Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- "Buradaki amaç kusursuz bir hikâye anlatmak değil, bağ kurmaktır."
Esra Karadoğan, Silke Rose West ve Joseph Sarosy’nin yazdığı Bana bir Hikâye Anlat adlı kitap üzerine yazdı: "Kitap, anne babalara, öğretmenlere, çocuklarla çalışan herkese çocuklara hikâyeler aracılığıyla ulaşmanın yollarını anlatıyor." Esra Karadoğan Silke Rose West ve Joseph Sarosy’nin yazdığı Bana bir Hikâye Anlat Düşbaz Kitaplar’dan Burcu Asena Şahin çevirisiyle çıktı. Kitap, anne babalara, öğretmenlere, çocuklarla çalışan herkese çocuklara hikâyeler aracılığıyla ulaşmanın yollarını anlatıyor. Silke Rose West, yıllarını anaokul seviyesindeki çocuklarla geçirmiş, onları eğitmiş, onlara hikâyeler anlatmış bir Waldorf öğretmeni. Joseph Sarosy ise açık havada eğitim veren The Juniper School’un kurucularından, aynı zamanda The Storytelling Loop isimli bloğun kurucusu. İkisi de hem çocuklar hem de hikâyeler konusunda tecrübeli isimler. Bana Bir Hikâye Anlat Çocuklara Hikâye Kurma Yöntemleri ve Pratikleri de her haliyle konunun uzmanlarının elinden çıktığı belli olan bir kitap. Hikâye anlatıcılığı bizlerin sonradan edindiği bir yetenek ya da alışkanlık değil. Yazılı iletişim olmadan çok önce tüm hikâyelerin dilden dile aktarıldığını hepimiz biliyoruz ancak buna rağmen özellikle anne babalardan hikâye anlatmaları beklendiğinde bundan kaçınabiliyorlar. Açık konuşmak gerekirse öyküler yazan biri olarak çocuklara yönelik hikâyeler yazmanın çok güzel ama aynı zamanda zor olduğunu düşünürüm hep. Ancak burada bahsedilen profesyonel hikâyeler değil. Kitap bunu sıklıkla vurguluyor. Her şey aslında iyi bir hikâyenin ne olup olmadığıyla başlıyor. “Hikâye anlattığınızda çocuğa verdiğiniz şey sizsinizdir. Bir de ilginiz, sevginiz, dikkatiniz. İyi bir hikâyenin kişiyi havaya kaldırıp bir yerlere taşıyabileceği gerçektir fakat siz masaya getirdiğiniz şeyin özgünlük olduğundan emin olmalısınız. Buradaki amaç kusursuz bir hikâye anlatmak değil, bağ kurmaktır. Dolayısıyla iyi bir hikâye anlatıcısı olmak büyük oranda orada olmak ve ilgi göstermekle alakalıdır.” Mükemmel hikâye baskısı o anki koşullardan ilham alarak uydurulan ve çocukların çok seveceği o hikâyenin önüne geçebiliyor. Bu kitabın amacı çocuklara ulaşabileceğimiz hikâyeler anlatmamızı sağlamak. Kimse sizden sinemalarda gişe rekoru kıracak bir hikâye beklemiyor diyor kitapta ve yazarların ara ara paylaştıkları tecrübeleri ve yazdıkları da hep bu doğrultuda. Yine de çocukların yüzünü güldürecek hikâyeler anlatmak istiyoruz, belki o uykudan önce “Bir daha anlat,” ısrarını kendi anlattığımız o hikâyeyle yaşamak istiyoruz. Bana Bir Hikâye Anlat kitabı tüm bunları kolaylaştırmanın ve mümkün kılmanın yollarını sunuyor. Her bölümde uygulama yapmanı imkânı sunuyor, üstelik yazarların tecrübeleri de aktarıldığı için okurken hiç sıkılmadan ilerleyebiliyorsunuz. Tüm bunlara birbirinden güzel hikâyelerin eşlik ettiği bir başvuru kitabı olmuş Bana Bir Hikâye Anlat. “Hikâye anlatımının heyecanının bir kısmı kendini hikâyesine kaptırmış bir anlatıcıyı izlemekte gizlidir. Bu durum bizim de dikkatimizi çekiyor. Onun coşkusuna biz de ayna tutuyoruz. Hevesini yüz ifadesinden görüyor, ses tonunda hissediyoruz. Abraham Maslow ve onun ardından başka psikologların da belirttiği üzere yaratıcılığın ifade edilmesi, kişinin genel refahının tesisi için olmazsa olmazdır. Dolayısıyla iyi bir hikâye anlatıcısı kendi anlatım sürecinde zenginleşir. Hikâye anlatıcısı, hikâyelerinin anlatmayı sevdiğinden ve onların getirdiği yakınlığı ve bağa kıymet verdiğinden anlatır.” Anlatılan hikâyenin mükemmel olması gerekmediğini savunan ve mükemmel olmadan da çocuklarla hikâyeler araçlığıyla nasıl kuvvetli bağlar kurabildiğimizi, köprüler oluşturabildiğimizi anlatıyor yazarlar. İçindeki uygulamaları her seferinde uygulamayabilirsiniz ama uyguladıkça çocuklarla çok daha eğlenceli ve aynı zamanda verimli zaman geçireceğinize eminim. Üstelik hikâyelerin iyileştirici gücü de var, zor bir günü, gerilimli bir anı ya da anne babanın yaptığı hatayı hikâyelerle olumlu bir yöne çevirmek mümkün. En önemlisi bağ kurmanın bir aracı bu hikâyeler. Çocuklarla gerçek bir iletişim kurulduğunda, tüm zorlukların nispeten kolay aşılması hem çocuklar hem anne babalar için paha biçilemez bir şey. “Hikâyeler tabiatları gereği sakinleştiricidir. Konusu ne olursa olsun sıkıntı içindeki çocuğa ilgi gösterir ve bunu da çocuğun odağını soruna çekmeden yapar. Yaralanmış, hastalanmış ya da duygusal travmaya maruz kalmış çocuklar soruna takıntılı hale gelebilir. Bu takıntıyı iki yaşındaki bir çocuğun öfke nöbeti ve 8-12 yaş arası bir çocuğun ümitsizliği gibi çeşit çeşit davranışlarda görürüz. Duygusal yakınlık; bağ kurmuş, sakin ve bazen biraz güçlü hissetmelerine yardımcı olur.” Anne babaların çocuklarına yardım etme isteği ve çabasında olduğunu görüyorum ve bazen her yöntem deneniyor ama maalesef hikâye anlatmanın iyileştirici etkisi gözden kaçıyor ya da yazının başında bahsettiğim gibi yeni baştan bir hikâye anlatmak biraz zor geliyor. Bana Bir Hikâye Anlat, bütünüyle bunu kolaylaştıracak bir kitap. Kolay anlaşılan diliyle hikâye kurmanın tüm incelikleri aşama aşama yer alıyor. İstendiğinde ve biraz çaba gösterildiğinde çocuklarla kurulan sağlıklı iletişime dair örnekler çok hoşuma gitti. Çocuklara hikâyeler anlatmak isteyen herkese ama en çok anne babalara yardımcı olacak nitelikte yararlı bir kitap Bana Bir Hikâye Anlat. BANA BİR HİKÂYE ANLAT Silke Rose West, Joseph Sarosy Düşbaz Kitap, 2023 Çeviri: Burcu Asena Şahin 192 s.
- Zihin-beyin meselesi üzerine
Nöropsikanaliz, daha çok ruh sağlığı ile ilgilenen psikologlar, psikiyatristler, sinirbilimciler için bir başvuru kaynağı gibi hazırlanmış olmakla birlikte, Freud’un deyimiyle ‘genel entelektüel okur’un da ilgisini çekebilecek konular içeriyor ve zihin-beyin meselesi üzerine felsefî tartışmalara da bir katkı sunuyor. Nöropsikanaliz, ezelî ruh-madde meselesinin bir çeşidi olan zihin-beyin meselesine çağdaş yanıt arayışlarından biri. Bu arayışın köklerinin -ikisi de son zamanlarda yeniden keşfedilen- Freud ve Spinoza’da bulunduğunu söylemek yanlış olmaz. Zihin-beyin ilişkisi gibi geniş kapsamlı bir konunun tek bir kitapta tüketilemeyeceği açık. Ayrıca, meseleyi daha iyi kavramak için her iki alana (hem sinirbilime, hem de psikanalize) belli düzeylerde aşinâ olmak şart. Kitapta bu açığı kapatmak için, kısa da olsa, psikanaliz ve sinirbilime dair bölümler bulunuyor. Daha sonra, beynin toplumsallığı içinde ve toplumla ilişkileri yoluyla anlaşılabileceği inancının ürünü olan ‘toplumsal zihin’ ve ‘kendilik’ bölümleri geliyor. Son bölümde ise nöropsikanalizin kısa bir tarihçesi, bu alandaki son çalışmalar ve zihin modelleri sunuluyor. Hakan Atalay 1985 yılında Ankara Tıp'tan mezun oldu. Bakırköy Mazhar Osman Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde Psikiyatri ihtisasını bitirdi. 1995'ten sonra Balıklı Rum Hastanesi'nde, Beyoğlu Devlet Hastanesi'nde, Haydarpaşa Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde çalıştı. 2005-2016 yılları arasında Yeditepe Üniversitesi'ndee çalıştı. Eylül 2016 - 2018 yılları arasında Okan Üniversitesi Hastanesi'nde çalıştı. Klinik çalışmaları dışında, hem mesleki hem de kişisel ılarak ilgisini çeken alanlarda çalışıyor. Psikanaliz (kurumsal olarak), psikodinamik psikoterapiler (uygulama ve kuram olarak) ve nöropsikanaliz (nörobilim ve psikanalizin kesişme alanları) gibi... Yazmayla ve çeviriyle de ilgileniyordu. Şizofrengi, Denizyıldızı, Başka, Psikeart gibi dergilere yazdı, çevirdi. Yerel ve uluslararası bir kaç akademik makalesi yayımlandı. NÖROPSİKANALİZ Hakan Atalay Okuyan Us Yayınları, 2023 Editör: Erkam Evlice 512 s.
- 69. Sait Faik Hikâye Armağanı kısa listesi açıklandı
Darüşşafaka Cemiyeti ve Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları iş birliğiyle 69’uncusu düzenlenen Sait Faik Hikâye Armağanı’nın jürisi, bu yıl yarışmaya başvuran 100 öykü kitabı arasından seçilen 10 kitaptan oluşan kısa listeyi açıkladı. Kitaplarının telif haklarını ve mal varlığını Darüşşafaka’ya bağışlayarak annesi veya babası hayatta olmayan, maddi olanakları yetersiz çocukların eğitimine destek veren, Türk hikâyeciliğinin önde gelen yazarlarından Sait Faik Abasıyanık’ın anısına 1964 yılından bu yana düzenlenen Sait Faik Hikâye Armağanı’nın 69’uncusunun sahibinin belirlenmesi için geri sayım başladı. 2019 yılında ödül yönetmeliğinde yapılan düzenlemeyle, öncelikle 10 kitaplık kısa bir listenin kamuoyuyla paylaşılmasına karar verildiği duyurulmuştu. Ön jürinin değerlendirilmesi sonucu 100 kitap arasından seçilen kısa liste alfabetik olarak şöyle oluştu: 1) Anatomi Dersi, Ayşegül Devecioğlu (Metis Yayınları) 2) Bavula Sığmayan, Nermin Yıldırım (Hep Kitap) 3) Debbağ, Birgül Yangın Aslanoğlu (Hece Öykü) 4) Gençlik Güzel Şey, Ekin Kadir Selçuk (İletişim Yayınları) 5) Hiçkuşu, Melike Koçak (Can Yayınları) 6) Kışın Herkes Dürüsttür, Murat Çelik (Everest) 7) Korkma, Güzel Rüyalar da Var, Mehmet Can Şaşmaz (Yapı Kredi Yayınları) 8) Miyop, Doğan Yarıcı (Yapı Kredi Yayınları) 9) Mutedil Dalgalı, Ömür İklim Demir (Yapı Kredi Yayınları) 10) Ölümlünün Yaşam Fragmanları, Asil Çam (Ketebe Yayınları) Bu yılki Armağan’ın sahibi ise jürinin kısa listeye giren kitaplara ilişkin değerlendirmesi neticesinde Sait Faik’in vefat yıl dönümü olan 11 Mayıs’ta açıklanacak. 1955’te yazarın annesi Makbule Abasıyanık tarafından kurulan Sait Faik Hikâye Armağanı, 1964’ten beri Darüşşafaka Cemiyeti tarafından veriliyor. Sait Faik’in annesi Makbule Abasıyanık’ın vasiyetnamesi doğrultusunda dönemin ileri gelen edebiyat ustalarından oluşturulan jüri, o yıl içinde yazılmış en iyi hikâye kitabını seçerek “Sait Faik Hikâye Armağanı”nı veriyor. Her yıl yazarın ölüm yıl dönümünde verilen Armağan, 2012'den bu yana Darüşşafaka Cemiyeti ile Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları ile iş birliğiyle düzenleniyor. Hikâye Armağanı’nın jürisinde Doğan Hızlan (Jüri Başkanı), Hilmi Yavuz, Nursel Duruel, Prof. Dr. Jale Parla, Beşir Özmen, Metin Celal ve Jale Özata Dirlikyapan yer alıyor.
- Duygu Asena Roman Ödülü'nün bu yılki sahibi belli oldu
Servi Nine ve Üç Güzeller adlı romanıyla Arlin Çiçekçi, Duygu Asena Roman Ödülü'nün bu yılki sahibi oldu. Gazeteci ve yazar Duygu Asena anısını ve fikirlerini yaşatmak amacıyla 2007 yılından itibaren verilen Duygu Asena “Kadının Hâlâ Adı Yok” Roman Ödülü sonuçlandı. Doğan Hızlan başkanlığında toplanan Asuman Kafaoğlu Büke, Filiz Aygündüz, İhsan Yılmaz, Sibel Oral ve Elif Tanrıyar’dan oluşan seçici kurul, yaptığı toplantıda Arlin Çiçekçi’yi, İthaki Yayınları'ndan çıkan Servi Nine ve Üç Güzeller adlı eseriyle ödüle değer gördü. Jürinin ödül gerekçesinde şu ifadeler yer aldı: "Hikâye anlatıcılığında gösterdiği ustalık, Türkçe kullanımındaki yetkinliği, yoğun gerçeklik duygusu, bu topraklarda yüzlerce yıldır kadına ve doğaya uygulanan şiddetin değişmediği gerçeğini İstanbul’daki küçük bir park üzerinden anlatmadaki mahirliği ve kadının adını bulabilmesi, var olabilmesi için sunduğu önermeler gerekçesiyle oy çokluğu ile Arlin Çiçekçi ödüle değer görülmüştür." Ödülün bu yılki sahibi Arlin Çiçekçi ise duygularını şu sözlerle dile getirdi: "Adının yanında anılmayı bile yüklü bir mesuliyet saydığım Duygu Asena adına verilen bu kıymetli ödüle 'Servi Nine ve Üç Güzeller' romanımın layık görülmesinden onur duyuyorum. Duyduğum bu onuru ve tarifsiz mutluluğu ise başta Duygu Asena’nın simgelediği tüm değerlere olmak üzere, bana ve romanıma bu kıymeti atfeden saygın jüri üyelerine ve 2007 yılından bugüne kadar bu ödüle layık görülmüş değerli yazarlara karşı ömürlük bir sorumluluk olarak kabul ediyorum."
- "Sempatizan" dizi oluyor
Viet Thanh Nguyen'in Pulitzer Ödüllü aynı adlı romanından uyarlanan The Sympathizer, Vietnam Savaşı'nın son günlerinde yarı Fransız, yarı Vietnamlı bir komünist casusun verdiği mücadeleleri anlatan bir casusluk gerilimi ve kültürler arası hiciv. Viet Thanh Nguyen'in Pulitzer Ödüllü romanından uyarlanan "The Sympathizer"da Hoa Xuande ("Cowboy Bebop"), Los Angeles'ın mülteci topluluğuna gömülen bir Kuzey Vietnam casusunu canlandırıyor. Yardımcı dizi sorumlusu, sorumlu yapımcı, yazar ve yönetmen olarak görev yapan Park Chan-wook'un başkanlığındaki “The Sympathizer”ın resmi günlük satırında dizi, “yarı Fransız, yarı Vietnamlı bir halkın mücadeleleri hakkında bir casusluk gerilimi ve kültürler arası hiciv” olarak tanımlanıyor. -Vietnam Savaşı'nın son günlerinde Vietnamlı komünist casus ve onun Amerika Birleşik Devletleri'ndeki sürgünü.” Eşi Susan Downey ile birlikte projede baş yapımcı olan Downey Jr., dizide çeşitli roller üstleniyor. Fragmanda gösterildiği gibi, Downey Jr.'ın karakterlerinin her birinin kendine özgü bir görünümü var ve Amerikan düzeninin farklı yönlerini temsil etmeleri amaçlanıyor - aralarında gelecek vaat eden bir Orange County Kongre Üyesi, bir CIA ajanı ve bir Hollywood Film yönetmeni. Robert Downey Jr., 2024'te HBO'nun yeniden markalaşan Max yayın hizmetine gelecek olan yeni bir casus dizisi olan "The Sympathizer"ın fragmanında bir kılık değiştirme ustasıdır. Klip, Çarşamba günü bir Warner Bros. Discovery basın etkinliğinde tanıtıldı ve bu etkinlik sırasında şirket, WBD'nin tüm markalarını tek bir yayın hizmeti altında birleştirme çabasıyla HBO Max'in yakında sadece Max olacağını açıkladı. Oyuncu kadrosunda ayrıca Fred Nguyen Khan, Toan Le, Vy Le, Alan Trong, Vy Le, Ky Duyen ve Sandra Oh yer alıyor. “The Sympathizer”, Cinetic Media ve Moho Film ile birlikte üretilen HBO, A24 ve Rhombus Media ortak yapımı. Don McKellar, Park'la birlikte dizi sorumlusu ve baş yapımcı olarak görev yapıyor. Diğer yürütücü yapımcılar arasında Team Downey'den Nguyen, Amanda Burrell, Rhombus Media'dan Kim Ly, Niv Fichman, Moho Film'den Ron Schmidt ve Jisun Back yer alıyor. Fernando Meirelles ve Marc Munden de doğrudan. Yazarlar arasında Mark Richard, Naomi Iizuka, Maegan Houang, Anchuli Felicia King ve Tea Ho yer alıyor. Vietnam asıllı Amerikalı yazar Nguyen’den edebiyat dünyasında büyük yankı uyandıran, hakları otuza yakın ülkeye satılan ve yirmiden fazla yılın kitabı seçkisinde yer alan sarsıcı bir ilk roman. Pek çok prestijli ödüle layık görülen Sempatizan, bir gerilim romanının heyecanı ve Saul Bellow’la karşılaştırılan tarzıyla insanın ayaklarını yerden kesen bir dostluk ve ihanet destanı. Çift taraflı çalışan komünist bir ajan, kendi deyimiyle “çifte akıllı” bir adam olan hikâyenin anlatıcısı, Saygon’un düşüşünden sonra Amerika’ya gelerek Los Angeles’taki diğer sürgün Vietnamlılarla birlikte yeni bir yaşam kurmaya çalışırken, bir yandan da Vietnam’daki komünist üstlerine gizlice raporlar gönderen Yarı Fransız yarı Vietnamlı bir istihbarat subayıdır. Kafka Kitap'ın yayımladığı Duygu Akın çevirisi ile çıkan Sempatizan, hem kimlik ve göçmenlik üzerine çok yoğun bir keşif yolculuğu, hem insanı esir alan bir casusluk romanı, hem de güçlü bir aşk ve dostluk hikâyesi. 2016 Edgar En İyi İlk Roman Ödülü 2016 PEN/Faulkner Ödülü Finalisti 2016 Dayton Edebiyat Barış Ödülü 2015 Kurmaca Merkezi İlk Roman Ödülü 2015-2016 Asya/Pasifik Amerikası Edebiyat Ödülü 2016 California İlk Kurmaca Kitap Ödülü 2017 Asya Amerika Çalışmaları Birliği Yaratıcı Yazıda En İyi Kitap Ödülü MacArthur ve Guggenheim Fellowship Ödülleri New York Times Çok Satanı
- Ölüm sevgisi ve habis narsisizm
Deniz Poyraz Amerikalı antropolog, sosyal felsefeci, tarihçi ve psikanalist Erich Fromm'un kaleme aldığı Sevginin ve Şiddetin Kaynağı adlı kitabı üzerine yazdı: "Bu eserinde ise doğrudan ya da dolaylı olarak hayatlarımızı etkileyen çeşitli saldırganlık türleriyle yıkıcılığın habis biçimleri; hayatı sevmek anlamına gelen biyofilinin zıddı olan, ölüm sevgisi anlamına gelen nekrofili arasındaki ayrımın sınır uçlarında dolaşıyor." Deniz Poyraz “İnsanın tarihi kanla yazılmıştır,” diyor Erich Fromm. “Bu tarih, insanın iradesini kırmak için 'zor'un neredeyse değişmez biçimde kullanıldığı sürekli bir şiddetin tarihidir.” Amerikalı antropolog, sosyal felsefeci, tarihçi ve psikanalist Fromm’un iki farklı kapak tasarımıyla birlikte yayımlanan Sevginin ve Şiddetin Kaynağı adlı eseri, önceki kitaplarının bazılarında yer alan düşünceleri kapsıyor ve onları geliştirmeye çalışıyor. Düşünür, Özgürlükten Kaçış eserinde daha ziyade özgürlük sorunuyla; sadizm, mazoşizm ve yıkıcılıkla ilgilenmişti. Kendi ifadesiyle, klinik deneyleri ve teorik kurgusu onu özgürlüğe, yanı sıra çeşitli saldırganlık ve yıkıcılık türlerine ilişkin daha derin bir anlayışa yöneltmiş. Bu eserinde ise doğrudan ya da dolaylı olarak hayatlarımızı etkileyen çeşitli saldırganlık türleriyle yıkıcılığın habis biçimleri; hayatı sevmek anlamına gelen biyofilinin zıddı olan, ölüm sevgisi anlamına gelen nekrofili arasındaki ayrımın sınır uçlarında dolaşıyor. Fromm, Kendini Savunan İnsan’da da ilahi esinlenmeyi ve toplumsal sözleşmeleri değil, insan doğasına ilişkin bilgilerimizi temel alan etik normlarla ilgili sorunları tartışmıştı. Bu kitapta ise sorunu daha ileri düzeyde ele alıyor, kötünün ve iyi ile kötü arasında seçim yapmanın doğasını tartışıyor. Sevginin ve Şiddetin Kaynağı, bazı bakımlardan, Fromm’un en ünlü eserlerinden biri olan ve ülkemizde de pek çok okurun kitaplığında kendine yer bulan Sevme Sanatı’nı tamamlıyor, denebilir. Sevme Sanatı’nın temel izleği insanın sevme kapasitesiyken; burada esas konu, insanın “yıkma” kapasitesi, narsisizmi ve saplantıları. Kitapta sevgisizlik tartışmaları çoğu sayfayı doldururken, sevme sorunu da yeni ve daha geniş bir anlamda, yani “hayat sevgisi” anlamında ele alınıyor. Hayat sevgisinin, bağımsızlığın ve narsisizmin üstesinden gelmenin, ölüm sevgisi ve habis narsisizmin oluşturduğu “çöküş sendromu”na karşı bir “gelişme sendromu” oluşturduğunu göstermeye çalışıyor Fromm. Sevginin ve Şiddetin Kaynağı eserinin temel amacı, Fromm’un bizzat kendisine ait olan psikanalitik kavramların, Freud’un teorileriyle ilişkisini açıklığa kavuşturmak. Fromm, yine kendi ifadesiyle, ister “kültürel okul” ister “Yeni-Freudculuk” denilsin, “yeni bir psikanaliz okulu mensubu” olarak sınıflandırılmaktan hoşnut değil. Değerli iç görüler geliştirseler de bu yeni okulların pek çoğunun Freud’un en önemli buluşlarının çoğunu gözden kaçırdığına inanıyor Fromm ve “Ortodoks Freudcu” olmadığının altını kalınca çiziyor. Freud’un temel buluşları yirminci yüzyılın başında çoğu doğa bilimci arasında geçerli olan mekanik maddeciliğe ait belirli bir felsefi referans çerçevesi içinde kavranıyordu. Fromm, Freud’un düşüncesini geliştirmenin farklı bir felsefi referans çerçevesi ve en önemlisi de diyalektik hümanizm gerektirdiğine inanıyor. Ayrıca, Freud’un Oedipus Kompleksi, narsisizm ve ölüm içgüdüsü gibi en büyük buluşlarının, onun felsefî öncülleriyle engellendiğini, bunlardan kurtulmasının ve yeni bir referans çerçevesine aktarılmasının Freud’un bulgularını daha güçlü ve anlamlı hâle getireceğini göstermeye çalışıyor. Sevginin ve Şiddetin Kaynağı, insan doğasına merak duyan her okur için bir başucu eseri niteliğinde. Say Yayınları etiketiyle. İyi okumalar. SEVGİNİN VE ŞİDDETİN KAYNAĞI Erich Fromm Say Yayınları, 2023 Çeviri: Yavuz Alogan 184 s.
- “Yunan mitlerini neden kadınları merkeze alarak yeniden anlatıyoruz ki?”
İokaste’nin Çocukları eseriyle tanınan yazar Natalie Haynes, Pandora’nın Küpü’nde bu kabuklaşmış kalıbın nasıl farklı formlara büründüğü ve bürünebileceği üzerine ayrıntılı, akıcı bir sorgulamaya girişiyor, perspektifi bu kadınlar üzerinden baştan kurmayı deniyor. Tarihi kazananların yazdığı söylenir, anlaşılan mitoloji için de durum pek farklı değil. Kabul görmüş anlatıya bakılırsa mitolojik kahramanlar hemen her daim erkek ve daima haklılar. Dünyamızdaki tüm kötülüklerin kökeninde de söz dinlemez bir kadın bulunuyor: Pandora. Gelgelelim iş Pandora’yla bitmiyor. Popüler mitolojik anlatıların hepsinde gölgelere itilmiş, arzulanan fakat tehlikeli ve kötü niyetli karakterlere sığdırılmaya çalışılan bir kadın imgesi mevcut. Helene, Medusa, İokaste, Medeia… Ve Pandora kocasının sözünü dinlemeyip küpün kapağını açarak kıtlıktan savaşa, zulümden vebaya ne kadar kötülük varsa insanlığın başına bela etti. Bize anlatılan bu. “Çünkü kadınlar da aynı adı batasıca hikâyenin içinde. Neden hikâyeyi onlardan da duymak istemeyelim?” Natalie Haynes bir yazar ve yayıncı ve - Washington Post'a göre - bir rock yıldızı mitologu. İlk romanı The Amber Fury, önceki kitabı The Ancient Guide to Modern Life gibi Atlantik'in her iki yakasında da büyük beğeni topladı. İkinci romanı Jocasta'nın Çocukları 2017'de yayınlandı. Truva Savaşı'nı yeniden anlattığı Bin Gemi, 2019'da yayınlandı. 2020'de Kadınlar Kurgu Ödülü için kısa listeye girdi. Birçok dile çevrildi. En son kurgusal olmayan kitabı Pandora's Jar: Women in the Greek Myth Ekim 2020'de yayınlandı ve New York Times en çok satanlar listesinde 2 numaraya ulaştı. Medusa hakkındaki romanı Taş Kör Eylül 2022'de yayınlandı ve Margaret Atwood beğendi. Neil Gaiman da öyle. Cambridge'den Chicago'ya ve Auckland'a kadar üç kıtada klasik dünyanın modern önemi hakkında konuştu. Guardian için yazıyor. BBC Radio 4'e düzenli olarak katkıda bulunuyor: Natalie Haynes Klasikler için Stands Up adlı programının sekiz dizisi Radio 4'te yayınlandı: tüm diziler şu anda BBC Sounds'ta mevcut. 2023'te 9. seriyi yapacak. PANDORA'NIN KÜPÜ Natalie Haynes İthaki yayınları, 2023 Çeviri: Hilal Dikmen
- 2023 TTB Behçet Aysan Şiir Ödülü Egemen Berköz’ün oldu
Türk Tabipleri Birliği’nin (TTB) 2 Temmuz 1993’te Sivas Katliamı’nda öldürülen şair Dr. Behçet Aysan anısına verdiği TTB Behçet Aysan Şiir Ödülü sahibini buldu. Doğan Hızlan, Cevdet Çapan, Turgay Fişekçi, Ali Cengizkan, Haydar Ergülen ve Ali İhsan Ökten’den oluşan seçici kurul, 11 Nisan 2023’te çevrimiçi yaptığı toplantıda ödüle başvuran 108 yapıtın yanı sıra 2022 yılında yayımlanan kitapları da değerlendirdi. Seçici kurulun değerlendirme tutanağında şöyle denildi: “TTB Behçet Aysan Şiir Ödülü’nün 65 yıla yaklaşan şiir uğraşısının sesini hep bir meşale olarak içinde taşıyan, günlük yaşantının katmanlarından yakaladığı ayrıntılı gözlemlerle bu ateşi sürekli besleyen, kendi kişiselliğinin ötesinde çoğul olanı ortaklaşa kılan, duru söyleyişiyle bu kitabında da Türk şiirindeki ayrıcalıklı yerini pekiştiren Egemen Berköz’ün, ‘Yalnızlık Tanımları’ kitabına verilmesi oybirliğiyle uygun bulundu.” TTB Behçet Aysan Şiir Ödülü, önümüzdeki günlerde İstanbul’da yapılacak törenle sahibine verilecek.
- 100+ yılın izinde hayatı güzelleştirme yolları
109 yıllık güzide bir yaşam, bir deneyim kitabına dönüştü. Gazeteci Büşra Sanay sordu, Büyük Usta Muazzez İlmiye Çığ yanıtladı: “Yaşadım Demek İçin Ne Yapmalı? / 100+ Yılın İzinde Hayatı Güzelleştirme Yolları” Ne Olursa Olsun Her Zaman İyiyi Düşün. Asla Kin Besleme. Daima Ölçülü Ol. Hayatta Herkesle Ve Her Şeyle Aramızda, İhlal Edilmemesi Gereken, Görünmez Sınırlar Var. İnsan Bu Dünyada Aklı Kadar Yer Kaplıyor. Şartlar Seni Zorlasa Da Kendin Olma Çabandan Vazgeçme. Gözünü Hedefine Diken İnsan Zararsızdır. Kendini Anlatmayacaksın, Bırakacaksın İnsanlar Seni Tanısın. Gelişmeye Cüret Edecek Kadar Cesur Değilsen Hayatta İz Bırakamazsın. Bu Yolda Öğrendiklerimiz Ve Öğrettiklerimiz Bizi Biz Yapar. Büşra Sanay, 26 Kasım 1986'da İstanbul'da doğdu. İstanbul 50. Yıl İnşaa Lisesi'nden 2003 yılında mezun olduktan sonra gittiği Konya Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü'nde yüksek öğrenimini tamamladı. 2006 yılında eğitim gördüğü üniversitenin televizyon kanalı ÜNTV'de ilk ekran deneyimini sunduğu kültürel program ile yaşadı. Okul bittikten sonra 2008'de CNN Türk haber kanalı ve ardından 2009'da Cumhuriyet gazetesi'nde staj alarak profesyonel oldu. 2010 yılından itibaren uzun yıllardır çalıştığı CNN Türk haber kanalında hafta içi ve hafta sonu haber kuşaklarında sunuculuk yaptı. 2015 yılında gerçekleştirdiği "Türkiye'de Ensest Gerçeği" konulu özel haberiyle dikkat çeken Sanay ayrıca yine bu konuda yazdığı; Kardeşini Doğurmak: Türkiye'de Ensest Gerçeği adlı piyasaya sürdüğü kitabı ile 2018 yılında; Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Televizyon Sosyal Bilimler Övgü Ödülü ile mükafatlandırıldı. Sanay uzun yıllardır çalıştığı CNN Türk kanalındaki görevinden 29 Mart 2021 tarihinde ayrıldığını sosyal medya hesabından duyurdu. Haziran 2021'den itibaren T24 haber sitesinde köşe yazarlığı yapmaktadır. YAŞADIM DEMEK İÇİN NE YAPMALI? Büşra Sanay Tuhaf Yayınları, 2023 Tür: Söyleşi 232 s.
- Öykü: Şekilli Boşluk
"Sessiz anlatı, aramızda bir anlaşma gibi sürerken dayanamayıp söze giriyor Nurşen: 'Niye geldim buraya ben, ne işim var benim burada?'" Usame Yordem “Unutulmuş gibiyim ben. Ve insan bir bakıma unutulmuş gibidir. Bilmem ki, nasıl anlatılmalı. Yalnız bile değilim.” Edip Cansever Kurumdan içeri girip ofise doğru yöneliyorum. Kapıyı açıp içeri girdiğimde gözlerim buluyor onu. Yanında bir adam. Adam, elindeki kâğıtları müdüre doğru uzatıyor adam. İçeride birkaç saniyelik bir sessizlik başlıyor ve müdürün “Nurşen…” demesine kadar sürüyor. Müdür, ciddi bir gülüşü yerleştirmeye çabalarken yüzüne, gelenin adının Nurşen olduğunu anlıyorsam da bir şeyi değiştirmiyor bu yenilik benim içimde. İçeri bir kasvet dolanıyor, kâğıtları bırakan adam, bir baş sallayışla çıkıyor odadan. Başıyla karşılık veriyor müdür. Sessiz anlaşı kaldığı yerden devam ediyor. Nurşen, ayakta. Karşımda benim. Müdürse çaprazdaki masada, ellerinde kağıtlar. Bir kâğıtlara, bir Nurşen’e doğru imleniyor gözleri. Yüzümün eskiyen yanları, bir devinim yakalıyor. Nurşen’e başka bir yere gideceğimi söyleyerek ofisten çıkıyor. Birkaç adım sonrası görüşme odasına geçip başından geçenleri anlatmasını istiyoruz ondan. O adımlardan ikinciyi atarken durgunlaşıyor Nurşen. Bana bir şey mi yapacaksınız sorusu okunuyor gözlerinden. Tedirgin. Üstelik nefes nefese. Bir bağırtıyı bastırmaya çalışıyor sanki dişleriyle. Omzuna dokununca tedirgin olabilir diye çekinceliyim ben. Dilimde susku sözcükleri. Bir şey demem gerektiğinin bilincinde olsam da hangi cümlenin daha az yaralayıcı olduğunu bilmediğimden, mesafeli bir tavır takınıyorum. Bozma bir gülüşle yaralıyorum kendimi. Adımlarımızı attıkça Nurşen’in tedirginliği, kartopu gibi büyüyor. Terliyor. Sakin olmasını salık veren bir gülüş yerleştiriyorum yüzüme. Yan yana yürüyoruz. Ben, o ve müdür. Sakin ol, bak kimse yok, der gibi sessizleşiyoruz müdürle ben. Görüşme odasının kapısına gelince aklımdan binlerce şey geçiyor. Böyle anlarda böyle hissediyorum. Birer anlatıya dönüşüyor geçmiş böyle anlarda. Bir anı yumağına. İç içe geçen hadiselerden ibaret birtakım can çekişme çabaları sanki tüm bu yaşadıklarımız. Ortak yaşantıları, ayrı birer yığın olarak aktarıyoruz başkalarına. Onlar da başkalarından edindiklerini (esasında yüklendiklerini) anlatıyorlar uzun uzun. Anlıyoruz, diyoruz. Başımızı sallıyoruz. Hak veriyoruz. Küfür ediyoruz. Kullanıyorsak bir sigara yakıyoruz, kullanmıyorsak öylece bir yere imliyoruz gözlerimizi. Duruyoruz. Vakit geçmek nedir bilmiyor. O da duruyor bizimle. Yan yanayız. Eskiye olan özlemin acısını çekiyor şimdimiz. Düzelebilir her şey yahut daha da kötüsü olmaz, der gibi susuyoruz. Birbirimizi teskin eden yanlarımız, bizi susturuyor. Birbirimizin omzuna dokunuyoruz. Biraz okşuyoruz sırtlarımızı. Geçecekmiş gibi. Sanki tüm bunları yaptıkça… geçecekmiş gibi… Oysa geçmiyor. Kapıda, aklıma hep aynı şeyleri getiren şey, henüz bu işe alışamıyor olduğumdan olsa gerek. Bana öyle geliyor en azından. Bu vakitler, biraz durgunlaşıyorum. Bir söz bulamayınca sessizliğin içine kıvrılıyorum. Bir gök ilişiyor yüzüme. Buradayım dediğim bir yerim oluyor. Orada bekliyorum. Yalnız başıma kalıyorum. Böyle zamanlar, durgun bir işleyişi oluyor hayatın. Bir şeyleri kaçırmanın bilincinden yoksun olarak sürdürülüyorum ben. Bunu sürdürüyorum ben. Başkaları tarafından sürdürülüyormuşum gibi geliyor bana. Sanki başkasınınmış bu hayat da ben ödünç almışım. Sürüklüyorum ardım sıra. Ben nereye, o oraya. Peşimden geliyor. Şimdi yanımda Nurşen, müdürün cebine davranıp da çıkardığı anahtar, görüşme odasının kapısı açılıyor ve zihnim, karmaşık bir dünyaya çağırıyor beni… Görüşme odasına giriyoruz. İçeride dört sandalye var. Üçünü, üçgen bir motifmişçesine sıralıyoruz. Ötekini, kapı ağzına bırakıyor müdür. Üstünde birkaç resim, bir iki evrak var. Üçgenin üst köşesine Nurşen oturuyor. Tam karşısındaki iki köşeye ise ben ve müdür. Bir süre sessizce duruyoruz. Yerlerimize alışalım istiyoruz. Sessizliği müdür bozuyor, “N’aber Nurşen?” diyerek. İki omzunu eşzamanlı olarak havaya kaldırıyor Nurşen. Bilmem yahut fark etmez, der gibi. En azından ben böyle yorumluyorum bunu. “Anlat bakalım Nurşen…” diye ünlüyor müdür, suskunlukla geçen dakikalar sonunda konuşmanın gidişine bir seyir kazandırmak için. İşe yeni başladığımdan dolayı görüşmeleri gözlemliyorum yalnızca ben. Bir müddet böyle bir çalışma alışkanlığı kazanmamı istemişti müdür. Bu yüzden olanları izliyorum sadece. Şimdilik, suskunluk var sadece aramızda. Yalnızca gözlerimizi kaçırıyoruz birbirimizden. Biri, birimize bir şeyler anlatmaktan kaçınıyor. Bir mehil hiçbir şey anlatmadan ve hiçbir şey yapmadan duruyoruz öylece. Nurşen’in konuşmaya istekli olmasını bekliyoruz. Müdür, bu süre zarfında yedi defa bıyıklarını tarıyor parmaklarıyla. Gözlüklerini çıkarıp takıyor. Bana birkaç defa gülüyor yalandan. Tüm bunları, Nurşen zaman kazansın diye yapıyor, biliyorum. Sessiz anlatı, aramızda bir anlaşma gibi sürerken dayanamayıp söze giriyor Nurşen: “Niye geldim buraya ben, ne işim var benim burada?” Müdürün yüzü, istemli ve samimi bir tavır yakalıyor. İstediği buymuş gibi bir tavır. Bense anlamsızlığın yitmesine duacıyım halen. “Çünkü…” diyor müdür “bir şeyler yaşamışsın evde ve bu yüzden de buraya gelmen gerekti.” Kısa birkaç hareketle başını sallıyor Nurşen. İlk defa bir şeyleri onaylarken genişliyor yüzü. Suratındaki kalıcı gerginlik, yerini başka bir duyguya bırakıyor. Bir çaresizlik duygusuna. Çözüme bir adım yaklaştığını düşünen müdür, Nurşen’in kendisini onaylamasıyla birlikte “işte biz, bunları senden duymak istiyoruz.” diyor ve ben, içimdeki bir tarafın huzursuzlanmaya başladığını sezinliyorum. Duruyorum, biraz sonra patlayacak bir şeye benzetmeye çalışıyorum kendimi. “Aslında,” diyor Nurşen “neler olduğunu tam hatırlamıyorum. Yalnızca canımın acıdığını biliyorum. Tanımadığım biri…” Duruyor bir süre burada Nurşen. Derin bir nefes alıyor. Göz kenarları yaşlanmaya başlıyor. Göğsü, nefes alıp verdikçe inip kalkıyor. Gözlerini ilk defa gözlerime imliyor o an. Bir süre kalıyoruz öylece. Aklımdan, yaşamaya dair bir şeyleri geçiriyorum. Yalnızlığın gergefliğini, üstümdeki ve içimdeki buruşuk yanların bana ettiğini, şekilli boşlukları, yuvarlak kederleri düşünesim geliyor, Nurşen’in gözlerine baktıkça. Bir şey demem gerekliymiş gibi bir his, buluyor beni. Gözlemci olduğumu unutup söze karışıyorum: “Sana ne yaptı o, yani o tanımadığın biri?” Müdürün keskin bakışları üstümde. Olay akışına müdahale ettiğimden olsa gerek sert bakıyor. Neyse ki, bu soruma cevap vermiyor Nurşen. Olayın gerginliği, yumuşamasa da çok fazla ortama yansımıyor. “Peki ya sonra…” diyor müdür “sonra ne oldu?” Nurşen’in cevap verme ihtimalini düşürmek adına, çok beklemeden araya giriyor bu soru. Bir süre duruyor Nurşen. Ne kadar süre geçtiğini bilemeyecek kadar bir süre. Bir nefes alıyor. Sol tarafında bulunan pencereden dışarıya bakıyor. Dışarıdan gelen birkaç öksürük sesi işitiyorum ben, eş zamanlı. Gözüm Nurşen’de, tüm dikkatimi ona vermeye çalışıyorum. “Sonra…” diyor ve duruyor. Nemli gözlerinden birkaç damla yaş düşüyor, sandalyelerin dibindeki parke zemine. Pıt pıt… İki tiz ses çağıldıyor odada. İşitiyorum. Müdürün yüzü, göçerik bir tabloyu andırıyor o an. Keşke bir şeyler dese diyorum içimden. Oysa demiyor müdür. Söze yeniden Nurşen giriyor, bir süre sessizce ağladıktan ve bu ağlayışına bizi seyirci bıraktıktan, bu seyirci olma süresinde izlencemize herhangi bir müdahalede bulunmamış olmamızdan sonra: “Annemden sonra,” diyor. Duruyor. Sesi taraçalanıyor. Ufak bir hıçkırığı, konuşmanın arasına sıkıştırmak ister gibi geliyor bir an bana. Bir şey sorarak dikkatini dağıtmak için zihnimden birkaç soru geçiriyorum. Bir şeyler sormalı, dikkatini dağıtmalı, şimdiki anın yoğunluğuyla karşı karşıya gelmesine engel olmalı, diyorum kendi kendime ya. Duruyorum niyeyse. Üstümde bir ölü toprak sanki. Gözlerini pencereden henüz çekmiş Nurşen ve benim gözlerim, müdürün gözleriyle buluşuyor, içerideki boşluğun aksında. Başını sağa sola sallıyor müdür, hiçbir şey sormamalıyız anlamına gelen bir baş sallayış olarak düşünüyorum ben bu sallayışı. Susuyorum bu yüzden. Az önceki gibi bir müdahaleye girişmiyorum. Duruyorum öylece. Bir şeyler geçsin diye… Nurşen de duruyor bir süre daha. Sonra yeni ağlamış bir çocuk sesiyle “o tanımadığım biri, bana kötü şeyler yapmış işte. Biz doktora gittik sonra. Orada öğrendik bunu. Benim de canım acıyordu zaten. Gittik ve şey dedi doktor…” diyor Nurşen. Benim kafamdan, tanımadığım doktor sesleriyle cümleler geçiyor: Biraz hırpalanmış… Biraz hasta hissediyor… Biraz dinlenmeli… Biraz kötü olmuş… Bütün doktorların biraz diyerek ihtimalli konuştuğuna ve hiçbir şeyden emin olmadığına, en azından karşılarında bulunan insanlar için de inanacak bir şeyleri, kapı boşluklarını bıraktıklarına inanıyorum. Bu yüzden zihnimde bu şekilde yer ediniyor bütün doktorlar. Müdür, benzeşik tabloların uzantısı gibi davranıyor. Yıllarca aynı işi yapmanın ve aynı duyguları duyumsatmanın arasından sıyrılmaya çalışmanın bir sonucu, bu davranışlar bütünü. Bense yalnızlığımdan sıyrılmaya çalıştığım zamanlardan birinde olmamdan dolayı her sözcükte duraksıyorum. Neyse ki uzun sürmüyor, bu hiçbir şey yapmama davranışlarımız. “Doktor, ‘Nurşen hamile’ dedi bizimkilere…” diyor Nurşen. Benim zihnimdeki bütün doktorlar siliniyor. Bütün sesler iç içe geçiyor. Doktor söylemleri, yüksek bir yerden düşerek yerin dibine çakılıyor. Yokuş ağzında freni patlamış bir kamyondayız da yokuş aşağı iniyoruz gibi. Son sürat. Duraksamadan. İçimde, katı olduğunu düşündüğüm bütün uzuvlarım parçalanıyor. Dağılgan bir şeye benzediğimi düşünüyorum. Müdürün suratı, onun suratı değilmiş gibi duruyor. Emanet. Başkasının. Geri götürülmesi gerekircesine. Bir şeyler demem gerektiği hissini, birkaç an önce geride bırakmış sansam da huzursuz yanlarım depreşiyor. Nurşen’e sarılmayı, onunla uzun bir süre susmayı, başka bir anlatıda karşılaşmayı geçiriyorum aklımdan. Sanki tüm bunlar, onun yaşadıklarını unutturacakmış gibi. Ona değilse de bana unutturacakmış gibi. Müdür susuyor. Nurşen susuyor. Hayat, dış dünya, iç savaş, zihin sesleri susuyor. Her şey çok sessiz diye olsa gerek “Annem babam kızmadılar ama sanki bana küsmüşlerdi” diyor Nurşen. Midemde bir kramp büyüyor. İçimde bir yumruk filizleniyor. Bir ses “Nurşen’i burada, bu dünyada yalnız bırakıyoruz…” diyor bana. İşitiyorum.
- 2023 Sabahattin Kudret Aksal Yazın Ödülünün sahibi belli oldu
Sabahattin Kudret Aksal Yazın Ödülü, bu yıl öykü dalında verildi. Necati Tosuner, Necati Güngör, Nemika Tuğcu, Jale Sancak, Murat Yalçın, Adil İzci ve aile adına Selçuk Bütün’den oluşan seçiciler kurulu, ödüle katılan toplam elli dört (54) kitap arasından Tuncer Erdem’in Yapı Kredi Yayınları’ndan Ben, Bozkır Yeli adlı yapıtını; “Kendine özgü üslubu, arınık ve yetkin anlatım dili, her öyküde oluşturduğu güçlü bir etki yaratan atmosferle, sahnelerle, estetik düzeyin öncelendiği, ince ince işlenmiş, kısalığına rağmen hayli derin öyküler… Bozkırın kavramsallaştırılmasıyla birlikte, neredeyse uzun zamandır edebiyatımızda gönül indirilmeyen, dışlanan kırsalı, kırsal insanlarını, yanı sıra doğayı ve oradaki çatışmaları birçok yönüyle anlatması açısından dikkat çekici öyküler…” değerlendirmesiyle ödüle uygun buldu. Seçiciler Kurulu, Dilek Karaaslan’ın Edisyon Kitap’tan Tatlı Bir Şey Yok mu? adlı yapıtını da; “Ayrıntıların inandırıcı gücünü ustalıkla kullanan bir öykücü ve içinde acemilik barındırmayan öyküler… Başka bir söyleyişle, kurgusallığın içini ayrıntılarla besliyor. Öyküsünü, inanarak ve tat alarak okuyorsunuz. Kadın ve erkek kahramanları arasında ayrım yapmaması da, ayrıca önemli…” değerlendirmesiyle özendirme ödülüne uygun buldu. Tuncer Erdem 1962 yılında İstanbul’da doğdu. Çeşitli mizah dergilerinde çalıştı. Limon dergisinde çizmeye başladığı yazısız siyah beyaz öykülere daha sonra şiirsel metinler dahil etti ve edebiyata yöneldi. Yapıtlarında desen ve metinleri kimi zaman bir arada, kimi zaman tek başına kullanmakta. Kurul, Ömür İklim Demir’in Mutedil Dalgalı, Mehmet Can Şaşmaz’ın Korkma, Güzel Rüyalar da Var, Recep Kayalı’nın Bilinen Tüm Zamanlar, Öznur Unat’ın Palaçinka, Hürriyet Yaşar’ın Satış Çağı, Gamze Efe’nin Yine de Bir Şansımız Olmalı yapıtları ile Vacilando Yayınları’nı dikkate değer olarak belirledi. Sabahattin Kudret Aksal’ı anma ve ödül töreni, 29 Nisan Cumartesi günü saat 14.00’te Kadıköy’deki TESAK’ta yapılacak.
- Başka Türlü Bir Aşk ve Sonsuzluk Masalı
Veli Kahraman, Turta Kurta adlı kitabında, dili, kurgusu, zekâsı ve çizimleri ile Anadolu masalcılığının bayrağını daha ilerilere taşıyor. Onun ki nesli bir vardı bir yoktu ve bir benzerinin daha doğmasından hep korkulurdu. Bir gün bir vakit bir kelebeğin kanat esintisiyle bir ağaçtan bir ceviz yuvarlandı güzel kurtçuk Evyo’ya doğru. Kurtçuklar âleminin yasak meyvesiydi bu. Cevize kanan Evyo’nun karnında bir süre sonra bir hilkat garibesi belirdi ve işte böyle başladı hikâyesi Evyo oğlu Kocakafa’nın. Elleri katır tırnağı, ayakları keçi toynağı, göğsünde top gibi bir çift göğüs, arkasından sarkan öküzün kuyruğu. Bazen işte böyle garipti Kocakafa. Her şeye dönüşebiliyordu. Aslında bu olan hiçliğin en âlâsı, kendini bulmaya adanan yolların en uzun mesafelisi miydi? Kim bilir? Büyüdükçe boşluğu derinleşiyordu kahramanımızın. Kendini aramak, ona düşman olmuşlardan kaçmak ve de bir umut, aşkı Dilbaz’a kavuşmak için bir gün macera dolu bir yolculuğa çıkmak zorunda kaldı. Bambaşka âlemlerin, yoldaşlıkların, sahnelerin, dönemeçlerin içinden geçecekti Kocakafa. Veli Kahraman, sanat yönetmeni, yapım tasarımcısı, sahne ve kostüm tasarımcısı ve yönetmen. Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Tiyatro Dekoru ve Kostümü Bölümü'nden mezun oldu. Aynı bölümde yüksek lisansını tamamladı ve bir süreliğine araştırma görevlisi olarak görev aldı. TURTA KURTA Veli Kahraman Nebula Kitap, 2023 184 s.















