısı. Nurten karakteri çok güçlü ve mücadele eden bir kadın. Her ne kadar kurgu gereği de olsa, erkek yazarların görünürlüğünün ön planda olduğu bir dönemde sipariş üstünde yazılar yazan Nurtenler adına, bu direnişler nasıl çeşitlenip çoğalıyor değil mi? Çeşitlenip çoğalmak için ortak kaygıları ve dertleri olan insanların birbirini bulmaları gerekiyor. Öyküde birden fazla şeye duyulan sitem de hemen göze çarpıyor zaten. Yaratıcılıkla yolları hiçbir zaman kesişemeyecek seri üretime, nihayetinde hepimiz emekçi olsak da ön sıralardan yer kapabilmeyi başarı zannetmeye, kadın emeğini kendine basamak etmeye gibi. Örgütlenmek, sırf o küçük diye hor görülen topluluğun bile yaşamını daha iyi koşullarda sürmesine olanak sağlıyor. Yeter ki birbirimizi görelim, duyalım. Otobüs duraklarına adımızı vermeseler de olur. Biz buradayız. İstenmeyen’de terapistiyle görüşen hamile bir kadının dünyasındaki iç sesleri duyuyoruz aslen. Böyle kötücül bir dünyaya çocuk getirmenin sorumluluğu yüklenirken diğer yandan da kadınların yaşadıkları zorluklar kapı metaforu üzerinden gösteriliyor. Kadının bedeniyle ilgili kararları bizzat kendisinin vermesi gerektiğine dair sağlam bir duruş bu öykünüz. İyi şeyleri umut etmeye devam eden kadınların varoluşuyla alakalı nelere değinmek istersiniz? Aslında bu soruya yanıtımı ilk soruda dolaylı olarak verdiğimi görüyorum. Çünkü “İstenmeyen” öyküsünün kahramanı da başkaları için yaşamayı bırakmış bir kadın. Evet, kötü alışkanlıklarıyla, taşımak zorunda bırakıldığı o bebeğe de zarar vermekte fakat dediğim gibi taşımak zorunda bırakılıyor. Öncelikli meselemiz ve çözüme kavuşturulması gereken bu. Bu zorunda kalma hali çoğu zaman en yakınlarımızdan ve iyiliğimizi düşündükleri iddiasıyla gelse de aslında her bir tutum toplumun aksaklıklarının bir yansıması. Fatura her zaman kadına kesiliyor ne yazık ki. O öyküde vardır ya da yoktur, bunu bilemeyeceğim ama UMUT, kadının karşısına çıkan yanlışlarla ve engellerle nasıl başa çıktığıyla, fedakarlıklarla ve göze aldığı durumlarla yakından ilgili. Her bir kararımızda, her bir adımımızda umut var bana kalırsa. Kitabınızdaki on dört öyküde şarkılar, şarkı sözleri ve müzik tınıları dikkatimi çekiyor. Müzikle bağınız nasıldır, mesela tutkunu olduğunuz şarkı, albüm, gruplar var mıdır? Müzikle bağım biraz ortaya karışık. Yeni şeyler keşfetmekten hoşlanıyorum. Müzik aleminde en sevdiğim ses Chris Rea’nınki olabilir. Mantra da dinlerim, elektronik müzik de. En son hayran kaldığım şarkının adını da paylaşayım. “Welche Farbe Hat Der Wind” Hali hazırda müzik demişken edebiyat ve müzik ile ilgili ilişkinizi biraz daha açar mısınız, müziğin edebiyatınıza/kurgu dünyanıza katkısı ne yöndedir? Yazarken imkanlar dahilinde ve moduma göre sözlü ya da sözsüz müzik dinlediğim olur. Tutkunuyum diyebileceğim bir şarkıcı yok fakat sevdiğim hatta tabiri caizse zaman zaman aşerdiğim şarkılar ve albümler var. Elbette bu, haydi en sevdiğim şarkıları metinlerime yayayım gibi bir durum oluşturmuyor. O anın atmosferine uygun bir parça aklıma gelirse ve üzerinde çalıştığım metin de buna elverişliyse ekliyorum. Romanım Tesis de benzer şekilde kurgulandı. Karakterlerin yaşadığı anlara Radyo Sueño’da çalan parçalar eşlik ediyor. Karakterlerim yalnızca müzik dinlemiyor, film de izliyorlar. Bazen insanların kurguda bu tip ayrıntıları beğenmediğine şahit oluyorum, saygı duyuyorum. Fakat ben onları okurken de yazarken de keyif alıyorum. Okuduğum metinle bağ kurmak için, zihnimde film gibi akması için varlığına sevinebileceğim bir detay diyebilirim bir de okur kimliğimle yorumlarsam. Son olarak, şu an neler okuyorsunuz? Şu sıralar okuduğum birkaç kitap şöyle: Psikiyatrist (Wulf Dorn), Şehirde Bir Şekavet (Hüseyin Rahmi Gürpınar), Johnny Panik ve Rüyaların Kutsal Kitabı (Sylvia Plath)

  • Anne Frank’ın Hatıra Defteri’nin yanına konulabilecek bir kült kitap

    Acı Otlar, 1920’de Hollanda’da Yahudi bir aileye doğan ve bugün 103 yaşında olan Marga Minco’nun özyaşam öyküsünden esinlenen bir roman. Minco kalabalık bir ailenin soykırımdan kurtulan tek üyesi. Hollanda Nazi işgali altında, kendi halinde bir Yahudi ailesi kaygısız bir iyimserlikle, “Burada bir şey olmaz” diyerek olan biteni izliyor. İkinci Dünya Savaşı birçok romana, öyküye, filme konu oldu.Ama galiba siyasetin ve savaşın uzağında güvenli bir sığınak bulduğunu zanneden insanın trajedisini kimse Marga Minco kadar etkileyici anlatmadı. Acı Otlar, içinde bulunduğumuz yanılsamayı bize gösteren küçük bir başyapıt. Minco bize savaş meydanlarını, toplama kamplarını, direnişi vs. değil, gündelik hayatın rutininde, içinde bulundukları düzenin hiç sarsılmayacağını düşünen insanları anlatıyor. Onlarca dile çevrilen, yayımlandığı 1957 yılından bu yana uluslararası bir bestseller olan Acı Otlar, Anne Frank’ın Hatıra Defteri’nin yanına konulabilecek bir kült kitap. Marga Minco, 1920’de Hollanda’da Ortodoks Yahudi bir ailenin üçüncü çocuğu olarak dünyaya geldi. Çocukluğu Breda şehrinde geçti. Lise eğitiminden sonra, gazete yönetimi Yahudi personeli zorunlu olarak işten çıkarmak zorunda kalana kadar Bredasche Courant gazetesinde çalıştı. O dönemde tanıştığı meslektaşı Bert Voeten ile ileride evlenecekti. Savaşın ilk yıllarında Assen, Delft ve Amsterdam’da yaşadı. Bir süre tüberküloz tedavisi gördü, iyileştikten sonra anne babasının yanına gitti ve burada hayatının en acı verici deneyimini yaşadı. Anne babası Naziler tarafından toplama kampına götürülürken, Minco şans eseri kaçmayı başardı. Sonraki yıllarda yaşamını farklı kılıklarda, farklı kimliklerde sürdürdü. 1944’te Bert Voeten ile yine Amsterdam’da yaşamaya başladı. Ailesinden bir tek o sağ kalmıştı; anne babası, ablası ve ağabeyi Naziler tarafından katledilmişti. Savaştan sonra çeşitli gazetelerde çalışmaya devam etti. 1957 yılında ilk kitabı Acı Otlar yayımlandı, kitap hem Hollanda’da hem de Hollanda dışında büyük yankı uyandırdı; o dönemin önemli edebiyat ödülü Vijverbergprijs‘i kazandı. Uluslararası bir bestseller olan Acı Otlar bugüne kadar onlarca dile çevrildi. Minco’nun başlıca eserleri şunlardır: De andere kant (1959), Het huis hiernaast (1965), Een leeg huis (1966), De val (1983), De glazen brug (1986), Storing (2004). Minco tüm eserleri için 1999’da Annie Romein ve 2005’te de Constantijn Huygens Ödülü’ne layık görüldü. ACI OTLAR Marga Minco Doğan Kitap, 2023 Çeviri: Leyla İleri Tür: Roman 144 s.

  • Daha güzel, daha zengin, daha güçlü

    Frances Cha’nın çarpıcı ilk romanı Sendeki Yüz Bende Olsa, Güney Kore toplumundaki estetik cerrahi ve güzellik saplantısına benzersiz bir pencereden bakıyor. Daha güzel, daha zengin, daha güçlü – göz kamaştırıcı Seul’de sadece mükemmel olanlar yükseliyor. Kusursuz yüzüyle Kyuri, her gece seçkin localarda güçlü işadamlarını eğlendiriyor. Gelecek vadeden bir sanatçı olan Miho, istemeden de olsa kendisini süper zengin seçkinler arasında buluyor. Ergenliğinden beri dilsiz olan Ara, K-pop dünyasının ışıltısına saklanmaya çalışıyor. Yeni evli Wonna, baskılar ve beklentilerle dolu hayatından bir çıkış yolu arıyor. Bu dört genç kadın, Gangnam’ın parlak cephelerinin ardındaki acımasız hiyerarşilerde hayatta kalmaya çalışıyor. Frances Cha, Time Magazine, NPR, BBC ve Esquire gibi yayınlar tarafından Yılın En İyi Kitapları arasında gösterilen ve 11 dile çevrilen If I Had Your Face adlı romanın yazarıdır. Minnesota'da doğdu, 4 yaşında Teksas'a, 8 yaşında Hong Kong'a ve 11 yaşında Güney Kore'ye taşındı. MFA'sını Columbia Üniversitesi'nden aldı ve burada Dekanlık Bursu aldı. Samsung Ekonomik Araştırma Enstitüsü'nün Seul'deki iş dergisinde yönetici editör yardımcısı olarak ve Seul ve Hong Kong'da CNN'de seyahat ve kültür editörü olarak çalıştı. Ewha Women's University'de medya çalışmaları ve Yonsei University'de yaratıcı yazarlık dersleri verdi. Columbia Üniversitesi MFA programında kurgu atölyesi dersleri veriyor. Çocuk kitabı The Goblin Twins, Crown Books for Young Readers'tan (Penguin Random House) Eylül 2023'te çıkacak. Zamanını New York ve Seul arasında bölüştürüyor. 2021 DYLAN THOMAS ÖDÜLÜ ADAYI SENDEKİ YÜZ BENDE OLSA Frances Cha İthaki Yayınları, 2023 Çeviri: Türkan Çolak 280 s.

  • Temposu giderek artan bir intikam hikâyesi…

    Epilepsi üzerine tıp literatürünü değiştirecek bir keşif yapmış dünyaca ünlü bir doktor ve onun öğrencileriyle omuz omuza haksızlıklar karşısına dikilmekten çekinmeyen akademisyen eşi, Çağatay Küpçü'nün kaleme aldığı Ölümden Beter'de… Sevgi dolu bir birliktelik, rüya gibi bir hayat… Fakat -özellikle bizimki gibi ülkelerde- hiçbir rüya sonsuza kadar sürmez. Onların da hayatları, tam da büyük keşfin açıklandığı gün, alt üst olur. Yaşadıkları bu yıkım yalnızca kendi hayatlarını değil onlarca başka hayatı da geri dönülmez şekilde değiştirecektir. Bu kitabı okurken insanın karanlık yanları üzerine tekrar tekrar düşünecek ve intikam duygusunun insana neler yaptırabileceğini şaşkınlıkla anlayacaksınız. İyilik ve kötülük nerede başlar, nerede biter? Yaşanan acılar büyüdükçe insanın hisleri de ölür mü? Herkesin kendi adaletini sağlamaya çalıştığı bir dünyada haklı ile haksızı birbirinden ayırt etmek mümkün mü? Her şey küçücük bir sözcükle başlar ya da sona erer bazen; La Vie… Çağatay Küpçü, 12 Haziran 1983 İzmit doğumludur. Üniversite öğrenimini İstanbul Üniversitesi Teknik Bilimler Meslek Yüksek Okulu Elektronik Haberleşme bölümünde tamamladı. Televizyon yayıncılığı ile tanışması da bu dönemde oldu. Birçok özel televizyon kanalında teknik yönetmen olarak görev aldı. Kariyerine 2019 yılından itibaren TRT’de devam etmektedir. ÖLÜMDEN BETER Çağatay Küpçü Destek Yayınları, 2023 136 s.

  • Sıkıcı bir adamın yarı eğlenceli biyografisi

    Korkut Kabapalamut, bizleri Bay Y’nin bazen güneşli, kimi kez loş, çoğunlukla zifiri karanlık, zaman zaman da eğlenceli olarak tanımlanabilecek dünyasına gönüllü bir mahkûm gibi ustaca zincirliyor; dil dikkati, kendine has yazınsal tutumu, şaşırtıcı yoğunluktaki anlatma tutkusunu bu ikinci kitabında da kıskançlıkla koruyor hatta giderek yer yer el yükseltiyor. Bay Y’yi bu kez de sıradan, orta büyüklükte bir markette yakalıyoruz. Yanlış anlaşılmasın, kesinlikle onu takip ettiğimiz, röntgencilikten hoşlandığımız, bu tarz hareketlerden sapıkça bir haz aldığımız için değil. Görüntüsü, kendiliğinden gözlerimizin önünde netlikle beliriyor. (Bizim suçumuz sayılmaz yani.) Başkalarını da içine alan panoramik bir görüntü bu. Bunu mümkün kılan gizemli mekanizma hakkında bir diyeceğimiz yok. Fazla merak da etmiyoruz. Bay Y’nin en önemsiz, sıradan hareketlerini bile mercek altına alıyor, gözümüzü daima ne olur ne olmaz düşüncesiyle dört açıyoruz. Buna bir kere niyetlendik. Sebebini, sonuçlarını bilmiyoruz... Korkut Kabapalamut 1972 yılında İzmir’de doğdu. 1996’da Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni bitirdi. Şiir, öykü, deneme, günlük ve aforizmaları Varlık, Öykü Gazetesi, Lacivert, Ecinniler, Trendeki Yabancı, İshak Edebiyat, Oggito, Litera Edebiyat gibi çeşitli basılı ve sanal edebiyat dergilerinde yer almıştır. 2020’de, Hiç Yazılmamış Bir Öykü Kahramanının Trajik ve Sürükleyici Hikâyesi adlı öykü kitabı İthaki Yayınları tarafından yayımlanmıştır. Hâlen İzmir’de avukatlık yapmaktadır. BAY Y. Korkut Kabapalamut Metinlerarası Kitap Editör: Mahmut Yıldırım Tür: Roman 64 s.

  • Öykü: Şaka

    "Arkadaki iki kadın, silahlarını, sevecenliğe, rahatlığa, uyuma, anlayışa doğrultmuş birer keskin nişancıya benziyordu." Cem Alan Yağmur gün başladığından beri aralıklarla bastırıp, aniden duruyordu. İnsanlar bir koşuyor, bir saçak altına gizleniyor, ne yapacağı belli olmayan bir ergen gibi davranan havaya sövüyorlardı. Renksiz bir sis perdesi bütün canlılığın üzerine çöküvermişti. Keyifsiz, sıkıntılı, ıslak bir gündü. Neredeyse yarım saattir durmuştu fakat sağanak yine çökünce, silecekleri çalıştırdım. “Allah Allah,” dedim. “Nasıl şeymiş bu böyle sabahtan beri ya?” Mırıldanır gibi konuştuğum içindir belki, karım cevap vermedi. Hoş, uzun zamandır çoğunlukla o cevap vermez, ben de üstelemem. Bu yüzden konuşmuş olmak için konuşmayı huy edinmiştim; alamayacağımı bildiğim, cevapsız kalacak, havada kaybolan boş sorularla geçiyordu günlerim. “Araba sürmen de konuşman gibi mıy mıy. Mıymıntı herif,” dedi. Parmaklarının tersiyle camda hentbol topu büyüklüğünde daireler çizdikten sonra, dışarısını izlemeye koyuldu. “Gelmiştir annemler otogara, Allah aşkına bu kadar yavaş sürmenin amacı nedir bana söyler misin Bülent?” “Yağmur var Vesile. Jilet gibi hayatım yollar,” dedim. "Allah korusun yani." Bir süre bana baktı, sonra da otogara varana dek konuşmadık. Son ışıklarda da biraz bekledikten sonra yeşil, büyük otogara geldiğimizde, bir miktar daha içim sıkışıverdi. Camı aralayıp serin, ıslak havayı ciğerlerime doldurdum. Yağmur şehirdeki pis, isli havayı bir anlığına götürmüştü, şehir temiz kokuyordu. Bulundukları perona yaklaşırken kayınvalidemin memnuniyetsiz, sinirli suratını gördükten sonra, camı tamamen açıp hızlı hızlı soludum. Birkaç soğuk yağmur damlası, sol yanağıma düştü. “Hoş geldiniz anne,” dedim gülümseyerek. Bana bakmadan, cevap vermeden kızıyla sarıldılar. “Hoş bulduk evlat, nasılsın?” “İyiyim baba,” deyip elini öptüm. Bu sakin, suskun, kadirşinas adamı seviyordum. Bir ortamda varlığı ile yokluğunun ayrımı yapılmazdı. Kayınvalidemin tersine; uyumlu, güler yüzlü, sessiz biriydi. Yanındayken isteme merasimi de dâhil olmak üzere ilk anlardan beri, hiçbir zaman gerildiğimi, sıkıldığımı hatırlamam. Kayınvalidem ise, kötü yazılmış dizilerdeki karikatürize kötü kaynana tiplemesinin tıpkısındandı. Hiçbir şeyi beğenmez, tatmin olmaz, asla memnun olmazdı. İlk günden beri beni sevmemişti ve bunun belli olmasından kaçınmak bir yana, haz duyuyor gibiydi. Onun yanında en rahat olmam gereken anlarda bile diken üstünde hissediyordum. İştahım kesiliyor, midem kasılıyordu. İkisinin de bavullarını alıp düzgünce bagaja yerleştirdim. Sıkılıyordum. Sude doğduğundan beri bir kere yazın, bir kere kışın, senede iki sefer hep aynı zamanlarda gelip üç, dört hafta kalırlardı. Arabaya bindim, dikiz aynasından gergin ama gülümseyen acınası ve yabancı yüzümle bakıştık. “Nasıl geçti yolculuğunuz anne,” diye sordum. Karımla birlikte arkaya oturmuşlardı, babam ön tarafta, yanımda oturuyordu. “Eh işte. Otobüs biraz hızlı geldi sarstı, inince de sizi bekledik biraz,” dedi, “Beklemedik yahu,” diye araya girdi babam. “Yeni geldik işte.” “Bu adamın zaman kavramı da kalmadı,” diye mırıldandı kayınvalide, söylenir gibi. “Trafik vardı biraz anne, kusura bakmayın,” dedim çekinerek. “Trafik yoktu, mıymıntı gibi araba sürüyorsun,” diye araya girdi sevgili karım. Böylece eve varana kadar ara sıra gelip giden radyo dışında arabada herhangi bir ses olmadı. Arkadaki iki kadın, silahlarını, sevecenliğe, rahatlığa, uyuma, anlayışa doğrultmuş birer keskin nişancıya benziyordu. Karımla üniversitede tanışmıştık. O Almanca öğretmenliği, bense makina mühendisliği okuyordum. Kendi arkadaş çevremde bile pek girişken, ağzı laf yapan biri sayılmazdım. Erkek erkeğe buluşmaların o en az konuşan, bir plana dâhil edilirken unutulmasa da en son akla gelen üyesi bendim. Hal böyleyken kadınlarla konuşmayı ben de kendimden beklemiyordum zaten. Kendi kendimeyken, düşüncelerimde, rüyalarımda becerdiğim her şey, gerçek hayatımın tam tersiydi. Güzel tost yapıldığı söylendiği için gitmiştim karımın okuduğu fakültenin kantinine ve ilk kez rastlaştığımız, hatta okuldaki son günü olduğu için o gün, o saniye gitmemiş olsam karşılaşmayacağımız, tanışmadan, bambaşka gerçekliklerde yaşamımıza devam edeceğimiz karım Vesile, tüm suskunluğuma inat, sanki ilk gördüğü an beni kocası yapma kararını vermiş gibiydi. Başlarda benzersiz bir sevinç, tatmadığım bir özgüvenle, hayatımın aşkı olduğunu sanmıştım ancak unuttuğum bir şey vardı; benim daha önce hayatımın aşkı olmayacak bir ilişkim de olmamıştı. Mezun olduktan sonra hemen evlendik. Güzel kızım Sude, beni hayata bağlayan tek şey. Şimdi üniversiteye gidiyor ve o da babası gibi mühendis olmayı seçti. Tek dileğim, birileri bir gün güzel tost yapılan bir kantin olduğunu söylerse, oraya gitmemesi. Mercimek çorbamızı, fırında tavuğumuzu ve pilavımızı yiyip, televizyonun karşısında çaylarımızı yudumlarken, yirmi beş senedir oturduğum evin halısını, saatini, perdelerini, tüm ayrıntılarını sıkıntıyla süzüyor, evimi özümsüyordum. İnsanın yaşadığı yerde, yuvasında ahzan içinde bulunmasından kötü az şey vardı. Yan gözle evin hanımlarını süzerek sürekli kanalları değiştiriyor, yüz ifadelerinde memnuniyete dair bir kırıntı sezersem o kanalda duruyordum. Belki unuttuğundan, belki de odadaki kasveti sezdiğinden, konuşmuş olmak için, yemekteki soruyu bir daha sordu babam: “Sude ne zaman gelecekti şimdi Bülent?” “Haftaya gelecek babacığım, son bir sınavı var. En zor senesi şimdi onun bu sene.” “Çok özledik çok,” dedi. “İnternetten görüyoruz tabii, fotoğraf koydukça ancak, yüz yüze görmeye benzer mi hiç, değil mi ya?” deyip bana baktı. Mahzun, muhabbet açmak isteyen, onay bekleyen saf bir ifade vardı yüzünde. “Öyle babacığım, benzemez,” dedim. “Aman internetten görse ne olur anlıyor mu sanki bir şeyden, öğretemiyoruz adama hiçbir şey. Geçen Şeyma’nın küçük oğlunu yanlışlıkla arkadaşlıktan çıkarmış,” dedi kayınvalidem. Karımla beraber gülüştüler. Babam hoşnutsuz, zoraki bir ifadeyle gülümsemeye çalıştı. Daha sonra bana mı öyle geldi bilmiyorum, gözlerinde neredeyse nefrete dönen bir öfkeyle, bir süre karısına baktı. Hissettiğim bu yoğun olumsuzluktan ürpermiştim. Sonra da abarttığımı düşünüp kovmaya çalıştım kötü hisleri kafamdan. “Çevirsene Bülent, reklam mı izleteceksin bize,” diye daldığım yerden çıkardı Vesile’nin sesi. Hayatımızdaki tüm sıkıntıları bitireceğini iddia eden kredi kartı reklamını aceleyle çevirdim. Sözleşmiş gibi bütün kanallar reklama girmişti. Üçlü koltukta altmışar kiloluk, öfkeli birer gülle gibi duran hanımları memnun edememenin sıkıntısı, küçük karınca ısırıkları gibi içimi kemiriyordu. Derken benim yine reklam olduğunu sandığım bir kanalda: “Hah,” dedi kayınvalidem. “Ben bu çocuğu seviyorum.” Boş gözlerle Acun’a baktım. Bir süre, on yıl televizyonsuz kalsam da izleyemeyeceğim şeylere bakıp pür dikkat izledi ve hiç tanımadığım, birbirine sinirlenen insanların hepsinin isimlerini vererek bir takım şeyler anlattı karıma. Konuşmadan, konuşulanları duymadan, boş boş bakınarak çayımı içtim. Belki sekiz, on dakikam, belki de daha uzun bir vakit bu şekilde başka bir boyuttaymışım gibi geçiyordu ki, bana seslenildiğini –sanıyorum geç- fark ettim. “Ha,” dedim. Kayınvalidem ve karım bana bakıyordu.. “Yapı meselesi,” dedi kayınvalidem. “Bu böyle,” diye devam etti. Bu, dediğinin ben olduğunu anlamıştım ama ne konuştuklarını anlamamıştım. “Dalmışım anne, duyamadım sizi ne dediniz?” “Duyup duymamak değil, kiminin yapısı böyle. Şakadan anlamaz, şakayı beceremez. O beceriden yoksun olarak gelmiştir dünyaya. Bir şaka yapıldığında da böyle bakar işte,” deyip gözlerini açtı, ağzını büktü. Karımla gülüştüler. Taklidi bana benzemiyordu. Sadece aşağılama içerir bir ifade vardı yüzünde. “Ama duyamadım ki anne,” dedim. “Dalmışım yani ben. Şakadan anlarım ben ya, iyi şaka yaparım, okulda da yapardım hep… Geçen bir film izledik Vesile, ben söylemiştim hani komik film… Neydi adı Düzenbaz Biraderler mi, neydi hayatım? Anlarım efendim şakadan.” “Ya bırak Bülent Allah aşkına,” dedi karım. “30 senedir bir tane şaka yaptığını görmedim ben nereye anlarsın şakadan ya?” deyip ters ters bana baktı. Bir kez olsun beni seviyor gibi bakmamıştı. Belki de ben alınganlık ediyorum. “Vesile nasıl şaka görmedin ya? Şaka, yaparım yani ben… Sude de güler yani bana…” “Yok yok sende o şey yok, yani damat ben birini eğlendirdiğini, ortamı şenlendirdiğini görmedim bunca zamandır. Bunlar sonradan öğrenilecek şeyler de değil insanın içinde olacak. Gerginsin, çekingensin,” dedi. Konuşurken televizyona bakıyordu. Senin yüzünden, senin huysuzluğunu almış karın yüzünden gerginim ulan muşmula karı, diye bağırdı kafamın içinde biri. “Yapı meselesi yani bu, öğrenilecek bir şey değil. Musa amcanların damadı mesela, o çocuğun da yapısı komik, huyu öyle ay bak adını anınca yüzüm güldü. Vallahi cenaze evine gelsin gülümsetir insanı,” dedi. “Ben aslında,” dedim. “Anlarım yani iyi şakadan.” Neden bilmiyorum, canım sıkılmış, yüzüme ateş basmıştı. Musa amcanın damadı Ersin’se, patavatsız, sevimsiz, saygısız, bencil herifin tekiydi. Cahil ama ukala bir politikacı edasıyla bilmişlik yapar dururdu. Bir süre sonra kalktık, hep beraber konuşmadan odalarımıza çekildik. Karanlıkta soyunup geceliğini giyen karımı izledim yarım gözle. Beni nasıl biri olarak görüyorlardı? Eğlencesiz, düz, sıkıcı. Kapalı, gri bir hava gibi. Onlar için bunca fedakârlıklar yapmıştım. Her şeyi alttan almış, kimin morali bozulsa eğlendirmeye çalışmış, sevmediğim dizileri izlemiş, kavgalarda susmuş, annesinin komik olmayan şakalarına gülmüştüm. Ama onlar beni nasıl tanımlıyor, nasıl görüyor, bilmiyordum. Hatta belki de ve belli ki hoşlanmıyorlardı. “Annemin yarın doğum günü Bülent biliyorsun değil mi,” dedi. “Frambuazlı pasta alacaksın gelirken, unutma. Mum bir tane al. Ben de hoş bir şal aldım. İyi geceler.” “Alırım Vesile, iyi geceler,” dedim. Uzun bir süre ince ince horlamalar dinledim fakat ben uyuyamadım. Gece boyu konuşulanlar, gülüşmeler, bakışmalar, saçma televizyon programları; her şey kafamın içinde bir daha oynuyordu. Vermek istediğim, vermediğim cevapları düşündüm. İncinmiştim. Zenginlerin uyuduğu, işçilerin kalktığı, serserilerin, kötülerin ve masallardaki o korkunç yaratıkların hala ayakta olduğu o garip, karanlık saatte kalktım yine. Karım hala ince bir sızı gibi inleyerek horluyor. Havanın aydınlanmadığı bu saatte kalkma zorunluluğu, devletimin benden nefret etmesinden başka bir ihtimal getirmiyor aklıma. Her sabah işe giderken, sanki yeryüzündeki kederin hepsini ben hissediyormuşum gibi mutsuz uyanıyordum. Aceleyle, soğuğu ve mutsuzluğu diken diken olmuş tüylerimde, gözeneklerimde, tüm bedenimde hissederek giyindim. Kendime haşlama bir çay demleyip, bir yumurta kaynattım. Neredeyse 30 yılın tamamında kahvaltımı kendim hazırlayıp eder, bir yumurta, bir bardak haşlama çay, biraz zeytin yiyip baş ağrımın geçmesini beklerdim. Demir gibi soğuk, durağan, katı hayatımı sorgulayıp son lokmaya bıraktığım yumurta sarısını ağzıma atarken omzuma dokunan el, farkında olmadan minik, komik bir çığlıkla beni havaya sıçrattı. “Hop, pardon evlat ya, günaydın.” “Aa, babacım günaydın. Boş bulundum, heh,” diyebildim. Evimde bir elin omuzumu sevmeyişi, hayli olmuştu. “Neden kalktın bu saatte yatsana, rahat edemedin mi yoksa?” “Uyuyamadım da, burada rahat edememekten değil. Bir süredir uyuyamıyorum ben,” dedi. Boş boş kafasını kaşıyıp etrafına bakındı, bir bardak su doldurup içti. “Hatta burada kendi evimden daha huzurlu, rahatım, ne rahat edememesi,” deyip bana baktıktan sonra gülümseyip: “Korkma korkma, gideceğiz,” dedi muzip bir çocuk gibi. Beni tek başınayken hiç rahatsız etmiyor, aksine her konuşmamızda içimi ferahlatıyordu. “Estağfurullah, istediğiniz kadar kalın baba, olur mu?” “Annene deme bunu da, kalmasın başına…” “Estağfurullah baba… Çay bitti ama demleyeyim mi, ben kalkmazsınız diye kendime kadar…” “Yahu yok evladım, işe gideceksin zaten. Ben öyle hem uyuyamadım işte, hem su içeyim. Hem de bizimkinin de bir saat sonra kalp ilacını içmesi lazım, uyandırıp içiririm ilacını diye, geziniyorum öyle. Sana kalkıp bir çay bile demlemiyor mu bizim kız?” “Gerek yok baba neden kalksın o da bu saatte, baksana karanlıklarda kalkıyoruz. Sen neden uyuyamıyorsun bir süredir baba?” “Uyuyamıyorum,” dedi. Suratı bozuldu, öylece dalıp gitti. Neden bilmiyorum, yardıma ya da konuşmaya ihtiyacı var gibi hissetmiştim. Kolunu tuttum. “Anlatmak ister misin baba, konuşuruz. Şimdi pek vaktim yok ama rakı alırım akşama bize bir ufak, dertleşiriz, ha? Baştan annemin doğum gününü kutlarız, sonra ikişer duble parlatırız baba, oğul, ne dersin?” “Sağol evlat,” diye gülümseyip elimi sevdi. Gözlerinde garip, o güne dek olanlardan farklı bir bakış, yabancılık vardı. Belki yorucu değil ama boğucu bir iş gününün ardından önce ellilik bir rakı aldım. Yağmur çiselemeye başlayınca, adımlarımı telaşla sıklaştırdım çünkü bu geceye dair planım vardı. Önce Ateş Pastanesi’nden gerçek pasta sonra da düğünler için olan plastik pastalardan aldım. Yolda kendime gülümseyip, uzun zamandır hissetmediğim o yaramaz, muzip çocuk ruhumu hatırladım. Komik, eğlenceli olmadığımı, şakadan anlamadığımı söyleyen kayınvalideme hoş bir sürpriz düşünmüş, saf bir ilkokul öğrencisi heyecanına kapılmıştım. Aldığım bu birkaç şeyin nasıl maaşımın üçte birine denk geldiğine şaşırıp söverek eve yürüdüm. Sisli, güneşsiz distopik film sahneleri gibi karanlıkta çıktığım evime yine karanlıkta giriyordum. Evime gelince de hissettiğim kasavet azalmadı ancak gene de planladığım şaka, içime ufak bir enerji veriyordu. Yine pek konuşmadan yemeklerimizi yedik. Arada fark etmeden muzip bir gülümseme yüzüme yansımış olacak, babamın birkaç garip bakışmasıyla denkleştik. Üzerine düşünmedim ama yine geceki gibi biraz garip, solgun, terlemiş görünüyordu. Sofradan kalkınca sadece birer duble içtiğimiz rakıyı, özenle dolaba yerleştirdim. Masadan birkaç bulaşık tabağı alıp karımla birlikte mutfağa taşıdıktan sonra: “Bulaşığı yerleştirince al annemle babamı, götür birkaç dakika içeriye. Ben hazırlayacağım pastayı falan. Sonra gelin, tamam mı hayatım?” “İyi tamam. Frambuazlı aldın değil mi? Başka yemiyor bak.” “Evet evet. Sen şimdi onları içeriye götür bir şey göstereceğim falan de işte, iki dakika sonra gelin.” “İyi, bekle biraz. Şunları yerleştireyim,” dedi. Mutfak bir süreliğine tabak, çatal şıkırtılarıyla yankılandı. İçeriye gittim. Üçlü koltuğa, babamın yanına oturdum. “Rakıyı,” diye fısıldadım. “Gece içeriz.” Manasız, solgun gözlerle bana baktı. Sonra karısına, sonra da yine bana. “Ney?” “Rakı rakı.” “Ha...” dedi. Yine kayınvalideme, sonra da halının desenlerine dalıp, kaybolup gitti. O sırada Vesile elinde havluyla ıslak ellerini kurulaya kurulaya içeri girdi. “Annecim,” dedi. “Gel içeri bak sana Sude’nin hani dedim ya takı kursuna gidiyor, son yaptığı şeyleri göstereyim,” deyip omzunu sevdi. Kayınvalidem alnını ovalıyordu, yüzü beyaza çalmıştı. Bu akşam herkes bir garipti. “Benim, başım dönüyor sanki biraz ya,” dedi. “Aa, tansiyonun düşmüştür o zaman, gel annem ölçelim içeride.” “Kızım buraya getirsene tansiyon aletini, başım dönüyor beni neden sürüklüyorsun?” Dizimle babamı dürtüp işaret ettim. Aptal aptal bakınıp kurumuş dudaklarını yaladı, bir süre tepki vermedi, en sonunda: “Hadi hadi, gel bakalım bak tansiyonunu ölçsünler,” deyip, yerinden doğruldu. Karısına koluna girip eşlik etti. Üçü birden içeriye gittiler. Ben hemen hızlı hızlı, plastik düğün pastasını odaya getirdim. Işıkları kapattıktan sonra pasta maketini masanın en kenarına koyup, kafamı içine geçirip diz çöktüm, beklemeye koyuldum. Üç çift ayak sürüne sürüne yaklaşınca, neredeyse bir kahkaha patlatıyordum heyecandan. İnsanın böyle şakalarda kendi kendine güleceği çıkıyor. Odaya geldiklerini seslerinden, tam duyamasam da anlamıştım. Karımın “anne iyi misin,” dediğini, kayınvalidemin inler gibi ince ince ofladığını duyar gibi oldum. Işık yakılınca, beş altı saniye kadar pastaya bakıp gerçek doğum günü pastası olduğuna inanmalarını bekledikten sonra kafamdaki pasta maketini fırlatıp “sürpriiz annee” diye bağırdım. Tam karşımda, gülümsemeler ve alkışlar beklerken, donuk, ifadesiz duran terli babam, ağzını bükmüş bir bana, bir annesine bakan telaşlı karım ve ortalarında da “ay” diye bir çığlık attıktan birkaç saniye sonra da göğsünü tutarak yere yığılan kayınvalidemi buldum. Onun “ay” nidasına karımın çığlıkları eşlik ederken, hala gülümsemesi bozulmayan dudaklarımdan “şaka ya” diye iki kelime çıkıverdi. Her yanıma yayılmış aptallık, birdenbire çok kötü bir heyecan ve çığ gibi bir telaşa bıraktı yerini, yığılan kadının yanına koştum. Gözleri ters dönmüş, dili dışarıya sarkmış, bembeyaz vücudu kar gibi soğumuştu. Başım dönmeye, gözlerim kararmaya başladı. Nabzına baktım, atmıyordu. "Nabzı," dedim, "atmıyor." Karımın çığlıkları, ağlamaları, kulaklarımın çınlamasıyla yarışıyordu. Telefon nerede, diye feryat ederek içeri koştu. Babam tepemizde öylece dimdik, bir kule gibi hareketsiz, tepkisiz bize bakıyordu. Sakinliği beni bir miktar daha dehşete düşürmüştü. Bir insan daha ne kadar dehşete düşebilirdi, bilmiyorum. “Baba,” dedim. “Bir şey yapsana.” “Ne yapayım oğlum ölmüş insana ben,” diye cevap verince, başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü, tekrar bayılacak gibi hissettim, o an beni ensemden tutup koltuğa oturttu. Hayatımın son iki dakikası, yıllar süren ve hiç geçmeyecek gibi görünen kapkara bir akvesten ibaretti. “Nereden biliyorsun baba ya, ölmemiştir,” dedim. Konuşurken çenem benden, kelimelerden bağımsız hareket ediyor gibiydi. Gene de düzgün konuşabildim. “Sen dedin ya oğlum öldü diye,” deyip gülümsedi, yanağımı sevdi. “Şaka,” dedim. “Şaka yapayım dedim ben, dün dediler ya bana şakadan anlamıyorsun diye. Onun için baba…” Artık ağlıyor, kekeliyordum. “Hakikaten anlamıyormuşsun evladım,” dedi. Babam terliklerini sürüye sürüye, sakince çıktı odadan. Şok içindeydim. Nasıl olmuştu tüm bunlar? Yerde ölü gibi yatan kayınvalideme baktım. Sonra gibi değil, ölü olduğunu hatırlayıp daha çok ağlamaya başladım. Karım geldi, hıçkırarak, “Allah belanı versin,” diye bağırıp gene gitti. Hayatım bitmişti. Meğer şikâyet ettiğim, bunaldığım evim, evliliğim, işim, boktan hayatım ne güzel, ne tasasızmış ya Rab. Beynimin tam ortasından bir demir sokulmuş gibi ağrıyor, keşke tüm bu olanları geri alabilsem, diye bomboş, hastalıklı bir histen başka bir çözüm üretemiyordu. Ne olurdu iki buçuk dakika öncesine dönebilsek, ne değişirdi dünyada sanki? Ne olurdu? Babam, bezgin ve sakin olarak çıktığı odaya elinde rakı ile aynı vakur edayla geri döndü. Ölü, beyaz sol kolun üzerinden atlayarak sandalyeyi çekti, kadehlerimizi doldurdu. “Gel bakalım,” dedi. “Rakı içecektik bugün.” “Şimdi mi baba,” dedim. “Ya ne zaman?” Doğru diyordu. Hapse girince içecek halim yoktu. Kalkıp bir umut yine nabzını, nefesini, kalbini kontrol ettikten sonra karşısına oturdum. Karım içeride ağlaya ağlaya birileriyle konuşuyordu. “Bu vicdan azabıyla nasıl yaşayacağım bilmiyorum baba. Vesile’nin annesini, senin karını, Sude’nin babaannesini öldürdüm,” birkaç kısa, kesik hıçkırık cümlelerimi böldü. Rakıyı diktim, yenisini doldurdu. “Gülümsesinler, sevsinler istedim. Ömrümün geri kalanını hapishanede mi geçiririm artık bilmem. Hayat eşinin ölmesine sebep oldum baba…” “Şşşt,” dedi fısıltıyla. Göz ucuyla diğer odayı, hala telefonla konuşan Vesile’yi kolaçan etti. “Ben öldürdüm ben, sus artık ahmak evlat.” “Ney,” diyebildim çeneme akan salyayı toparlayamayarak. “Şaka yapıyorsun baba bak, ben yapamıyorum ama sen yapabildin...” “Lan oğlum, yanlış ilaç verdim kadına. Canıma yetti, ciğerimi yedi bu kadın benim. Ömrümde daha bir yıl da kaldıysa, ben onu yalnız yaşamak istiyorum. Çok düşündüm. Denk geldi senin pastadan çıkma şakana oğlum, sen bir şey yapmadın yani. İlaç verdim anana.” dedi. Ne yapacağımı, ne diyeceğimi, ne hissedeceğimi şaşırmıştım. Dünyaya yeni gelmiş gibiydim. Gene de sanıyorum ki içimi yavaş yavaş kaplayan bu garip şey, sevinç benzeri bir şeydi. Bomba gibi bir kahkaha patlattım. Rakısını uzattı, “Çak bakalım,” dedi. “Çak babacım,” diye tekrarladım gülerek, kadehleri tokuşturduk. Kafam olmuştu. “Şakan,” dedi. “Zamanlama kötü denk geldi ama güzeldi Bülent. Başka bir zaman olsa gülerdim ben,” yerde yatan karısına baktı, “Ama bu gene gülmezdi.” “Vallaha mı baba, beğendin mi,” diye gülüş daha patlattım. O sırada perişan haldeki karım odaya gelip boş boş, mana arayan gözlerle bize baktı. Ağlamaktan kızarmış yüzü, bir an çok güzelleşmiş gelmişti. “Ne yapıyorsunuz be siz?” “Hayatım anneni baban zehirlemiş, ben değilmişim ya,” deyip güldüm. Boyuna gülüyordum. Vesile’nin de babamın da yüzü saniyeler içinde allak bullak oldu. Karım, tutunacak bir yer arandı. Gözleri yukarı kaydı, kalbini tuttu, ölü gibi yere yığıldı.

  • Hayvanlar dünyasının bilgeliğini keşfedin

    Şamanik Güç Hayvanları'nda, Toltek şamanı Don José Ruiz, hayvan bilgeliğinin zengin ve hayati kaynağına derin bir dalış yapıyor ve derslerini günlük hayatımıza nasıl dahil edebileceğimizi gösteriyor. Şamanizm bize doğanın zekâsının her zaman yanımızda olduğunu, açık yüreklilikle elimizi uzatmamızı ve rehberliğini dinlememizi beklediğini fısıldıyor. Dikkatimizi insan olmayan dostlarımızın yaşamına ve paylaştıkları öğretilere çevirdiğimizde, kendimizi ruhani gerçekler ve dönüşümsel içgörülerle dolu canlı, birbirine bağlı bir dünyaya açarız. Ve o dünyada; efsane, gelenek, bilim ve hikâye aracılığıyla her gün nasıl derin yaşam dersleri sunulduğunu görebiliriz: Karıncalar takım çalışmasının gücünü kolayca gösterir. Ayılar bize, bizim için en önemli olan şeyleri nasıl koruyacağımızı öğretir. Kartallar net görüşün değerini somutlaştırır. Şamanik Güç Hayvanları'nda, Toltek şamanı Don José Ruiz, hayvan bilgeliğinin bu zengin ve hayati kaynağına derin bir dalış yapıyor ve derslerini günlük hayatımıza nasıl dahil edebileceğimizi gösteriyor. Don José Ruiz Mexico City, Meksika'da doğdu ve Meksika, Tijuana'da büyüdü. 21 yaşındayken babası don Miguel Ruiz ile ABD'de yaşamaya başladı. Don Jose, çok küçük yaşlardan itibaren, annesi ve babası, büyükannesi Sarita ve diğer bazı Naguallar da dahil olmak üzere hayatındaki birçok öğretmen tarafından yönlendirildi. Öğretmenlerinin ustaca rehberliği ve hassas eş zamanlılığa sahip inanılmaz yaşam deneyimleri sayesinde Jose 'sessiz bilgi'ye ulaştı; dünyayı olduğu gibi, hikayesiz olarak gördü. Don Jose, yirmili yaşlarının başında görme yeteneğini kaybetti. Teslim olma sürecinde, dinlemeyi öğrenmenin değerini öğrendi; hiçbir şeyin kişisel olmadığını bilmeden, içindeki bilgeliği ve bütünlüğü dinlemek ve farklı bakış açıları görmek. Hayata karşı yenilenmiş bir sevgisi ve minnettarlığı vardı ~ ve kabul, mutluluk ve bolluk buldu; mutluluğu buldu. Gerçek bir iman, sevgi, şükran ve tevazu anlayışını kavradı. Teslimiyeti ve inancı sayesinde, modern tıpla uyum içinde olan Jose, görme yetisini geri kazandı. Babası gibi, yeni içgörüleri kadim bilgelikle birleştiren don Jose Ruiz, hayatını kadim Toltek bilgeliğini hakikat, sevgi ve sağduyu yoluyla dönüşümü teşvik eden pratik, günlük yaşam kavramlarına çevirerek paylaşmaya adamıştır. don Jose, Amerika Birleşik Devletleri ve dünya çapında ders veriyor ve ders veriyor: Teotihuacan, Palenque, Tulum ve Coba piramitlerine Güç Yolculukları; Omega NY, Austin ve Vancouver'da konuk don Miguel veya diğer öğretmenlerle atölye çalışmaları. don Jose Ruiz şimdi babası don Miguel Ruiz ile Dört Anlaşma üzerine yeni bir bakış açısı ve hayatlarımızı kişisel cennetimize dönüştürmek için güçlü yeni bir anlaşma sunan yeni bir kitap üzerinde işbirliği yaptı: Beşinci Anlaşma. Beşinci Anlaşma bizi Öz'ün gücünün daha derin bir farkındalığına götürür ve bizi doğuştan sahip olduğumuz özgünlüğe geri döndürür. Dört Anlaşma'nın bu ikna edici devamında, kendimize verebileceğimiz en büyük hediyeyi hatırlatıyoruz: gerçekte olduğumuz kişi olma özgürlüğü. Don Jose'nin en yeni tutkularından biri de grubu Circle of Shadows. The Circle of Shadows, farklı seslerin ortak bir hakikat mesajını paylaşmak için bir araya gelme hayalinden ilham alarak 2008 yılında oluşan bir sanatçılar topluluğudur. Kolektifin çeşitli üyeleri, coğrafi olarak dağılmış olsalar da, yaratmak, kaydetmek ve gezmek için bir araya geliyorlar. 2009'da grup, müziği ilham verici sözler ve orijinal sanat eserleriyle birleştiren bir CD olan ilk stüdyo albümleri don Jose Ruiz ve The Circle of Shadows'u çıkardı. Ekipte şu anda Jose Ruiz (yazar ve Şaman), Greg Beaton (müzisyen, yapımcı ve seslendirme sanatçısı), Joe Gasparik (müzisyen ve yapımcı), Aaron Landman (görsel sanatçı ve video yapımcısı) ve Jed Rees (müzisyen, aranjör ve aktör) yer alıyor. ). ŞAMANİK GÜÇ HAYVANLARI Don Jose Ruiz Sola Unitas Yayınları, 2023 Çeviri: Nurşen Erdoğan 256 s.

  • “Halbuki asıl marifet, hiçbir harfi kullanmadan anlatmak.”

    Öyküleriyle tanıdığımız Faruk Turinay, ilk romanı A.P.T.M. ya da Şimdi Zamanın Esrarı’nda, var oluş, hakikat, kurgu ve zamanla arasına ironiyle mesafe koyan, dört başı mamur bir sahne kuruyor. Aşk Parametreleri Tespit Merkezi Yüksek Konseyi Başkanı Timuçin’in, isimsiz anlatıcının da aralarında bulunduğu ve komisyon başkanlıklarına atadığı altı arkadaşının hedefi, merkezi resmen bir derneğe dönüştürmektir. Bunun için Mardin’de yaşayan Mehlika’yı da aralarına alırlar, ancak bu sefer de ondan öğrendikleri, Kitap diye anılan çok eski ve esrarlı bir metni bulup sırlarını çözmeyi görev edinirler. Tesadüf gibi görünen gizemli bir deneyim anlatıcıyı, Mardin’de kendini, Mehlika’yı, Kitap’ı “ve diğer hazineleri” keşfedeceği, işaretlerle, simgelerle ve tuhaflıklarla dolu bir maceraya sürükler: Her şey “bir PLAN’ın parçası” mıdır yoksa “sadece ilk kuralını bildiğimiz, diğer kurallarını ise ancak tahmin edebildiğimiz” gerçekçi bir oyun mu? Dünyayı mahveden daima eksik iyilikler, eksik kalmış günahlar ve aşklardır, demiş kaşları yazı masasına değen adam. Edebiyat da hayat gibi. Kusurlu. Tarifi yarım yamalak verildiği için değil, sadece beceriksiz birilerinin elinde oyuncak olduğu için değil; malzemeleri eksik olduğu için yapılamayan, az sonra soğuyacak, kötü bir yemek gibi. Faruk Turinay, 1988’de Ankara’da doğdu. Bilgi Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden mezun oldu. Galatasaray Üniversitesi’nde Kamu Hukuku doktorasını tamamladı. Öykü, çeviri, deneme ve gezi yazıları Varlık, Kitap-lık, Sözcükler, Lacivert, Öykü Gazetesi, Pulbiber, Güncel Hukuk, Hürriyet ve Radikal’de yer aldı. Zamanın Üzerinde Seyahat (2015) ve Hukuk Komedyası (2016) adlı kitapları yayımlandı. Şapkamın İçindeki Kıraathane ilk öykü kitabıdır. A.P.T.M. YA DA ŞİMDİKİ ZAMANIN ESRARI Faruk Turinay Everest Yayınları, 2023 Tür: Roman 192 s.

  • Peron Dergisinin, "Toplumsal Cinsiyet" konulu sayısı çıktı!

    Ankara Üniversitesi Felsefe Topluluğu ve çeşitli felsefe, bilim, sanat ve edebiyat meraklıları tarafından çıkarılan Peron Dergi yeni (8) sayısı ile yoluna devam ediyor. Toplumsal Cinsiyet dosya konusu çerçevesinde çeşitli inceleme, deneme, makaleler yer alıyor. Bunun dışında öykü, tiyatro, çeşitli konularda inceleme yazıları, çeviri şiir ve makale, İngilizce makale, felsefi makaleler, şiirler, karikatür köşeleri ile çeşitli güncel haber yazıları yer alıyor. Dergi yazarları ve çizerleri arasında farklı üniversitelerden, şehirlerden, iş kollarından, akademik uzmanlık alanlarından ve çevrelerden akademisyen, öğrenci, entelektüel ve sanatçılar yer alıyor. Dosya Konusu Yazılarıyla, Artık Büyü Diyorlar Bana Kübra Çelik, Toplumsal Cinsiyet ve Edebiyat: Feminist Perspektif Volkan Kahyalar, Toplumsal Cinsiyetin Dünü, Bugünü, Yarını Aziz Seçilmiş, Feminist Felsefe Nedir? Fulden İbrahimhakkıoğlu, Hangi Cinsiyet? İsmail Elen, Pinkwashing: Yıkadıkları ve Yıkılması Gerekenler Doruk Yolaç, Hangi Tecavüz Daha Kötüdür? Elif Özden, Merhaba Canım Kolajı İsmail Elen, Sezen Ünlüönen ile Röportaj, The Inevitable Critique of The Dispossessed H. Deniz Duran, Nietzsche ve Kadınlar S. Çağlar Yılmaz, Yalnız: Bir Mavi Hap Bir Kırmızı Hap Sorunsalı S. Batuhan Demircan, Rağmenlere Rağmen M. Ali Gözüaçık, Border Café Beyza Karadal, Anarşist Atinalı: Katerina Gogou Ege T. Atila & Işın S. Tarın, Bekar Olmanın Dayanılmaz Zorluğu Erhan Korkmaz. Şiirleriyle, Ah, Sen Mi Kazıyorsun Mezarımı Giray Başbuğ & Thomas Hardy, Mors Immortalis ve Siklet Merkezleri Bahadır Demirkazık, Kardeşlik / Katılmak İçin Bülent Duran, Kardeşlerim, Güven Kılıçkaya, İşin Aslı Ne Ola / Yadsınanlar Arami, Bebek, Cihan Toprak, Issız Çam Ağacı Zeynep Mengü Yıldız, Kalk M. Ali Gözüaçık. Öyküleriyle, Yol Melek Kenliç Çiğdem, İtalyan Mafyası ve Limoncu Hayri Ab i Tahsin Abalı, Cinayet Eda Çeleğen, Hırsızlık İsmail Elen, Jane Doe (3) Sezai Çoruhlu, Hiç Samet Çağlar Yılmaz. Tiyatro Eseriyle, Putperest 1. ve 2. Sahneleri S. Batuhan Demircan. Çeviri makalesiyle, Filozof Descartes Onurcan Karadağ. Araştırma yazıları ve röportajla, Max Horkheimer Josef Kılçıksız, Rousseau ve Tolstoy’un Sanatında Ahlakın Yeri Aylin Acar, Bir Freud Savunusu M.E. Aydın, Tagore’nin Dizelerine Vuran Fırça Darbeleri Emine Öykü Güner, II. Dalga Kadın Hareketi’ne Destek Veren Türk Sinema Karakteri Nusrettin Bahadır, Ontoloji, Dünya, Acı ve Benlikler Augusto Perez, Peron Dergisi Bağlamında Üniversite Toplulukları Mustafa Sarıbuva, DTCF Beril Okatan, Peron Film Önerileri Hüseyin Şen, Aşkın ve Kavganın Şairi: Ahmet Telli Ezgi Bayram, Perondan Haberler Yayın Kurulu, Fotoğrafın Hikâyesi Yayın Kurulu, Tarık Aksoy ile Söyleşi H.Deniz Duran. Karikatürleriyle, Onur Konuğu Sait Munzur Yayın Kurulu, Genç Bir Karikatüristten Paylaş Kiraz Görsellerle, Gülar Hüseyinli, Murat Onur, M. Ali Ocak, Akbelen’den Murat Kocabaş, Poster Ezgi Bayram

  • “O kadar azız ki mutluluk bile bizden çok”

    Cabir Özyıldız, ilk kitabı Eski Zaman Türküsü’nde, ustaca yansıttığı sahi evrenlerle birlikte, şairin “o kadar azız ki mutluluk bile bizden çok” mısrasına şerh düşercesine telafisi imkânsız şeylere, delişmen kelimelerle bir kördüğüm atıyor. Çözebilene aşk olsun. Babamın, ödeyemediği taksitlerin hayfını çiziktirdiği o satırlar arasında unutamadığım, her okuduğumda kalbimde hüzünlü kuşların kanat çırptığı bir mesel vardı. Bana göre, bütün pişmanlıklarını, hatalarını, gücünün yetmediği zamanları, elinden gelmezlikleri temize çektiği yer orasıydı. Gözyaşlarımın henüz koyulaşan sakalıma harf harf bulaşmasına sebep şey; anneme, onu unutmaması ve affetmesi için uzattığı unutmabeni çiçeği meseliydi. İnsan yapamadıklarının, yaşatamadıklarının özrünü, uzattığı tek bir çiçekte, upuzun bir cümleyi susar gibi söyleyebilir miydi? "Kim bilir, belki söyleyebilirdi. Fakat o çiçeğin uzatılışının bir özür anlamına geldiğini annem hiçbir zaman bilmedi." Bitişik nizam evlerin, portakal çiçeği kokulu, yoksul sokaklarında yürüyor Cabir Özyıldız. Bir dama çıkıyor gecenin sıcağında, kaderleri bir yoldaşların hayatına bakıyor. Sonra bir köprü altında, kimsesiz çocukların, binlerce kez yaşanmış hayatlarıyla bir çizik atıyor okurun ruhuna. Elinde bir alet çantasıyla bir eve girip derinlere kazınmış bir ismi çağırıyor. Öykülerinde, okura bir eski zaman türküsünün kâh hüznünü kâh burukluğunu kâh ince tebessümünü sunuyor. Cabir Özyıldız, 1978’de Adana’da doğdu. Öyküleri; Parşömen Edebiyat, Oggito, Buluntu Kutusu, İshak Edebiyat, Poesis Edebiyat, Yazı-yorum, Pandedebiyat, Ters Akan Sanat, Sakin Yurt gibi dijital ve basılı mecralarda yayımlandı. Eski Zaman Türküsü yazarın ilk kitabıdır. ESKİ ZAMAN TÜRKÜSÜ Cabir Özyıldız Vacilendo Kitap, 2023 Editör: Mustafa Okumuş Tür: Öykü 104 s.

bottom of page