top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • İnsanın bedeniyle birlikte bilincinin de gömülüyor olması büyük trajedi

    Mehmet Fatih Özbey, ikinci öykü kitabı Abrakadabra ile tekrar selamlıyor okuru. Ölümü işitenlerle kuşdili bilenler, geçmişini satanlarla düşle cebelleşenler, hayal işportacılarıyla kendi yolunu gözleyenler, kavanozda mevsim taşıyanlarla bıçkın delikanlılar, uğursuz baykuşlarla tuhaf yazılımcılar, beceriksiz lamba cinleriyle bir hayale not bırakanlar var Abrakadabra’da. “Ara sıra ne konuşmuşuz diye dönüp o sayfalara bakarım. Her defasında kendimi sınırını bilmediğim bir hafızanın içinde kaybolmuşken bulurum. Neden kaybolurum? Bilmediğim sokakların ya da insanların arasında kaldım diye mi? Yoksa toprağın altına sakladığımız bilinç, insanlık yerine intikamını benden alıyor, oyunlar oynuyor diye mi? Kim bilir, belki de sadece yön bilgim zayıf olduğu içindir. Ama şu da bir gerçek, insanın bedeniyle birlikte bilincinin de gömülüyor olması büyük trajedi.” Ses, kendini göstermek için binbir yol bulur, yaşamı da uçuşu da yeniden biçimlendirir. Duvara çarpıp vapurda hayal de satar dükkânda hatıra da. Bazen kavanoza dolup yazı getirir, bazen baykuş gibi ölümle kavilleşir. Ses, yalnız burası için değil, bu dünyadan diğerine, bir ağızdan diğer ağza sıçrar durur. “Dile benden ne dilersen!” çağrısıyla elini ayağını birbirine dolaştırır insanın, “Buz gibi soğuk sudan içen!” diye dile dökülüp hayata döndürür, fotoğrafını çekerek alıp götürür sonra. Ses değil sanki, içi büyü dolu bir yük gemisi. ABRAKADABRA Mehmet Fatih Özbey İthaki Yayınları, 2022 Tür: Öykü

  • Edebiyat incelemelerinin 20. yüzyılda katettiği yola dair açık seçik bir panorama

    Bir metni edebi metin yapan nedir? Eserin anlamı yazarın tekelinde midir? Kurmaca gerçekliği taklit mi eder? Okurun metinde yeri var mıdır? Üslubu meydana getiren nedir? Bir eseri anlamak için muhakkak yazıldığı bağlamı bilmek mi gerekir? Evrensel edebi değerler var mıdır? Teorinin Cini bu kilit sorular etrafına kurulmuş bir kitap. Amacı modern edebiyat teorisinin, özellikle de Fransız yapısalcılığının bu konulardaki temel tezlerini “sağduyu”yla, yani edebiyat konusunda sahip olduğumuz yaygın fikirlerle karşı karşıya getirmek, çarpıştırmak, bu şekilde teoriyi eleştirmek ve sonunda hem teorinin hem sağduyunun hakkını vermek. Kitap edebiyat teorisinin, dolayısıyla da edebiyat incelemelerinin 20. yüzyılda katettiği yola dair açık seçik bir panorama da sunuyor. Antoine Compagnon 1950’de Brüksel’de doğmuş Fransız eleştirmen ve yazar. Mühendislik eğitimi gördükten sonra edebiyat alanında çalışmaya başladı. Roland Barthes ve Julia Kristeva’nın öğrencisi oldu. Fransa, ABD ve İngiltere’de çeşitli üniversitelerde çalıştıktan sonra Sorbonne’da profesör oldu. Collège de France’a seçildi ve “Modern ve Çağdaş Fransız Edebiyatı” kürsüsünde dersler verdi. 2022’de Fransız Akademisi’ne seçildi. Başlıca eserleri arasında Les Cinq Paradoxes de la modernité (Modernliğin Beş Paradoksu, 1990), Les Antimodernes: de Joseph de Maistre à Roland Barthes (Modernliğe Karşı Olanlar: Joseph de Maistre’den Roland Barthes’a, 2005), Montaigne’le Bir Yaz (YKY, 2015), Les Chiffonniers de Paris (Paris’in Paçavracıları, 2015) sayılabilir. TEORİNİN CİNİ Antoine Compagnon Metis Kitap, 2022 Çeviri: Savaş Kılıç 280 s.

  • Öykü: Usanmanın online hâli

    "Birileri gözümün önündeki çırılçıplak 'doğru'yu istediği gibi eğriltiyor ve biz 'demek ki bizim bildiğimiz gibi değilmiş' avuntusuyla mağaramızda gölgelerle yaşamaya devam ediyoruz." Sinan Şuekinci “Sesim geliyor mu arkadaşlar,” diye başladım yine karşımdaki ekranın canlı bir varlık olduğunu imgeleyerek. Gelen herhangi bir ses yok. Sokrates öğrencilerine, “seni görebilmem için bir şeyler söyle,” dermiş. Söylesem mi acaba, belki bir ses duyarım. Tık yok! Mikrofonun üzerinde olumsuzluğu hatırlatan o çizgi. Aklımda şu soru var: Acaba bir insandan diğerine ulaşmak zorlaşıyor muydu? Yoksa pandemiden kaynaklanan geçici bir durum mu, bilemiyorum. Yok yok hemen karamsarlığa düşmemeliyim, "toplumsal hayvan" düsturuna uygun bir vakurlukla insan diğer insanla vardır demeliyim! Hadi kendimi kandırdım diyelim ama nereye kadar. Sözgelimi neden herkes selam sabah vermekten imtina ediyor sorusu zihnimde zonkladıkça kendimi kandırma sürem çabucak tükeniyor. Ha sorarım size, selam sabaha, merhabaya, kolay gelsine ne oldu arkadaş! Belki de korkuyor insan, “sana ne ulan benim halimden,” cümlesini duymaktan, kafasını sağa sola sallayıp ama seni hiç sallamamasından… Siniyoruz o sebepten. At gözlüğü takmışçasına sadece önümüze bakıyoruz, etrafımızdan bi haber… “Arkadaşlar sesim gelmiyor mu?” Ekranda bir elin parmaklarını geçmeyen isimlerin sıralandığı listede hiçbir kıpırtı yok yine. Mikrofon simgelerinin üzeri çizili. Ne bileyim belki de içimize gömülmeyi bu yaşta sezinliyor insanoğlu, böyle kayıtsız olmayı… Sonrası ise bilindik hikaye; çalış diyecek birileri çalışacaksın, kazan diyecek birileri kazanacaksın kaybetmenin büyük bir günah olduğunu zihnimize nakşederek, en son tüket diyecek birileri ve insanlığını dirhem dirhem tüketeceksin! Bu çark mı gömmüştü yoksa insanı bu derin boşluğa. Neler zırvalıyorum yine böyle, insandan umut kesilmez, işte o kadar! Kesilmez ama ya bunca acının, kanın ve eksilmenin karşısındaki duyarsızlığa ne demeli! Bir kadın öldürülür; su testisi su yolunda kırılır, bir çocuk çalıştığı inşaattan düşüp ölür; bu işin doğasında var diyerek kendi utancımıza gömülmüyor muyuz? Birileri gözümün önündeki çırılçıplak "doğru"yu istediği gibi eğriltiyor ve biz "demek ki bizim bildiğimiz gibi değilmiş" avuntusuyla mağaramızda gölgelerle yaşamaya devam ediyoruz. Doğru dediğimiz doğurganı parçalamak bu kadar kolay mı olmalıydı, sorarım size? Siz kimsiniz ya da ben onu da bilmiyorum. Neyse, sabah sabah mağaranın dışına çıkanın gördüğü güneşten gözünü kamaştırmasından başka bir şey değil benimki. “Hayat akıp gidiyor işte,” mi demeliyim? Yoksa "zamanın ruhu" diyerek soluk alıp vermeye devam mı etmeli, bilemiyorum. Kırmızı çizgi var tüm mikrofonlarda. Bu zihnimin allak bulaklığı da nereden çıktı; insan olmanın o kadim cezası mı diyelim, tam da bu yüzden yarım kalmanın ablaklığı mı diyelim, elmayı yiyenin değil de sonrakilerin biteviye çekeceği ceza mı diyelim! Usandım diyeceğim ama, mücadeleyi her zaman yaşamın panzehiri kabul eden bana yakışır mı? Sınıfta başını sağa sola sallyarak her şeyi bilen edasıyla anlatıp duran bir hocanın öyle pes etmesi de neymiş! Böyle düşünce adacıklarında suya düşmeden zıplarken kendi mikrofonumun üzerini çizmek geldi aklıma. Karşılıklı susalım o zaman. Ohh rahatladım şimdi! O halde usandığım şeyleri şimdi şu bizi kandıran ekrana sessizce mırıldanabilirim. Usandım, samimiyetsizlikten usandım, kimseye güvenememekten usandım, her şeyin aleni olmasına karşın kimsenin aldırış etmemesinden usandım, boş ekranlardaki sahte gülüşlerden usandım, betonlaşmaktan usandım, birinin hakkımda ne düşündüğünü düşünmekten usandım, çocukların gülen gözlerine bakınca onları kötü bir geleceğin beklediğini hayal etmekten usandım, geçmiş ile gelecek arasında kalıp anı kaçırmaktan usandım, ölümlerden hele ki zamansız olanlarından usandım, doğaya ait olamamaktan usandım, hesap yapmaktan usandım sonra borçlanmaktan, kimsesiz kimsesiz içine ağlamaktan usandım, bir de delice yağan kardan sonra güneşin bu güzelliği vıcık vıcık etmesinden usandım. Usandım. Usan… Zihnimin ampulu patlak karanlık odasındaki ıvır zıvırı dışarıya atmak, ne güzel! Ben bu ruh halimle Anadolu Bilgeliği konusunu nasıl anlatayım şimdi! “Sevelim sevilelim bu dünya kimseye kalmaz.” Yok olmaz bu modda değilim. Mikrofonun çizgisini kaldırdım: “Gençler dersimizi başka bir güne erteliyorum.” En iyisi bir termos çay yapayım, sonra doğanın kucağına…

  • Jip ile Janneke Türkiye'de genç okurlarla buluşuyor!

    Andersen ödüllü Annie M.G. Schmidt'i dünya çapında üne kavuşturan Jip ile Janneke'nin arkadaşlığa ve birlikte oynamaya dair bu neşeli öykülerine Fiep Westendorp'un unutulmaz siyah-beyaz çizimleri eşlik ediyor. Jip ile Janneke beraber oynamaya bayılırlar. Beraber saklambaç oynar, salıncakta sallanır, su birikintilerinin üstüne zıplarlar. Janneke'ye yeni bir top alındığında, Jip futbol oynamak ister, hem de içeride, oturma odasında! Eh, her şeyi kırıp dökmeseler bari... Jip yeni komşusu Janneke'yi çitteki delikten ilk gördüğü andan itibaren ikili birlikte oynamaya başlar ve kısa sürede birbirlerinin en iyi arkadaşı olurlar. Janneke hasta olduğunda Jip hemen ziyaretine gelir. Jip yemeğini bitiremeyince Janneke bir numara icat edip ona yardım eder. Arada bir tartışsalar da çabucak barışırlar çünkü en iyi arkadaş olmak böyle bir şeydir! Annie M.G. Schmidt 1911 yılında, Hollanda'da Kapelle adlı küçük bir köyde doğan yazar çocukluk döneminde içine düştüğü yalnızlık ve mutsuzluk duygularıyla çocuk kitapları okuyarak baş etmeye çalıştı. İlk şiirlerini 14 yaşında yazdı, ancak yazar olarak adını, İkinci Dünya Savaşından sonra arşiv bölümünde çalışmaya başladığı Het Parool gazetesinde yayımlanan şiirleri ve yazılarıyla, 1950'li yıllarda duyurmaya başladı. Beş kitaplık dizisi Jip en Janneke (1963-1965), Gümüş Kalem Ödülü'ne değer görülen Minoes ile Pulk Van de Petteflet ve Altın Kalem Ödülü'ne layık bulunan Otje (1980) en çok bilinen yapıtları arasında. Ülkesinde 1964 Çocuk ve Gençlik Kitapları Devlet Ödülü, 1988 CPNB Halk Ödülü ve CPNB Çocuk ve Gençlik Kitapları Halk Ödülü ile onurlandırılan Annie M. G. Scmidt, 1988 yılında çocuk edebiyatı alanında dünyanın en önemli ödülü sayılan Hans Christian Andersen Ödülü'nü, Astrid Lindgren'in elinden aldı. Schmidt 1995 yılında hayata veda etti. Kitap I: JİP İLE JANNAKE - BERABER OYNAYALIM MI? Kitap II: JİP İLE JANNAKE - SONSUZA DEK ARKADAŞ Annie M.G. Schmidt Can Çocuk Yayınları, 2022 Çeviri: Mustafa Özen Resimleyen: Fiep Westendorp Tür: Öykü Yaş aralığı: 5, 6, 7 + 136 s.

  • Doğu Batı Dergisinin 101. sayısı çıktı!

    Üç ayda bir yayımlanan Doğu Batı Dergisinin 101. sayısı "Klasik Dünya Şiiri" başlığı ile çıktı. KLASİK DÜNYA ŞİİRİ Yücel Kayıran Poetikanın Doğuşu, Şiirin Neliği ve İnsanın Poetik Yalnızlığı Ebubekir Eroğlu Yeniden Muhayyile; Yeniden Işıldama ANTİK DÜNYA ŞİİRİ Erman Gören Homeros: Akdeniz’de Şiirle(ş)menin İlk Halleri Mehmet Yaşın “İlk Kadın Filozof” Olarak Sapfo’nun Şiiri Alova Antikçağ Anadolusu’ndan Üç İambos Şairi Asuman Coşkun Abuagla Latin Şiiri ve Publius Ovidius Naso Ahmet Soysal Eski Sözcüklerde Kalan Tansu Açık Batının Kurucu Metni Olarak Homeros Destanları 1 DÜNYA ŞİİRİNİN VÜCUDU Nimet Yıldırım Firdevsî ve Şahnâme Korhan Kaya Eski Hint Şiirine Bir Örnek: Şair Cayadeva ve Eseri Gītagovinda Oğuz Demiralp Trubadurlar Efe Murad Ömer Hayyâm: Bilinemezci Bir Feylesûfun Şair Olarak İcâdı Bülent Ayyıldız Bir Kanon Oluşturmak: Dante Alighieri Furkan Öztürk İskendernâme’de Osmanlı Centilmenlik (Adab) ve İşret Kültürü Leylâ Çapan Chaucer’ın İzinde Hanife Koncu Zamanın Öte Yakasına Geçen Bir Şair: Fuzûlî Fahri Öz Metafizik Şiir: 17. Yüzyıl Donne Ekolü Fahri Öz Shakespeare: Sone Sanatı Nagehan Uçan Eke Klasik Türk Şiirinde Bir Devir Üslubu: Sebk-i Hindî Mücahit Bilici Xanî’nin Agon’u Pınar Aka Goethe ve Dünya Edebiyatı Tasavvuru

  • Ölümünün 50. Yıldönümünde Arkadaş Z. Özger 2023 Şiir Ödülü

    Bu yıl Arkadaş Z. Özger Şiir Ödülü’nün yirmi sekizincisi veriliyor. Bugüne kadar şiir kitabı yayımlanmamış şairlerin aday olabilecekleri Ödül için son başvuru tarihi 15 Mart 2023. Başvuru Koşulları: Adayların; kitap bütünlüğü taşıyan, basıma hazır şiirlerinden oluşturacakları, adres, telefon, email ve özgeçmişlerini de içeren dosyayı; a) Pdf formatında olmak kaydıyla mayisyayin@yahoo.com.tr adresine maille, ya da b) Altı adet çoğaltılmış olarak Mayıs Yayınları’nın Sakarya Cad. Özkanlar 35 Apt. A Blok, No: 36 / 20, Manavkuyu, Bayraklı – İzmir adresindeki Ödül sekreterliğine, kargo ya da taahhütlü posta ile göndermeleri veya elden teslim etmeleri gerekiyor. Mayıs Yayınları yetkilileri, Ödül alacak dosyayı 2023 yılı içinde, telif karşılığını ödeyerek kitap halinde yayımlayacaklarını açıkladılar. Özger’in ölümünün 50. yıldönümünde, 06 Mayıs 2023 tarihinde verilecek Ödülün seçici kurulu Orhan Alkaya, Gökhan Arslan, Suat Çelebi, Öztekin Düzgün, Zeynep Köylü ve Hakan R. Temiz‘den oluşuyor. Ayrıntılı bilgi : 0.232.348 71 91 www.mayisyayinlari.com

  • Sağlıklı Bebeğin İlk 1000 Günü

    Bebeklerde ve çocuklarda alerji giderek yaygınlaşıyor. Aileler tedirginlikle çocuklarının alerjlerine çare bulmaya çalışıyor. Peki ya alerjileri önlemenin bir yolu varsa? Yaşamın ilk 1000 gününde bebeğinizin geleceğini değiştirmek mümkünse? Klinik gastoentorolog ve kıdemli öğretim üyesi Dr. Vincent Ho, Sağlıklı Bebeğin İlk 1000 Günü'nde bağırsak sağlığı ve alerjiler arasındaki ilişkiyi ayrıntılarıyla incelerken, hamilelikten doğuma, emzirme döneminden katı gıdaya geçişe kadar alerjileri önlemek ve bebeğinizin bağışıklık sistemini güçlendirmek için atabileceğiniz adımları açıklıyor. Baş etme yöntemleri, tedavi stratejileri, bebeğinizin yaşamı boyunca sağlıklı bir bağırsağa sahip olabilmesi için öneriler ve yaygın gıda alerjilerini önlemeye yönelik bebeğinize uygun dokuz haftalık bir beslenme planı sunuyor. Alerjilere bakış açınızı değiştirmek için ilk adımı kılavuz niteliğindeki bu kitapla atın. Bebeğiniz daha dünyaya gelmeden bağırsak sağlığını güçlendirin ve yaşam kalitesini yükseltin. Alerjiler kâbusunuz olmasın. Dr. Vincent Ho Klinik gastroenterolog ve Western Sydney Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde kıdemli öğretim görevlisi. Bebek bağırsak sağlığı ve alerji biliminde yıllar süren araştırmalarıyla ve başarılı tedavi uygulamalarıyla tanınıyor. Deneyimlerini Avusturalya SBS kanalında doktorlar, anne babalar ve izleyicilerle paylaşıyor. İki çocuk babası. SAĞLIK BEBEĞİN İLK 1000 GÜNÜ Dr. Vincent Ho Aganta Kitap, 2022 Çeviri: Esin Akşar Editör: Dilek Emir 192 s.

  • Yuvaya, yola ve sürgüne, yaşama ve ölüme bir bir uğrayış

    Parçalı Bulutlu’da idrake varmaların yolculuğuna çıkmış bir Tuğçe Isıyel var. Yuvaya, yola ve sürgüne, yaşama ve ölüme bir bir uğrayan; doğayla insanın kurumuş göbek bağına ağıt yakan satırlarla sarmalıyor okuyucusunu. “İdrak kelimesinin kökenini çok severim. İdrak, merdivenin en alt basamağı anlamına gelen Arapça ‘dereke’ sözcüğünden türüyor, bir şeyin sonuna veya dibine ulaşma anlamına geliyor. Bir nevi iliklerine kadar hissetme hali. Ve oradan sonra varılacak başka bir yer yok. Anlamadaki son evre orası. Üstelik yukarıda bitmiyor bu anlama hali, en aşağıda, başlangıçta, dipte bitiyor. Merdivenin en alt basamağı, başlangıç noktasıdır. Bir şeyin idrakine varmak başlangıç noktasına geri dönmekle, anımsamakla, o anlamın köklerini en derininde, en başlangıcında bulmakla mümkün.” Bu satırları fotoğraflara ve müziğe ilikliyor, zamanı ve eşyayı eğip büküyor. İnsanın da tıpkı Dionysos gibi, şarap olmayı bekleyen üzüm gibi, kozasında pelteleşen tırtıl gibi iki defa doğabileceğine inanıyor. Tuğçe Isıyel 2008 yılında İstanbul Üniversitesi, Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik bölümünden mezun oldu. Lisan eğitimi sonrası Londra’da Middlesex University’de psikanalizle ilgili bir sertifika programını tamamladı. Yüksek lisansını Esenyurt Üniversitesi Klinik Psikoloji alanında yaptı. İçgörü Psikoterapi Merkezi’nde Psikanalist Yavuz Erten’in “Psikanalizden Psikodinamik Terapilere” eğitim programına katıldı. İstanbul Üniversitesi, Çapa Sosyal Psikiyatri bölümünde, “Sanat Terapisi” eğitimi aldı. Feyziye Mektepleri Vakfı, Özel Erenköy Işık Okulları’nda 3 yıl boyunca çocuklara ve ailelere psikolojik danışmanlık hizmeti verdi. Özel bir üniversitenin Çocuk Gelişimi bölümünde öğretim görevlisi olarak çalıştı. EFTA-Avrupa Aile Terapisi Derneği (European Family Therapy Association) tarafından sertifikalanan 500 saatlik Aile ve Çift Terapisi eğitimininin temel ve ileri düzeyini, Davranış Bilimleri Enstitüsü tarafından sertifikalanan EMDR terapisi eğitimlerini tamamladı. İFTİ Psikoterapi Çalışmaları kapsamında Prof.Rodolfo De Bernart,Prof.Kyriaki Polychroni, Prof.Howard A.Liddle, Peter Stratton, Helga Hanks gibi terapistlerin çift ve aile terapisiyle ilgili atölye çalışmalarına katılmıştır. Aile ve Evlilik Terapileri Derneği (AETD) üyesidir. Polente Psikoloji’nin kurucusu olup, burada yetişkin, aile ve çift alanında psikoterapi çalışmalarını sürdürmektedir. Seanslarında psikodinamik, sistemik ve pragmatik eksperiyantal yönelimli olarak çalışmaktadır. “Psikanalitik Edebiyat Okumaları” , “Mükemmel Değil, Organik Ebeveynlik” başlıklı atölye çalışmalarını yürütmekte ve BirGün Gazetesi, Bianet, Psikeart, SabitFikir, Varlık dergisi gibi çeşitli dergilerde inceleme, deneme, eleştiri türünde yazıları yayımlanmaktadır. Ya Hiç Karşılamasaydık isimli kitabın yazarıdır. PARÇALI BULUTLU Tuğçe Isıyel Okuyan Us, 2022 160 s.

  • Yemyeşil bir orta sınıf hikayesi

    Yavuz Arkın, Çağnam Erkmen’in son romanı Sana Kim Sarılacak üzerine yazdı: "Yazar kadına şiddet olgusu üzerine başka bir kapı açıyor; şiddetin bazıları için bir iletişim biçimi olduğunu ortaya koyuyor." Çağnam Erkmen’in son romanı Sana Kim Sarılacak, iç içe geçmiş rolleri farklı ve değişken kadın hikayelerinden oluşuyor. Bu hikayeler bizi bir taraftan Türkiye’nin orta sınıf tarihine götürürken bir taraftan da feminist bir bakış açısına yaklaştırıyor. İçinde eski Türkiye’den sahneler de buluyoruz yeni Türkiye’den de. Özgün ve özgür bir roman Sana Kim Sarılacak; içinde eskimeyen bir çok duygu barındırıyor, öyle ki okudukça başlangıçtaki duygunun inanılmaz yerlere gittiğini görüyoruz. Söyleyecek çok sözü ama zamanı az olan bir roman; bu durum okuma açısından akıcı bir hale sebep olurken, kısa aralar verdiğiniz zaman kitaptan kopabiliyorsunuz. Yazar birçok türü aynı kitaba sığdırmayı başarmış; romanda bir aşk hikayesi de var, polisiye unsurlar da. Kitabın kapağında olduğu gibi ağaçlar arasında dolaşırken nerden ne çıktığına dikkat ederek ilerliyoruz. Kitabı okurken sonlara doğru karşınıza sürprizler çıkabilir, şaşırmayın şimdiden uyarıyorum. Kitap, ölen annelerinden sonra bir araya gelmek zorunda kalan beş kardeşin hikayesi ile başlıyor. Buluşma her ne kadar maddi anlamlar taşısa da onları ayıran ve birleştiren başka olguları da derinlerinden alıp açığa çıkarıyor. Psikolojik çıkarımları da bolca kullanan bir yazar Çağnam Erkmen. Özellikle kadın psikolojisine odaklanan Öl adlı romanında da orta sınıf kadınların hikayesi akla geliyor. “Birine içerleyebilecek kadar yakınlık bulunmaz nimetti. Konuşacak insanı yoksa kimsesiz ve kayıp sayılırdı.” Her ne kadar anne ölmüş olsa da kendini onun yerine koymak zorunda kalan biri var; abla Yaprak. Oldukça fazla rolü var Yaprak’ın; yeri geliyor anne oluyor yeri geliyor abla, yeri geliyor hukukçu kimliği ile öne çıkıyor, aynı zamanda geçmiş ile geleceği birbirine bağlıyor. Kardeşler arasındaki bağın da zamkı gibi buna rağmen gerilimlerin önüne geçmekte zorlanıyor. Rollerini karıştırması da etkili oluyor bunda: Ne zaman abla ne zaman anne ne zaman hâkim birbiri içine geçiyor. Yaprak karakteri, isminden de anlaşıldığı gibi ağacın bir parçası ve zamanı gelince ayrılması gereken, ağacın üstünü nasıl örtüyorsa bazı sırların da üzerini örtmesi gereken önemli bir unsur “Göçme ve terk etme olgusu coğrafya insanının genetiğine işlemiş. Her ev, her bahçe, apartmana dönüşmüş.” Çağnam Erkmen, satır aralarında günümüz Türkiye’sine de vurgu yapıyor sık sık, toprak ve ona bağlı olarak inşaat olgusunun devreye girmesi buna en büyük örnek. Bir taraftan da ülkenin yeni orta sınıfına işaret ediyor; eğitim yoluyla bir yerlere gelen, değişim geçiren ailenin çocukları ve ticari zekâ (!) ile kendine yer bulan bir kitle. “Sonunu bildiğin her şey tamdır. Hayat, sonunu bildiğinde bile hep yarım kalır.” Kitabın ilk yarısına her ne kadar duygular hakimse ikinci yarının sonlarına doğru ailenin sırları açığa çıktıkca mantık gözüyle bakmaya başlıyoruz. Yazar kısa bir okuma dilimi içinde uzun bir zaman aralığını işlediği romanında, ülkede değişen olguların, hayatların ve duyguların bir panoramasını da sunuyor. Annenin aşık olduğu sahne, yazarın sinema tutkusunu ortaya serercesine sinematografik ve Nuri Bilge Ceylanvari; zamanı yavaşlatan oldukça durağan bir sahne, öyle ki karakterin göz kapaklarına kadar kalemin kamerası görüntüye yakınlaşıyor. Çağnam Erkmen roman hayatına 2016 yılında çıkan Öl adlı kitabıyla başlamış, Sana Kim Sarılacak ise bu serüvenin devamı. Sana Kim Sarılacak’ta yazar kadına şiddet olgusu üzerine başka bir kapı açıyor; şiddetin bazıları için bir iletişim biçimi olduğunu ortaya koyuyor. Konunun eğitimsiz bir toplumun sorunu olduğundan çok insanlığın sorunu olduğunu belirtiyor. Bunu da ülkenin çarpık orta sınıf oluşumu bağlamında ele alıyor. Katman katman işliyor konuları, titizlikle ele alıp birinin diğerine üstünlük kurmasına izin vermiyor. Cevap vermiyor belki ama daha çok soru sormamıza sebep oluyor. SANA KİM SARILACAK Çağnam Erkmen Doğan Kitap, 2022 272 s.

  • Kadın dostluğunun girift veçheleri

    Zeynep Uzunbay, Yokuş Aşağı Portakallar adlı kitabında, binlerce kadınlık hali arasından kendi sesimize kavuşmamız için bizi uzun yollarda, derin ve puslu vadilerde gezdirirken, sorularına rüzgârın fısıltıları eşlik ediyor. Yokuş Aşağı Portakallar'da yaşamları farklı mecralarda akmış kadınların birbirine değen ve gittikçe iç içe geçen hikâyeleri tek bir çatı altında ustalıkla toplanıyor. Mahkûm edildikleri çukurdan, kangrenleşmiş yaralarına rağmen, er kişiden aman dilemeden çıkmaya çabalayan karakterlerin her birinin yolu incelikle örülüyor ve kadın dostluğunun girift veçhelerine vararak okurunu yüreklendiriyor. Zeynep Uzunbay 1961'de Kayseri'nin Karaözü kasabasında doğdu. İki yıl hemşirelik yaptıktan sonra Türk dili ve edebiyatı okudu. Şiir, deneme ve öyküleri edebiyat dergilerinde yayınlandı. Sabahçı Su Kıyıları (1995) kitabıyla Damar-Çankaya İlkbahar Şiir Ödülü'nü, Yaşamaşk (1998) ile Arıburnu Şiir Ödülü'nü, Kim'e (2003) ile Homeros Şiir Ödülü'nü kazandı. Yara Falı (2006) ve Geri Dönüşüm (2010) diğer şiir kitaplarıdır. Aydınlığım Deliyim Rüzgârlıyım / Gülten Akın Şiirinde Temalar (2011) adlı bir deneme kitabı bulunmaktadır. Kamçılanma Mesafesi (2019), Çoğunluk Dersleri (2019), Yara Falı (2020) ve Acı Bir Kuş (2021) isimli eserleri yayınevimiz tarafından yayınlanmıştır. Yokuş Aşağı Portakallar ise yayın programımızdadır. YOKUŞ AŞAĞI PORTAKALLAR Zeynep Uzunbay Sel Yayıncılık, 2022 Editör: Zarife Biliz 152 s.

  • "Aşk üzerine yazmak istemiyorum"

    Damla Kellecioğlu, ilk romanı Şüpheli Şeylerin Keşfi odağında Bihter Sabanoğlu ile söyleşti: "Okurun şehri bir karakter olarak görmesini, onun farklı işlevlerini sezmesini istedim." İlk romanı Şüpheli Şeylerin Keşfi’nde, iki kahramanın kesişen yollarının izini sürerken İstanbul’un çok katmanlılığını ve kent sakinleriyle etkileşimini sorgulayan çok yönlü edebiyatçı ve sanat eleştirmeni Bihter Sabanoğlu ile konuştuk. Edebiyatçı, sanat eleştirmeni, arkeoloji gönüllüsü, muay thai sporcusu, piyano öğrencisi… İnsan bütün bu işleri yaparken bir de roman yazmaya nasıl zaman buluyor? Hiperaktiviteden mustarip olmakla alakalı olabilir. Durmak bana imkânsız geliyor. Uyanık olduğum her an zihnimi ve bedenimi meşgul etme dürtüsü hissediyorum. Bu da gün içinde her bir zaman kırıntısından yararlanmaya çalışmama yol açıyor. Ama yazı tüm bu faaliyetlerin merkezinde. Güzel cümleler kurmadığım bir dönem geçirdiğimde, ki bazen ben de fırsat bulamayabiliyorum, depresif bir ruh haline giriyorum. Hatta salt yazı da değil, kurgu. Sadece hikâye kurguları zihnimi kapladığında gerçek anlamda kendimi mutlu hissediyorum. Durum böyle olunca da zaman bir şekilde bulunuyor. İstanbul’la ilişkin nasıl? Karmaşık. Burada doğup büyüdüm. On beş sene Paris’te yaşadıktan sonra da 2017’de isteyerek İstanbul’a dönüş yaptım. Fransa’da olduğum süre zarfında da İstanbul’dan hiç kopmamıştım; çok sık gidip gelirdim, neredeyse iki şehir arasında yaşıyordum diyebilirim. Çocukluğa ait anılarım seksenlerin, sokakta, yeşillik ve beton karışımı bir mahallede büyüyen o son jenerasyonuna ait olduğu için pastoral, gençlik anıları sanatsal ve kişisel keşifler, bolca eğlence ama bir de tehlikede olma hissi içeriyor. Şu son yıllarda ise şehirle ilişkim dijital neredeyse; bir sanal gerçeklik içindeymişim gibi tarihe sığınarak kendi gerçekliğimi, kanımca olması gerekeni yaratıyorum. Samatya, Ayvansaray, Yedikule gibi mahallelerde dolaşırken kendimi İstanbul’a daha yakın hissediyorum. İstanbul her adımında Bizans varlığının hissedildiği ama kent sakinlerinin var gücüyle Osmanlı tarihini benimsemeye çalıştığı bir kent. Bu ikilik sana neler düşündürüyor? Bizans tarihi uzun yıllar boyunca neredeyse hor görülen bir tarih oldu. Bu sadece Türk tarih anlayışı için değil, Avrupa için de geçerli. Yozlaşmış, tarihe entrikadan başka bir şey katmamış bir imparatorluk olarak görüldü Bizans. Tabii İstanbul’un bir zamanlar bu imparatorluğun başkenti olması bugünün sakinleriyle bu miras arasına bir karmaşıklık katmanı daha ekliyor. Paris’in pek de hissedilmeyen Roma mirasına benzemiyor bizimkisi, Ayasofya gibi bir mabet, onlarca küçük kilise, hipodroma ait sütunlar şehrin orta yerinde duruyor. Bir yazar için tüm bunları son derece ateşleyici buluyorum. Kitabı okuduğum sırada İstanbul’u ve soğan, baklava ya da su böreği misali katmanlılığını çok seven bir insanla kendi şehrimi keyifle gezdim. Peki ya İstanbul’u hiç bilmeyen bir okura nasıl bir his geçsin istedin? Okurun şehri bir karakter olarak görmesini, onun farklı işlevlerini sezmesini istedim. Kimi zaman travmatik bir varlığı var karakterlerin yaşamında, kimi zaman iyileştirici, kimi zaman yıkıcı. Hikâyenin geçtiği çeşitli mekânlar aracılığıyla İstanbul’un tarihi katmanları seziliyor tabii, ama asıl amacım bu katmanlılığın kentin içinde yaşayan insanlar üzerindeki değişken etkilerinin fark edilebildiği bir kurgu sunmak. Kendinden emin adımlarla kentin altını üstüne getiren Ayla’nın heybesinde neler var? Ayla İstanbul’la derin bir bağı olan, ona yapılan haksızlıkları da kendisine yapılmış gibi algılayan bir karakter. Kentin hafızasının silinmesinin kendi hafızasında da boşluklar oluşturduğuna dair bir düşüncesi var. Yaşadığı travmanın tedavisini de kentte bulmaya çalışıyor bir yandan, bu yüzden sürekli caddelerinde, mabetlerinde, kalıntılarında dolaşıyor. Tarihi figürlerle kurduğu duygusal tanımlanabilecek ilişki de onu kente bağlıyor; hayatındaki insanlara, arkadaşlarına, ailesine, sevgililerine karşı empati duyguları son derece zayıf fakat Bizanslı bir askerin kaderine üzülebiliyor. Gezdiği sokaklarda, yapılarda tarihten figürlerin hikâyelerini arıyor. Başrolleri Ayla’yla paylaşan Edhem de aslında yabancı. İstanbul’a daha analitik bir gözle bakıyor. Edhem’in uzaktan bakışı İstanbul anlatına nasıl bir katkı sundu? Bu iki karakter aracılığıyla farklı kent ve tarih anlayışları kurgulamayı denedim. Edhem yabancı, ayrıcalıklı bir zümreye ait ve hislerinde, tavırlarında, İstanbul’a yaklaşımında ondaki o hafif Oryantalist hava hep sezinleniyor. İstanbul’a bakışını hem Oryantalizmi hem de tarihçiliği etkiliyor; duygusal değil analitik bir bağ kuruyor şehirle, buna inanmak istiyor daha doğrusu. Ama İstanbul’da zaman geçirdikçe işlerin onun şartlandığı doğrultuda ilerlemediğine tanık oluyoruz. Ayla, günümüzün en popüler cinsel akımlarından poliamorinin sıkı bir takipçisi gibi. Edhem ise sabit bir kapalı kutu. Bu ilişkiyi nasıl kurguladın? Aşk üzerine yazmak istemiyorum. Daha doğrusu; bir kadın yazar olarak benden sürekli beklenen şekilde aşkı kurgunun merkezine oturtmak istemiyorum. Hayatta bir yazarı heyecanlandıracak onlarca konu var. Karakterler arasında romantik bir bağ kuracaksam da bunu iki insan arasında var olabilecek farklı duygu ve ilişki şekilleri üzerinden yapmayı tercih ediyorum. Örneğin Ayla’nın Selim’le ilişkisi cinsellik üzerine kurulu. Ona fiziksel çekim duyuyor ama onu zihnen küçümsüyor, dikkate değer biri gibi görmüyor. Edhem’e zihinsel olarak kuvvetli bir çekim hissediyor, müthiş bir fiziksel uyum söz konusu değilse bile birlikte de oluyorlar fakat aşkın yine bu skalada yeri yok. Edhem kapalı kutu, evet. Karısıyla ideal bir birlikteliği olduğunu zannediyor fakat ilişkinin üzerine ışık tuttuğumuzda aslında Defne’yi hayatını kolaylaştırmaya yarayan bir tür asistan gibi algıladığını görüyoruz. Duygularıyla arasında büyük bir mesafe olduğu için de Ayla ile ilişkisini de analiz edemiyor. İkisinin arasında aksiyona geçen kişinin genelde Ayla olduğunu görüyoruz. Biz hepimiz unutmak için içiyoruz, kitabın kahramanı Ayla ise hatırlamak için içiyor sanki. Kişisel amnezi ve içki arasında bir bağ kuruyor musun? Ayla’nın alkol ve hatırlama arasında bağlantı kurması biraz da şundan kaynaklanıyor; altından kalkamayacağını hissettiği travmalardan sahneler zihninde canlanmaya başladığı zaman alkole koşuyor. İçkinin ona verdiği “destek” unutturmak değil ama. Alkol biraz da zaman algısını siler ya, öyle bir his; içtiği şarap, zamanı daha flu, daha esnek kılıyor Ayla için. Şüpheli Şeylerin Keşfi’ni yazarken nelerden ve kimlerden esinlendin? Paris’te Bizans tarihi ve sanatı dersleri alırken romanın nüvesi zihnimde oluştu; yani esasında akademik bir yaklaşım bir kurgu yaratımıyla sonuçlandı. Karakterler, ki herhalde yazarların çoğu için bu böyledir, bazen tamamen kurgusal bazen de hayatımda etkilendiğim, sevdiğim, takdir ettiğim veya hiç haz etmediğim kimi insanların yine ağır biçimde kurgulanmış suretleri. Üzerimde etki bırakan insanları bir hikâyenin parçası haline getirmek, onlardan bir edebi karakter yaratmak hoşuma gidiyor. Kitapta Tatar göçmenliği, Beyoğlu’nda yaşam, dövüş sporları gibi pek çok otobiyografik öğe var. Yazarken Ayla’yı kendinden ayırmayı nasıl başardın? İlk romanların otobiyografik olması bilinen bir mesele. Ne kadar kaçmak isteseniz de en iyi bildiğiniz şeyi anlatmak istediğiniz için o “tuzağa” düşüyorsunuz. Ayrımı şu şekilde başardığımı düşünüyorum; benden izler sadece Ayla’da değil Edhem’de, Selim’de belki Selin de dahi var. Dolayısıyla, Ayla yazar olarak beni, Edhem x, Selim ise y kişisini canlandırıyor gibi bir okuma yanlış olur. Edhem de benim, Selim de Ayla da. Bundan sonraki projelerin neler? Yeni romanıma çok taze başladım. Bana şimdiden duygusal gelgitler yaşatan, ego doküman formatında kurguladığım bir hikâye. Şüpheli Şeylerin Keşfi gibi bu romanın da uzun süre zihnimde demlenmesi gerekti. Kurgu dışında yazılarıma devam ediyorum; bir makalem hakemli bir dergi olan İstanbul Araştırmaları Yıllığı'nda yayımlanacak bu ay sonu. Sanatçı Çınar Eslek ve tarihçi Berke Çetinkaya ile üzerine çalıştığımız bir sergi projesi var; tarih, kurgu ve sanatı birleştiren. Bu proje hakkında da fazlasıyla heyecanlıyım. Damla Kellecioğlu Kadıköy’de doğdu. Saint-Joseph Lisesi’nde, Galatasaray Üniversitesi’nde ve EHESS’te öğrenim gördü. Fransa ve Cezayir’de yaşadı. 1995’ten beri edebiyatla haşır neşir oluyor ve yaşamını Bodrum’da sürdürüyor. ŞÜPHELİ ŞEYLERİN KEŞFİ Bihter Sabanoğlu Edisyon Kitap, 2022 Editör: Ferhat Uludere 260 s.

  • Duygu yüklü, eğlenceli, içten anlatımıyla ve sevgi dolu karakterleriyle yeni yıla dair umutlar

    Debbie Macomber’ın her zamanki duygu yüklü, eğlenceli, içten anlatımıyla ve sevgi dolu karakterleriyle yeni yıla dair umutları tazeleyen Yeni Yıl Dileği, içinizdeki yeni yıl coşkusunu harekete geçirecek… Yeni Yıl Dileği’nde, stresli ve kalbi kırık Lindy’nin yeni yıl tatili için ailesinin yanına yaptığı yolculuk, umudu, aşkı ve ikinci şansları da beraberinde getiriyor. Oldukça stresli bir iş hayatı ve fena halde kırılmış bir kalbi olan Lindy, yeni yıl tatilini ailesiyle birlikte geçirmek için çocukluğunun geçtiği şirin kasabaya doğru yola çıkmıştı. Ancak içinde yeni yıl neşesinden eser yoktu. Eve vardığında onu önce çatıdaki parlak ışıklar ve türlü yılbaşı süsleri, sonra da annesinin enfes kurabiyeleri karşıladı. Yeni yılda evde olmak… İhtiyacı olan tam da buydu. Gelecekten umutlu değildi belki ama annesinin şefkatiyle ve evin tanıdık huzuruyla sarıp sarmalanmıştı. Lindy’nin aşka ve arkadaşlığa dair yitip giden umudunu geri getirmek için annesinin ilginç bir fikri vardı. Ona çocukken Noel Baba’ya yazdığı mektuplarla dolu bir kutu verdi. Lindy’nin çocukken dileklerinin gerçek olacağına dair büyük bir inançla yazdığı bu mektuplar, kendisiyle ilgili uzun yıllardır göz ardı ettiği gerçekleri beklenmedik bir biçimde fark etmesini sağlayacak, ona hayatını yoluna koymanın sıradışı bir yolunu gösterecekti. Debbie Macomber Böylesi Daha Güzel, Rüzgârın Getirdiği, Bir Gün Mutlaka, Bir Hayal Yeter gibi romanların ve Gül Limanı Oteli serilerinin yazarı ve kadın edebiyatının önde gelen isimlerindendir. Romanlarından otuzu New York Times çok satanlar listesinde 1. sıraya yerleşmiş ve Bay ve Bayan Mucize dahil olmak üzere Noel ile ilgili romanlarından beşi Hallmark Channel’da film olarak yayınlanmıştır. Hallmark Channel Macomber’ın Sedir Koyu serisine dayanan Debbie Macomber’ın Sedir Koyu dizisinin yapımcılığını üstlenmiştir. Macomber aynı zamanda Debbie Macomber’ın Sofrası isimli bir yemek kitabı da yazmıştır. Kitapları dünya çapında 200 milyondan fazla basılmıştır. YENİ YIL DİLEĞİ Debbie Macomber Epsilon Yayınevi, 2022 Çeviri: Şebnem Tansu Tür: Roman

bottom of page