top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Bir kalemin izinde, elden ele, hikâyeden hikâyeye…

    Doğan Gündüz, yeni öyküsünde çok sevdiği kalemini kaybeden bir çocuğun peşinde muzip bir dil oyunu kuruyor; lipogram oyununa Türkçe ile katılıyor. Ressam Vaghar Aghaei de benzer bir oyunu renklerle yapıyor. Oman'ın Güzel Kalemi, 7 yaş ve üstü genç okurlar için raflarda! "O gün okuldan çıkıp hoplaya zıplaya evinin yolunu tutunca, çantası da onunla zıp zıp zıpladı. Güle oynaya adım attıkça, güzel kalemi de silgisiyle, açacağıyla, minik zımbasıyla, tutkalıyla, yazı kalemi ve cetveliyle çantasının ön gözünde alt alta, üst üste, o yandan bu yana, bu yandan o yana, gitti gitti geldi. Zıp zıp zıplayan çantanın dibindeki küçük delikten ilk önce iki uçlu kalemin mavi ucu çıktı, peşinden de tamamı. Güzel kalem öylesine yumuşak, öylesine sessizce düştü ki, yoldan geçen kimsenin dikkatini çekmedi." Oman'ın Güzel Kalemi, çok sevdiği kalemini kaybeden bir çocuğun ve bulunma yolunda bir elden bir başkasına geçen kalemin hikâyesi gibi görünse de, sıradan bir kayboluş hikâyesi değil. Anlatının da bizzat arayışın bir parçası olduğu, farklı yaşamların bu güzel kalemle birbirine ilmiklendiği özel bir hikâye. Bu hikâyeyi herkes su gibi okuyabilsin diye Doğan Gündüz muzip bir oyun oynuyor. Alfabemizin bir harfine hiç yer vermeyerek, lipogram oyununa Türkçe ile katılıyor. Ressam Vaghar Aghaei de benzer bir oyunu renklerle yapıyor. Doğan Gündüz 1966'da, İstanbul'da doğdu. Orta Doğu Teknik Üniversitesi Makine Mühendisliği bölümünde lisans, Conservatoire National des Arts et Métiers'nin (Paris) Teknoloji Tarihi Bölümü'nde yüksek lisans yaptı. İstanbul'da yaşayan yazar çocuklar için yazmayı sürdürüyor. OMAN'IN GÜZEL KALEMİ Doğan Gündüz Can Çocuk Yayınları, 2023 Resimleyen: Vaghar Aghei Tür: Öykü Yaş aralığı: 7, 8, 9 + 48 s.

  • Bugünün öykülerini yaratmak...

    Öykü ve romanlarıyla tanınan Faruk Duman bu kez on masalın yeniden yazımıyla okurunun karşısında: “Meşe Adamları”, “Sarraf”, “Zümrüdüanka”, “Kişneme”, “Eğil Çınarım Eğil”, “Tılsımlı Yorgan”, “Nuh”, “Z.”, “Söz Satıcısı”, “Canlanma”. “Kargasabunu”nda masal dünyasından seçtiği on metne tılsımlı kalemiyle dokunan Faruk Duman kitabın önsözünde şunları söylüyor: “Ta ilkokul yıllarımdan, yani kitap okumaya ve büyüklerden masallar dinlemeye başladığımdan beri, büyülü, gerçeküstü, hayallerle dolu dünyalar o kadar ilgilimi çekti ki, yazmanın asıl amacı, benim için, bu dünyaya/dünyalara yolculuk oldu… Ben, çoğun bilinmeyen ama benim öykü dilime yatkın olacak, yorumlanabilecek, yeni kahramanlar ve olay parçalarıyla zenginleşebilecek bu anlatılardan yola çıkarak bu öyküleri yazdım… Okuyunca göreceksiniz; bizim masal kaynağımız, henüz ucundan bile geçmediğimiz kadar ulu ve derin ve düşündüğümüz, bildiğimiz kalıplardan uzak. Çok daha yaratıcı, keskin, yer yer korkunç ve dehşetli, uçsuz bucaksız bir kaynak. Elbette, benim istediğim onu olduğu gibi aktarmak olmadı, onu hocalarımız zaten yaptı. Ben, o kaynaktan yeni öyküler yaratmak, bugünün öykülerini yaratmak, böylece okuru da bundan haberdar etmek istedim.” Faruk Duman 1974 yılında Ardahan’da doğdu. Ankara’da DTCF Kütüphanecilik Bölümü’nü bitirdikten sonra bir süre Bilkent Üniversitesi Kütüphanesi Sanat Bölümü’nde çalıştı. 2003-2018 yılları arasında Can Yayınları’nda Türk Edebiyatı editörlüğü yaptı. Arkadaşlarıyla birlikte “Sarnıç” ve “Öykü Gazetesi”ni çıkardı. KARGASABUNU Faruk Duman Yapı Kredi Yayınları, 2023 Tür: Öykü 120 s.

  • PEN Duygu Asena Ödülü bu yıl üç isme verilecek

    PEN Yazarlar Derneği tarafından her yıl kadın sorunları konusunda bilinçli çalışmalarda bulunan bir insana ya da kuruma verilen "PEN Duygu Asena Ödülü" bu yıl üç ayrı kuruluşu temsilen Gülseren Onanç, Pınar Selek ve Haluk Levent’e verilecek. Türkiye’de kadın hareketinin öncülerinden gazeteci-yazar Duygu Asena anısına 2007 yılından bu yana verilen PEN Duygu Asena Ödülü bu yıl, daha geniş bir çerçeveye yerleştirilerek üç kuruluşu temsil eden üç insana verilecek. Dernek açıklamasında, Cumhuriyetin 100’üncü yılında olağanüstü bir süreçten geçildiği ve bugüne dek yaşanmamış acılarla boğuşulduğu vurgulanarak şunlar aktarıldı: “Parlamenter rejimin yerini alan otoriter tek şahıs rejimi, bu olağanüstü ve acılı süreci ‘kader planı’ diye nitelese de, biz inanıyoruz ki, sevgili Duygu Asena bugün hayatta olsaydı, kesinlikle buna karşı çıkar; elinde kalemi, yüreğinde insan sevgisi ve toplumsal adalet; vicdan sahibi her insan gibi yardıma koşardı. Bugünün koşullarında, onun adına verdiğimiz 2023 Duygu Asena Ödülü’nü bu yıl daha geniş bir çerçeveye yerleştirme ve üç kuruluşu temsil eden üç insana verme kararı aldık.” Dernek, üç ismi ve neden ödüle layık görüldüklerini ise şu sözlerle anlattı: Gülseren Onanç: Kurucusu olduğu ‘SES Eşitlik ve Dayanışma Derneği’ ve derneğin yayın organı olan ‘SES Eşitlik, Adalet, Kadın Platformu’ ile kadına ilişkin her konuyu kamuoyuna yaydı. O ve ekibi Türkiye’de ve dünyada 2022 yılında da ataerkil düzene karşı, kadına yönelik şiddet ve baskıya karşı kadınların direnişinin, cesaretinin ‘SES’i oldu. Feminist perspektiften yaptığı dünya okumasıyla direnen, sorgulayan farklı bir sistemin mümkün olabileceğini müjdeleyen kadınlar için umut oldu. Pınar Selek: 25 yıldır süren davada, dört kez beraat kararı; uzman bilirkişi raporlarında hepsi Mısır Çarşısı patlamasına ‘gaz kaçağından’ demiş! İmzasız ihbarlar, işkence altında alınmış yalancı tanıklıklar ortaya saçılmış! Sekiz yıl dava incelenmeksizin bekletildikten sonra, beraat kararı bozuldu ve sosyolog yazar Pınar Selek hakkında tutuklama kararı çıkarıldı. 31 Mart’ta bir kez daha yargılanacak. Pınar Selek 2017 yılından beri Fransa’da Cote d’Azur Universitesi’nde (CNRS / Université Côte d’Azur / Université Paris Cité) öğretim görevlisi olarak ve ayrıca ‘Kadın Dayanışma Federasyonu’nda çalışmaktadır. Selek, Türkiye’de başladığı feminist toplumsal araştırmalarını ve kitaplarını yazmayı, çeşitli kentlerde konferanslar vermeyi sürdürmektedir. Herkes için hak hukuk diyoruz. Haluk Levent: 6 Şubat sabahından beri, kurmuş olduğu "Ahbap Platformu" ile, kadın erkek, genç yaşlı, bebek, bu ülkede yaşayan herkesin vicdanına dokundu. Tüm engellemelere, tehditlere, baskılara, trol ordularına karşın azimle, cesaretle, herkesi kucaklayarak, doğru bildiği yolda, hiç ayırım yapmaksızın muhteşem bir dayanışma ve çalışma örneği verdi.

  • Karanlıkta büyük dalgalar, beyaz bir serpinti, karanlığa dalan bir kuşun kanadı…

    Bol ödüllü yazar Claudio Magris Bir Başka Deniz kitabında gidişleri, kalamayışları, dönüşleri ve yaşamayı neredeyse imkânsız kılacak bir yaşam sevgisini şiirsel bir dille gözler önüne seriyor. “Şimdi etrafında denizden başka bir şey yok. Artık birkaç ay önce her şeyin gerçekleştiği Pirano ve Salvore’nin Adriyatik’i yok… fakat okyanus var, monoton ve sonsuz. Karanlıkta büyük dalgalar, beyaz bir serpinti, karanlığa dalan bir kuşun kanadı…” Saatlerdir güvertede duruyor Enrico, çünkü değişmeyen şeylerden hiç sıkılmıyor. Öncelikle askerden kaçmak için bindiği bu gemide bir çatı katındaki sohbetlerin, okuduklarının, geride kalmış bir dostun anısının üzerine düşünüyor. Gemi Güney Amerika’ya doğru ilerlerken dalgaların boğuk sesi adeta Enrico’nun belleğinin derinlerinde kırılıyor. Kâh gemideki insanlarla sohbet ediyor Enrico, kâh yazacak çok şeyi olmasına rağmen iki kelimeyi bir araya zor getirdiği mektuplar kaleme alıyor, kâh hayvanları önüne katıp çobanlık yapıyor. Bir şekilde, yaşadığı anın sınırlarında kalmayı başarıyor. Çünkü bir arkadaşının ayrılırken ona dediği gibi, şimdiki zamanda var olmayı biliyor Enrico. Claudio Magris (10 Nisan 1939, Trieste) İtalyan yazar, çevirmen, akademisyen. Torino Üniversitesi Alman Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. 1994-96 yılları arasında İtalyan Senatosu’nda görev yaptı. 1986’da yayımlanan Danubio (Tuna Boyunca, YKY, 2019) kitabıyla en büyük çağdaş İtalyan yazarlarından biri olarak kabul edildi ve Bagutta Ödülü’nü kazandı. Microcosmi kitabıyla 1997 yılında İtalya’nın en önemli edebiyat ödülü Strega’yı aldı. En son, 2016’da Franz Kafka Edebiyat Ödülü’ne layık görüldü. Avrupa edebiyatına ve barışa katkılarından dolayı da çeşitli ödüller aldı, ayrıca 2007 yılında Nobel’e aday gösterildi. 2015’te yayımlanan “Non luogo a procedure” (Davanın Reddine, YKY, 2018) romanı büyük ses getirdi, “Corriere della Sera” gazetesinin edebiyat eki tarafından yılın en iyi romanı, yılın en iyi yazarı ilan edildi. BİR BAŞKA DENİZ Claudio Magris Yapı Kredi Yayınları, 2023 Çeviri: İbrahim Yasin Güler 80 s.

  • Kadın olmak ve bir çocuğu var etme sorumluluğu

    Japonya’da ve dünyada büyük ses getiren Memeler ve Yumurtalar fakirlik, kadın olmak ve bir çocuğu var etme sorumluluğu üzerine çarpıcı bir roman… Otuz yaşındaki Natsuko, ablası Makiko ve kızı Midoriko… Bir yaz günü Makiko meme büyütme ameliyatı için Osaka’dan Tokyo’ya, yazar olmayı isteyen kardeşi Natsuko’ya gelir. Yanında ergen kızı Midoriko vardır. Büyüme sancıları çeken Midoriko kimseyle konuşmayıp yaşadıklarını günlüğüne yazmaktadır. Onun sessizliği her birini korkuları ve bastırdıkları duygularıyla yüzleşmeye iter. Sekiz yıl sonra, Natsuko kitabı yayımlanmış bir yazardır. Yalnız ve çocuksuz yaşlanmak konusu, kafasını sürekli kurcalar. Bir yandan yeni kitabını yazmaya uğraşırken diğer yandan anne olup olamayacağını tartar. Mieko Kawakami, TIME’ın 2020’nin en iyi 10, New York Times’ın ise en iyi 100 kitabından biri seçilen, uluslararası çoksatan Memeler ve Yumurtalar romanının yazarıdır. Osaka’da doğan Kawakami, edebi çıkışını şair olarak 2006 yılında yaptı ve ilk romanı Watakushi ritsuin hā, mata wa sekai (My Ego, My Teeth, and the World) 2007’de yayımlandı. Şiirsel dili kadın bedeni, etik ve modern toplumun sorunlarına dair felsefi içgörülerle doludur. Eserleri birçok farklı dile çevrildi ve otuzdan fazla ülkede yayımlandı. Akutagawa Ödülü, Tanizaki Ödülü ve Murasaki Shikibu Ödülü de dahil olmak üzere Japonya’da çok sayıda prestijli edebiyat ödülünü kazandı. Tokyo’da yaşıyor. MEMELER VE YUMURTALAR Mieko Kawakami Doğan Kitap, 2023 Çeviri: Ali Volkan Erdemir 432 s.

  • Dünyanın merkezi insan, insanın merkezi?

    Yavuz Arkın, Meryem Gültabak'ın üçüncü romanı Bütün İyiler Öldü üzerine yazdı: "Kitap bir distopya olmasına rağmen günümüz dünyasından da oldukça fazla referans sunuyor; küresel çevre felaketi, sınıfsal olarak kendini üstün gören azınlığın çoğunluğa tahakkümü, otoritenin insanları kendilerine bağımlı-bağlı kılmak için kullandığı efsaneler, mitler." Kendini dünyanın merkezine alan insan, ilkel diye ifade edilen zamandan günümüze kadar üzerinde yaşadığı dünyayı elindeki bütün gücü kullanarak tüketmiş ve çılgınca tüketmeye devam ediyor. Bunu da paradoksal bir şekilde kendi yaşamını devam ettirmek için yaptığını iddia ediyor. Aynı zamanda senarist olan yazar Meryem Gültabak da Bütün İyiler Öldü romanı ile bizi böyle bir dünyaya götürüyor. Kitap bir distopya olmasına rağmen günümüz dünyasından da oldukça fazla referans sunuyor; küresel çevre felaketi, sınıfsal olarak kendini üstün gören azınlığın çoğunluğa tahakkümü, otoritenin insanları kendilerine bağımlı-bağlı kılmak için kullandığı efsaneler, mitler. “Duygularımızdan arınamayız, onları bastıramayız ve yok edemeyiz. Tek şansımız onları tanımak, diğerleri ne derse desin, bunun dışındaki her yol biraz zalimce olmaz mı?” Kitabın başrolündeki Dal ve Elma, birbirlerini tamamlayan iki insan, fikirleri zıt olsa da. Dal, okulda öğrencilerine ‘İyilik Kitabı’ verilen toplumun uyması gereken bir nevi uslu vatandaşlık bilgilerini öğretiyor, gelecek nesilleri belli bir şekle sokmaya çalışıyor, eğitim bunun en büyük silahı değil mi baskıcı toplumlar için? Bir diğer karakterimiz Elma ise Uzay A.Ş adı verilen bir şirket çalışanı. Dal’dan farklı olarak onun çalışma yeri gökyüzünde; insanlığın geleceği için yeni gezegenlere gitmek üzere çalışmalara katılıyor. Bedensel olarak yakın olsalar da fikir bağlamında karşıtlıklar içeriyorlar; Dal, doğa temelli bir düşünceye sahipken Elma, insanı merkeze alan bir düşünceye sahip. Dal, insanın ilkel tarafını -daha doğaya önem veren tarafını- temsil ederken Elma ise insanı ön plana çıkaran gelişmiş tarafını temsil ediyor. Arada çatışma var gibi gözükse de aslında ikisinin de istediği aynı şey; mutlu bir gelecek. “…insan kendini tanımazsa, kendini affetmeyi başaramaz. Kendini affetmezse zalimleşir, taşlaşır ve aynı şeyler defalarca yaşanır.” Yaşanan dünya ikilikler barındırıyor; bir tarafta kendine bir düzen kurmuş insanlar diğer tarafta bundan mahrum olanlar, tek tipleşmeye destek olan otoritenin bu düzeni kurmak ve korumak için nelere kalkıştığı acı bir şekilde karşımıza çıkıyor. Totaliter rejimlerde görülen ne varsa burada da görüyoruz; eskiden fikir düzeyinde dayatılan ne varsa burada teknoloji aracılığı ile bir silah haline dönüşüyor. Duyguların değil mantığın hüküm sürdüğü bir dünyada yaşıyor insanlar, aşk diye bir kavramın olması imkânsız, sevgisizliğin doğurduğu prototip canlılar neredeyse hepsi, itiraz etmeden söylenileni yapmanın, mutlu olmanın tek yolu olduğunu gösteren bir hayat çıkıyor karşımıza kitabı okurken. Yazar Meryem Gültabak senaristliğin de vermiş olduğu bir avantaj ile kurduğu sahneleri gözümüzün önünde canlanıyor, uzayda dünyanın etrafındaki insanlar bunların en dikkat çekici örneklerinden biri. Kitap zamanda atlamalar geri dönüşler ile ilerliyor, okurken dikkat gerektiriyor, bu durum aynı zamanda bir risk aslında; zamandan koparsanız tekrar toparlamak zor olabilir. Bütün İyiler Öldü romanı yazarın Aurora’nın İlk Öpücüğü ve İnsan Boşluktan İbaret kitaplarından sonra yayımlanan üçüncü romanı. Distopya türü ütopyaya nazaran karanlık bir tür özelliği gereği; her ne kadar umutsuzluk içerse de ben kendimi de bunun içine dahil ederek, bu türü yazanların umutsuz olmadığını düşünüyorum. Distopya bir uyarı aslında, bir rehber görevi görüyor; bunları yaparsanız bunlarla karşılaşır bunlara maruz kalırsınız diyor insanlara. Sevdiğim yazar Ingeborg Bachman bunu güzel özetliyor; “umudum olmasa asla yazamazdım.” BÜTÜN İYİLER ÖLDÜ Meryem Gültabak İthaki Yayınları, 2022 248 s.

  • "Önce kendini" sevemez insan. Sevmeye ötekinden, bilmeye kendinden başlar.

    Yatıyorum Bir Şey Diyor musun, ilişkilerin bir türlü oldurulamadığı, bireylerin birbirlerini tanıyamadığı, ilişki normlarının sürekli değiştiği günümüzde, ilişkisi olan ya da olmayan her okura ilişki kurmak ve sürdürmek adına rehberlik edecek zihin açıcı bir el kitabı. Klinik Psikolog Şule Öncü, yakınlık, tutku, bağlanma, aşk, ayrılık, aldatma, cinsellik, sosyal medya ve çevrimiçi ilişkiler, kadın/erkek olmak, ilişkilere zarar veren tutumlar başlıkları altında, "İlişki nedir, gerekli midir, bizi nasıl belirler, ilişkiden ve partnerden neler beklenebilir, yakınlık ya da ilişki sakınımı nasıl gelişir ve üstesinden nasıl gelinir?" sorularının yanıtlarını yalın, akıcı, derinlikli bir dille aktarırken, ilişkiyi belirleyen pek çok konuda okura önerilerde bulunuyor. Şule Öncü, Boğaziçi Üniversitesi Psikoloji bölümü mezunu klinik psikolog ve psikodramatisttir. Uzmanlık alanları; bireysel psikoterapi, çift ve aile terapisi, psikodrama grup terapisidir. Psikoterapinin yanı sıra 2011 yılından bu yana kendi tasarımı olan Sinematerapi Atölyeleri’ni yönetmektedir. İnsan doğasına dair ikilemleri konu alan ilk romanı Gertrude 2’ye nasıl bölündü? 2008’de; erkeklik-kadınlık halleri üzerine öykülerden oluşan ikinci kitabı Zaaf 2012’de; romantik ilişkiler hakkındaki psikoloji kitabı Yatıyorum Bir Şey Diyor musun? ilk olarak 2017’de yayımlanmıştır. Metinleri; Radikal gazetesi, Tempo dergisi, Psikeart, Psikesinema, Eşik Cini ve İZ dergilerinde yer almıştır YATIYORUM BİR ŞEY DİYOR MUSUN? Klinik Psikolog Şule Öncü Destek Yayınları, 2023 192 s.

  • Profil Kitap'ta Şubat

    Gül Alırım Gül Satarım’ın sevilen yazarı Yağız Gönüler’in ufuk açıcı yeni deneme kitabı Eşikte Beklemek, On Bir Yüzük: Başarının Ruhu, profesyonel basketbol tarihinde “en çok şampiyonluk kazanan antrenör” olarak tarihe geçen Phil Jackson’ın gerçek hikâyesi, Eleştirel Düşünmenin Yolları, fikri; muhataba açık, güçlü önermelerle ve çelişkiye yer vermeden iletmenin yollarını açıklayan, önemli bir eser... Eşikte Beklemek | Yağız Gönüler Gül Alırım Gül Satarım’ın sevilen yazarı Yağız Gönüler’in ufuk açıcı yeni deneme kitabı Eşikte Beklemek, şubat ayında Profil Kitap’ta! Gönüler yeni eserinde; beklemenin, üretmenin, “eşikte beklemenin” önemini ele alırken tarihin ve edebiyatın dehlizlerinde yol alıyor. Eleştirel Düşünmenin Yolları | Antony Flew Yanılmışım Tanrı Varmış isimli kitabıyla oldukça ilgi gören Antony Flew'nun eleştirel düşünmeye dair kaleme aldığı eseri Profil Kitap etiketiyle şubat ayında raflardaki yerini alıyor. Eleştirel Düşünmenin Yolları, fikri; muhataba açık, güçlü önermelerle ve çelişkiye yer vermeden iletmenin yollarını açıklayan, önemli bir eser... On Bir Yüzük: Başarının Ruhu | Phil Jackson & Hugh Delehanty Profil Kitap'ın merakla takip edilen spor kitaplığı On Bir Yüzük: Başarının Ruhu ile genişlemeye devam ediyor! Feyyaz Şahin'in çevirdiği On Bir Yüzük: Başarının Ruhu, profesyonel basketbol tarihinde “en çok şampiyonluk kazanan antrenör” olarak tarihe geçen Phil Jackson’ın gerçek hikâyesini konu alıyor.

  • Özgürlük Yolları Beat Kuşağı ve Kerouac

    Hasan Sezer yazdı: "Aradan geçen yüzyılların ardından, Kerouac’ın tek kalemde yazdığı Yolda eseri halen önemini korumakta, Beat’in umudu yürekleri çarptırmaktadır." Hasan Sezer Arayışın Çağında 1929 yılında başlayan, 1930 yılında toplumların neredeyse bütün kesimlerini etkisi altına alan büyük buhranının yıkıcı dinamiği altında ezilen insanlar özellikle Amerika kıtasında yollara dökülmüş, göçebelik benzeri bir yaşam biçimiyle, çalışma, çalışabilme, çalışıp yaşayabilme arzusuyla neredeyse kıtanın tamamını baştan sona gezmiştir. Fakirliği, açlığı ve sefaleti, vahşi kapitalizmin yarattığı piyasa koşullarının serbest bırakılma düşüncesi etrafında ortaya çıkan tahribatı sırtında taşımak mecburiyetiyle yaşama devam etmek zorunda olan, devam edebilmek için çırpınan yığınların bu durumu özellikle edebiyatın içine işlemiştir. Dönemin kültür üretimi söz konusu içler acısı durumu betimleyecek, gelecek nesillere taşıyacak ve kimi zaman ideolojik bir perspektifle yargılayacak yahut vahimliğin üzerini pembe bulut kümeleri örterek tarihi utancı saklayacak eserler sunmuş, dönemin sarsıcılığı bu eserlerle oldukça başarılı bir şekilde yansıtılmıştır. Bu noktada, özgürlük adı altında girişilen mücadelelerin, iki kutuplu dünyanın ideolojik mücadelesiyle, durmadan değişen, dönüşen ve geçmişten çok daha kopuk bir geleceğin peşinde ortaya çıkan uzay hülyasıyla süslenen döneme damga vuran akım Beat olmuştur. Tamamıyla doğal içgüdülerle, yaşamın çıplak gerçekliğini betimlemek isteyen, insanın kendini hapsettiği duvarları yıkıp geçen, yollara dökülen, unutulmuş, kaybedilmiş, katledilmiş doğaya yüzünü dönen Beat Kuşağı sanatın her bir noktasında kendine ifade gücü bulmuş ve geriye büyük bir miras bırakmıştır. Bu mirasın temelinde deneyimlerin ve arzularla örülü his ve düşünce dünyasının çırılçıplak yansıtılması kaçınılmaz bir sonuç olarak ortaya çıkmıştır. Huzur olarak adlandırılan ölüme koşulan yolculuklardan sıcak güneşin altında, sonsuz bir ovanın elinde avucunda uzanan iki insanın arzu yalımıyla kavuşumunun saf, katıksız betimine kadar varan; kasıkları basan ateşlerden, insanın içgüdüleriyle örülü, belleği ve benliği zorlayan her türlü anlatının, tabularla örülmüş kireçten duvarların, benimsenmiş alışkanlıkların ötesine geçip hayvanlaşan insanın temel dürtüsüne ilerleyen; belirli kültürel kalıpların küfür saydığı, aşağıladığı tutumları bir değer olarak benimseyen; yaşamak için yaşayan neslin, yaşamak için yollarda gezinen kuşağın kaleminden insan ve insana ait olan bütün yalınlığıyla aktarılmıştır. Söz konusu tutku diyalogları, cinsel anlatımlar ve deneyim aktarımları kuşağın benliğini anlamak açısından oldukça önemlidir. Bu dönemde edebi metinlerde tercih edilen kapalı anlatımlar yerini olabildiğine açık, kimilerince sapkınlık derecesinde sahici ve vurucu anlatımlara bırakmış, bu tercih kuşağın üretimlerinin çeşitli yasakların, eleştiri yağmurlarını andıran amansız saldırıların, karalama kampanyalarının hedefi haline gelmesine sebep olmuştur. Ancak bu saldırılar kuşağın doğru yolda ilerlediğine dair bir kanıt niteliği taşımış, yolun doğasına dönüşün, yaşam coşkusunun sarsılmaz dehlizlerine ilerleyişini engelleyememiştir. Kalıplaşmış toplumsal ahlaki değer sistematikleri, yaşam biçimleri ve kavrayış arzularına başkaldıran bu nesil, gençliğin ateşiyle birlikte bir döneme damgasını vurmuştur. Ayak sesleri ise bugün hâlâ duyulmaktadır. Beat’in Ruhu: Kerouac İşte, bu kuşağın, Beat’in isim babası ve bir nevi önderi Kerouac, 1922 yılında dünyaya gelmişti. Büyük Buhranı çok küçük yaşında yaşayan Kerouac’ın en büyük arzusu özgürlük vaadinin yerine getirilmesi, gittikçe sıkılaşan safların etkisinden kurtulmaktı. Babasını erken yaşta kaybeden ve annesine düşkünlüğüyle bilinen Kerouac spor bursuyla kaydolduğu üniversitesinde dikiş tutturamamış, üniversiteden ayrılarak kız arkadaşıyla birlikte yaşamaya başlamış ve Beat Kuşağı’nın temellerini birlikte atacağı insanlarla yaşamının bu hezimet dolu günlerinde tanışmıştır. Yolun peşinden yollara, çarkların, makinenin dişlilerinden uzağa, uçsuz ovalara uzana yollara çıkan Kerouac, yaşamını da bir yola benzetmiştir. Genç yaşta sirozdan ölmeden önce bir kültürün başatlığını yaşatmış ve geleceğe, nefessiz modernlerin çağında umudun, özgürlük yollarının meşalesini taşımıştır. Yaşamının izleğini kalemiyle bütünleştiren Kerouac, otobiyografik sayılabilecek eserleri kaleme alırken varoluş felsefesinin ve oryantalist etkilerin temsil bayrağını sırtlamış, doğallıkla ve dönemin çarpıcı anlatılarıyla ördüğü, alt metninde kıtanın kıvranan, sefalet içinde devinen, çırpınan insanlarını aktarmış, karanlığın içindeki milyonların sesine ses, gözüne kulak, kulağına iz, izine düş olmuş, bir başkaldırının öncüllüğünü yaşamış, yaşatmıştır. Çarpıklaşan sistemlerin ve vaat edilen özgürlük düşüncesinin pratikte yer almamasının, olabildiğine fakirliğin, olanca sefaletin ve baskıcı, yıldırıcı etkinin karşısında dimdik, sanki gök gök buluta kafa tutar gibi ayaklanmış atlılar Beat Kuşağı yolunda yürümüş, belki dünyayı değiştirememiş ancak nesillere, bana, sana ve ona büyük bir miras ve bir kurtuluş ümidi bırakmıştır. * Geçmişinden ders almış, dünün yollarını bugünün maceralarına katmış, bugünün sahanlığında yarının umut dolu düşlerini besleyen Beat temsilcisi Kerouac, sarsıntılı, hızlı ve kısa yaşantısının bir anında, 1947 yılında kendini yollarda bulmuştur. Bu yolların anlamı, dünün açlığında umutla çıkılan yollara da Ortadoğu ve Asya bilginlerinin antikten aldığı öğretilerle kuvvetlendirdiği kültürü oryantalist tutkularla besleyip kıtadan kıtaya yürümesini sağlayan, belki hor gören ancak etkilenen, doğunun bitmek tükenmek bilmeyen zenginliğinde düşünce dünyasını şekillendirme arzusuyla ortaya çıkan yollara da varmaktadır. Dönemi etkisi altına alan varoluşsal sorgulamaların, büyük sistem düşüncesinin, başkaldırmanın ve özgürlük aklının etkisi de yadsınamazdır. Bu yol, bu sonsuz yolculuk, bu anlamsız devinim, bu ruhuna tanrının armağan edildiği yol her bir perspektifin yorumuyla birbirinden oldukça farklı, sıra dışı anlamlara bürünerek zuhur etmiştir. Dolayısıyla Kerouac’ın bu yolu öğretici ve gösterici niteliklerden çok etkileyici, deneyim kazandıran özellikler barındırır. Söz konusu özellikler Kerouac’ın kitabını bir masanın başına geçip sayısız ruloyu birbirine tutturarak, nefes almadan, durmadan, duraksamadan, tamamıyla doğal bir güdüyle kaleme almasından kaynaklanır. Gezilen, görülen, hissedilen, yolların Yolda’sı, tarihi etkileyecek, belirli açılardan değiştirecek, bir kültürün, bir kültün yaratımını sağlayacak bu akım, işte böyle ortaya çıkmaktadır. Özgürlük Yolları ‘’Gökyüzü geniş, hayat kısa, hayaller sonsuzken yol özgürlüktü. Yol dostluktu, maceraydı; sonsuz olasılığın toplamı, yaşamın kaynağıydı.’’[1] Ve karanlık günlerin ışığında yola çıkan Kerouac, bu yolculuklarda yaşadığı hikayeleri kimi zaman çarptırarak kimi zaman apaçık gerçekliğiyle, yalın ve korkusuzca kaleme almış, pornografik ögeler için dirense de sonunda editörün ısrarlarına boyun eğerek, hem gerçek isimleri hem de bu nefessiz sahnelerin dinamiğini yumuşatarak yayımlamıştı. Ancak eser dünya çapında bir etki uyandırdığında herkesin aklında bu metnin orijinalinde ne gibi çılgınlar olduğu konusunda bir merak uyanmıştı, kitabın ellinci yılına özel orijinal rulo Yolda kültür tarihine kazındı. Onlarca karakterin boy gösterdiği eserde Kerouac anlatıcı olarak belirlediği, kendiyle özdeşleştirerek deneyimlerini, aforizmalarını paragraf aralarına dağıtmış, yaşadığı günlerin oldukça doğal bir anlatısını ortaya çıkarmıştır. Edebi titanlar anlatının belirli bir doğrultuda, belirli bir olay akışı ve benzer araçların kalıplaşmış kullanımı, derli toplu, istikrarlı ve kurallara uygun bir dil yapısı ve başlangıçtan sona doğru ilerleyen tek bir olay örgüsü, bu örgüye dolanan olaylarla şekillendirilmiş heyecan ve okuma arzusu uyandıran, okuyucuyu içine çeken ve ona kimi zaman yön veren, kimi zaman eğiten, ona yol gösteren bir metnin doğruluğu üzerinde anlaşmış gözükse de Kerouac, bu anlaşmaların birçoğunu yok sayarak yeraltı adıyla dışlanmaya itilen bir türün sınırlarını zorlamış, dil birliğini, dil kurallarının gölgesini, alışılagelmiş dil kalıplarını yıkarak, aradığı ve deneyimlediği, makineleşen toplumların arasından sıyrılarak hedeflediği, arzuladığı bohemin yansıması olacak, olağanın, örgünün neredeyse en yakın aynası haline gelecek bir eser ortaya koymuştur. Dolayısıyla ne okuyucu kaygısı gütmüş ne de belirli bir sistematik ile kurmacayı zorlayarak doğallıktan çıkan bir itici güç aygıtı oluşturmuştur. Böylece dönemin analizini de doğal bir şekilde yansıtarak, gençlikte, toplumun belirli kesimlerinde başkaldırının kıvılcımlarıyla donatılmış bohemin sokak aralarında, yeraltında isyanın etkisini kuvvetlendirdiğini keşfetmiştir. Bu keşif Kerouac’ın ve Beat’in dayanak noktası olmuş, büyük toplumsal uyanışlara gidecek yolun ilk kilometresi aşılmıştır. Mücadele arayışından çok daha farklı bir perspektifle yaşama duyulan özlemle, yaşama duyulan sevgiyle, yaşama duyulan arzuyla açıklanabilecek, yaşamı yeniden kazanma, onu, o kısa anın ve anların bütünlüğünü sağlayan, o kısa anlardan ötesi olamayacak yaşamın harcanmasından korkan, onun zevklerini, onun güzelliğini kaçırmaktan korkan bir neslin çığlığı olarak tarihe geçmiştir. Bu çığlık dönemin üst akıllarının dayatmasının aksine gerçekçidir, gençlik ateşi olarak adlandırılan bu hareket entelektüel birikim ve bilgi fetişizminin, toplumların kavradığı cinsiyet ayrımlarının, baskı araçlarının ve endüstrinin yargılayıcı dayatmasının ardında, bir ovada, yemyeşil bir vadide, doğada, imparatorlara yaraşır düzlüklerin kan kokusundan arınmış koynunda, orada, uzakta bir yaşamın, doğal ile örülü, doğal ile kutsanmış, doğal ile çeşitlenmiş ve üremiş yaşamın, doğa ile bir yaşamın peşinden, hayalin düsturundan ibarettir. Öyledir ki, bu olağan çığlık, bu olağan düstur nesilleri etkisi altına almış, beklenmedik bir isyanın fitili olmuştur. Aradan geçen yüzyılların ardından, Kerouac’ın tek kalemde yazdığı Yolda eseri halen önemini korumakta, Beat’in umudu yürekleri çarptırmaktadır. Yeryüzünün birçok noktasında karşılık bulan, bir akımdan kültüre everilen, Bob Dylan’ından William S. Burroughs’a, Yolda’dan Zen Kaçıkları’na uzanan Beat’in, bir kuşağın, yolun coşkunluğu, arayışın ısrarı, dinamizmi aramızda, kuşağın mirası estetiğin, sanatın ve özellikle edebiyatın sınırsızlığını gözler önüne sermektedir. YOLDA Jack Kerouac Siren Yayınları, 2016 360 s.

  • Aklında tuhaf soruları bulunan çocuklar için delidolu ciddilik vakti!

    Mavisel Yener'in, sözcükleri uykudan uyandırıp onları keyifli bir düşünme oyununda buluşturduğu Aklımda Tuhaf Sorular; hayata dair merak uyandırıcı, sorgulatan, felsefi yönü ağır basan konuları odağına alan bir denemeler toplamı. Denemenin özgür bir yazı türü olduğunu göstermek amacıyla hazırlanan kitap, çocukları türün incelikleriyle tanıştırmakla kalmıyor aynı zamanda deneme yazmak ve başka denemeler okumak için de heveslendiriyor. Yazarın denemelerinde gündeme getirdiği sorular genç zihinleri önyargılardan uzaklaştırıp, ''Acaba'', ''Belki'', ''Şöyle de olabilir'' gibi değişik düşüncelere yönlendirirken; içlerindeki araştırmacı ruhu da açığa çıkarıyor. İnsanlarla sümüklü böceklerin ortak yanı nedir? Sanal dünyanın bize sunduğu bilgiler ne kadar güvenli? İçinde yaşadığımız yüzyılın baskın bir kokusu var mı? Kalemlerle insanları birbirinden ayıran en önemli özellik ne? İsimlerimiz midir bizi biz yapan? Sahi, ne zaman gerçek ihtiyaç ile sahte ihtiyacı ayırt edemeyecek kadar düşünce yoksunu olduk biz? Eyvah, yoksa son yıllardaki espriler çabuk mu bayatlıyor? Aklımızdaki ve aklınızdaki nice ''tuhaf'' soruya açıklık getiren bu delidolu kitap; yaşama sanatından bilim ve teknolojiye, dil bilincinden hayvanlar âlemine uzanarak içinde yaşadığımız dünyaya dair gündemin ve güncelin nabzını tutan paylaşımlarda bulunuyor. Deneme türünün kendilerine çok benzediğini fark eden çocuklar, Mavisel Yener'in incelikli gülmece üslubundan aldıkları cesaretle, özgürce ''deneyebilmenin'' tadına varıyor; duygu ve düşüncelerini sözcüklerle ifade edebilmenin getirdiği rahatlama hissiyle soru sormanın sınırsızlığını keşfediyor. Kim demiş deneme ciddi bir yazı türüdür diye? Yazının efendilerinden Nermi Uygur'a göre deneme ''Delidolu ciddilik,'' demek. Eh, zaten kim sevmez ki delidolu ciddilikleri? Mavisel Yener 1984'te Ege Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesinden mezun oldu. Edebiyatın farklı türlerinde 150'den fazla kitabı olan yazar, hayatını çocuk ve gençlik edebiyatına adayarak nitelikli eserler kazandırmayı hedefledi. Öykü, masal ve şiirleri ilköğretim ders kitaplarında yer aldı. Eserleri, T.C. Kültür Bakanlığı TEDA Projesi kapsamında başka dillere de çevrildi, yapıtları dünya çocuklarıyla buluştu. Eserleri birçok ödüle değer görülen yazar, 2003 Tudem Edebiyat Yarışması Birincilik Ödülünü de kazanmıştır. 2018 Hans Christian Andersen Ödülü; 2022 ve 2023 Uluslararası Astrid Lindgren Anma Ödülüne (ALMA) Türkiye Adayı olarak gösterilmiştir. AKLIMDA TUHAF SORULAR Mavisel Yener Tudem Yayınları, 2023 Resimleyen: Kaan Kayhan Atik 80 s.

  • 16. Metin Altıok Şiir Ödülü için başvurular başladı!

    Bu yıl 16’ncısı verilecek olan Metin Altıok Şiir Ödülü için başvurular başladı. 2022 yılında yayımlanmış şiir kitaplarınızı 9 kopya olarak iletişim bilgileriyle birlikte Kırmızı Kedi Yayınevi adresine gönderilecek. Son başvuru tarihi: 20 Şubat 2023. Kırmızı Kedi Yayınevi olarak Zeynep Altıok ile birlikte şair Metin Altıok’un anısına düzenlediği Metin Altıok Şiir Ödülü için başvurular başladı. Adaylar, 20 Şubat 2023 tarihine kadar 2022 yılı içerisinde yayımlanmış şiir kitaplarını 9 kopya olarak iletişim bilgileriyle birlikte Kırmızı Kedi Yayınevi’ne göndererek başvurularını yapabilirler. Ödülün veriliş yeri ve tarihi daha sonra açıklanacaktır. SEÇİCİ KURUL: Doğan Hızlan, Hilmi Yavuz, Eray Canberk, Ali Cengizkan, Haydar Ergülen, Şükrü Erbaş ve geçen yıl yitirdiğimiz şair Salih Bolat’ın yerine yazar Latife Tekin eklenmiştir. Adres: Kırmızı Kedi Yayınevi Ömer Avni Mahallesi, Emektar Sokak No:18 Gümüşsuyu Beyoğlu/İstanbul (0212) 244 89 82

  • Öykü: Kırk Adım

    "...mutluluk kahkahaları gelip pencereme yapışıyor. İçeri alacak değilim. Cama yapışan kar taneleriyle beraber aşağı kayışlarını izliyorum." Deniz Koloş Depresyon. En yakın dostum. Beni hiç yalnız bırakmaz. Sıkı sıkı sarılır, kucaklar. İçtendir. Hep yanımda, hep benimle. Kötü günde ve daha kötü günde. Hep şurada, cam kenarındaki koltuğumda. Üzerinde ben yokken uzaktan baksanız bedenimin tüm kıvrımlarını, ağırlık merkezimi görüp, kilomu bile tahmin edebilirsiniz. Son bir yıldır iyice zayıfladığım için aslında bir yıl önceki kilomu demeliyim belki. Koltuğu iyi ki zamanında camın önüne yerleştirmişim, gün dönümlerini fark edebiliyorum böylece. Bunun dışında dışarısıyla pek bir ilgim yok. Üst katta dairem. Otururken camdan caddeyi görmek mümkün değil. Ben de ayağa kalkacak değilim. Vücudumun üst kısmını doğrultmam bile mucize. Zaten o da her zaman olmuyor. Çoğunlukla yatay pozisyondayım. Sol tarafımda, genelde. O taraf uyuşunca sırt üstü, bazen de yüz üstü. Dönmek bile efor. Oysa benim nefes almaya bile üşendiğim oluyor. En ufak bir hareket etme isteği yok içimde. Bu yüzden gerçekten uyuşmadıkça pek hareket etmiyorum. Başımın altındaki yeşil yastık dümdüz oldu. Kadife olduğu için kışın iyi ama yazın çok sıcak. Yakıyor yanağımı. En çok da sol yanağımı. Uyurken ağzımdan akan suyun lekeleri de var üzerinde. Şu anda yarı açık-yarı kapalı gözlerimin önündeler görüyorum. Elbette değiştirecek değilim. Kapı çaldı. Gözlerimi tamamen açmakta zorlandım. Israrla çalıyor. Yastığımdan biraz ayrıldım. Kapıya doğru uzattım dikkatimi. Çalıyor hala. Ne sipariş verdim ne de ziyarete gelecek biri var. Ölü numarası yaparsam bir iki kez çalar ve gider. Hayati ihtiyaçlarımı nasıl karşılıyorum merak etmişsinizdir. Bazı günler yatmak yerine oturabiliyorum, ki bu büyük baya büyük bir şey. Kötü günlerim dediğim, öyle günlerde sipariş veriyorum. Camdan sarkıttığım sepete koyuyorlar ve işlem tamam. Az efor, çok iş. Bu laf böyle durumlar için söylenmiyor galiba. Neyse. Mecbur kalmadıkça kalkmıyorum. Bozulmayacak yiyecekler alıyorum. Önümdeki sehpaya diziyorum. Pek iştahım yok, söylemiş miydim? Unutuyorum artık. Elimi koltuğun kenarından uzattığımda yakalayabileceğim küçük bir şişe su var yakınımda. Ona pek dokunmuyorum. Çişim gelmesin diye sıvı almayı bıraktım. Benim durumum da en zor şeylerden biri tuvalet ihtiyacı tahmin edersiniz. Tüm gün bir şey yemediğim de oluyor, biraz cipsle güne başlayıp bitirdiğim de. Acıkır gibi olursam ayağımı sehpaya uzatıp cips paketini kendime çekerim. Bazen düşer. O gün bir şey yemem. Eğilip alacak değilim. Uyandıktan sonra yastığımın altındaki kumandamı alıp, tekrar başımı yastığa gömerim. Ekranda ne oynuyorsa ona bakıyorum. Bu konuda ayırt edici değilim. Sadece bakıyorum. Ses olsun. Bazen tüm gün böyle geçiyor. Güneş batıyor. Hava kararıyor. Televizyonun ışığı yetiyor tekrar uyumam için. Zil ısrarla, tekrar tekrar tekrar çalıyor. Kısa dokunuşlardan uzunlara geçti. Kapıdaki her kimse kendini unutturmamakta kararlı. Parmağını ayırmıyor zilden. Bu ısrarı hafif doğrulmama sebep oldu. Hâlâ ölü numarasında kararlıyım. Bazı günler cam kenarında olmanın bir anlamı oluyor. Şimdiki gibi azıcık doğrulup, yeşil kadife yastığımı camla kafamın arasına koyacak bir miktar enerjim olabiliyor. Caddeyi göremediğim için, duyma yetim gelişti. Mesela uzun ardı arkası kesilmeyen kornalar, trafik sıkışık demek. Bazen uzun küfürler duyuyorum. Birileri araçlarından inip, itişiyorlar. Karlı günlerde çocuk sesleri geliyor. Okulların tatil olmasından kaynaklanan mutluluk kahkahaları gelip pencereme yapışıyor. İçeri alacak değilim. Cama yapışan kar taneleriyle beraber aşağı kayışlarını izliyorum. Camın önünde bir palmiye ağacı var. Gittikçe uzadı. Kalın ve uzun dikenlere benziyor yaprakları. Arkasında, uzakta, nereden yükseldiğini göremediğim bir bayrak. Kocaman, göğün ortasında. Bazı günler eteklerini savuran bir dansçı gibi. İçe dışa içe dışa. Ya da elini tutsun diye sevgilisine uzatan bir ergen, titrek. Zır. Zır. Zır. Kafamın içinde yankılanıyor. Zır. Zır. Zır. Açmayacağım işte. Anlasana açmayacağım. Sus artık. Zır. Zır. Zır. Ellerimle kulaklarımı kapıyorum. Bayrağa bakıyorum. Karşısına geçmeyi hayal ediyorum. Dalgalandıkça yüzüme dokunsun. Sakinleştirsin kafamın içini. Yumuşacık, sevgi dolu biri gibi, okşasın yanağımı. Yumuşacık olduğunu hayal ediyorum kumaşın. Olmasa böyle rahat salınamaz. Palmiye ise hemen camın dibinde. Çok sert. Kavga eder gibi kendisiyle. Rüzgârdan birbirine geçen yapraklarının sesini duyabiliyorum. Ne eğiliyor ne bükülüyorlar. Bu dik duruşu izlemesi bile yorucu. Birbirlerine geçiyorlar. Geçtikçe ayrılmaz oluyorlar. Birbirlerine çarpa çarpa bir arada kalıyorlar. Kuşlar bile konmuyor üzerine. Onlar bile biliyor orda tutunacak bir yer olmadığını. Palmiyenin çaprazında boş bir apartman var. En sevdiğim manzara o. Beton bina, beyaz pencere çerçeveleri, cam yok. İçinin boşluğu dışına yansıyor. Benim gibi. Kapalı havalarda yüzüme rastlıyorum ara ara, pencerenin camında. Göz bebeklerim falan boş. Yüzümde üzgün bir ifade. Niye bu kadar üzgünüm merak mı ettiniz. Bu soruyu çok duydum. Tüm ilişkimi kesmeden önce, etrafımdaki tüm insanlardan. Önceleri düzelsin istedim. Tedaviler falan. Sonra bıraktım. Ve rahatladım. Üzgünüm ve içimde bir boşluk hissi var. Sebebini de bilmiyorum. Oldum olası böyleyimdir aslında. Öyle boşum ki belki de iç organım falan yoktur diye düşünürdüm çocukken. İçine kapalı derlerdi, toplumla uyumsuz. Oysa içime kapanacak kadar bile enerjim yoktu. Artık çabalamıyorum. Çabalamamanın güzel tarafları var. Kollarım hafif mesela. Kafam hafif. Dudaklarım büzülü, çenem yukarı çekili. Hep bir yarı uyku hali. Kafamı kaldıramadığım günler oluyor bazen. İşte onlar zor. Zil susmuyor. Bu kadar inat edilecek ne olabilir? Tamam. Sen kazandın. Toplayıp oturmaktan, artık açılmakta zorlanan dizlerim ayağa kalkmayı denememe şaşırdılar. Onları da üzmüş olmalıyım ki çıt diye bir ses çıkardılar. Başka kimi mi üzdüm? Kendimi. Bunu şimdi konuşmak istemiyorum. Ayağa kalktım ama önümdeki sehpayı aşıp antreye ve oradan da kapıya yol uzun. Normal insan adımıyla on, benimkilerle otuzu bulur. Sonra bedenimi kapıya yaslayıp, gözümü deliğe dayayacağım. Büyük efor. Önce bekledim. Yani benim için normal olan buydu şimdiye kadar söylediklerimi dinlediyseniz. Sonra büyük bir dirayetle kapıya varmayı başardığımda, sustu. Evet evet sustu. Delikten baktım, kimse yoktu. Sanki hiç çalmamış gibiydi. Biraz enerjim olsa gülerdim. Kafamı güçlükle çevirdim. Şimdi bakınca canım koltuğum çok uzakta kaldı. Otuz adımda kapıya vardıysam tuvalete de gidebilirim. Kapıdan tuvalete en az kırk adım. Yavaş yavaş. Acele etmeden. Belki mutfağa uğrayıp soğuk su bile içebilirim. Kırk adım… Bacaklarım daha fazla dayanamadı, olduğum yere çöktüm. Ellerim ve zaman zaman da dirseklerimin desteğiyle adeta bombardımanda mevzi değiştiren bir asker gibi süründüm. Başımı yastığa gömdüm. Yeşil kadife yastığıma. Koltuğumdan o kadar ayrı kalamam hem. Su içersem de çişim gelir. Gelmesin.

bottom of page