Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Oylum Yılmaz'la Roman Yazma Atölyesi başlıyor
Yazar ve edebiyat eleştirmeni Oylum Yılmaz ile Roman Yazma Atölyesi 16 Aralık 2022'de başlıyor. 16 ve 23 Aralık olmak üzere iki dersten oluşacak bu çalışma, bir edebi tür olarak roman yazmakla ilgilenenler için. Roman Yazma Atölyesi Program Bir roman yazmaya başladınız ama onu nasıl bitireceğinizi bilemiyorsunuz. Onunla mutlu değilsiniz, yazdıklarınız tam olarak içinize sinmiyor ama yine de ondan bir türlü vazgeçemiyorsunuz. Yazsanız da yazmasanız da bir kurt gibi durmadan içinizi kemiriyor, huzurunuzu kaçırıyor, yazıp bitirirseniz eğer vadettiği mutluluk hayaliyle sizi oyalayıp duruyor. Ya da sürekli olarak bir roman yazmayı hayal ediyorsunuz ama henüz bir kelime olsun yazamadınız. Hikayeler aklınızdan silinip gidiyor, romanın imgesi bir belirip bir kayboluyor. Ama yine de bu hayal peşinizi bırakmıyor... Çoğu zaman en az birkaç seneye yayılan uzun ve zorlu roman yazma çalışmasının altından kalkmak, özgüven ve özdisiplin edinmek, kurmaca ve gerçeklik arasındaki dengeyi tutturmak, yazarak kişisel olarak deneyim elde ederken ve kendi kendimize "iyi" gelirken bir yandan da başkalarının ilgisini çekebilecek hikayeler anlatabilmek, en önemlisi de bir roman dili kurabilmek... Bütün bunlar romanın gerektirdikleri. Bu gerekleri yerine getirebilmek için ise yazanın önünü açacak bazı teknik ve edebi imkanlar mevcut. Oylum Yılmaz'la Roman Yazma Atölyesi'nin temel amacı da işte bu teknik ve edebi imkanların/bilgilerin peşine düşmek. Romanın bir edebi tür olarak yaratım sürecininin ele alınacağı bu iki haftalık çalışmada, söz konusu teknikler üzerinde tek tek durularak katılımcıların yaratıcı yazın ve yaratıcı okuma süreçlerine katkıda bulunmak hedefleniyor. Yazma, yazıya eleştirel bakış egzersizleri ile Türkiye ve dünya edebiyatından örneklerle katılımcıların yazıyla kurdukları ilişkiyi geliştirmek de atölyenin bir diğer amacı. Bu çalışma ayrıca metin analizini içerir, atölye katılımcıları eğer isterlerse çalışmaya başlamadan en geç iki gün öncesine kadar, iki A4 sayfasını geçmeyecek şekilde örnek metinlerini (roman, deneme, eleştiri ya da öykü türleri içinden daha önce kaleme almış oldukları kısa bir örnek parça) atölye yürütücüsünün fikrini almak üzere kulturalitera@gmail.com adresine gönderebilirler. Birinci ders/16 Aralık 2022 Cuma 20.00-23.00 Romanın Hikayesi: Taşın içinde bir heykel görmek -Romanı roman yapan tür özelliklerine odaklanarak karar vermek: Hangi romanın yazarı olacağız? -Romanın varsayılan hikayesini geliştirmek, birbirini izleyen olay örgülerini kurgulamak. -Tematik çizgileri çekmek. -Yapı ve Üslup Romanın Dili: Taşa ruh üflemek -Anlatım biçimleri ekseninde roman dili nasıl kurulur? -Yazarın, anlatıcın ve kahramanın dilini birbirinden ayırmak. -Ben anlatıcının üç farklı yüzü. -Anlatısal bilinç ile bilinçakışı tekniğini üzerinden karşılaştırmalı örneklerle roman dili yaratma ve geliştirme teknikleri. İkinci Ders /23 Aralık Cuma 20.00-23.00 Romanın Kahramanı: Taşa bir kalp vermek -Bir kahraman/karakter yaratmak -Romanda tehlikeli ilişkiler: Kahraman- anlatıcı ilişkisi, anlatıcı-yazar ilişkisi. -Kahramanın yolculuğu, anti-kahramanın yolculuğu, bir kahraman olarak roman yazarının yolculuğu Romanın Zamanı ve Mekanı: Taşa/Hikayeye içinde yaşayacağı bir hayat yaratmak -Romanın gizli kahramanı "mekan"ı bilmek, hissetmek, görmek, anlatmak -Gerçek zaman-romansal zaman ilişkisi. -Zamanın dili var mıdır? Zaman ve mekan birbirini nasıl etkiler, kurmaca ve gerçeklik ilişkisini nasıl yeniden düzenler? Oylum Yılmaz :Yazar ve edebiyat eleştirmeni. İstanbul, Büyükada’da doğdu. Büyükada İlkokulu ve İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü mezunu. İlk olarak Radikal Cumartesi ve Radikal İki’de çalıştı, Radikal Kitap Eki’nin editörlüğünü yaptı. Referans/Birgün gibi gazeteler, çeşitli dergiler ve siteler için kültür/sanat/edebiyat sayfaları, edebiyat köşeleri hazırladı. Çeşitli yayınevlerinde serbest olarak editörlük yaptı. Sekiz yıl boyunca düzenli olarak Sabitfikir dergisi için Şahane Bir Kitap ve Fikri Sabit köşelerini kaleme aldı. 2020 yılında Londra’da, bir edebiyat ve içerik üretim platformu olarak Kultura Litera’yı kurdu. Halen serbest editörlük ve içerik/yazar danışmanlığı yapmaktadır. İlk romanı, Cadı 2013 (İletişim Yayınları). Duygu Asena Roman Ödülü’ne layık görülen ikinci romanı, Gerçek Hayat 2017 (İletişim Yayınları). E-Kitapları: Şahane Bir Kitap (2012) ve Fikri Sabit Yazıları (2012). Yılmaz, ilk olarak Gümüşlük Akademisi bünyesinde başlamış olduğu edebiyat derslerine/atölyelerine online ve yüz yüze olarak KulturaLitera bünyesinde devam etmektedir. Önceki derslerimizden örnek kayıtlar: *Roman neyi arar? *Romanın kahramanı *Neden yazıyoruz? Detaylı bilgi ve kayıt için www.kulturalitera.com
- Öykü: Kırmızı Don
"İnsan yaşlandıkça annesine dönermiş." Melike Pehlivan İşler “Fikriye, a kuzum, aklın kesiyo mu heç? Bu esvap bana olur mu?” “Olmadı mı abla?” “Olmaz dedim ya, aman dur yırtacam daha cedit yeni şeyi.” “Ha ne dedin? Gelem mi yardıma?” “Gelme dur, sakın ha, ben hallederim. Zır su içinde kaldım anana rahmet. Allah tependen baksın inşallah, davul ol e mi? El kadar elbise. Genç kızım ya ben!” “Yine açtın mı beddua kutunu? Anam ‘döner dolaşır seni bulur,’ derdi.” “Bulur ya. Kurbanım Fikriye, bu elbise bana olmadı yavrum, sağ ol, var ol. Yılbaşım mı olur benim? Hediyelik halim mi var? Ottuğum yerden kalkamıyorum. Ablan giysin bunu ha olmaz mı ona da?” “Ablam kim köpek de hediye verecem?” “Abov o nasıl laf kız?” “Boş ver sen şimdi ablamı, bir de hele, izledin mi akşam Asmalı Konak’ı?” “Uyumuşum yarısından sonra, anlatsana hele.” “Aman Raziye abla, tavuk gibi ne tez uyuyon, duyan da akşama kadar keklik gibi sekiyon da yoruluyon sanacak.” “Hoşt senin ağzın ne der ablana? Benim de kendime göre var meşgalem. Lahana sardık bugün Hayriye’ylen. Bir de börek attık fırına, çayın yanında.” “Ohhhh, cefayı ben çeken sefayı eller sürsün.” “Deme öyle kuzum, sen olmasan…” “Hemen buğu yaptı yine gözlerin, sana da hiç şaka etmeye gelmiyor, yaşlandıkça bir değiştin ha abla. Camı az açam mı? Hava pek ağırlaşmış evde.” “Aç Fikriye’m, şu kaloriferlerin üzerindeki çamaşırları da getir de ottuğum yerde bükeyim.” “Dur abla, getiriyom, kahve içer miyiz?” Fikriye salondan uzaklaşırken dilinde neşeli bir türkü çağırıyordu. Lahananın ağır ve odunsu kokusu mutfağın artık kreme çalan beyaz perdelerine kadar sinmişti. Camı açtı, içeriye kuru ayaz dolunca titredi, sandalyeye ardılı şalı aldı sırtına. Tezgâha elini yapıştırdı. Aynı annesine dönmüştü. İnsan yaşlandıkça annesine dönermiş. Geçen geldiğinde Nadir abisi dediydi. O gün içi bi bulandıydı, annesine benzemek de ne demekti. Ama Nadir abisine güvenirdi. Ortanca oğluydu Raziye ablanın. Eve iki ayağının üzerinde gelen kendinden sonra ikinci kişiydi o. Nadir’in küçüğü Burhan, Küfelik Burhan derdi tüm mahalle. Buzdolabının üzerinde çocukluk fotoğrafları asılıydı, eşantiyon Efes bira açacağının altında, sararmış, ucu kalkmış, eski bir fotoğraf. Nadir koca kemerli kahverengi pantolonuyla, eli belinde; Burhan da saçları alnında kâkül kesilmiş, elinde bir araba, kırmızı ve Salih. Büyüse muhtemelen kel ama yakışıklı olacaktı en küçükleri Salih, esmer güzeliydi. “Asmalı Konak’taki Seymen gibi cazibeli ve yakışıklı olurdu,” diye iç geçirdi Fikriye. Olmadı. Kendi rızasıyla seçti nefes almamayı Salih. Hiç doğmamış gibi olabilseydi keşke. Yaştaşıydı Fikriye’nin. Belki de gönül düşürürlerdi birbirlerine. Evvelsi günden kalma bulgur pilavını çıkardı dolaptan ve köpük tabağa koyup kapı önündeki sokak kedilerine götürdü Fikriye. Bulaşık makinesinin içindekileri, Hayriye çalıştırmıştı önceden, yerlerine yerleştirdi. Dolapların yüzünü bir iki fıs fıs deterjanla alelusul parlattı. Her gün bunu yapmazsa işi bitmiş saymıyordu. Büyük fincanlarda arzı endam eden köpüklü kahvelerin kokusu lahana kokusunu bastırdı. Salih gülümsüyordu fotoğraftan adeta. Bir meyve tabağı hazırlayayım da yiyelim kahveden sonra. Vitamin şart. Nadir abi her gün bir portakal dediydi. “Bu tekleme tabakları atmak lâzım. Bir takım alalım Raziye teyze sana,” diye içeri seslendi. İşiteceği cevabı biliyordu ama az buçuk. Benim hayatım tekleme Fikriye’cim, tabaklarım olmuş çok mu? Biri beyaz biri de yeşil birbirine benzemez iki fincan kahveyi tepsiye koyarak içeri götürdü Fikriye. “Balayına giderken biz Ömer amcanla tekledi araba bozuldu kaldık gece vakti yollarda,” diye bodoslama, Fikriye hiç gitmemiş gibi girdi lafa Raziye teyze. “Ya nereye gidiyordunuz?” “Güya Antalya’ya… O vakitler oradan başka bir yerde deniz yok sanırdım ben.” “Ha bir de zenginlerin gittiği Bodrum vardı tabii. Üç gün Afyon’da tuhaf bir otelde kaldık kamyon şoförleriyle, akşamları okey oynardık.” “Antalya ne oldu?” “Gitmedik, kayınvalidem mide spazmı geçirip hastaneye yatınca apar topar döndük Ankara’ya. Yemiş muzları birer ikişer. Günahı vebali boynuna, kıskanç” “Balayı?” “Kamyoncularla okey oynadık ya, işte o.” “O zaman bilsen abla?” “Yok öyle bir şey? İnsan kaderini bilemez. ‘Bilsen doğurur muydun?’ diyecen yine değil mi bana?” “Fal kapayacak mısın?” “Ne kapatacam be Fikriye. Benim falım fallanmış şeyim kıllanmış. Hoş kıl da döküldü artık ya, gençlikte her şey çok olur, kıl bile. Ne gerek varsa.” “Şu çamaşırları yerleştiriver bir de gitmeden Fikriye.” “Tabii de sen yine hiç hareket etmedin. Nadir abim kızacak bak.” “Kızdığı yere buz soksun. Onun doktorluğu bana sökmez.” “Saçmalama abla üzerine titriyor senin, onun ilaçlar olmasa, senin ev çöp eve döndüydü, hatırlıyon mu o vakitleri. Yoğurt kovalarına kadar saklıyordun. Dergiler, gazeteler…” “Lâmba yapıyordu o kovalardan Salih!” “O baş ucundakini o mu yaptıydı yoksa?” “Tabii ya. Abajur. Fazla ışık sevmezdi Salih’im. Nadir geçen gelişinde ne dedi biliyon mu?” “Biliyom.” “Ya? Sana da mı dedi Ömer amcanın vefat ettiğini? O da sevmezdi ışık gözüne girsin. Ölmüş. Salih’ine, en kıymetli oğluna kavuşmuştur değil mi?” “Öyle diyorlar, tabii, inşallah, aman ne bileyim abla.” “Kıskandım. İnsan ölüyü kıskanır mı? Hoş o Salih’le bir girdiydi mezara ya epey önce. Sonra o hasis kadının elinde de iyice bir madara oldu.” “Deme abla öyle, ölünün arkasından. Fincan soğudu mu?” “Önünden de dediydim, ne olacak ki? Fikriye bak ne diyom, ablanı, bebeleri seslen de burada yiyelim lahanayı hep birlikte, şurada ne kaldı akşama? Hem hava pek soğuk, açmamıştır kombiyi o gavur ablan, üşümeyin. “Tabakların yeter mi?” “Bana bak alacam ayağımın altına, şimdi ikisini de senin kafanda kıracam. Teklemeymiş. Yeter miymiş? Bende böyle. Anlat bakalım ne oldu dün dizide? Ben sonunu kaçırdım, uyumuşum. Elbise için sağ ol be kuzum da benden geçti elbise falan.” “Elbiseyi yılbaşı gecesi için aldım sana, açar onu yandan ablam, kendime de aynısının mavisini aldım. Bir örnek giyeceğiz. Evden çıkacağız. Hayriyeler’de toplanacağız. Hem kanal D’de Özcan çıkıyormuş. Kaçmaz Raziye abla.” “Vallahi mi?” “Evet, Nadir abimle Burhan da gelsin, isterlerse.” “Gelmesinler onlar, bin çeşit planları var onların. Fikriye, kız, kırmızı don giymek iyi oluyormuş yılbaşı gecesi, bahtın dönüyormuş. Sabah programında söylediler. Ben hepimize birer alayım, sen bakar mısın tuhafiyecilerden?” “Bahtımız mı dönüyormuş?” “İşte şans getirsin be kuzum! Bunca yükten sonra…” “Tabii ya ablam, getirsin. Sana kaç beden alayım, elbiseye dönmesin, donun sana olması şart. Bahtımız dönecek ya.”
- 7 bölgeden 7 gerçek yaşam hikayesi
Çocuk yaşta evlendirilen ve hayatları okurken boğazınızı düğüm düğüm eden 7 gerçek yaşam hikayesi Kızım Artık Evindesin, çıktı. “Hikâyem çok insanın ilgisini çekiyor. Senin gibi daha önce de oldu, anlatmamı istediler. Oyun sanıyorlar herhalde ya da dizileriniz var ya onlardan. Dizide izleyince heyecanlı oluyor tabii…” Ağrı’dan Melek, Ödemiş’ten Leyla! Diyarbakır’dan Leman, Sivas’tan Zeynep! Samsun’dan Bahar, İstanbul’dan Safiye! ve Suriyeli Rana… Beliz Özkan, yıllardır üzerine çalıştığı çocukta yaşta evlendirilen kız çocukları sorununu 7 bölgeden 7 gerçek yaşam hikayesi ile gün yüzüne çıkarıyor. Yaşam hikayelerine hukuki süreçleri de dahil eden yazar, memleketin her köşesinde yaşanan erken yaşta evlilikler gerçeğini, konuya ait yeni dinamikler keşfedeceğiniz objektif bir anlatımla okurlarla buluşturuyor. Kitapta, kız çocuklarının yaşamları, mahkeme süreçleri ve konunun uzmanları ile yapılan röportajlara yer veriliyor. Kızım Artık Evindesin, birbirinden farklı örülmüş 7 öyküyle bildiklerimiz kadar bilmediklerimizin hüküm sürdüğünü yeniden anımsatıyor. Fonda kız çocuklarının hikayeleri ile toplumsal cinsiyet eşitsizliğine parmak basan yazar sade ve akıcı anlatımıyla dengelediği derinlikli öyküleri belleğimize kazıyor. Av. Beliz Özkan 2002 yılında İstanbul Bilgi Üniversitesi Hukuk Fakültesinden mezun oldu. 2007 yılından bu yana Yaşar Hukuk Bürosu bünyesinde çalıştı. 2010 yılında Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi İletişim Bölümünde Yüksek Lisansını tamamladı. 2011 – 2012 yılları arasında Aydın Üniversitesi İletişim Fakültesinde İletişim Hukuku, 2012 yılında Bahçeşehir Üniversitesi Hukuk Fakültesinde Spor Hukuku dersleri verdi. KIZIM ARTIK EVİNDESİN Beliz Özkan Tara Kitap, 2022 186 s.
- Ben Kirke ve Akhilleus’un Şarkısı’nın yazarı Madeline Miller’dan mitolojik bir öykü…
"Ben eskiden taştım. Güzeldim güzel olmasına ama mutluluğu, kaçışı elinden alınmış bir güzellik neye yarar? Tek arzum biraz dışarı çıkıp güneşin altında yürümekti… kızımla beraber. 'Muhtaçsın,' derdi bana yaratıcım, 'utanman da yok üstelik, yüzün bile kızarmıyor…'" Heykeltıraşı ve sonra da kocası Pygmalion’un elinde hayat bulan Galateia esaretine alışmıştır âdeta. Ama kızı Paphos’un da aynı kadere sürüklendiğini fark edince özgürlüğüne bir an evvel ulaşmak adına başka bir ihtimalin peşine düşmeye karar verir. Edebiyattan sinemaya birçok esere ilham veren, kadının baştan yaratılması üzerine temel bir anlatı olan Galateia efsanesi bu defa bir kadının elinde yeniden hayat buluyor. Madeline Miller Amerikalı bir romancı ve Akhilleus'un Şarkısı ile Ben, Kirke'nin yazarıdır. Miller bir Latince ve Yunanca öğretmeni olarak çalışırken Achilles'un Şarkısı'nı on yıl içinde yazmıştır. Roman, mitolojik figürler Achilles ile Patroclus arasındaki aşk hikâyesini anlatımaktadır. GALATEİA Madeline Miller İthaki Yayınları, 2022 Çeviri: Elif Ersavcı Resimleyen: Ambra Garlaschelli
- Eski hayalini getir, yenisini götür!
Selen Aydın, yeni resimli öyküsünde merakın, keşfetmenin ve hayal etmenin hepimiz için vazgeçilmezliğini, komik üslubuyla düşündürüyor. Okuru, gündelik sorumlulukları dışında hiçbir şeyle ilgilenmeyen, tekdüze yaşamlar süren ve “sıkıntıdan patlayan” insanların yaşadığı bir kasabaya davet ediyor. "Deniz fenerinde yaşayan Bayan Tepedenbakan, işleri dışında hiçbir şeyle ilgilenmeyenleri çok yadırgıyordu. Ona göre, kasaba adeta donup kalmış, insanlar çevrelerindeki güzellikleri görmez olmuştu. Sonunda bir gün, kasaba sakinleri “sıkıntıdan patlamaya” başladı. Önce emekli öğretmen Bay Sormageç, sonra şapkalı Bay Fernando, derken masalcı Bayan Sonsuzmasal… Kasabanın doktoru Bay Cansever de “patlayınca”, tatilini dedesi Bay Sormageç’le geçiren hayalperest Bulut’un aklına bir fikir geldi…" Yaşama sevinci veren tutkuları, duyguları hatırlatan sıcak ve renkli öykü, sanatçı Sadi Güran’ın usta işi desenleriyle canlanıyor. Yaratıcı ve eğlenceli dilinin yanı sıra zengin görselliğiyle dikkati çekerken, hayatın büyülü anlarını sevgiyle kucaklıyor. Selen Aydın 1975’te İstanbul’da doğdu. Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi Reklam ve Halkla İlişkiler Bölümü’nden mezun oldu. Reklam ajanslarında metin yazarı olarak çalıştı. Kurumsal iletişim alanında projeler geliştirdi. Son yıllarda edebiyat atölyelerine katıldı ve çocuklar için öyküler yazmaya başladı. Sönmek istemeyen bir mumu öyküleştirdiği ilk çocuk kitabı Karanlıktan Korkan Mum’da (2020) sanatçı Huban Korman’la bir araya geldi. Sadi Güran’ın desenlediği Sıkıntıdan Patlayan Kasaba (2022) adlı son öyküsünde hayal kurmaktan vazgeçenler kasabasını anlatan Selen Aydın, İstanbul’da yaşıyor. SIKINTIDAN PATLAYAN KASABA Selen Aydın Günışığı Kitaplığı, 2022 Resimleyen:Sadi Güran Editör:Müren Beykan 72 s.
- Ortodoks bir dâhi
Gökhan Yavuz Demir, André Gide'nin kaleme aldığı Dostoyevski adlı kitabı üzerine yazdı: "Gide, Dostoyevski’ye bir yerden başlamak isteyen veya sil baştan sistematik bir Dostoyevski okumasına girişecek okurlar için enfes bir kılavuz kitap yazmış." Gökhan Yavuz Demir Büyük bir yazar hakkında yazılmış bir biyografi veya inceleme ne kadar iyi çalışılmış olursa olsun, yine de büyük bir yazarın başka bir büyük yazar hakkında yazdığı kadar ilginç, öğretici ve heyecan verici olmuyor. Büyük yazarlar hakkında okumayı severim fakat büyük yazarlar hakkında başka büyük yazarların yazdıklarını okumayı çok daha fazla severim. Meselâ Nietzsche, Oscar Wilde veya Tolstoy hakkında kuru bir dille yazılmış düz bir ansiklopedi maddesi okumak dahi keyifli olabilir. Fakat Nietzsche’yi Zweig’tan, Wilde’ı Gide’den veya Tolstoy’u Gorki’den okumak her zaman daha müthiş bir tecrübe olacaktır. Bütün bunları anlatıyorum, çünkü bize Wilde’ın o son günlerini hassas bir sevecenlikle anlatan Gide, bu sefer de Dostoyevski’yi sahici bir tecessüsle anlamaya ve anlatmaya çalışmış. André Gide’in Dostoyevski’si aslında ne bir biyografi ne de bir edebiyat incelemesi; yer yer her ikisi gibi de duran daha ziyade harikulade bir “Dostoyevski’ye giriş” kitabı. Gide, gerçekten de Dostoyevski’ye bir yerden başlamak isteyen veya sil baştan sistematik bir Dostoyevski okumasına girişecek okurlar için enfes bir kılavuz kitap yazmış. Dostoyevski kabaca iki ana bölümden oluşuyor. İlk bölüm Gide’in savaştan evvel 1908’de Dostoyevski’nin mektuplarından yola çıkarak yazdığı kısa bir “Dostoyevski ve eserleri” konulu bir takdim yazısı. İkinci bölüm ise Dostoyevski’nin yüzüncü yaş günü vesilesiyle savaştan sonra yaptığı Vieux-Colombier konuşmalarına dayanıyor. Gide’in kitabını bu kadar kıymetli ve özel kılan, büyük bir yazarı ancak yine büyük bir yazarın anlayabileceği gerçeğinden başka bir şey değil. Gide bize kendi Dostoyevski’si veya kendine mal ettiği Dostoyevski kadar kendisini ve kendi yazarlığını da anlatıyor: “Dostoyevski burada kişisel düşüncelerimi dile getirmek konusunda çoğu kez işime yarayan bir bahaneden başka bir şey olmadı” (s. 176). Seneler seneler evvel, daha bir lise öğrencisiyken Rus klasiklerini art arda yalayıp yutarken, Attilâ İlhan’ın yurtdışı yıllarında Dostoyevski’ye dair edindiği bir izlenimi de okumuş ve hiç unutmamıştım. Kaptan, Batılıların, bilhassa da Fransızların Dostoyevski’yi bir Doğulu olduğu için anlayamadıklarını anlatıyordu. Yanlış hatırlamıyorsam da Dostoyevski uyarlaması bir Doğu Alman filmini izlemesi üzerine bu tespiti yapıyordu. Doğu Almanların Dostoyevski’yi Fransızlardan daha iyi anlamalarına bir Doğulu olarak kendisi de hiç şaşırmamıştı. Neredeyse otuz sene sonra bütün bunları hatırlıyorum, çünkü Gide de Fransızlara Dostoyevski’yi nasıl anlamaları gerektiğini anlatmayı denemiş. Rus edebiyatını Fransa’ya tanıtan M. de Vogué’nin, Dostoyevski’nin dehasını hakkıyla Fransızlara takdim edemediğinden yakınan Gide, büyük Rus yazarının mektuplarını yakından inceleyerek bu eksikliği telafi etmek niyetindedir. Gide’e göre, Dostoyevski’yi yanlış anlamak için Bir Yazarın Güncesi ne kadar güvenilir bir baş ucu kaynağıysa, yazarı daha yakından anlamak için şahsî yazışmaları da bir o kadar yol göstericidir. Peki ne vardır bu mektuplarda? Her şeyden evvel hasta, fakir, durmaksızın acı çeken, huzursuz ve bir yazardan hiç beklenmeyecek derecede kendini ifade etmekte yaşanan güçlükler... Parasızlıktan, vakitsizlikten, epilepsisinden şikâyet eden ama bütün bunları romanlarındaki güçlü hitabetten yoksun bir üslupla yazan Dostoyevski, zaten mektupların aptalca şeyler olduğuna inanır. Gide’e göre bu mektupların her biri çığlıktır. Dostoyevski bu mektuplarda yalvarır, yakınır, sıkıştırır, ister, tekrar ister, ısrarla ister, mütemadiyen ister: “İnsan paraya bütün hayatı boyunca ancak bir kez bu kadar ihtiyaç duyar” (s. 17). Hayatı boyunca parasızlık çeken, para için çalışan, ama asla sadece para için yazmayan Dostoyevski, borçlardan da romanlarının son teslim tarihlerinin yaklaşmasından da bezmiştir. O da Tolstoy, Turgenyev ve Gonçarov gibi acele etmeden yazmak ister: “Eğer bir romanı bir yıl boyunca yazsam, sonraki iki ya da üç ayı da temize geçirip düzeltmekle geçirsem,” (s. 19) diye iç geçirmeleri boşunadır. Kaderin bazı yazarlara bol kepçe verdiği böyle bir teselliyi, bazı yazarlardan neden esirgediğini kim bilebilir ki! Cevap belki de Dostoyevski’nin her şeyi istemesinde yatıyordur. Ömrü boyunca içten içe yazdıklarının kalitesinden memnuniyetsiz kalsa da Dostoyevski büyük bir yazar olduğunu bilir: “Hiç kimse ne güçlerimin değerini ne de yeteneğimin derecesini anlıyor, oysa ben özellikle bunlara güveniyorum” (s. 25). Onun tatminsizliği sadece edebî açıdandır. Hayatından hiçbir şeyi çıkarmaz. Sevdiği bir eşi ve çocukları vardır. Hayatı küçük görmez: “En azından yaşadım, acı çektim ama hiç değilse yaşadım” (s. 23). Acılarını yok saymaz, onlardan kaçmaz; tam tersine onları kabullenir. İşte Dostoyevski tam da budur! Tek mücadele ettiği şey yoksulluk değildir, dehasının alt etmesi gereken bir diğer düşmanı da birbiri ardına geçirdiğini mektuplarından öğrendiğimiz sara krizleridir: “Üç kez sara nöbeti geçirdim ve bunlar şimdiye kadar hiç olmadığı kadar kuvvetli ve art ardaydı. Bu nöbetlerden sonra iki ya da üç gün ne çalışabilirim ne yazabilirim ne de okuyabilirim. Çünkü ruhum parça parça oluyor” (s.26). Dostoyevski ruhen dibe vurup vurup yeniden ayağa kalkar. Her şeye yeniden ve yeniden başlar. Pes etmez. Her şey ona saldırmaktadır ve üstüne gelmektedir. Fakat yaşadığı hiçbir şey iyi bir hikâye anlatacağına, kusursuz bir roman yazacağına dair umutlarını yıkamaz. Kalkar ve kaldığı yerden yazmaya devam eder. Güçlü bir iradeye sahip ve tutkularından muzdarip bu yazar, yine de Batılı okur için anlaşılması hayli güç, karmaşık, tutarsız ve tuhaftır. Meselâ kendisini Sibirya’ya süren Çar için Sibirya’dan şöyle yazar: “Herkesin Çar’ı sevdiğini yazıyorsunuz. Bense ona hayranım” (s.32). Bugün “Stockholm sendromu” deyip geçeceğimiz bu durumu hakkıyla anlamayan hiç kimse, Dostoyevski’yi anlamaktan da bahsedemez. Sibirya’da iyileştiğine inanan ve orada İncil ile tanışan Dostoyevski için Çar, Rusya’dır ve Rusya da Dostoyevski’dir: “Sanırım ben Rusya’ya muhtacım” (s. 36). Bir Ortodoks olarak Dostoyevski için Tanrı’yı sevmekle Rusya’yı sevmek aynı şeylerdir. Ve Dostoyevski için en büyük ibadet, bütün acılarına rağmen sevdiklerini omzuna sırtlayıp hayata devam etmektir. Batıdaki Katolik bir Fransız’ın anlamayacağı şey, tam da Doğudaki Ortodoks bir Rus’un Katoliklik yüzünden yitirildiğine inandığı için gözyaşı dökerek önünde diz çöküp haç çıkardığı bu Rus İsa’dır. Dostoyevski’yi bizim için bir oksimoron kılan da bu çelişkili çok yönlülüğüdür: O, gelenekçi olmayan bir muhafazakâr; demokrat ama çarist; Katolik değil fakat Hristiyan; liberal ama gericidir— okurun kendisiyle ne yapacağını çoğu zaman bilemeyeceği için daima korktuğu türden bir yazardır. Dostoyevski’nin dehası, Batı edebiyatının alışageldiği gibi insanlar arasındaki ilişkiler üzerine odaklanmaz. Onun romanlarında aile, toplum yahut sınıflar arasındaki entelektüel ve tutkulu ilişkilerden çok insanın kendi kendisiyle yahut Tanrı’yla ilişkisi merkezdedir. Gide’e göre, Dostoyevski’nin eserlerinde bireyin iç dünyası, insanların birbirleriyle olan ilişkilerinden çok daha önemlidir. Dostoyevski’nin başarısının ve başarısızlığının sırrı yahut da onu bazılarımız için bu kadar büyük ve başkalarımız için de bu kadar çekilmez kılan tılsım da budur. Kendi iç dünyalarının sırları, gizemleri, bilinemezleri ve karmaşıklığıyla karşımıza çıkan Dostoyevski karakterleri, bu sebeple çoğu kez mantıksız, kararsız ve sorumsuzdurlar. Dostoyevski, çelişkileri ve tutarsızlıklarıyla büyüyüp zenginleşen bir yazardır. Gide kitabında bu çok bilindik Dostoyevski karakterlerinin eylemlerini, akıl yürütme biçimlerini, her şeyi herkese itiraf etmelerini birbiri peşi sıra romanlardan alıntılarla gösterirken, birden Dostoyevski’nin bir kitaptan bir başkasına geçişinin ilgi çekecek kadar devamlılık arz ettiğini keşfeder. Ona göre, Ölü Bir Evden Hatıralar’dan sonra Suç ve Ceza’da Raskolnikov’un kendisini Sibirya’ya götüren cinayetini yazması çok doğaldır. Fakat bu romanın son sayfaları aslında Budala’yı hazırlamaktadır. Suç ve Ceza’nın sonunda Raskolnikov’u yepyeni bir ruh durumunda bırakırız; Budala’nın başında Prens Mişkin’i de tam bu durumda buluruz. Budala’dan iki sene sonra 1870’te yazdığı Ebedi Koca’nın konusu da yaklaşık olarak Prens Mişkin ile rakibi Rogojin’in Nastasya’nın başucunda birbirlerine sarılarak ağladıkları romanın son sahnesinin devamıdır. Bu küçük kitapta yoğunlaşma o kadar fazladır ki sadece iki kişi vardır: koca ile sevgili. Kim bilir, belki de Gide haklıdır ve bu büyük Rus Ortodoksu’nun romanlarını bir defa da yazılış tarihlerine göre sırayla okumak ilginç olabilir. Hatta bu çileci dâhinin kitaplarını, Gide’in Dostoyevski’si ile paralel okumak şüphesiz daha verimli olacaktır. Büyük bir yazarın eserlerinin labirentlerinde yine büyük bir yazarın rehberliğinde dolaşmaktan daha heyecan verici çok az tecrübe vardır. Hele ki o büyük yazarın eserlerindeki çığlığı sadece rehberimiz büyük yazar duymuş ve duyurmuşsa... DOSTOYEVSKİ André Gide Timaş Yayınları, 2022 208 s.
- İnsanın “kendi”yle “öteki” arasına çizdiği sınır
Pandeminin ardından kapılarını ‘büyülü gerçekçilik’ temasıyla açan 39. Uluslararası İstanbul Kitap Fuarı’nın en yeni büyülü gerçekçi romanı Çin’in Tuhaf Canavarları adıyla Çin’den geldi. ‘Kitap şehre dönüyor’ sloganıyla okurlarına merhaba diyen 39. Uluslararası İstanbul Kitap Fuarı’nın bu yılki onur yazarı Nazlı Eray, teması ise ‘büyülü gerçekçilik’ oldu. 3- 11 Aralık tarihlerinde TÜYAP Fuar ve Kongre Merkezi-Büyükçekmece’de düzenlenecek fuarda okurlar yerli yabancı birçok yazarın, sanatçının yanı sıra yepyeni kitaplarla da buluşma fırsatı yakalıyor. O kitaplardan biri de fuarın temasıyla örtüşen içeriğiyle Çin’in Tuhaf Canavarları. Çinli yazar Yan Ge tarafından kaleme alınan roman Timaş Yayınları etiketi ve Selen Özcan çevirisiyle tam da fuar günlerinde okurların beğenisine sunuldu. Sichuan Üniversitesi Karşılaştırmalı Edebiyat Programı’nda doktorasını tamamlayan Yan Ge, People’s Literature dergisi tarafından “Geleceğin Yirmi Yazarı” listesine girdi. Bunun yanı sıra yazar Çin edebiyatının prestijli ödüllerinden Chinese Literature Media Prize’a da layık görüldü. Hayali Çin şehri Yongan'da canavarlar ve ruhlar, insanlarla birlikte yaşarlar. Ancak hayali olmasının yanı sıra Yongan sınırlarının geçmişi, binlerce yıl öncesine dayanan gizemlerle doludur. Zira burada insanlarla canavarlar evvelden beri bir arada yaşamakta, ırkları birbirine karışmaktadır. Genç bir zooloji öğrencisi, etrafından ve aile büyüklerinden duyageldiği canavar öykülerini bir roman içinde derlemeye karar verir. Bunun için toplayabildiği kadar hikâye toplamalı, mümkün olduğunca çok canavar tanıyıp doğalarını gözlemelidir. Canavarlarınsa tek bir türü yoktur. Farklı farklı isimler ve mizaçlarla beliren her biri, insan ırkının değişik özelliklerini taşıyan yönlere sahiptir. Neşeli Canavarlardır, Kederli Canavarlar, Kurbanlık Canavarlar, Amansız Canavarlar bunların başında gelir. Yongan’ın canavarları, tanıştığımız her yeni canavar türüyle birlikte aslında insanlığın içinde var olan gaddarlığın, kötülüğün, vahşetin birer temsilcisidir. Bunun yanı sıra canavarların iyi huyları, yardımseverlikleri, doğaya karşı merhametli ve koruyucu oluşları, korkunç görünümlerinin altında insanlardan daha “iyi” olabileceklerini de gösterir. Her bölümde bir canavara odaklanan kurguda üst anlatı olarak bir profesörle birlikte canavarlarının hikâyelerini toplamaya çalışan anlatıcıyı takip ederiz. İnsanın “kendi”yle “öteki” arasına çizdiği sınırı sorgulayan Çin’in Tuhaf Canavarları sosyal, kültürel, hiyerarşik, ideolojik pek çok düzlemde bu ilişkiyi sorgular. Yan Ge, 1984'te Çin'in Sichuan kentinde doğdu. Hem Çince hem de İngilizce konuşan bir kurgu yazarıdır. İlk öykü koleksiyonu, on yedi yaşındayken Çin'de yayınlandı. Altı roman da dahil olmak üzere otuz kitabın yazarıdır. Prestijli Maodun Edebiyat Ödülü (En İyi Genç Yazar) dahil olmak üzere çok sayıda ödül aldı. Halk Edebiyatı dergisi tarafından Çin'de geleceğin yirmi edebiyat ustasından biri olarak seçildi. Çalışmaları diğer dillerin yanı sıra İngilizce, Fransızca ve Almanca'ya çevrildi. Son romanı The Chilli Bean Paste Clan'ın İngilizce çevirisi 2018'de yayınlandı. The Strange Beasts of China romanı 2020'de çıktı. Yan Ge, 2016'da İngilizce yazmaya başladı. New York Times, The Stinging Fly, the Irish Times, TLS, Stand Magazine, Brick ve Çeşitli Olmak: Yeni İrlanda Kısa Öyküleri. UEA Uluslararası Ödülü 2018/19'un sahibi oldu. İlk İngilizce hikaye koleksiyonu Elsewhere, 2023'te Faber (İngiltere) ve Scribner (ABD) tarafından yayınlanacak. Kocası ve oğluyla birlikte Norwich'te yaşıyor. ÇİN'İN TUHAF CANAVARLARI Yan Ge Timaş Yayınları, 2022 Çeviri: Selen Özan Tür. Roman
- Say, sırala, karala, kurcala!
Aygül Bahar Yılmaz'ın yazıp, Güneş Bloedorn'un resimlediği Akıl Fikir Kitabım'ın ikinci halkası yine yaratıcı düşünme etkinlikleriyle dolup taşıyor; bu kez hafıza, matematik, görsel, yazınsal ve planlama odaklı çalışmalarla çocukların hayal dünyasını genişletiyor. Her sayfası ayrı bir keşif ve farklı bir deneyim vadeden bu etkileşimli kitap okuruna, kendini daha iyi tanıma, bilgi birikimini artırma, bakış açısını çeşitlendirme ve yeni beceriler kazanma fırsatı sunuyor. Giriş bölümündeki ''Akıl Fikir Rehberim'' ise, hedef belirlemekten verimli çalışmaya sınav kaygısından zaman yönetimine ve kişisel gelişime yönelik pek çok konuya değinerek, adım adım başarıya ulaşmanın ipuçlarını paylaşıyor.Her güne bir şiir bırakmaya, karmaşık şifreler oluşturmaya, film karelerini doldurmaya ya da harfleri avlamaya ne dersiniz? İsterseniz hedef çarkını çevirerek de maceraya balıklama dalabilirsiniz. Üstelik tüm bunları yapmak için ihtiyacınız olan tek şey yaratıcılık! Tabii biraz da dikkat, odaklanma ve sabır gerekiyor. Bazı bölümlerde ter dökecek kadar zorlanırsanız, sakın yılmayın! Çünkü sıkılmadan, yorulmadan, kendine meydan okumadan başarıya ulaşmak olmaz. O hâlde daha ne duruyorsunuz? Şimdi doyasıya sayma, sıralama, karalama ve kurcalama vakti! Evde, okulda, parkta, otobüste, sahilde, kısacası her yerde ve her çantada yer edinecek bu eğlenceli kitapla; görsel hafızanızı harekete geçirebilecek, bulmacalarla dikkatinizi ölçebilecek ve bir olaya değişik açılardan yaklaşmanın inceliklerini keşfedebileceksiniz. Gerek bireysel olarak gerekse sınıf ortamında çocukların keyifli ve nitelikli zaman geçirmelerine olanak sağlayan Akıl Fikir Kitabım-2, empati kurma, başkalarıyla işbirliği yapma gibi olumlu kazanımları da pekiştiren, rengârenk bir yol arkadaşı. Aygül Bahar Yılmaz Mersin Üniversitesi'nde Sosyoloji okudu. Daha sonra Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik eğitimini tamamladı. Yüksek lisansını Psikolojik Danışmanlık ve Rehber Öğretmenlik Bölümünde yaptı. Süleyman Demirel Üniversitesi'nde Aile Danışmanlığı Eğitimi, Zekâ ve Akıl Oyunları Eğitici Eğitimi, Çocuk Objektif Testleri Eğitimi ve Wechsler Çocuklar İçin Zekâ Testi Eğitimi aldı. Etkili İletişim Teknikleri, Motivasyon Teknikleri, Öfke ve Stres Yönetimi, Kriz Yönetimi, Problem Çözme Becerileri eğitimlerini de Brüksel Başkent Üniversitesi'nde tamamladı. AKIL FİKİR KİTABIM-2 Aygül Bahar Yılmaz Tudem Yayınları, 2022 Resimleyen: Güneş Bloedorn 8 Yaş + 96 s.
- Öykü: Salyangoz
"Yağmurun altında yürümeyi göze almış ancak ıslak banka oturmaya cesaret edemeyen benim gibi hangi yalancı umursamaz inceltti acaba onu." Ulaşcan Kurt Hafif bir yağmur atıştırıyor. Gökyüzünün biraz önceki öfkesi dinmiş gibi. İnsanlar bu öfkenin gazabından kaçınmış olacak ki sokakta çok az kişi var; sadece ben ve benim gibi artık umursamayanlar. Yürüyüşümün son durağı Kuğulu Park. Kıdemli bir banka doğru yanaşıyorum. Üstüne özensizce iki parça karton yerleştirilmiş. Biri artık bana katlanmak zorunda, en azından bir süreliğine. Benden önce kimin kahrını çekti bu ince karton, merak ediyorum. Yağmurun altında yürümeyi göze almış ancak ıslak banka oturmaya cesaret edemeyen benim gibi hangi yalancı umursamaz inceltti acaba onu. Yine de bu kartonla ve benden önce üstünde oturanla sıkı bir bağ kuruyorum. Bir adam köpeğiyle oyun oynuyor, bir oraya bir buraya koşturuyor köpek adamı; ikisinin de neşesine diyecek yok. Sonra köpek bir anda merdivenlerden yukarı doğru koşmaya başlıyor, hemen yukarısı arabası hiç eksik olmayan geniş bir cadde. Adam sesi titreyerek bağırıyor köpeğe ve arkasından koşuyor telaşla. Adamın sesindeki korku titreşimlerinden köpeğin yola doğru yöneldiğini anlıyorum. Sonra sesi rahatlıyor ve köpek kucağında yine aynı yere doğru geliyor. Bu adamla da bir bağ kuruyorum hemen. Önümden evli bir çift geçiyor, hemen arkalarında ufak bir kız çocuğu var. Evli olduklarını tahmin ediyorum çünkü tedavülden kaldırılması için mücadele ettiğim toplumsal yasalar pek meşru görmüyor evlilik dışı bir ilişkiyi. Sonra çocuğun hukuki bir güvencesi olması için evlilik şart. Kadın puseti sürüyor, adamsa çocuğu kolluyor. Küçük kız, bankların üzerinde birikmiş sularla oynuyor. Benim kıdemliye gelene kadar istisnasız her bankı elleriyle okşuyor. Sıra bize geldiğindeyse istediğinin olmayacağını anlıyor. Yüzünde tembel bir üzüntü ifadesi beliriyor. Sonra göz göze geliyoruz. Herhangi bir çocuk kadar güzel bakıyor. Bu banktan eli boş göndermek istemiyorum onu. Gözlerinin içine bakarak gülümsüyorum. Bankların üzerinde birikmiş sular kadar olmasa da mutlu ediyor gülümsemem onu. Yavaşça yollanıyorlar parkın içine doğru, kız yol boyu her boş bankı okşamaya devam ediyor. Bu küçük kız çocuğuyla da bir bağ kuruyorum. Birisiyle bağ kurmam bu kadar kolay işte. Konuşmamız, göz göze gelmemiz, fiziksel ya da duygusal bir temas kurmamız gerekmiyor bir bağ kurabilmek için. Aynı yağmurda ıslanmak, havuzun kenarında olmasak bile kuğuların orada olduğundan emin olmak, ıslanmış toprağın kokusunu, burnumuz ne düzeyde işlevsel olursa olsun duyumsayabiliyor olmak bağ kurmak için yetiyor. Neyse, bu kadar oturduğum yeter. Artık eve gitmem gerek. Yolu yarıladığımda yağmur yeniden hızlanıyor. Pek umursamıyorum. İnsanlar dört duvar arasına sıkışmış, yağmurdan korunduklarını düşünüyorlar. Oysa insan, bir masanın etrafını çevreleyen rahatsız sandalyelerde oturmak için değil gerektiğinde yağmurun altında ıslanabilmesi için dizayn edilmiş doğa tarafından. Bunları düşünürken soluğu apartmanın önünde alıyorum. Alabildiğine gri ve eski bir apartman. Nedenini bilmediğim bir şekilde başımı aşağı doğru eğiyorum. O da ne! Nedensiz bir eklem hareketi, son zamanlarda denk geldiğim en mutluluk verici şeyle karşılaşmama vesile oluyor. Kocaman bir salyangoz, etrafında olan biteni umursamadan kararlı bir şekilde bir yerlere sürünüyor. Mucizelere inansam, bu karşılaşmanın kesinlikle bir mucize olduğunu düşünürdüm. Ama bunun sadece güzel bir tesadüf olduğunu biliyorum. O olsa hemen fotoğrafını çekerdi, diye düşünüyorum ama hemen savuşturuyorum bu düşünceyi aklımdan. Bu anı mahvetmemeliyim. Salyangoz, ağır ağır yolunda ilerlerken uzun bir süre onu izliyorum. Acaba onu izlediğimin farkında mıdır? Farkındaysa bile pek de umursamıyor gibi görünüyor. Gitmesi gereken bir yer var ve oraya ulaşmak zorunda. Hızının hiçbir önemi yok. Şu anda içi boş olan kabuğu, olası bir saldırıda bir kalkan onun için. Yine de varış noktasına ulaşmak için kabuğundan çıkmak zorunda olduğunu biliyor. Her şeyden çok bu sebatkâr salyangozla bir bağ kuruyorum. Tek farkımız, birçok insanın aksine benim içine sığınabileceğim bir kabuğum yok, olmasını da istemiyorum. Merdivenleri onun gibi yavaş yavaş ve sebatla tırmanırken hangilerinin daha savunmasız olduğunu düşünüyorum: Kabuklular mı yoksa kabuksuzlar mı?
- Bu kayıpların sadece ve sadece birer kayıp olduklarından emin miyiz?
Aralarında Lord Byron, Ernest Hemingway, Bruno Schulz, Nikolay Gogol, Walter Benjamin ve Sylvia Plath gibi yazar, şair ve düşünürlerin olduğu sekiz ismin kayıp eserlerine odaklanan Kayıp Kitapların İzinde, adeta bir polisiye roman. Kayıp kitaplar, yazarının tamamlayamamış da olsa yazdığı; birilerinin gördüğü hatta okuduğu fakat sonradan yok edilen veya ardında neredeyse hiç iz bırakmadan yok olan kitaplardır. Giorgio van Straten, onları okumamış olanlara onları hayal etme, haklarında hikâyeler anlatma ve yeniden yazma imkânı sunan bu kitapların peşine düşüyor ve bize tarihin farklı dönemlerinden sekiz vaka sunuyor. Giorgio van Straten, İtalyan bir yazar ve sanat organizasyonlarının yöneticisidir. İlk romanı Generazione 1987'de yayımlandı. 2000'de, 1811'den günümüze Yahudi-Hollandalı ailesinin öyküsünü anlatan My Name, A Living Memory adıyla İngilizce yayınlanan Il mio nome a memoria ile dört edebiyat ödülü kazandı. KAYIP KİTAPLARIN İZİNDE Giorgio van Straten Everest Yayınları, 2022 Çeviri: Merve Yalçın Pelit 84 s.
- Mahir Ünsal Eriş İstanbul Kitap fuarında!
Tüyap'ın organize ettiği İstanbul Kitap fuarı Mahir Ünsal Eriş'i ağırlıyor. Eriş, 11 Aralık pazar günü Can Yayınları standında Mundi Kitap etiketi ile çıkan son kitabı Gaip'i imzalayacak. Bir trafik kazasında hafızanızı kaybetmek, sizin için yepyeni bir hayat ihtimalinin kapısını aralar mı? Babalar ve oğulları arasındaki ezel ebed gerginliklerden bir huzur ihtimali çıkar mı? Tüm bunların kayıp Barnabas İncili'yle alakası ne peki? Mahir Ünsal Eriş, Gaip'te aileden memlekete, hafızadan siyasete köprüler kurarak ilerliyor. Kötülüğün doğasına dokunurken alışıldık kalıpları bir kenara bırakıyor. Değerlerimize ihanet etmek ağır bir yük de, hatırlanması gerekenleri unutmak başka bir ihanet değil mi? Merakımıza bir fener gibi sarılırsak belki de yolu bulabiliriz… Mahir Ünsal Eriş 1980'de Çanakkale'de doğdu. Arkeoloji ve tarih okudu. Hayatını çeviriler yaparak ve yazarak sürdürüyor. Gençlerbirliklidir; söylenişi bile güzel. Kitapları: Bangır Bangır Ferdi Çalıyor Evde... (2012), Olduğu Kadar Güzeldik (2013) (60. Sait Faik Hikâye Armağanı), Dünya Bu Kadar (2015), Benim Adım Feridun (2016), Öbürküler (2017), Kara Yarısı (2019), Sarıyaz (2019) ve Diğerleri (2020).
- Oldukça sancılı bir deneyim olan depresyon ne işe yarar?
Psikiyatri ve Duvarın Ardı Podcast serisiyle tanınan Psikiyatrist Dr. Cengiz Arca, Depresyon Ne İşe Yarar adlı kitabında, dünya genelinde hastalık yükünün üçüncü nedeni olan depresyonun yaygınlığı, evrim teorisi açısından gelişimi ve olası faydaları hakkında, üzerine düşünülmesi gereken fikirler ortaya atıyor. “İnsanın doğasına dair birtakım ezberlerimiz olsa da depresyon bu ezberleri bozan bir hastalıktır. İnsanın sanıldığından daha güçlü, daha akıllı, daha dirayetli olabileceğini gösterir.” Şiddetli depresyondan ziyade hafif depresyon tablolarının ele alındığı Depresyon Ne İşe Yarar’ı okurken kimi zaman depresif hissetmenin, kabuğunuza çekilmenin, hayatınızın kenarına kıyısına ittirdiğiniz her şeyi kirli sepetinden çıkarıp yıkamanın o kadar da kötü bir şey olmadığını deneyimleyeceksiniz. Çoğu insanın hayatının bir noktasında kesiştiği depresyon hakkında bildiklerimizi tazeleme vakti geldi. Depresyonun teşhisi, mevsimlerin üzerimizdeki etkisi, depresyonda zaman algısı, yaratıcılığın depresyonla ilişkisi ve daha fazlası... Depresyon Ne İşe Yarar; bir uzmanın gözünden herkesin bilmesinde fayda bulunan konulara ve depresyonun karanlık dehlizlerine ışık tutan, olumlu bakış açısıyla iyi hissettirecek bir araştırma. Cengiz Arca 2017 yılında Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi’nden mezun olmuştur. Aynı yıl Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı’nda ihtisas eğitimine başlamıştır. 2021 yılında ihtisas eğitimini tamamlamış ve psikiyatri uzmanı olmuştur. Halen Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi’nde sosyoloji eğitimine devam etmektedir. 2019 yılından itibaren ‘’Psikiyatri ve Duvarın Ardı’’ isimli podcast kanalında haftalık yayınladığı bölümlerle yayın hayatına devam etmektedir. ‘’Depresyon Ne İşe Yarar?’’ isminde bir kitabı bulunmaktadır. Türkiye Psikiyatri Derneği ve Ankara Tabip Odası üyesidir. Türkiye Psikiyatri Derneği Medya ve Ruh Sağlığı, Psikiyatri ve Felsefe, Evrimsel Psikiyatri çalışma birimlerinde görev almaktadır. DEPRESYON NE İŞE YARAR? Dr. Cengiz Arca Küsurat Yayınları, 2022 128 s.















