Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Kızım Hakkında (Bildiğimi Sandığım) Her Şey
Nagihan Kahraman, Kore edebiyatının genç isimlerinden Kim Hye-Jin'in romanı, Kızım Hakkında Her Şey üzerine yazdı: "Anne-kız ilişkisini işleyen bir roman gibi başlayan eserin geri planda bir toplumsal eleştirinin dinamiklerini irdelediği anlaşılıyor." Son zamanlarda Kore eserleri çok meşhur, özellikle de Z Kuşağı arasında. Diziler, filmler ve kitaplar... Büyük çoğunluğun hayranlıkla takip ettiği eserler aracılığıyla böylece bu toplumun özelliklerini de öğreniyoruz. Eğitimin çok disiplinli, çocuk yetiştirme koşullarının oldukça çetin olduğu Kore'de bir kadınsanız pek çok zorlu eğitimden geçmiş fakat yine de zor şartlar altında çalışıyor hatta iş bulamamış bile olabilirsiniz. Ekonomik ve akademik yönlerle birlikte cinsel kimlik de toplum tarafından kısıtlanan başka bir nokta. Heteroseksüel olmayan birçok insanın çoğu ülkede karşılaştığı ön yargılar ve hatta yargılamalar Kore'de de mevcut maalesef. İşte tam da bu meselelere değinen yeni çevrilmiş bir roman var edebiyatımızda: Kızım Hakkında Her Şey. Kore edebiyatının genç isimlerinden Kim Hye-Jin'in bu romanı konusunun ilgi çekiciliği ve yazarının üslûbu bakımından iz bırakacak gibi duruyor. Roman altmışlı yaşlarda olan bir annenin ağzından anlatılıyor. Şimdi otuzlu yaşlarının ortasında olan kızını neredeyse babasız, tek başına büyütmüş. Kocası öldükten sonra tüm sorumluluk ona kaldığı için hayatı boyunca çeşitli işlerde çalışmak durumunda kalmış. Bu maddi zorluklarla açılan roman okurun karşısına anneyle kızın yeniden aynı evde kalmasını çıkarıyor bir anda. Romanın ana çatışma noktasını doğuran olay bu çünkü kızı yalnız değil. Annesinin evine partneriyle dönmek zorunda ve bu partnerin cinsiyeti anne için büyük sorun teşkil ediyor. Anne-kız ilişkisini işleyen bir roman gibi başlayan eserin geri planda bir toplumsal eleştirinin dinamiklerini irdelediği hemen anlaşılıyor. Kızı ve onun gibi olanlar, toplum tarafından el birliğiyle yok sayıldığından eşcinsellik ön yargısı ile toplumda ötekileştirilmenin, çeperin dışında kalmanın verdiği rahatsızlık bir anda romanın merkezine oturuyor. Yalnızlıkla yaşlılık bir araya geldiğinde, buna bir de ekonomik sıkıntılar eklenince ölüm korkusunun insanda daha da çabuk belirdiği görülüyor. Romanda kızının çalıştığı üniversitede sebepsiz işten çıkarmalar meydana gelmekte ve insanların bunu yoğun bir şekilde protesto etmesini okuyoruz. Bunlardan biri de kadının kızı... Fakat anne kızını bir türlü anlamaz, onun penceresinden bakamaz. Aksine "O" ve kızının birlikte kendi evinde aynı yatağı paylaşıyor olmalarına bile katlanamamaktadır. Maddi olarak mecbur olduğu için toplu olarak kira almıştır bir de kızı ve partnerinden. Bu sebeple de kendini aciz hisseder; devamlı taş koyar önlerine, aralarındaki bu iletişimi kesmeye çalışır. Gösterdiği bir tür savunma mekanizmasıdır. Kocası öldüğü için aktif bir hayatı olmadığını okuduğumuz kadının kızının bu mutluluğunu kıskandığı bile hissediliyor yer yer. Çok kısıtlı olan iletişimleri genelde günlük hayat pratiklerinden ileriye gitmezken büyük bir cüretle bu ikili ilişkiden nasıl bir zevk alabildiklerini sorar küçümser şekilde. Bir kadının bir erkekle yaşadığı ilişkideki zevki duyamayacaklarını söyler. Burada romanın içinde mutsuzluğu her an vurgulanan bu anne karakterinin kendi hayatındaki eksikliği aynaladığı çıkarımını yapmak mümkün. Anne bu bağlamda toplumun genelini, kızı ise cinsel yönden azınlığı temsil ediyor. Romanın diğer bir meselesi de toplumun ekonomik seviyesinin ne kadar kötü olduğu, insanların hayatları boyunca çalışmak zorunda kaldığı. Kore'nin ekonomik açıdan insanlara güven vermeyen çalışma koşulları kadınlar aracılığıyla anlatılıyor. Kadınlar yaşam şartlarını iyileştirmek, eşlerine bütçe konusunda destek olmak adına hep çalışmak zorunda. Anne okumamış bir kadın ve ne iş olsa yapmış hayatı boyunca kızını okutabilmek için. Kızı da uzun ve aslında başarılı eğitim hayatı sonunda öğretim görevlisi olmuş fakat onun da işi güvenceli değil. Anne ne kadar uğraşıp kızını "okutmuş" olsa da kendinden ileriye pek de götüremediğini fark eder. Çünkü ikisinin de ortak korkularından biri işlerini kaybetmek. Tıpkı ülkedeki diğer pek çok kadın gibi... Böyle bir sosyoekonomik çevre içinde bir de heteroseksüel değilse bir kadın, emeği iyice yok sayılmakta ve sadece dersinde izlettiği bir film yüzünden, bir sebep belirtilmeden işten kolayca çıkarılabilir. Bu sebeple romanın önemli bir yerinde kız annesine şunları söyler: "Cinsel azınlık, homoseksüel, lezbiyen. Bahsedilen şey tamı tamına benim, ben. İnsanlar beni bu şekilde tanımlıyor ve bir aileye, kariyere ya da herhangi bir şeye sahip olmamı engelliyorlar." Bunları sadece bir karşı çıkış olarak görüyoruz. Romanın genelini annenin pasif agresif tavırları üzerinden okuduğumuz için çatışmanın karşı tarafını oluşturan homoseksüel kadınların ne düşündüğünü kısıtlı şekilde görebiliyoruz. Romanın kızın ve partnerinin gözünden aktarılan bir versiyonunu okumak da oldukça heyecanlı olurdu. Son olarak bahsedeceğim şey, annenin yaptığı onca işten sonra hasta bakıcı olarak çalıştığı yer olan bakımevinde sorumlu olduğu seksenlerinde bir kadının romanın iki çatışma noktasının ortasında duruyor olması. Jen ismindeki bu çok yaşlı kadın, zamanında Kore'de doğduktan sonra okumak için Amerika'ya gitmiş ve Avrupa'da çalıştıktan sonra bumerang misali Kore'ye dönmüş ancak artık demans hastası. Hayatı boyunca hiç tanımadığı insanlara yardım peşinde koşmuş ünlü biri olmasına rağmen şu an onların hiçbirini hatırlamadığı için annenin gözünde çaresiz durumda. Yaşlı kadına göre, bu kendinden de yaşlı olan hasta kadının en büyük çaresizliği ise hayatı boyunca hiç evlenmemiş olması ve bir çocuğunun olmaması. Çünkü kendisi dahil birçok kadın toplumda çocuğunu yaşlılığında kendine garanti olarak görüyor. Kızına devamlı karşı çıkmasının sebebinin bundan olduğunu dile getirirken aslında Jen'de kendi yaşlılığını görmesi onu öfkelendiriyor. Ebeveynlerde çocukları kendi uzantıları dışında ayrı bir birey olarak göremedikleri zaman böyle saplantılı durumlar ortaya çıkıyor. Kızım Hakkında Her Şey tipik bir anne-kız ilişkisini anlatan bir roman gibi görünmekle birlikte aslında çok daha büyük evrensel meseleye odaklanan queer bir anlatı. Son zamanlarda bu duyarlılığın yükselmesiyle birlikte bu türde romanların da arttığı görülüyor. Çevirisini Sevda Kul'un yaptığı eser, İthaki Yayınları etiketiyle artık raflarda yerini aldı. Birbirine zıt iki görüşün çarpışmasını ve çocukların ailelerinden bağımsız bir birey olarak hayatlarına yön verme haklarını teslim etmenin gerekliliğinin ve yaşlılıktan ölüme doğru ilerleyen hayat yolculuğunun anlatıldığı bu romanı mutlaka tavsiye ediyorum. KIZIM HAKKINDA HER ŞEY Kim Hye-Jin İthaki Yayınları, 2023 Çeviri: Sevda Kul 160 s.
- Coğrafyaya, yuvaya, bireye sahici bir bakış
Selahattin Anatürk; ilk kitabı Samut ile hayatlara uzaktan değil, yakından bakıyor. “Küçücük ellerini çenesine dayamış gecenin karanlığında yoldan geçen arabaları izliyordu Samut. Pencere ise önünde girdap olmuş evin tüm gürültüsünü yutuyordu. Doğduğu bu haneden fırlayan cam kırıkları her gün bir başka uzvunu kesiyordu. Kopan her parçası sağa sola dağılıyordu. Onların ardından bakıyordu kömür karası gözleriyle. Elleri hep çenesinde. Keder kuyusuna bastırılmış peynire dönmüş. İçi sarı su doluydu. Delik delikti. Ekşimişti. Bu yaptıkları az geliyormuş gibi bir de ellerindeki paslı bıçakla dilim dilim diliyorlardı. Ana laflarıyla, ucundan tuz damlayan baba dilleriyle…” Coğrafyayı, yuvayı, kadını, bireyi ele alışındaki sahicilik, iç sesini kendine özgü karakterleriyle işitmemizi sağlayan dil mahareti ile derin bir öykü Samut. Selahattin Anatürk 1985 yılında Antalya Kemer'de doğan yazar ilk orta ve lise tahsilini Antalya'da, yükseköğrenimini ise Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Fen-Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü'nde tamamladı. Yine aynı üniversitenin Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ortaçağ Tarihi kürsüsünde Yüksek Lisans yaptı. SAMUT Selahattin Anatürk Ayrıkotu Yayınları, 2023 Tür: Öykü 120 s.
- Şimdilik Sadece Hafta Sonları
Şimdilik Sadece Hafta Sonları adlı kitapta, Başak Altuğ'un kendisine dışarıdan ve başkalarına içeriden bakabilen kaleminden oluşan öyküleri yer alıyor. Çağ değişirken, dünya dönüşürken gökdelenler arasında sıkışan ruhumuzun yeni zamanlara evrilen yüzüyle tanışacaksınız. Satırlarda hem kendinizi göreceksiniz hem de hiç tanımadığınız başkalarını. Başak Altuğ’un öykülerinde insanın sesini, duygularını, fısıltılarını, çığlıklarını duyacaksınız. Başak ALTUĞ Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümünden mezun oldu. 2018 yılında kısa öyküleri ve deneme yazıları basakaltug.com sitesi üzerinden yayımlamaya başladı. Umag Eğitmenlerinden Sayın Çiğdem Ülker’in ODTUSEM Editörlük Atölyesini tamamladı; halen kendisinin Yaratıcı Yazarlık Atölyesine devam etmektedir. ŞİMDİLİK SADECE HAFTA SONLARI Başak Altuğ Arte Yayınları, 2023 Tür: Öykü 144 s.
- Masum bir çocuğun diktatöre dönüşümü
Aziz Gökdemir, İmparatora Veda adlı romanında, Muradlar’ın tarihini, son hünkârın doğumundan ölümüne dek sene sene mercek altına alıyor. Alışılmışdışı bir padişah: Adidas eşofmanlı, Ray-Ban gözlüklü; modern, ılımlı, yenilik sevdalısı. Yalnızca şiire değil, polisiyeye de meraklı. Şehrin damlarına tırmanan, cevval, alışılmışdışı bir kadın: İfe. Ve esrarlı bir alfabeyle yazılmış, alışılmışdışı bir elyazması. Mutlak hâkim padişah, bir hikâyenin sonunu öğrenebilmek uğruna, kendisine başkaldırmaya cesaret eden tek kadınla işbirliği yapmak zorunda. Masum bir çocuğun diktatöre dönüşümünü, gücün insanı nasıl zehirlediğini, yalnızca görüntüde modernleşebilmiş bir halkın üzerinden anlatıyor; değişimin kodlarını, yedek şehzadelerin hapsedildiği kafeslere, mezarlıklara, bilinmeyen bir alfabeye gizliyor. “Sıcak sarı bir ışık yayılıyordu dükkândan, önünde uzanan ıslak taşları benek benek aydınlatıyordu; başını kaldırmıyordu İfe, sadece yürüyor, o an aklına düşen iki dizeyi mırıldanıyordu: ‘Yıldızlar kıyamet gibiydi kaldırımlarda / Çünkü biraz evvel yağmur yağmıştı.’ Bir şey istiyordu, bir kıyamet. Ne istediğini bilmiyordu, kopup kaçmak belki, bir şekilde. Gövdesi bir koza olsa, yırtıp onu. Ama nereye? Evli evine derler ya, tam da öyle gidiyordu işte, koşa koşa, bir kez daha şu etrafındaki silik siluetler ordusu gibi mağlup, yorgun, hatta harap. Sokaklar günün son hamallarına kalacaktı birazdan, sağlı sollu kapılardan çıkıp mesailerinin son süprüntülerini götüreceklerdi, tanzifat ameleleri de sokaklara atılmış büyüklü küçüklü çöpleri toparlayacaktı. Sonrasına karanlık hâkim olacaktı, bir de eli sopalılar, köpekler, kediler. Kör ışıklı gaz lambaları, yeni yeni onların yerini almaya başlayan yirmi mumluk sarı sıcak ampuller, ısındıktan sonra türküsünü söyleyen veya bültenini okuyan tek istasyonlu radyo. Gazocağında kısık ateş; sımsıkı örtülü perdeler, kenarlarından kanayan evler.” Aziz Gökdemir, 1967’de doğdu. Robert Kolej ve İstanbul Teknik Üniversitesi’nde okuduktan sonra Amerika Birleşik Devletleri’ne yerleşti. Şirin ve sorunlu bir kasaba olan Washington DC’de 1990’lı yıllardan bu yana yaşamını editör olarak sürdürüyor. Aynı zaman aralığında Aras Yayıncılık’la birlikte altı kitaplık William Saroyan dizisini yönetti, Saroyan’ın Türkiye’de tanınmayan önemli öykülerinin yanında ilkgençlik yıllarında yazılmış şiir ve öykülerin de ilk kez Türkçeye kazandırılmasına katkıda bulundu. Agos, Armenian Weekly, Cumhuriyet, E, Notos, Öykü Gazetesi, Öykülem ve Sarnıç Öykü’de yazı ve öyküleri yayımlandı. İç İçe Geçmiş İstanbul Öyküleri (1998) ve Gökyüzü Defni (2013) adlı iki kitabının yanı sıra Bağzı Şeylere Öyküler (2013), Öyküden Çıktım Yola (2014) ve Kısa Film Öyküleri (2017) adlı seçkilerde yer aldı. İlk kitabının kapanış öyküsü, Almanya’nın Sesi Radyosu’nun 1997 Edebiyat Yarışması’na katılan kayda değer metinleri yayımladığı Yaşam İzleri (1998) / Lebensspuren (2000) adlı derlemelerde de yer aldı. Son kitabı, İtalya’da iki dilde yayımlanan Narrazioni notturne a Villa d’Este / Este Sarayı’nda İhtiyar Heyetiyle Bir Öykü Akşamı’dır (2017). İMPARATORA VEDA Aziz Gökdemir İthaki Yayınları, 2023 Tür: Roman 408 s.
- Şahmaran’ın, Efrasiyab’ın dizlerine oturup Şehrazat’ın nefesiyle cana gelen öyküler
Basılı ve çevrimiçi birçok dergide yayımlanan öyküleri bulunan Figen Yıldız’ın ilk öykü kitabı, Yağmurlu Yokuş, Zeki Ben! yayımlandı. Sessizliği ve dut dallarının hışırtısını dinleyerek yatıyorum. Orada sallanan gövdeyi düşünüyorum. Benim gövdem olmalı diyorum. Yaşlarla yıkanan yüzü berraklaşıyor. Erken yiten bir hayatla acıtmak istiyorum herkesi. “Karşı çıkıyorum kurallarınıza, anlam veremediğim imkânsızlıklarınıza! Siz, hepiniz! Yalanlarınızdan bıktım! Sahte dünyanız sizin olsun.” diye haykırıyorum. Figen Yıldız’ın on beş öyküden oluşan ilk kitabı Yağmurlu Yokuş, Zeki Ben! yaşamın gölgede kalan yanlarını çevreliyor. Karanlığını kendine rota belirlemiş karakterlerin yaşama tutunma inadı, yeni bir yol arayışı, bazen gülümseten bazen hüzünlendiren, çoğu zaman durup düşündüren hikâyeleri hepimiz için iyi birer yol arkadaşı olacak nitelikte. Kendini ararken kaybedenler, adım adım inerken bir düzlüğe karşısında hep aynı yokuşu görenler, senelerce bir kuyunun başını beklerken yaşamın acımasız cümbüşüne kapılıp gidenler Şahmaran’ın, Efrasiyab’ın dizlerine oturup Şehrazat’ın nefesiyle cana geliyor yeniden. Varoluş sancısının kabuğunu sıyırarak ruhun mahrem yerlerine dokunmak ve içe bakmak isteyenler Yağmurlu Yokuş, Zeki Ben’i okurken yağan yağmura, yokuş çıkmanın zorluğuna aldırmadan gülümseten acının tadını doyasıya çıkarsınlar... Figen YILDIZ, İstanbul Fatih’te doğdu. Türk Dili ve Edebiyatı bölümünü bitirdi. Varlık, Masa, Dergâh, Edebiyat Atölyesi, Yük Edebiyat gibi dergiler başta olmak üzere birçok basılı ve dijital mecra ile fanzinlerde öyküleri yayımlandı. Tomris Uyar adına düzenlenen öykü yarışmasında “Yiterken” adlı öyküsüyle finalistlerden biri olmaya hak kazandı. “En Uzun Gün” ve “Dalında Öyküler” adlı seçki kitaplarda da yer alan yazar, Türk Dili ve Edebiyatı öğretmeni olarak İstanbul’da yaşamını sürdürmektedir. YAĞMURLU YOKUŞ, ZEKİ BEN! Figen YILDIZ Romanoku Yayınları, 2023 Editör: Ali Bektaş 114 s.
- Meraklısına Tarihöncesi Dünya
Meraklısına Tarihöncesi Dünya, Afrika’daki kökenlerimizden endüstrileşme öncesinin görkemli uygarlıklarına ve yakın geçmişin şehirlerine uzanan insanlığın tarih öncesinin çarpıcı hikâyesini aktarıyor. İki arkeolog ve deneyimli tarih yazarı, uzak atalarımızın Eski Dünya’ya yayılmasını, Homo sapiens’in ortaya çıkışını, ondan çok sonra Avrupa, Avrasya, Asya ve Amerika’ya kalıcı olarak yerleşmesini anlatıyor. Avcı toplayıcılardan sonra dünyanın çeşitli bölgelerinde çiftçilik ve hayvan evcilleştirmenin kökenlerine odaklanıyor, bu yeni ekonomilerin insan varoluşunu nasıl da çarpıcı bir biçimde değiştirdiğini gözler önüne seriyor. Kudretli hükümdarları ve ideolojilerini, uygarlıkların yükselişiyle düşüşünü ve pek çoğunun maruz kaldığı uzun kuraklığın yıkıcı etkilerini anlatarak tarihöncesi dünyanın neden modern dünya için önemli olduğuna cevap arıyor. Tarihöncesi geçmişimizin insanlığın kökenlerinden günümüze dek uzanan bir değerlendirmesini küresel bir bakışla, sade olmakla beraber keyifli bir üslupla sunan bu kitap, insanlığın erken tarihinin hikâyesi ve onun modern dünyayla bağlantısını merak edenler için harikulade bir kılavuz. Brian Fagan, Santa Barbara'daki California Üniversitesi'nde Emeritus Profesörüdür. Pek çok kitabı arasında İlk Kuzey Amerikalılar, Keşif! ve Tam Buz Devri bulunmaktadır. Nadia Durrani, Society of Antiquaries üyesi ve İngiltere'nin en çok satan arkeoloji dergisi Current World Archaeology'nin eski editörüdür. In Search of the Zeppelin War: The Archeology of the First Blitz kitabının ortak yazarı ve The Tihamah Coastal Plain of South-West Arabia kitabının yazarıdır. MERAKLISINA TARİH ÖNCESİ DÜNYA Brian M. Fagan - Nadia Durrani Nova Kitap, 2023 Çeviri: Ilgın Yıldız
- Hatırlamak geleceği yeniden yaratmaktır
"Bizler geçmiş fabrikalarıyız. Canlı geçmiş makineleri, başka neyiz ki? Zaman yiyoruz ve geçmiş üretiyoruz. Ölüm bile çözüm değil. İnsanın kendisi gider ama geçmişi kalır." Pınar Özçelik, Gospodinov'un bu yılın Uluslararası Man Booker'ını alarak dikkatleri bir kere daha üstüne çeken romanı Zaman Sığınağı üzerine yazdı. “Biz hatırladıklarımızın bir bütünüyüz; sabit olmayan şekillerden, kırılan ayna yığınlarından oluşan hayali bir müzeyiz.” Jorge Luis Borges Unutma, hatırlama, hafıza ve zaman, edebiyatın eskimeyen, üzerine yazılacakları bitmeyen, hatta zamanla da gelişen, dönüşen çok bereketli alanları. Proust’un Kayıp Zamanın İzinde ve Borges’in Bellek ve Funes’i de bunun belki de akla gelen en çarpıcı örnekleri. Ama çağımızın sorunlarından biri haline gelen bellek yitiminin sadece edebiyata değil felsefe ve sanata da konu olduğunu eklemeden geçmemek gerekir tabii. Bütün bunları bize yeniden düşündüren ise elbette Georgi Gospodinov’un bu yıl Man Booker Uluslararası Ödülü’ne layık görülen eseri Zaman Sığınağı. Georgi Gospodinov’un Man Booker Uluslararası Ödülü’ne layık görülen eseri Zaman Sığınağı'nın 2022 yılında Metis Yayınları etiketiyle, Hasine Şen tarafından Türkçeye kazandırdığını söyleyerek başlayalım. Gospodinov, Sofya Üniversitesi’nde Bulgar filolojisi okudu. 1992’de yayınladığı ilk şiir kitabıyla edebiyat dünyasına başarılı bir giriş yaptı. Sonrasında ilk romanı Doğal Roman 1992’de yayınlandı. 2016 da yayınlanan “Hüznün Fiziği”, 2016 Jan Michalski Edebiyat Ödülü dahil olmak üzere birçok ödüle layık görüldü. Zaman Sığınağı daha kitaba başlamadan kapağındaki Nautilus resmi ile bizi zamanda ve geçmişin odalarında gezdireceğini bildiriyor. Kapaktan kendimizi koparıp romanı okumaya başladığımızda daha ilk sayfada alıntılarla karşılıyorsunuz. Bu alıntılar bize romanın belleğinden ip uçları veriyor. Özellikle Thomas Mann’ın Büyülü Dağ’ından yapılan , “Peki bizim zaman organımız nedir? Bana bunu söyleyebilir misiniz?” alıntısı romanın omurgasını oluşturur nitelikte diyebilirim. Peki biz zamanı nasıl algılarız? “Zaman” bir işin ya da oluşun, bir eylemin içinde geçmekte olduğu, geçtiği ya da geçeceği süredir. Aristoteles zamanı “nun” adını verdiği, Türkçeye “an” olarak çevrilen kavramla anlatır. Zamanın ölçüsünü iki an arasında meydana gelen hareket olarak nitelendirmiş, zamanı tanımlamaya çalışırken “hareketi” merkezi bir noktada koymuştur. Kavramsal olarak zaman sürekli bir akış ve değişim halindedir. Önceden sonraya, geçmişten geleceğe doğru hareket eden bir dinamiktir. “Kendinize şimdiki zamanda hazineler yığmayın, orada onları güveler ve pas yer, hırsızlar açıp çalar. Hazinelerinizi, güve ve pasın yemediği, hırsızların ne açtığı ne de çaldığı geçmişe yığın, çünkü hazinemiz neredeyse kalbimiz orada olacaktır.” (Guastin, Apokrif Versiyonlar ve Yeni Ahitler. S.260) Şimdicilik anlayışını insanlara empoze eden Yeni Çağ, modernleşme ve dijitalleşme ile tüm yaşantımızı, alışkanlıklarımızı değiştirmiştir. İnsanın doğaya ve dünyaya hakim olma hırsı, teknolojiyle birlikte kendi kendini yok edecek boyutlara ulaşmıştır. Şimdiki zamana odaklı dünyada geçmiş, eskimiş geçerliliğini yitirmiş ölü zamanlardır. Anın ruhuna göre de sürekli yeniden yazılır. Mekan ve nesneler güncellenir çağa uygun hale getirilir. “Mutluluk sadece abece kitapları ve yabancı dil konuşma kılavuzları, üstelik yeni başlayanlar içindir. Belki grameri en kolay olduğundan daima şimdiki zamandadır. Sadece orada herkes mutludur, güneş parlıyor, çiçekler mis gibi kokuyor, denize gidiyoruz…….” ( S.207) Gospondinov da geçmişte kalan zamanları, hatırlamanın, yaşatmanın unutmamanın derin sularına bizi indiriyor. Hikayesinin içinde geçmişe takıntılı karakteri Gaustin’le yazarın yolları kesişir. Guastin geçmişte kalmış zamansız biridir. Hayatını geçmişi ait her şeyi biriktirerek yaşar. Anılarını, nesneleri biriktirir ve geçmiş zamanda yaşar. Özellikle İkinci Dünya savaşının yıkıcı etkilerinden sonra, gelecekten kopmuş, geçmişe sığınmıştır. “Kesin olan bir şey varsa o da geçmiştir. Geçmişteki elli yıl gelecekteki elli yıldan daha güvenlidir.” (S.120) Gospandov, çağın hastalığı Alzheimer üzerinden, Guastin adlı yarattığı kurgu karakterle, anılarını kaybetmek üzere olan bellek yitimine uğramış hastalara, Geçmiş Kliniği açmak üzere çalışmaya başlar. Kliniğin her katında on yıllık bir geçmiş yaratılır. Altmışlar katı, yetmişler katı, seksenler katı olacaktır. Bu katlar o döneme ait nesneler ve eşyalarla dekore edilir. O güne ait gazeteler odalarda yer alır, radyoda o döneme ait müzikler çalar. Kliniğe gelen hastalara bu katlar gezdirilir. Yaratılan geçmişlerde kayıp zamanlarını, anılarını arayan hastalar, kendilerini buldukları zamanda kalır ve orada ömürlerini sonuna kadar yaşamak isterler. Klinik uygulamalarda, nesnelerin, imgelerin ve dilin hatırlama üzerinde ne kadar etkili olduğuna da şahit oluruz. “Sürekli geçmiş üretiyoruz. Bizler geçmiş fabrikalarıyız. Canlı geçmiş makineleri, başka neyiz ki? Zaman yiyoruz ve geçmiş üretiyoruz. Ölüm bile çözüm değil. İnsanın kendisi gider ama geçmişi kalır. Sonra tüm bu şahsi geçmiş nereye gider? Onu satın alan, toplayan, atan birileri var mı? Yoksa rüzgarın sokakta savurduğu eski bir gazete gibi yuvarlanıp durur mu? Tüm o başlayıp tamamlanmamış hikayeler, terk edilen sevgililer, kesilen ve kanamaya devam eden ilişkiler –'kesilen', sözcük tesadüfü değil, kasaplık terimi- nereye gider?” ( s.110). Geçmiş Klinikleri, bir zaman sonra şehir ve ülke sınırlarını aşar, tüm Avrupa’ya yayılır. Ülkeler halklarına referandumlar yapmaya başlar: Hangi on yılda yaşamak isterdiniz, diye. Ülkelerin yaşadıkları geçmiş deneyimlere yer verilir, yazar da kendi ülkesine gider, geçmişin bireysel ve kolektif olarak nasıl inşaa edildiğini anlatır. “Tüm mutlu ülkeler birbirine benzer, her mutsuz ülke, yazıldığı gibi kendince mutsuzdur.” (S.206) Ülkeler mutlu on yıllarını seçtikten sonra dünya adeta açık bir zaman kliniğine dönüşür. Görece birkaç ayı sükûnet içinde geçmişi hatırlayarak, ilgili nesneleri bularak, döneme ait sosyal ve toplumsal hayatı yeniden yaratmanın heyecanı ile yaşarlar. Geçmiş sel gibi bütün yeni yaşamaları kaplar. Ancak unutmak bazen hatırlamaktan zordur. Teknolojiyi onun yarattığı konforu, interneti ve sosyal ağları hayatlarından çıkarmak, üreticileri giderek rahatsız eder, kullanıcıları da. Geçmiş zaman odalardan çıkmış hayatın kendisi olmuştur, geri dönülmez bir yola girilmiştir. Bütün bunlar zaman odaklı yaşayan ülkeleri de tehdit etmeye başlamıştır artık. Yazarımız da bu noktadan sonra kliniklerin başına daha genç ve hırslı doktorları getirerek kendi iç dünyasına çekilir. Bellek yitimine karşı kişisel deneyimlerini yaşar, kaçınılmaz sonla yüzleşir. Guastin ise tüm gizemiyle yok olup gitmiştir yeniden. "Birilerinin hafızasında ufacık bir yerimiz bile yoksa, hatırlanmıyorsak, bizi geleceğe taşıyan geçmiş hikayelerde yoksak, biz gerçekten var olmuş muyuzdur?"( s.56) Romanın en dikkat çekici özelliği, hatırlamanın ve geçen zamanların öneminin “Geçmiş Kliniği” üzerinden yapılmasıdır diyebilirim. Yazar yarattığı meta kurmacada, sürekli değişen gelişen karakterle bizi mekanlarda ve zamanlarda gezdiriyor. Romanın anlatıcıları da sürekli değişiyor. Aralarda yazar da romana dahil olarak metine yön veriyor. Meta kurgunun alt metinlerinin derinine indiğinizde Borges'in zaman felsefesinin romana yön verdiğini görmek mümkün. Zaman Sığınağı geçmişin, birikerek katman katman hayatlarımıza nasıl yön verdiğini, yitip giden bir zamandan ibaret olmadığını, zaman kavramında, hatırlamada, mekanların, nesnelerin, dilin ne kadar önemli olduğunu anlatan bir zaman felsefesi romanıdır. Dijital hayatlarımızın bize sağladığı konforla hafızalarımız ve geçmişimiz tahribata uğruyor. El kadar aletlerin içerisine anılarımızı ve umutlarımızı sığdırarak, istediğimiz zamana, mekana gidebilir olduk. Ancak sırtımızda sorgulamaya fırsat bulamadığımız geçmişin ve zamanın ağırlığıyla da yaşamaya devam ediyoruz. Geçmiş hiçbir zaman yitip gitmiyor, en gerçeği ile içimizde hayatlarımızın sonuna kadar bizimle yaşamaya devam ediyor. İstenildiği kadar siyasi tarihlerimiz yeniden yazılsın, unutmazsan yaşayamazsın denilsin, geçmişimiz ve anılarımız yok edilmeye çalışılsın, geçmiş hayatlarımızın aynası olmaya devam edecektir. “Durum basit, geleceğin yoksa, oyunu geçmişten yana kullanırsın. “s.120 ZAMAN SIĞINAĞI Georgi Gospodinov Metis Yayınları, 2022 Çeviri: Hasine Şen 296 s.
- Öykü: Cavırlar Sümükleni Nasıl Yer
"Her yağmur sonrası çıkıyordu bunlar, karanlıkta hangi birini görsün!" Ayşe Gümüş Çoban “Cavırlar sümükleni[1] nasıl yer bak" deyip lokumu ağzına attı. Yanaklarını şişirdi, bir kaç kez döndürdü, ağzını şapırdatarak çiğnedi. Yutkundu. Yutarken ümüğü sıkıldı. Kahvecinin önüne koyduğu ince belli bardaktaki tavşankanını üçüncü hüpletmede bitirdi. “Bir daha doldur len” dedi. Dudağını yaladı, diliyle dişlerini temizledi. Kahveci anında çayı getirdi, masaya bıraktı. Bir, iki, üçüncü dikişte bitirdi yine! Masada okeye dönen hacı amca “ağzın tavanlı mı Bahri? Acelen ne len?” dedi gülerek. “Serada soba yakacağım, gündüz rahmet çok düştü, gece don olacak diyor haberler, acelem ondan!” Kafasına bereyi geçirdi, gocuğunun düğmelerini ilikleyip “hadin bana eyvallah” diyerek çıktı kahvehaneden. Dışarıda fırtına yüzüne kamçı gibi vurdu. Kahvenin içindeki sobanın ve çayın sıcaklığı saniyede yok oldu. Mobiletine atlayıp, bastı gaza! Fırtınaya karşı yalpalayarak zar zor geldi. Mobileti seranın arka tarafına bırakıp, yan taraftan içeriye girecekti ki “çıt” dedi. Durdu. Bir adım daha attı. Ayağının altında bir şey kırıldı. “Çıtırık!” Adım attıkça “çıt, çıt, çıt, çıt” diye, üstüne bastığı salyangozların sesini duydu. Hayvanların evini başına yıkıyordu. Umursamadı. Seranın içine daldı. Sabah namazı sonrasında hazırlığını yaptığı sobanın kapağını kaldırdı, tutuşturdu çırayı! Gece don olsa da önlemini almıştı artık. Bir iki saat bekler, giderdi eve, arada bir gelir yoklardı sıcaklığın derecesini. Evine gitti, geri geldi, gitti geri geldi. Sabaha kadar domateslere don vurmasın diye çırpındı durdu. Her geliş gidişinde “çıt, çıt, çıt” salyangozları ezdi. Yüzlerce vardı. Her yağmur sonrası çıkıyordu bunlar, karanlıkta hangi birini görsün! Gece sera ile ev arasında mekik dokuduğundan kuşluğa kadar gözünü açamadı. Bulutlu havanın kasvetinden sabah namazına da kalkamamıştı. Sabaha karşı çok yağmur yağmış, artık don olma ihtimali ortadan kalkmıştı. Yatağında doğruldu, iki dakika kadar sersem sepelek bekledi. Ayakyoluna gitti, hacetini giderdi. Sobasını yakıp, üstüne çaydanlığı oturttu. Demliğe kaçak çay koydu. Annesi de hep böyle zor günlerde çeker giderdi kızının yanına! Bacısı da hiç düşünmez “anam kışın soğukta ne yapsın, bu yaştan sonra sera bakacak değil ya” diye kestirip atardı. Bahri bilirdi kız kardeşinin, annesini çok düşündüğünden değil de, çocuğuna bakıcı bulamadığından yanına çağırdığını. Gocuğunu giyip, mobiletine atladı, seraya gitti. Keyfi yerindeydi. Diline bir türkü tutturmuş, mırıldanıyordu. “Evreşe yolları dar, dar Bana bakma, benim yârim var. Evreşe yolları dar, dar Bana bakma, benim yârim var” Orada burada, gece boyunca ezdiği salyangozların kırık kabukları ayağına denk geldikçe çizmesinin ucuyla ittiriyor, keyfinden kendi kendine gülüyordu. Seranın içine girince yüzü allak bullak oldu. Gülmesi dondu. Türküsü sustu. Gözleri çipil çipil açıldı. “Lannnn!” Domateslere koştu. Fidelerin alt dallarında asılı domates salkımlarına birer ısırık atıp bırakmış salyangozları, ayağıyla tepmeye başladı. Hem bağırıyor, hem de çizmesini vurarak hınçla eziyordu. Kaç aylık emeği ziyan olmuştu! Alelacele mobiletine atlayıp ziraatçıya gitti. Onu da mobiletin arkasına bindirip, seraya doğru gelirken geceden bu yana olanları anlatmaya çalışıyordu. Ziraatçı seranın içine, dışına baktı. Ezilen salyangozlara basmamaya çalışarak, elindeki deftere bir şeyler karaladı. Bir karışım hazırlayıp ertesi gün geleceğini söyledi, gitti. Bahri’nin canı sıkılmıştı. Evine vardı, sobanın üstüne sabah koyduğu çayı demleyip iki lokma bir şeyler atıştırdı. Sinirden yerinde duramıyordu! “Lanet hayvanların günahına mı girdim ne, gece çok ezdim ondan mı oldu” diye kendi kendine söylenip durdu. Akşama doğru yine sağanak başladı. Bahri mobilete atlayıp tekrar seraya gitti. “Aman ya Rabbim” diye bağırdı. Salyangozlar daha da çoğalmış, seranın içine doluşmuşlardı. Ziraatçıya telefon etti. Kahvede buluşalım, dedi. Kahveye gittiğinde, içeridekiler ortada yanan sobanın etrafına dizilmişti. Okey taşları masalarda yayılı kalmıştı. Ziraatçi durumu anlatınca millete eğlence çıkmıştı. Kahveci sobanın üstünde kaynayan ıhlamurdan herkese doldurdu. Radyonun sesini kıstı. Mühim bir mesele vardı, herkesin sakin olması gerekiyordu. Önceki akşam okeye dönen hacı amca, ortalığı yumuşatmak için “len Bahri, cavırlar sümükleni nasıl yer” diye gırgır geçince ortalık karıştı. Bahri, sinirlenip ziraatçiyi kolundan tuttu. “Hadi gidelim, bir çare bul şu işe, bütün emeklerim ziyan oldu” dedi. Onlar dışarı çıkınca, kahvehanedekiler arkalarından gülüştü. Ertesi gün kahvehaneden içeriye iki kişi telaşla girdi. Ziraatçiyi aramışlar, ulaşamayınca, belki buradadır, diye koşa koşa gelmişlerdi. Salyangozlar dün gece de onların serasını talan etmişlerdi. O an, orada olanlar, kıs kıs gülmüş fakat akşama doğru sayı on kişiye çıkınca herkesi bir telaş almıştı! Ertesi gün, ziraatçi, caminin hoparlöründen anons ettirdi. İlçedeki ziraat odasından yetkili kişiler gelmiş, herkesi kahvehaneye bekliyorlardı. Salyangoz istilasına uğramamış sera yoktu. Başta Bahri’ye gülenler bu vahim olayın kendi başlarına gelmesinden dolayı biraz mahcuptular. Yetkililer tek tek bütün seraları gezdiler. Kimi üreticinin marulları, kiminin domatesleri, kiminin de salatalıkları ziyan olmuştu. Tüm hasarın fotoğrafı çekildi, notlar alındı, tutanaklar tutuldu. Bir haftaya kalmaz çare bulunur, diyerek gittiler. O hafta içinde ne gelen oldu ne giden! Köylüler salyangozları tek tek toplamışlar; çizmeleriyle ezmişler; sera dışında belli bölgelere didiklenmiş sebzeleri koymuşlar ama yine engel olamamışlardı. Başta Bahri’nin olmak üzere tüm seralar telef olup gitmişti! Salyangozlar iyice semirmiş, geçtikleri her yere bir de en simlisinden ıslak imzalarını atmışlardı! Son oğlak karları yağmış mevsim bahara dönmüştü artık. O günlerde köye yaşlı bir karı koca geldi. Kahvehanede “filancanın şehirde yaşayan teyzesinin komşularıymış” diye konuşuldu. Karı koca ellerinde bir torba getirmişti. Torbanın içinde bir tohum vardı. Fasulye gibi söbü, mercimek kadar küçük, hap kadar, değişik bir gilikti! “Salyangozlar bunun fışkınını yediği zaman çatlayıp ölüyor, ta Hollanda’dan getirttik, biraz pahalı ama kökünü kurutur vallahi” dediler. Tohumu ilk satın alan Bahri oldu. Başka çaresi yoktu. Sera olmazsa nasıl geçinecekti! Üstüne üstelik annesi eve dönünce bisel[2] laf sokacaktı. “Bir seraya bakamadın ya, adın batsın Bahri!” Sırayla herkes avuç avuç aldı, yaşlı karı kocanın tarifine göre ektiler tohumları. Bir ay demeden filizlendi tohumlar. Gerçi sebzeler telef olmuş, salyangozlar da azalmıştı ama bunun gelecek senesi de vardı! Şimdiden önlem alınıp, yok edilmeliydiler! Gerçekten de salyangozlar yavaştan yok olmaya başlamıştı. Zaten kış da bitmiş, seralar toplanmıştı. Artık yaz sebzeleri güneşin bağrına dikiliyordu. Yavaş yavaş ısınan havayla birlikte henüz bir karış kadar büyüyen fidelerin yaprakları sararmaya başladı. Ziraatçi bu duruma bir anlam veremedi. Yaşlı karı kocanın verdiği tohumlardan çıkan bitkiler, sebzeleri boğuyordu. Üreticiler yine kahvehanede toplandılar. Hacı amca “len Bahri, cavırlar sümükleni nasıl yer, bi göstersene be!” deyince kavga çıktı. [1] Halk arasında salyangoz, sümüklüböcek(genelde Akdeniz Bölgesi) [2] Fazla, çok sayıda (genelde Akdeniz Bölgesi)
- O Ada Senin Bu Ada Benim
30 yazar, Adil İzci tarafından bir araya getirilen O Ada Senin Bu Ada Benim adlı seçkide, birer öyküyle adalara giden yolları önümüze seriyor! "Zeyyat Selimoğlu’nun bir kitabının da adı olan “Bir Ada Soyunuyor” öyküsü de ah ne güzeldir! Orada daha yakın yılların bir adasından- Heybeliada’dan- nice albenili kesitler izleriz. Örnekleri artırmak olası… Nitekim bu kitapta Jan Neruda, Nejat Gülen, Adnan Özyalçıner, Demir Özlü, Selçuk Erez, Nihat Ziyalan, Yüksel Pazarkaya, Necati Tosuner, İsmail Hakkı Gülsoy, İsmet Tokgöz, Bercuhi Berberyan, Selim İleri, Tülin Dursun, Gültekin Emre, Şükran Yücel, Behlül Ablak, Zeynep Aliye, Vecdi Çıracıoğlu, Arife Kalender, Adil İzci, Haydar Ergülen, Ayşe Sarısayın, Yasemin Yazıcı, Yiğit Baner, Jale Sancak, Nuray Çiftçi, Aziz Gökdemir, Pelin Özer, C. Hakkı Zariç, Uğur Deveci birer öyküyle adalara giden yolları önümüze seriyor! Ada! Ne güzel bir sözcüktür o! Söylemesi de, türlü türlü imgesi de… Sait Faik’in “Haritada Bir Nokta” öyküsünün ilk bölümcelerini anımsayalım: Bırakalım yüz yüze gelmeyi, ardından da ayak basmayı, haritadaki bir ada -altı da üstü de bir noktadır- Sait Faik’e bir anda nelerin nelerin sözünü vermez ki!" Adil İzci, 1954’te Niğde’de doğdu. İlk ve orta öğrenimini aynı yerde gördü. 1972’de Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Tiyatro Bölümü’nde başladığı yüksek öğrenimini aynı okulun Yeni Türk Edebiyatı Bölümü’nde tamamladı (1978). İlk şiiri 1984’te Hürriyet Gösteri’de basıldı. Şiir ve yazıları Çağdaş Türk Dili, Varlık, Yasakmeyve, Nar, Poetik’us, E, Adam Sanat, B(aşk)a, Türkiye’de Sanat, İnsan, Şiir Oku, Şiir-lik, Şiir Ülkesi, Yine Hişt, Dize, Kıyı, Uç, Yaşasın Edebiyat, Göçebe, Çıkın, Güzel Yazılar, Kiraz, Cumhuriyet Kitap, Kum, Lacivert, Yazılıkaya, Kitap-lık, Mavi Liman, Mühür, Sincan İstasyonu vb. dergilerde ve Cumhuriyet gazetesinde yayımlandı. O ADA SENİN BU ADA BENİM Adil İzci Oğlak Yayınları, 2023 Türü : Edebiyat /Hikâye 240 s.
- Can Yayınları Haziran ayı yayın programını duyurdu
Ayşe Sarısayın’ın mütevazı dünyasını yansıtan Bir Roman Kadar Uzun: Geride Kalanlar, Anılar, Laura Esquivel’in büyük ilgi uyandıran Acı Çikolata’nın ikinci ve üçüncü kitapları, Yasunari Kawabata’nın en çok okunan şiirsel romanlarından Dağın Sesi, Can Yayınları’nın merakla beklenen haziran kitapları arasında. Yasunari Kawabata / Dağın Sesi (çev. Alper Kaan Bilir) Yasunari Kawabata’nın İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra yazdığı şiirsel romanı Dağın Sesi, yalnızlık, ölüm ve bitmek bilmez güzellik arayışını ele alan hüzünlü bir roman. Jane Austen / Akıl ve Tutku (çev. Suat Ertüzün) Jane Austen’ın 1811 yılında “by a lady” imzasıyla yayımlanan ilk romanı, dönemin değer yargılarıyla şekillenen evliliklerin, sosyal statünün, aşkın tabiatını harmanlıyor. Ayşe Sarısayın / Bir Roman Kadar Uzun: Geride Kalanlar, Anılar Ayşe Sarısayın’ın hayatına girip onda derin izler bırakmış kişileri anlattığı kitabı Bir Roman Kadar Uzun: Geride Kalanlar, Anılar, Sarısayın’ın mütevazı dünyasına bir kapı aralıyor. Laura Esquivel / Tita'nın Günlüğü: Acı Çikolata II (çev. Havva Mutlu) Tita’nın Günlüğü, Laura Esquivel okurlarının Acı Çikolata’dan tanıdığı De la Garza ailesinin hikâyesini Tita’nın gözünden aktarıyor. Laura Esquivel / Kara Geçmişim: Acı Çikolata III (çev. Havva Mutlu) Bebeği doğduktan sonra evliliği ansızın yerle bir olan María teselliyi anneannesi Lucía’nın kendisine teslim ettiği günlükte arar, büyükteyzesi Tina’nın günlüğünde. Acı Çikolata ve Tita’nın Günlüğü’nden tanıdığımız Tita’nın yazdıklarını okudukça María hem ailesinin en akla gelmeyecek sırlarını öğrenir hem de geçmiş nesillerden kadınlarla bağ kurduğunu hissederek adeta yeniden doğar. Susan Sontag / Fotoğraf Üzerine (çev. Osman Akınhay) 1973’te yayımlanan ve Susan Sontag’ın en çok okunan metinlerinden Fotoğraf Üzerine, Sontag’ın en ünlü denemelerinden altı tanesini bir araya getiriyor.
- Yedi önemli yapay zekâ filmine tasavvufun gözüyle bakmak
Fidan Terzioğlu “İnsanı insan yapan nedir?” sorusunun peşinde, sinema tarihinde derin iz bırakmış yedi önemli yapay zekâ filmine tasavvufun gözüyle bakarak bizi bir yolculuğa çağırıyor. Bilmediğimiz, arzuladığımız, istemediğimiz ötekilikleri görebilmek, izleyebilmek ve dönüştürebilmek için. Hayatın kaynağının bilmediğimizi dahi bilmediğimiz veçhelerinde olduğunu fark etmek için. “Çocukluktan yetişkinliğe, beşerlikten insan olmaya doğru evrilmek için, ölüm fikriyle yüzleşmek ve varlık zeminindeki bu bilinmezliği kabul etmek gerekir. Tasavvuf düşüncesindeki ‘ölmeden önce ölmek’ ilkesi, bu imkânı işaret eder. Ölmeden önce ölmek, ölümlülük ilkesinin eninde sonunda elimizden alacağı, mülkiyetimizde olmayan şeyler hakkındaki mülkiyet iddiamızdan vazgeçmektir. Bu ilke bizi iradesiz ve amaçsız bir yaşama götürmez. Aksine, içinde yaşadığımız an içinde neyin korunmaya, neyin bırakılmaya uygun ve değerli olduğunu ayırt etme imkânını getirir. Ömrü bitmiş olanı teslim edip, şimdi geleni kabul etmenin yolunu açar.” İnsanın kendisi ile öteki arasında kurduğu ilişkiler hakkında bu kitap. Öteki yabancıdır, dışarıdakidir, bizden olmayandır; bilinmeyen, tanımlanamaz ve denetlenemez olandır. Bilinmezliğin içerdiği bilgi ve deneyim için, bildiğimiz sınırların genişlemesi için ve bu sınırlardan özgürleşmek için süregiden bir arzu duyarız. Bu keşif arzusu ve merak gelişmemizi, yeni bilgilere ve kavrayışlara açılmamızı sağlayan en önemli itkimizdir. İçinden çıkılması güç görünen bir ilişkiler kavşağında yeni açılımlar bulmak, yeni cümlelerle konuşmak, yeni fikirler oluşturmak ve bu fikirleri dayanışma içinde eyleme dönüştürebilmek için. Fidan Terzioğlu 1969’da doğdu. İzmir Bornova Anadolu Lisesi’nden ve Boğaziçi Üniversitesi Endüstri Mühendisliği Bölümü’nden mezun oldu. Reklam yazarı olarak çalıştı. Üç romanı yayımlandı: Hayat Roman (2001), Her Şeyi Gören Gözler (2002), Hazdan Kaçan Kadınlar (2006). İstanbul Bilgi Üniversitesi Kültürel İncelemeler Bölümü’nde yüksek lisans derecesini, Galatasaray Üniversitesi Radyo Televizyon ve Sinema Bölümü’nde doktora derecesini tamamladı. Birikim, İleti-ş-im, Varlık gibi dergilerde yazıları yayımlanıyor. Birbiriyle ilişkisiz gibi görünen alanların ilişkiselliğini keşfetmeyi iş ediniyor. İNSANI İNSAN YAPAN NEDİR? Fidan Terzioğlu Metis Kitap, 2023 192 s.
- Milliyet Sanat Haziran 2023 sayısı çıktı!
Milliyet Sanat’ın Haziran 2023 sayısı kapağına, Renzo Piano imzalı yeni çehresi ve beş yeni sergisiyle kapılarını açan İstanbul Modern’i taşıyor! Milliyet Sanat Haziran 2023 sayısında ayrıca, İki Tiyatro’nun ilk oyunu “Canavar”ı, oyunun yazarı ve yönetmeni Tunç Şahin ile oyuncular Tülin Özen, Gülçin Kültür Şahin ve Hakan Emre Ünal anlatıyor. Son filmi vesilesiyle 40 senelik “Indiana Jones” serisi; 51. İstanbul Müzik Festivali; Toprağı Dinle Suyu Anla-Yaşar Kemal Eserlerinde Biyoçeşitlilik kitabı; Hollywood’da başlayan Yazarlar Sendikası grevi; Arkas Sanat Bornova’nın ilk sergisi “16-19. Yüzyıl Anadolu Halıları” üzerine yazılar ve çok daha fazlası da yeni sayıda okurları bekliyor. Milliyet Sanat’ın Haziran 2023 sayısının kapağında okurları, sanatseverlerin uzun süredir heyecanla beklediği yeni İstanbul Modern karşılıyor. İtalyan mimar Renzo Piano’nun şeffaflık, dayanıklılık ve insan odaklı tasarımıyla Tophane’de yeniden doğan İstanbul Modern, izleyicilerden büyük ilgi gören yeni sergileriyle kapısında kuyruklar oluşturuyor. Yeni sayıda, İki Tiyatro’nun sahne yolculuğuna başladığı ilk oyunu “Canavar”ı, iddialı ve samimi oyunun yazarı ve yönetmeni Tunç Şahin ile oyuncular Tülin Özen, Gülçin Kültür Şahin ve Hakan Emre Ünal anlatıyor. Haziran 2023 sayısı ayrıca, ilk filmden 42, dördüncü filmden 15 sene sonra seriye son noktayı koyan “Indiana Jones ve Kader Kadranı” adlı beşinci ve son filmi vesilesiyle Harrison Ford’un hayat verdiği Indiana Jones karakterini mercek altına alıyor. Yeni sayıda 1-17 Haziran tarihleri arasında 18 farklı mekânda, 25 konserle, 60’ın üzerinde sanatçıyı ağırlayacak 51. İstanbul Müzik Festivali’ne dair kapsamlı bir dosya da yer alıyor. Yaşar Kemal’in 44 eserinde geçen bitki ve hayvanlarla tüm biyoçeşitlilik unsurlarını listeleyen Toprağı Dinle Suyu Anla-Yaşar Kemal Eserlerinde Biyoçeşitlilik kitabı; Yazarlar Sendikası’nın (Writers Guild of America) grevi; restore edilen Mattheys Köşkü’nde açılan Arkas Sanat Bornova’nın ilk sergisi “16-19. Yüzyıl Anadolu Halıları” üzerine inceleme yazıları da sanatseverleri bekliyor.















