top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Doğu Anadolu'dan İstanbul'a ve tarihin farklı zamanları

    Gozo ve Sagre adlı grafik romanı büyük bir beğeniyle karşılanan Uğur Erbaş'ın yeni grafik romanı Germakoçi, okurlarıyla buluşuyor. Doğu Anadolu'dan İstanbul'a ve tarihin farklı zamanlarına uzanan, entrikalarla dolu bir hikâye... “Soğuk, soğuk, soğuk, buz altındaydı dünya; bitmek bilmez bir zemherinin ortasında. Memleket bolluk içindeydi evvel zamanda. Köyler insanla doluydu, ambarlar buğdayla. Şimdi ekinler göğermez, sular akmaz. Koyunlar melemez, küheylanlar kişnemez. Üzerinde kara bulutlar, tarlasında bozkurtlar; velhasıl sefalet alır yürür oldu kara topraklarda.” Uğur Erbaş 1977 Ankara doğumlu. Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Bölümü mezunu. Aynı bölümde asistan ve öğretim görevlisi olarak çalıştı. Şu an animasyon ve görsel efekt alanında çalışmalarını sürdürmektedir. GERMAKOÇİ Uğur Erbaş İletişim Yayınları, 2022 Tür: Grafik Roman 270 s.

  • Öykü: Gibi Görünmeler

    "Bir programın düğmesini kapatmak kadar basitti ölmek. " Fatoş Asya Akbay Kapı sessizce açıldı. Sevda her zamanki hışmından uzak, karanlıktaki sessizliğin bir parçasıymış gibi girdi içeri; taba renkli kaşe mantosuna sinen şehrin rutubetli havası da. Oysa kapıyı anahtarla açtığı halde zile basar, eve girer girmez söylene söylene anahtarı gelişigüzel bir yere fırlatırdı. İşe gitmek için tekrar evden çıkarken de iki ayağı bir pabuca sıkışınca anahtarları bulmaya çalışırken ona demediği laf kalmazdı. Öfkesini rahatça sergileyip sonrasında anahtarı bulduğunda ise yüzüne bir mahcubiyet takınırdı. Sokak lambalarının aydınlığı masaya vuruyordu. Sevda, ışığı açmadan mektubu gördü. Masanın üstündeki sürahiye dayamıştı görsün diye. Mektubu yırtıp atacaktı atmasına ama okumak için sabırsızlanıyordu. Birileri kendisini izliyormuş gibi etrafına bakınarak açtı, yırtıp atacağı mektubun zarfını. Sandalyeye oturdu, onun aldığı ipek fuları boynundan tek eliyle çözerek usançla yere bıraktı. Avuçlarıyla yüzünü kapatıp derin derin nefes aldı. Başını kaldırınca sedef çerçeveyi iki eliyle sıkıca tuttu, onu karşısına aldı. Sevda sabırsızlığını kontrol etmeye çalışan halini ondan gizleyemedi, o da aciz hamlelerle ört pas etmeye çalışmaktan usanıp yorulduğu günahlarını. Sevda üzerine sinen bir koku varmış gibi başını sağ omzuna çevirdi, kendi kendini kokladı. Mektubu okumadı, onu arkasında bıraktı ve ışığı kapatıp odadan çıktı. Banyoya gitti. Ondan ne zaman uzaklaşmak istese kendini banyoya kilitler uzun süre orada kalırdı. Giysilerini çıkarmaya başladı, tamamen çıplak kaldığında kalçalarını göğüslerini… yokladı. Geçip giden yılların izine dalgınlıkla bakıyordu, aynada gördüğü bir başkasına. Ellerini ensesinde birleştirip başını yere eğdi. Bedenini dakikalarca ılık suyun akışına bıraktı. Ellerindeki tükenmez kalem lekelerini çıkartmaya çalışırken, egzamadan oluşan çatlaklardan kan sızınca parmaklarını bastırıp “Susuyorum! Susuyorum! Günlerdir susuyorum!” dedi. Musluğu kapatıp sessizliğine döndü. Evde kimsenin olmamasından memnun havluya sarınıp kendini yatağa bıraktı. Üzerindeki maskeleri bir kenara bırakınca sadece ona mahsus bu anlarda duyduğu yalnızlıkla özgürleşebildiği, yüzündeki çillerin gerinip aydınlanmasından belliydi. Başucundaki komodinin çekmecesinden defterini ve kalemini aldı. “Çok değil birkaç saat önce aklımdan geçenler beni hâlâ ürkütüyor. Kulağımın dibinde sürekli konuşan bu semptomu susturmamalıyım. Bugün Cuma dairedeki herkes gitmişti ve ben bir türlü odamdan çıkamıyor, ne yapacağımı bilmez halde ellerime bakıp mürekkep lekelerini ovuyordum. Öğle arası eczaneden aldığım ilaçlara gözüm ilişince uzun süredir tasarlanmış bir intihar gibi ‘Bu ilaçları içip kendimi odama kilitlesem, birileri yokluğumu fark edene kadar ölmüş olurum.’ diye düşündüm. Bir yudum suyla bitecekti her şey benim için. Ölüm şuracıkta yanı başımdaydı. Bir programın düğmesini kapatmak kadar basitti ölmek. Aklımdan geçenleri yadırgadım. Neden böyle aptalca şeyler düşünmüştüm? Belki de taktığım maskeler beni sonunda deliye çevirmeyi başarmıştı. Belki de kutsal saydığım şeylerin benden çekilmesi, belki de dikkatle kendime baktığım zaman… Belki de… Bu düşünce beni oyalarken, koridorun akşam loşluğu içinde yankılanan topuk sesleri odamın kapısına yaklaşınca sustu. Kapı aralandı. “Işığı görünce şaşırdım. Aaa! Sen buralarda mısın daha, hayırdır bir sorun yok ya? Ben çoktan gittiğini düşünmüştüm.” dedi Meliha. Hoşuna gitse de gitmese de sorduğu soruların üçüne beşine tek cevap verirdim. Kullandığım kelimeler tükenip yok olmadan yeni sorular soruyordu. Bu defa oyunbozanlık yapmadım ona istediği cevapları verdim. Her ne kadar umarsız görünsem de onların döngüsündeydim, ben değildim yani. Oysa ben de yaptığım işten keyif almak istiyorum ancak insanın içindeki her şeye karşıdır bu çark, güçlü bir kişiliğe sahip olanı bile zayıf bir kişi haline getirene kadar döner. Bunun farkına varıp kaçan, kurtulma şansına sahiptir. Umutsuzluğa kapılmadan direnen her şey zamanla çöker. Meliha, masama doğru başını uzatıp 'Bu ilaçlarda ne, hasta mısın?' dedikten sonra imalı gülümsememi cevap bilip odanın yakın plan çekimini tamamlayamadan çıkmak zorunda kaldı. Ağızlarını, çenelerini çok iyi kullananlar beyinlerinde hiç bir şey bırakmazlar, muhtemelen bundan bir çeşit haz alıyorlar. Beni merak mı ediyordu sanki neden soruyordu? Oysa işe yeni başladığımda Meliha’nın ilgisi hoşuma gitmişti. Neden diye başlayan, ardı arkası kesilmeyen sorularına ve o bayağı merakına maruz kalmadan önce. Meliha şirketin en eski çalışanı. İşyerinden en son o çıkar, benim gibi mesai biter bitmez çıkmaz. Herkesi tanır, işlerini planlı programlı eksiksiz yaptığı yetmezmiş gibi dairenin angarya işlerini de o üstlenir. İri yarı, babayiğit bir duruşu var. Onu tanıdığımdan beri saçlarını aynı şekilde tarar, aynı renk ruj sürer. Düzen kölesi, lanet, kahrolası bir tiptir o. Onun kadar olmasam da benim de işleri aksattığım görülmemiştir. Üstelik Meliha’nın hazırlamak için saatlerini verdiği raporu, toplantı öncesi bir çırpıda hazırladığım ve şefin masasına ondan önce bıraktığım bile olmuştur. Onun bu düzeni beni rahatsız eder, geriye iter ve bu benim hiç hoşuma gitmez. Meliha iş yerinden çıkınca oradaki yalnızlığım daha da ürkütücü hale geldi. Pencereleri çarparak kapatıyor, ancak on bir yaşında tek kalma cesareti gösterebildiğim evde yaptığım gibi gereksiz ve anlamsız sesler çıkararak sessizliği bozmaya çalışıyordum. Sessizlik üzerime üzerime geliyordu. Hava kararmıştı, intihar düşüncesinin beni ele geçirmesi an meselesiydi. Alelacele elektrikleri kontrol edip oradan hemen çıktım. Asansörü bekleyecek tahammülüm yoktu. Merdivenlerden hızla inerken ilaçların olduğu çantayı unuttuğumu fark ettim. Migren atağımın tutacağını hissetsem de geri dönecek cesaretten yoksundum. İntihar etmeyi neden düşünmüştüm? Ben, intihar edebilecek biri değildim ki. Peki, nasıl olur intihar edecek kişi? İntihar bir zayıflık mı, yoksa bir güç mü? Kendimi duymakta zorlanıyordum. Bu düşüncelerin beni ele geçirmesine izin vermedim. Zihnimin kölesi olamazdım, berbat bir efendiydi o. Dışarı attım kendimi. Koşmaya başladım, dönüp dönüp arkama bakıyordum, bir katil peşimdeymiş gibi, asıl katil bendim. Kimden kaçıyordum arkamdaki boşluktan mı? Durağa geldiğimde nefes nefeseydim. İnsansı bir sisin içinde durdum. Başımı kaldırdım gökyüzüne, akşamın karanlığına… Yağmur yağacaktı. Duraktaki insanların kayıtsız bekleyişlerine ben de eklendim. Bu kentsel bağlamın içinde nereye gidebilirdim ki? Ezberimi bu akşam da bozmadım. Bir sürüydük, otobüs gelince kıpırdayan ve sonra sığışan bir sürü. Kalabalığın bütün gözlerini üzerimde hissediyordum. Duyduğum sıkıntıyı dışarı vuramadım, başımı cama dayadım. Yanımdaki kadının telefon görüşmesini istemsizce ne kadar dinledim bilemiyorum, susması gerektiğini ima etmek için ona döndüğümde telefonla görüntülü konuştuğunu gördüm. Görüntüde sıska esmer bir adam yatarak kadına bir şeyler söylüyordu. Hiçbir şey anlamama rağmen aralarındaki konuşmayı çözmeye çalışıyordum. Arada bir başka yolculara başımı çeviriyor, bir yandan da onları dikizliyordum. Bir yere ait olmamanın verdiği rahatlıkla çevreyi umursamadan, konuşuyorlardı. Dudaklarında çiftler arasında sıkça gördüğüm yapmacık bir gülümseme bile yoktu. Onların bu anlamsız tavırlarından neden bir anlam çıkarmaya çalışıyordum ki? Beni fark etmişlerdi ve onları izlememden rahatsız değillerdi. Ancak ben yine de gizliyordum bakışlarımı. Benim dışımda hiç kimse onlarla ilgilenmiyordu. Üçümüz dâhildik konuşmaya, onlar konuşuyor, ben izliyordum. Onları dinlerken kendimden ve intihar düşüncesinden uzaklaşmıştım. Mahallenin tek yönlü sokağında, benden öteye gidemediğim bu daracık yolda yürürken açlığımı yokladım. Ne yemek yiyecek kadar istekli, ne de açtım. Zaten bir de akşam yemeğinin muhabbetsizliğine katlanamazdım. Yağmur yağarken eve yalnız başına dönmek zorunda olmanın hüznüyle açtım kapıyı. Işığı açmadan mektubu gördüm, masadaki sürahiye dayamış göreyim diye. Onu yıldırmış olmalıyım. Masaya oturdum. Bir tartışmanın başladığını hissettim. Mektubu okumaktan vazgeçtim. Üzerimdeki maskeleri, çoğunluğun görmek istediği yüzü bir kenara bıraktım. Duyduğum bu hafifliği içime çektim. Uzun bir iş gününün ardından üzerime sinen her şeyi çıkarmak istedim. Bir bez parçası kadar bile olmayan dayanıksızlığımı düşündüm. Ne olduğumu ne olmadığımı; koltuğumda, yatağımda, mutfakta, sokaklarda, en çok da onun yanında olmayan varlığımın yokluğunu, bana duyduğu körlüğü… Onun zihninden nasıl geçmiş olduğumun izine hiçbir zaman rastlayamadım.” Kalemini bıraktı. Ellerindeki lekelerle oynarken dalmıştı rüyasına. Onun üzerini örttü. Avucuyla alnına dokunarak sarı kıvırcık saçlarına parmaklarını geçirdi. "Uyurken konuşmalarını dinledim, seni anlamasam bile.’’ dedi. O söyledikleri, Sevda duysun diye ağzından kaçmasına izin verdiği şeylerdi. Kıpırtısız bir süre daha onu izledi. Saçlarını ve tenini ürkütmek istemiyordu. O gibi görünen Sevda’nın bir yaratığı mıydı? Bir şeyden doğrudan söz edilemezse o şeyin orada olmadığına inanır insanlar. Bu saçmaydı. Bilakis burada yatağındaydı. Bu şaşırtıcı türden bir varoluş ama yanındaydı. Onun yokluğu varlığının en güçlü kanıtıydı. Sevda’yı onun yokluğunu haykıran sessizlik uyandırdı. Mektup! Mektup! Diye yataktan kalktı.

  • Değişen bir yerleşimin, Karabağlar’ın öyküsü...

    Üvey, birbiri ardına akan kuşakların, girdaplarıyla sürükleyen dönemlerin, ama en çok da değişen bir yerleşimin, Karabağlar’ın öyküsü... Hasılı, hepsi yaşadıkları semte, Karabağlar’a benzerdi; Karabağlar gibi tekinsiz, Karabağlar gibi içten pazarlıklı... Kalbine yaşama sevinci düşen birinin üç vakte kadar ölüp gitmesi de, haksızlığa uğramış her gencin bir duvardaki çifteye, bir dağlara bakıp Çakırcalı’ya özenmesi de hep bundandı. Yalnızlığın bir sınırı var sanılıyordu. Yoktu. Geçmişinin izleri, geleceğin beklentileri arasında bir şimdinin aranışı... Karabağlar, zaman ve insanlarla birlikte değişip dönüşürken, konuk olduğumuz öykülerinin bizim yaşamımızı da kuşattığına tanık olacağız. Okan Çil 1986 yılında İzmir’de doğdu. Kafkas Üniversitesi Tarih Bölümü’nü yarıda bırakıp Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Film Tasarım ve Yazarlık Bölümü’nden mezun oldu. Çeşitli mecralarda öyküleri, inceleme ve araştırma yazıları yayımlandı. Birçok dizi ve filmde senarist olarak görev aldı. 2017 yılında ilk öykü kitabı Onu Da Sonra Anlatırım, aynı yıl ilk romanı Tezer Özlü: Bir Arayışın Peşinde yayımlandı. Storytel Original tarafından yayımlanan Ölüler ve Seyyahlar adlı sesli romanıysa 2019 yılında okurlarıyla buluştu. Senaryo çalışmaları ve inceleme yazılarının yanı sıra editörlük de yapan Çil, İstanbul’da yaşamaktadır. ÜVEY Okan Çil Oğlak Yayınları, 2022 Tür: Roman 256 s.

  • İstanbul'da kültür-sanat ve fikir emekçileri buluştu

    Türkiye İşçi Partisi (TİP), geçtiğimiz günlerde İstanbul'da kültür-sanat ve fikir emekçileriyle buluştu. Ataşehir'deki DasDas Sahnesi’nde düzenlenen toplantıya TİP Genel Başkanı Erkan Baş, Genel Başkan Yardımcısı Barış Atay ve TİP Sözcüsü Sera Kadıgil’in yanı sıra çok sayıda oyuncu, müzisyen, yazar ve akademisyen de katıldı. "Sanat alanında neler yapabileceğimizi göstermenizi umuyoruz" İlerihaber'in yaptığı habere göre: Programın başında söz alan Barış Atay, "Türkiye'de sosyalist devrimci mücadele içerisinde var olduğum sürece en eksik gördüğüm konulardan bir tanesi, sosyalistlerin sanatı çok sevmesine rağmen sanatın mücadele alanındaki varlığını bazen geriye bırakmak olduğunu gördüm" derken, TİP olarak bunu değiştirmek istediklerini söyledi. TİP Kültür Sanat Bürosu'nun da bu ihtiyaç sonucu kurulduğunu belirten Atay, toplantının amacını da "Bir çalışmaya gidecek bir tanışma sohbet toplantısı düzenlemenin iyi fikir olacağına karar verdik" sözleriyle dile getirdi. Atay; festival ve tiyatro oyunu yasaklarına değinerek, "Sanat alanında neler yapabileceğimizi, bizim göremediğimiz yerleri nasıl göreceğimizi göstermenizi umarak toplantıyı düzenledik" dedi. Programda konuşan TİP Genel Başkanı Erkan Baş, halkın ve alanın temsilcilerinin özne olduğu bir tarz yaratmak istediklerini kaydederken, "Siyasetin o yukarıdan aşağı tek yönlü işleyişine son veren ve gerçekten üretenlerin, alanlarına emek verenlerin sözünün daha ağırlık kazandığı bir süreci yaşamamız lazım" dedi. "Bu toplantılarda 20 yıla dair çıkarttığımız dersleri de paylaşmak istiyoruz" 20 yıldır Türkiye'nin kültür sanata, halka, kadınlara ve gençlere en düşman iktidarının koltukta olduğunu ve herkesin ders çıkartması gerektiğini belirten Baş, "Biz de demek ki 20 yıldır bir şeyleri yapamadık; eksik yaptık, yanlış yaptık, hatalı yaptık ya da gücümüz yetmedi ama bu sonucu değiştiremedik. Dolayısıyla bu toplantıda, memleketin içinde bulunduğu durumu, onların yaptıklarını tartışmak yerine belki biz bu 20 yılda yapmadığımız neleri yaparsak bu sonucu değiştirebiliriz, bu sonucun değişimine katkı koyabiliriz... Belki tek başına bizim henüz gücümüz yetmez, sonucu köklü bir şekilde değiştirmeye ama mutlaka bir katkı yapabilir. O yüzden biz bu toplantılarda, geride kalan 20 yıla dair çıkarttığımız dersleri de paylaşmak istiyoruz. Her seferinde bunu geliştirmek istiyoruz" diye konuştu. Diğer yandan sanatçılar, buluşmayla ilgili İleri Haber’e şu yorumlarda bulundu: Oyuncu Cezmi Baskın: Bugünlerde birtakım ihtiyacımız var: Örgütlenme ihtiyacı, fikirlerimizi açıklama ihtiyacı ve kendimiz gibi düşünen insanlarla bir arada olmak ve fikir alışverişinde bulunmak gibi bir ihtiyacımız var. Onu gidermek için bugün buradayım. Çok faydalı oldu, TİP’in gelecekteki kültür ve sanat politikasının üzerine katılımcıların fikirleri çok kıymetli ve aydınlatıcı oldu. Bu, gelecekteki günlerimiz için kültür-sanat alanında atılmış büyük bir adımlardan birisi. Daha iyi şeyler olacağına inanıyorum. Müzisyen Sevcan Orhan: Ben müzisyenim ve günümüzde de sanatçıların, müzisyenlerin birtakım vaatlere ihtiyacı var. Ben bu anlamda TİP’in ne düşündüğünü, ne vadedebileceğini ve bizden fikir alıp alamayacağını merak ettiğim için geldim. Günümüzde bütün yasakların, bütün bu var olma çabalarının yok sayılması herkesi olduğu gibi beni de rahatsız ediyor. Bugün kıymetliydi, bunlar devamının gelmesi gerektiğini düşündüğüm toplantılar. Yazar Semih Gümüş: TİP’in çağrısıyla gelen arkadaşlarımız arasında partili olanlar ve olmayanlar var. Önemli olan burada birlikte bir düşünce alışverişi içinde olmaktı. Gerçekten çok yararlı ve önümüzdeki yakın bir gelecek için pek çok konuda ışık tutan düşünceler ve öneriler ortaya çıktı. Bundan sonra partinin bunların takipçisi olması önemli. Ama yalnızca partinin takipçi olması yeterli değil aynı zamanda bu toplantıya katılan sanatçıların da burada yaptığımız düşünce alışverişinin takipçisi olması bence çok önemli. Çünkü önümüz bir seçim dönemi ve seçim sürecinde çok önemli sorunlarla karşı karşıya kalacağız ve bu bir ölüm-kalım seçimi. Ama bu seçim sürecinde sanatçıların da toplumsal karşılıklarını düşünürsek önemli rolleri olacaktır.

  • Ayrıntı Yayınları ve Düşbaz Kitap Kasım 2022 kitapları

    Sosyolojiden felsefeye, şiirden yemek tariflerine kadar yeni çıkanlar Alman sosyolog ve filozof, Frankfurt Okulu’nun önde gelen isimlerinden Theodor Wiesengrund Adorno hakkında, Christopher Craig Brittain tarafından yazılan Adorno ve Teoloji yayınevinin inceleme dizisinden çıkacak. Kitap, Adorno and Theology adıyla İngilizcede yayımlanırken, Türkçeye Arda Bilgin tarafından çevrildi. Alevileş(tiril)miş Ermeniler, Kazım Gündoğan tarafından çeşitli tanıklıkları bulunan Dersimlilerin anlatıları üzerine kurulu yazıldı. Yakın Tarih dizisinden çıkacak kitap genel okura hitap ederken, Dersimli Ermenilerin öldürülmekten kurtulmak için yaşadıklarına odaklanıyor. Dünyanın Bütün İşçileri, önceki aylardan beri yayımlanmasını sabırsızlıkla beklediğimiz kitaplardan biri. Küresel emek tarihi okuması olan bu kitapta yazar Marcel van der Linden, birbirinden farklı mekanlara ve zamanlara dair türlü kaynaklarla bu kitabı yazdı, Semih Gözen Esmer tarafından da çevrilen kitap, Türkiye’de süregelen işçi mücadeleleri için bir rehber olarak ekleniyor. Korkut Boratav’ı sunuşuyla okura sunulan Politik İktisadın Klasik Teorileri, yazar H. Ünal Nalbantoğlu’nun Berkeley Üniversitesi’nde 1990 Bahar dönemi verdiği ders notlarından oluşuyor. Kitap on iki bölümde “ekonomi politik” adını alan disiplinin kökenlerini antikçağa uzanarak gözden geçirip yirminci yüzyıla geliyor. Ayrıntı’nın felsefe dizisinden çıkacak bir kitabı daha Nietzsche’nin Beşinci İncili – İyi Haberin Düzeltilmesi Üzerine adında, Peter Sloterdijk’in kaleminden ve Almanca’dan çevirisini Mustafa Tüzel yaptı. Kasım ayından itibaren okurlarının karşısında olacak. Şiir dizisine yeni bir ekleme yapan yayınevinde bu ay, İspanyol şiirinin seslerinden olan ve çok kısa bir ömür yaşayan Miguel Hernandez’in kaleminden çıkan şiirler oldu. Ayşe Nihal Akbulut’un çevirdiği Üç Yaranın Şarkıları, İspanya İç Savaşı sonrası şairin tecrit edildiği hapishanede gördüğü şiddete karşı yazdığı bu şiirler, ölümünün 80. Yılında Türkçe’ye çevrilmesiyle ayrıca önemi hak ediyor. Sudanlı yazar Tayeb Saleh, Zeyn’in Düğünü ile yeniden Ayrıntı Yayınları’nda. 1976 yılında Cannes Film Festivali’nde uyarlamasıyla ödül de kazanan kitap, bu ay yayınevinin edebiyat dizisinden çıkacak. Timur Aşkan tarafından çevrilen kitap, yazarın daha evvel yayımlanan başyapıtı Kuzeye Göç Mevsimi’nin geçtiği Yukarı Nil’deki aynı köyde geçiyor. Dünyanın herhangi bir yerinde, herhangi bir topluluğunda yaşanan gerilimlerden farksız olayların yaşandığı çatışmalı ortamı anlatan yazar, bize Afrika’dan bir hikayeyle yaratıcılığını ortaya koyuyor. Düşbaz Kitaplar’dan da iki kitap yayımlanacak, biri Fransız yazar Philippe Djian’ın kitabı Seda Ağar çevirisiyle 2030 oldu. Genel okura hitap eden kitap iklim krizine odaklanıyor. Greta Thunberg’in tüm dünyada yarattığı ve dikkati iklim krizine çekmesinin on yıl sonrasına giden 2030, küresel ısınmanın tehdidinin arttığı distopik bir anlatı. Düşbaz’ın bir diğer kitabı bir Kaan Yarman eseri: Kalori Alacaksan Buna Değecek. 100 tatlı tarifiyle okurların ağzını şapırdatacak, tariflerin yanında eksik olmayan mutfak dedikodularıyla, yemek anılarıyla dikkati çekecek üstelik!

  • Bir ortak tema olarak "kadınlar"

    Columbus'un Kadınları, öyküleriyle Türk Edebiyatı'nda önemli yer edinmiş Müge İplikçi'nin 2000 yılında yayımlanan ikinci öykü kitabı. "Evet, onun hakkında bugüne kadar hiçbir şey yazmadım. Yazsaydım 'tarih'i çarpıtırdım belki de. Şimdi ona ihanet ettiğimi sanıyorsunuz değil mi? Asla. Ruhumun en derin noktasına kadar onu sevdim ve ona inandım. Beni aldatan asıl oydu. Bensiz düşleri ve bir türlü yetişemediğim tutkularıydı sonumuzu getiren. Belki de tarihin ta kendisi. Ancak şu da bir gerçek ki bu 'tarih' ne onun tarihiydi ne de benim. Aslında ikimiz de sahnenin dışındaydık." Columbus'un Kadınları memleketlerinden, köklerinden uzak kalan ya da kalmak zorunda olan kadınları; onların hayatlarını sürdürme çabalarını ve bu hayatın sınırlarını devamlı zorlamaya çalışmalarını anlatıyor. Başta sıla hasreti olmak üzere birbirinden farklı ama bir o kadar ortak özlemlerin bu kadınları nasıl bir araya getirdiğini ve başka diyarlarda, başka insanlarda buldukları yurdu anlatıyor. Yabancılaşma, kimliksizlik, dayanışma gibi bugün de gündemde fazlasıyla yer eden güç meseleleri ustalıkla ele alan Müge İplikçi hayati bir soru soruyor: Doğduğu ve büyüdüğü topraklardan kopup uzaklaşan insan değişir mi? Ve nasıl değişir? Müge İplikçi İstanbul'da doğdu. Kadıköy Anadolu Lisesi'nden sonra İstanbul Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü'nü bitirdi. İstanbul Üniversitesi Kadın Sorunları ve Araştırma Bölümü ile The Ohio State University'deki yüksek lisans derecelerinin ardından öğretmenlik yaptı. Önce öyküleriyle tanındı. Perende, Columbus'un Kadınları, Arkası Yarın, Transit Yolcular, Kısa Ömürlü Açelyalar ve Tezcanlı Hayalet Avcıları adlı altı öykü kitabı var. Ardından beş romanı yayımlandı: Kül ve Yel, Cemre, Kafdağı, Civan ve Babamın Ardından. Yıkık Kentli Kadınlar ve Cımbızın Çektikleri (Ümran Kartal'la birlikte) adlı inceleme kitapları da bulunan Müge İplikçi, 1996'da Yaşar Nabi Nayır Gençlik Ödülü ve 1997'de Haldun Ta­ner Öykü Ödülü üçüncülüğünü kazandı. Yazdığı ilkgençlik romanı olan Yalancı Şahit ÇGYD tarafından Yılın En İyi Gençlik Romanı Jüri Özel Ödülü'ne değer görüldü. Yazar, bunun ardından bir diğer gençlik romanı olan Saklambaç'ı yazdı. İplikçi'nin dört çocuk kitabı daha var. Uçan Salı, Acayip Bir Deniz Yolculuğu, Kömür Karası Çocuk ve Dondurmam Tılsım. Gezi Direnişi'ne katılan gençlerle Biz Orada Mutluyduk adlı bir de röportaj kitabı bulunuyor. Yazar en çok, yaşadığımız yeni zamanları, günümüz insanlarını ve o ilişkilerin parçaları olan kadınların konumunu anlatmayı tercih ediyor. İstanbul Bilgi Üniversitesi'ndeki yarı zamanlı öğretmenliğini ve Vatan gazetesindeki köşe yazarlığını sürdüren İplikçi'nin eserleri başta İngilizce,Almanca ve Arapça olmak üzere birçok dile çevrildi.Türkiye PEN Kadın Yazarlar Komitesi başkanlığını aralıklı olarak 2004-2005 ve 2007-2009 yılları arasında yapan yazar aynı zamanda Medyascope.tv'de Nazan Haydari'yle birlikte Zeytin Dalı programını hazırlayıp sunuyor. COLOMBUS'UN KADINLARI Müge İplikçi Can Yayınları, 2022 Tür: Öykü 144 s.

  • Oluşun zorunlu bir devamı: Yaratıcılık

    Aynur Kulak, 20 yılını Freud'un yanında geçiren psikanalist Otto Rank’ın Sanat ve Sanatçı adlı kitabı üzerine yazdı: "Otto Rank bu kitabında sanatın birey ve toplumla olan ilişkisine yoğunlaşıyor ve sanatçının sanat eseri ortaya koyma güdüsünü ele alıyor." “Varlığımızı yaratarak ifade ederiz. Yaratıcılık oluşun zorunlu bir devamıdır.” Rollo May /Yaratma Cesareti Sanatçı ile sanat arasındaki ilişkiyi bir psikanalistin metinlerinde okumak uçsuz bucaksız bir alan vaadidir. Ayrıca bir psikanalistin hayatı ve hayatın içindeki yaratım süreçlerinin araştırmalarını, bu kapsamda sunduğu tezleri, yer yer yorumlamalarını bir sınır şeridi niteliği taşıyacak şekilde sanat ve sanatçı odağında sunması meraklı okur adına bulunmaz bir nimettir. 20. Yüzyıl’a damga vurmuş bir psikanalist olan Otto Rank’ın Albaraka Yayınları tarafından yayımlanan, Orhan Düz tarafından çevirisi yapılan Sanat ve Sanatçı / Yaratma Dürtüsü ve Kişilik Gelişimi kitabını nereden başlayıp anlatmam gerektiğini bilemiyorum çünkü, kitabın her satırı evrene, hayata, yaşama, insana, yaratıma ve sanata dair. Sanatın birey ve toplumla olan ilişkisine yoğunlaşan ve sanatçının sanat eseri ortaya koyma güdüsünü ele alan Otto Rank, Sanat ve Sanatçı kitabında Freud’un sanat ve nevroza dair fikirlerini kültürel bağlamda işliyor ve bu düşünceleri daha çok pekiştirmeye ve altını doldurmaya çalışıyor. Kültür, din, mitoloji, şiir, mimari, oyun, sosyal perspektiflerden ele alınan insanın yaratıcılık veçheleri kitabın hiçbir aşamasında genel bir panoramik bakışla ele alınmıyor. Üstelik dünya psikiyatri literatürü için önemli psikanalistlerden biri sayılan Otto Rank tıp mezunu değil. Freud’un yanına sekreter asistan olarak giren, birlikte 20 yıl geçiren, bu süre zarfında psikiyatrinin ve ustasının -özellikle modern toplum yapılanmasında insan faktörü adına bir çok deneysel araştırmalara konu olarak geliştirilmiş psikanaliz alanında- deneyimlerinden faydalanarak kendini geliştirmiş bir alaylı Otto Rank. Böyle yazınca basitmiş gibi duruyor ama Otto Rank’ın kitaplarını okuduğunuzda tıp eğitimi almış bir psikiyatri doktoru kadar donanımlı –hatta fazlasıyla donanımlı- olduğunu görüyorsunuz. İnsana dair, insanın doğumuna dair, yaratıma dair, sanata dair öyle ince ayrıntılara girerek anlatıyor ki her şeyi kitabın içerisinde sunduğu tezler, tıp literatürünü kapsayan yazılı kaynaklar, konuya dair nokta atışı alıntılar ile birlikte oluşturduğu görüşleri onun tıp eğitimi almamış olmasını önemsiz kılıyor. Çünkü Otto Rank’ın elinde merak cımbızı, öğrenme iştahı ve arzusu cımbızı diyebileceğimiz ince uçlu bir cımbız var. İnsanın Yaratma Dürtüsü Kitap ile ilgili ilk belirtilmesi gereken nokta şu: Kitap geniş anlamda ve genetik olarak insanın yaratma dürtüsünü ortaya çıkarmak üzerine kuruyor yapısını. Sonrasında da onun özgül ve de özgün sanatsal tezahürlerini ve bu tezahürlerin kültürel gelişimi, ruhsal anlamları aracılığıyla anlamaya meylini içeriyor. Kitabın en heyecan verici tarafı insan ruhuna dair psikolojik yapının ve yine insana dair psikosomatik nevrozların bir yaratıcılığa dönüşmesi meselesine odaklanması ve böylesine bir dönüştürme tercihi ile de sanatı yaratabilme gücünün ortaya çıkarılmasındaki insani potansiyelin sandığımızın kat be kat üstünde olduğunu bizlere göstermesi. İki çok önemli disiplin olan tıp –tıbbın insan ruhunu odağa alan psikiyatriyi- ve sanatı geniş bir açıklıkta, derinlemesine karşılaştırmak muazzam bir bilgi birikimini önünüze seriyor. “… tüm insan sorunları son tahlilde ruhun sorunlarıdır. Bunu derken, mekanik bilimimizin iddia ettiği gibi, ruhun modern psikoloji açısından tamamen açıklanabileceğini kast etmiyoruz ki bu özerklik sadece dini, sanatsal ve sosyal alanlarda yaratıcı bir şekilde işlemekle kalmıyor, ayrıca zamanın psikolojisini renklendiren ideolojiyi de belirtiyor. Dolayısıyla insanın yaratıcı dürtüsü ve onun çok yönlü ifade biçimlerini çevreleyen çeşitli alanların bu sınır boyundaki araştırması, her şeyden önce bilindik herhangi bir psikolojik teoriyi yorum ilkesi olarak kabul etme ayartıcılığına direnir; bunu yaparken hakim psikolojik ideolojinin kendisinin tamamen veya en azından tatmin edici bir şekilde açıklamayı iddia ettiği diğer ruhsal olgular kadar açıklamaya muhtaç göründüğünü hatırlatır.” Nevrotik kavramını en genel hatlarıyla açıklamak gerekirse; bireyin dünyayı gerçekten kötü ve güvensiz bir yer olarak algılamasına ve sürekli bir duygusal boşluk içinde olmasına neden olan ruhsal bir duygu durumu. Yani insan bilincinin duygusal boşlukları büyük büyük algılayıp dolduramayacağını düşündüğü gerçeğinin yarattığı kaygı durumu bozukluğu. Daha da önemlisi bu nevrozların her kişide bir yaratım sürecine dönüşmemesi, varlık sürecinin her kişide aynı düzeyde kendini tamamlayamıyor oluşu. Otto Rank en basit haliyle şunu söylüyor: Eğer nevrotikseniz genel bir normalliğin içine doğru yol almak yerine yaratıcı bir kişi olarak sanatçıya doğru evrilin. Herkese nasip olacak bir seçimden mi bahsediyor Rank; elbette hayır. İşte bu yüzden herkes sanat ile bir şekilde uğraşabiliyor ama her ortaya çıkan bir eser statüsünde olamıyor ya da her sanatçı dünyaya ve dünyada var olma zorluğuna damgasını vurup gidemiyor. “Sanatçının kendi kendini sanatçı diye addetmesi diye tanımladığımız edim, kendi içinde yaratıcı dürtünün kendiliğinden bir ifadesidir ve onun ilk tezahürü basitçe kişiliğin kendini biçimlendirmesidir. (…) Bir sanatçının kendi kendini etiketlemesi ve eğitmesi tüm yaratıcı çalışmaların vazgeçilmez temelidir ve onsuz genel kabul görme asla gerçekleşmez. Büyük sanatçılar söz konusu olduğunda süreç, tüm yaşamları boyunca üzerinde çalıştıkları bir baş ya da gözde yapıta sahip oldukları gerçeğine yansır. Goethe’nin Faust’u, Rodin’in Cehennem Kapıları, Michelangelo’nun Julius’un Mezarı; yahut asla vazgeçemedikleri ve kendilerinin ayırt edici bir temsili haline gelen gözde bir tema, örneğin Rembrandt’ın Otoportreleri gibi.” Soyut biçimler yaratan içgüdüsel sanatsal irade insanın yaratma dürtüsünün tamamlayıcısıdır ki, Otto Rank insan ruhunda varlık gösteren yaşama ve yaratma dürtüsünün ve tam karşısında duran ketlenmenin asli biyolojik ikiliğinin yanı sıra başka bir faktörün de hesaba katılması gerektiğini anlamış bulunduğunu söylüyor: Bireysel irade. Ben, diyor Otto Rank, yaratıcı dürtüyü bireysel iradeye hizmet eden yaşam dürtüsü olarak görüyorum. Sanat Üretiminin Motivasyonları Bir özne olarak hepimiz kendi varlığımızın ebedileştirilmesini isteriz. Kişiliğimizin ebedileştirilmesini. Sanatsal üretimi motive eden bu bireysel dürtümüz, sanat formunun kendisine -aslında özüne içkin bir ilke- olduğunu göstermiş olmasında yatar diyor Otto Rank ve kitabın asıl görevinden şu cümleleri kurarak bahsediyor: “Ruh kavramındaki benzer değişikliklerden hareketle sanat formlarının anlamındaki değişimi ve gelişimi açıklamaktadır; ruh kavramı kendisi ondan etkilenmiş olsa bile kişiliğin gelişimini belirler.” Ruh kavramının sanat yapıtlarına yansıması, dolayısıyla kişiliğimizin ebedileşmesini isteme güdüsü, arzusu çok kuvvetli. Bu noktada kitabı oluşturan 14 bölümün ana izleklerinden bahsedebiliriz. Dizinle birlikte 384 sayfalık bir kitap Sanat ve Sanatçı. Tam da bu noktada bölümlerden biraz bahsetmek gerekiyor çünkü kişiliğini ebedileştirmek isteyen, ruhunu yüceltmek isteyen insan için yaratma dürtüsünün ve kişiliğin gelişiminin birlikte hareket etmesini sağlayan sebepler, dinamikler, motivasyonlar önemli. Bir de bölüm içeriklerine baktığımızda Otto Rank’ın en baştan itibaren bu alandaki çalışmalarının resmi geçidi niteliğinde olduğunu görüyoruz. İlk bölüm olan "Yaratma Dürtüsü ve Kişilik Gelişimi" sanat ve sanatçı yaratımı konusunun nedenleri üzerine odaklanıyor. “Sanat sorununa başlangıçta psikolojik yönden yaklaştığım ve şimdi de onu kişiliğin gelişimiyle ilişkili olarak incelemek istediğim için sanat tarihlerindeki olağan olan tarihsel sunum yöntemine başvuramam.” diyor Otto Rank ve konuyu -ilkel sanattan itibaren ele alarak dönemin üslubu, dönemin sanatsal yaratıcılığı ve karşılaştırmalı yöntemlerle açıklıyor. İkinci bölüm "Yaşamak ve Yaratmak", soyut biçimler yaratan içgüdüsel sanatsal iradeye ve bu sanatsal iradeyi yaratan bireysel iradenin oluşturma –yetiştirme odaklı kavrayışına odaklanıyor. "Sanat Formu ve İdeoloji", Oedipus anlatısı veya Rembrandt, Homeros, Dante, Shakespeare, Wagner yaratımları üzerinde, bu sanatçıların kendilerine özgü ve özgün yaratımları üzerinde duruluyor. "Oyun Dürtüsü ve Estetik Haz"’da hayal gücü ile yaratılan tüm güzel ürünlerde çocukluğumuzdan itibaren gelen oyun dürtüsünün yetişkinliğimizde ortaya çıkan estetik bilincimize etkisi ve hemen ardından gelen "Mikrokozmos ve Makrokozmoz" bölümünde ise sanatçı ve alımlayıcı arasındaki o çok kıymetli olan manevi birlikteliğe değiniliyor. "Ev İnşası ve Mimari", "Mit ve Metafor", "Dilin Oluşumu ve Dilin Yaratılması" bölümleri insan için yaratma dürtüsünün sanatta karşılığını bulması adına ilk atılan temellerini, oluşturulan yapısını, inşasını, çatı kavramını, ifade ediliş biçimlerini göstermesi adına detaya girilerek anlatıldığı bölümler olarak karşımıza çıkıyor. "Şiir Sanatı ve Kahramanı", "Oyun ve Kader", "Güzellik ve Doğruluk", "Sanatçının Sanatla Kavgası", "Başarı ve Ün", "Yoksunluk ve Feragat". Kitap bölüm başlıkları itibariyle dahi ne okuyacağım acaba merakıyla adım adım ilerleyeceğiniz bir yapıya sahip. "Sanatçının Sanatla Kavgası" başlıklı bölüm için Flaubert’ten yapılan şu alıntıyı buraya yazmadan bitirmeyeceğim: “Onu söylemek için yaratıldık, ona sahip olmak için değil.” Yaratmak, kişiliğimizi geliştirmek, devam etmek zorunda mıyız? Onun, Otto Rank’ın bir alaylı olduğuna inanmamız zor. Fakat aynı zamanda o, illa bir kalıp, bir norm, bir öğreti veya öğretiler üzerinden gidilmeyebilineceği üzerine kendini yetiştirmiş çok güzel bir örnek. İnsan yapısı yaşam, yaratı ve devam etmek üzerine kurgulanmış anatomik, zihinsel, ruhsal, bedensel yapıya sahip olması adına çok değerli bir varlık. Ve evet bu yapıya sahip bizler yaşamak, yaratmak, kişiliğimizi geliştirmek, devam etmek zorundayız. Ölüm gerçeği bile -bir gün gelip öleceğimiz meselesi dahi- yaşama dahil. Ayrı değil. Sonsuz bir bitiş değil. Otto Rank kitabı yeni insanlığa dair şu güzel paragraf ile sonlandırıyor: “Yeni insanlık tipi sanatsal üretime karşı özverili bir tutum sergileyen sanatçılardan doğacaktır. Sanatı zaten gelişmiş bir kişiliğin ifadesi olarak kullanamayacağı için kişiliğin oluşumu adına sanatsal ifadeden feragat edebilen yaratıcı güce sahip bir insan, kendi kendine yaratan tipi yeniden şekillendirecek ve yaratıcı dürtüsünü doğrudan kendi kişiliğinin hizmetine sokacaktır. Sanatçı birey, gerçek yaşam yerine sanatsal yaratımın içinde yaşamış, eserinin kendi hesabına yaşamasına ya da ölmesine izin vermiş ve kendini hiçbir zaman tamamen hayata teslim etmemiştir. Sanatın korumasından feragat edebilen, tüm yaratıcı gücünü yaşama ve yaşamın oluşumuna adayabilen yaratıcı tip, yeni insan tipinin ilk temsilcisi olacak, bu feragati karşılığında kişilik yaratma ve onu ifade etmeyle büyük bir mutluluğun tadını çıkaracaktır.” SANAT VE SANATÇI Otto Rank Albaraka Yayınları, 2022 Çeviri: Orhan Düz 384 s.

  • Yok yok, imkânı yok gideceğim buralardan!

    Hiçbir yere sığamayan, dünyanın dışına itildikçe evinden ve kendinden uzaklaşan, sokakları ve yolları memleketi sayanların öyküleri var Kuyruklu Hikâyeler’de. Ahmet Çakmak, İstanbul’dan Diyarbakır’a, kalabalık meydanlardan yalnızlık dolu evlere, mahalle arası birahanelerinden karanlık atölyelere, köprü altlarından parklara ve nihayetinde buz gibi bir kederden sebepsiz bir neşeye uzanan öykülerle, kentlerin ve hayatın kaybedenlerine bakıyor. "Hazırlandım geldim, şimdi çıksınlar bakalım karşıma. Alimallah doğrarım onları! Ato’yum ben. Düğmeyi on metrede bıçakla sallayan adamım. Girmeyelim bu karda kışta yine hapse, kirletmeyelim elimizi kanı bozuklarla, dedik, yuttuk lafları ama dayanamıyorum işte. Rüyalarıma giriyor. Ne olduysa sen kalktıktan sonra oldu. O yüzden bilmemen normal..." KUYRUKLU HİKAYELER Ahmet Çakmak Everest Yayınları, 2022 Tür: Öykü 124 s.

  • 2023 İlk Gençlik Romanı Yarışması "Korkuyu Tanımak"

    Bilgiyolu Kültür Yayınları tarafından düzenlenen 2022-2023 İlk Gençlik Romanı Yarışması başvuruları başladı. Eserlerin son gönderim tarihi 15 Mayıs 2023. Korku, her canlının doğal olarak dışa vurduğu içgüdüsel bir davranış (tepki) biçimidir. Tarih boyunca her canlı kendi korkularını ortadan kaldıracak güvenli bir yaşam alanı bulmaya, burada kendi geleceğini kurmaya çalışmıştır. Onun için beslenme, barınma ve güvenlik önemlidir. Birinin eksik olması ya da olma ihtimali bile korku iklimini tetikler. İnsanın da doğal canlı korkularının yanı sıra kendine özgü sosyal, psikolojik, yaşamsal korkuları vardır. Bu onun bilinç taşımasının sonucudur ve önemlidir. Korku romanı dediğimizde salt okuru korkutan harcıalem bir metinden söz etmiyoruz. İnsana, özelinde ergen ve gence ilişkin korkuları, onların anlamaya çalıştığı, korkuyla yaklaştığı dış dünyayı, geleceği, umut ya da umutsuzluklarını, ütopyalarını, distopyalarını yansıtan estetik metinler alanda var olan boşluğu dolduracak ve edebiyat alanımız zenginleşecektir. Yazarlarımızı ve alana ilgi duyan arkadaşlarımızı bu yarışmaya davet etmekten mutluluk duyuyoruz. Korku Romanı Jürisi Prof. Dr. Cemal Sakallı (Mersin Üniversitesi) Dr. Büşra Yaman (Bandırma Onyedi Eylül Üniversitesi) Beril Tetik (Yazar) Demokan Atasoy (Yazar) Prof. Dr. Necdet Neydim (Proje Koordinatörü) Dosyaların Gönderileceği Adres: Karlıktepe Mah. Soğanlık Cad. No:51, Bilgiyolu, 34880 Kartal/İstanbul 1.lik Ödülü 9.000 TL 2.lik Ödülü 7.000 TL 3.lük Ödülü 6.000 TL Mansiyon: 3.000 TL ( Mansiyon Kontenjan: 2 kişi ) Hedef Kitlesi: 12+ Tür: Korku Son Gönderim Tarihi: 15 Mayıs 2023

  • Fantastiğin ve gerçeküstünün karanlık öykü derlemesi

    Lanetli Tavşan, Güney Koreli yazar Bora Chung’un büyülü gerçekçilik, korku, masal ve bilimkurgu türündeki öykülerini bir araya getiriyor. Chung fantastiğin ve gerçeküstünün imkânlarını incelikle kullanarak kapitalizmin ve ataerkinin modern toplumda yol açtığı şiddeti ve dehşeti gözler önüne seriyor. Kişiye özel hazırlanan lanetli eşyalar, banyodaki atıklardan vücut bulan bedenler, bilinç kazanan tekinsiz robotlar, intikamcı tilkiler ve daha fazlası bu karanlık öykü derlemesinde kendine yer buluyor. Bora Chung, 1976'da Seul'de doğdu. Üç roman ve üç kısa öykü koleksiyonu yazdı. Chung, Yale Üniversitesi'nden Rusya ve Doğu Avrupa bölgesi çalışmaları alanında yüksek lisans derecesine ve Indiana Üniversitesi'nden Slav edebiyatı alanında doktora derecesine sahiptir. Halen Yonsei Üniversitesi'nde Rus dili ve edebiyatı ve bilim kurgu dersleri vermekte ve modern edebi eserleri Rusça ve Lehçe'den Korece'ye çevirmektedir. Kısa öykü koleksiyonu Cursed Bunny, 2022 Uluslararası Booker Ödülü için kısa listeye alındı. LANETLİ TAVŞAN Bora Chung İthaki Yayınları, 2022 Çeviri: Sevda Kul

  • Rüzgârda saçları özgürce savruldu

    "Ben mutluysam onu mutlu etmek zaten kolay." Seçil Erginler Saçları rüzgârda dağılmasın diye kuaförden çıkarken eşarp bağlayınca bu defa da kabarıklığı gitti. Canı sıkıldı aynaya bakarken, havalandırmaya çalıştı, başını öne eğip sağa sola salladı, karıştırdı elleriyle. Makyajını en koyusundan kırmızı rujla taçlandırıp, dar siyah elbisesinin cömert göğüs dekoltesine parfümünden bir puf sıktı. Ayakkabılarını giyip, çantasını da omuzuna taktığında, üçüncü yıl dönümü kutlamasına hazırdı. Amma zor ikna oldu. Yok tanıdık biri olurmuş, yok şimdi iş mi çıkaracakmışım başımıza, yok rahat rahat oturmak varken kaşınıyormuşum. Canım bıktım ben de evde oturmaktan, köşe bucak saklanmaktan. İyi ki otel fikrime hayır demedi. Ne adamsın Selim yahu. Yine dört duvara tıkılacağız ama neyse ki güzelim Boğaz manzarasına karşı şampanya, müzik ve zevkli bir yemek keyfimi yerine getirecek. Ben mutluysam onu mutlu etmek zaten kolay. Muzipçe gülümsedi. Saate baktı. Çıkmadan bir kez daha tuvalete gidecekti ki duyduğu "Fly me to the Moon" melodisiyle telefonunu heyecanla çantasından çıkarttı. "Geldin mi aşkım? Hemen iniyorum aşağıya." "Yok Buket, şey. Aslında. Gelemiyorum bu akşam. Haber vermek için aradım. Böyle son anda oldu ama. Şimdi misafir geldi. Baldız aramış öğlen, bir şey danışacakmış kocası. Bizimki unutmuş bana söylemeyi. Liseden arkadaşlarla buluşacağız, diye uydurmuştum. Keşke müşterilerle yemek falan deseymişim. Şans işte. İçeriz, geç gelirim, çok içersek yakınlardaki bir arkadaşta kalırım da, demiştim halbuki. Telafi edicem, söz." Nasıl yani? Yazık ya, valla bana da yazık. Kesin yalan söylüyor. Uyduruyor canım. Son anda korktu, otelde tanıdık çıkar falan diye. Hep evde mi oturacağız yahu, ömrüm tükeniyor burada benim. Onun keyfi yerinde tabii. Onca plan, güzelim manzaralı oda, şampanya… Yazık oldu valla. Giyinmişim, süslenmişim. "Hay Allah, Selim yapılır mı bu ya? Ne diyeyim, borcun olsun." Omuzları düşmüş, ayakkabılarını çıkartmış, antredeki pufa çökmüştü. Selim "Ararım seni. Öptüm," derken Buket çaresiz baktı telefonuna. Neden sonra kalktı. Eh öyle olsun Selim. Ben de evde oturmayacağım işte. Üstündekileri çıkardı. Sade bir elbise giydi. Telefonunu, çantasını, arabanın anahtarlarını aldı. Evden çıkayım da hele. Dur bakalım. Hiç olmazsa bir Boğaz havası alırım. Aynada saçlarına baktı tekrar, eliyle havalandırdı. Karşısındaki aksine gülümsemeye çalıştı. Arabasını sokak arasına park ettikten sonra deniz kenarına yöneldi. Balıkçıların arasından iskeleye doğru yürürken denizden yükselen iyot kokusunu derin derin içine çekti. Rüzgâr iyice şiddetlenmişti. Keşke bir şal alsaymışım. Şuradaki restorana gireyim bari. Yer vardır umarım. Küçük bir restorandı. İlk katta pencere önünde kapının arkasında kalan bir masa boştu. Peynir ve kavununu yerken rakısından da bir yudum aldı. Telefonuna gelen bir mesaj var mı, diye boşuna birkaç kez kontrol etti. Balığını yerken cam kenarındaki bir masada Şeyma’yı gördü. Geçen hafta Karaköy’ün arka sokaklarındaki salaş bir meyhaneden çıkıp arabaya yürürlerken karşılaştıkları, Selim’in üniversiteden arkadaşından başkası değildi bu kadın. O gün Selim de Şeyma da şaşkınlıklarını ve memnuniyetlerini gizleyememişlerdi. Dönerken arabada öğrenmişti Buket detayları. Selim’in ev arkadaşının kardeşiymiş. Okula alışıp beraber kalacak birilerini bulana kadar bir süre aynı evde kalmışlar. Yedikleri içtikleri ayrı gitmezmiş okuldayken. Tesadüfe bak. Gidip bir merhaba desem mi acaba? Tam kalkacakken hışımla kapıdan giren kadın, garsona çarpınca tepsideki bardaklar yere saçıldı. Kendi sohbetlerine dalmış müşteriler dönüp, ne oluyor diye baktılar. Sarışın, incecik kadın Şeyma’nın oturduğu masanın önünde durdu. Dehşet saçan gözleriyle masayı süzdükten sonra haykırışıyla ortalığı inletti. "Nasıl lise buluşması bu Selim? Erkek lisesi değil miydi seninki? El ele hem de." Elini nereye koyacağını, ne tarafa bakacağını şaşırmış olan Şeyma’ya döndü: "Sen şimdi özel zannediyorsun ya kendini. Haberin olsun diye söylüyorum, ilk şıllık değilsin beni aldattığı." Yine Selim’e döndü. "Aptal değilim ben Selim. Biliyorum yediğin her haltı. Kart ekstrelerini eve göndertmemeyi düşünemeyecek kadar kafası çalışmayan sensin." Acı bir kahkahadan sonra devam etti. "Tüm bu kadınlar sadece paranın peşinde, bilmem farkında mısın?" Onu yatıştırmaya çalışan, masaya oturmasını, sakinleşmesini isteyen Selim’i itiyor, bağırıp çağırmaya devam ediyordu karısı. Adam etraftaki masalarda tanıdık var mı, diye bakınırken, karısının arkasındaki Buket’le göz göze geldi. Ne işin var burada, diyen bakışları havada asılı kaldı. Ne ahlaksızmışsın Selim? Allah kahretsin seni. Buket şaşkınlık içindeydi. Gülsem mi ağlasam mı? Kaç kez diledim karısı bizi bassa, her şey ortaya saçılsa, diye. Ne olacaksa olsa, dedim. Rahatım yerinde, seviyorum ne yapayım, bırakamadım. Şimdi kalk birini bul, sıfırdan başla her şeye, kolay mı? Benim de hakkım değil mi ama bir yuva kurmak, anne olmak. Şöyle yemek yerken akşamları havadan sudan konuşmak, televizyon karşısında omuzunda uyuyakalmak istiyorum sevdiğimin. Karısı doğru söylüyor olabilir mi? Başkaları da mı var gerçekten? Buradaki tek aptal benim galiba. Kafası iyice karışmıştı Buket’in. Masaya iki onluk bırakıp masadan kalkarken Selim’le tekrar göz göze geldiler. Buket kafasını çevirdi. Kendini dışarıya attığında serin havayı ciğerlerine doldurdu, rüzgârda saçları özgürce savruldu.

  • İşleyen Kurmaca Derinleşme dersleri başlıyor

    Yazar Fadime Uslu ve edebiyat eleştirmeni Doğuş Sarpkaya’nın birlikte yürüttüğü “İşleyen Kurmaca Derinleşme” başlıklı derslerin yeni konusu: “Olay Örgüsü” Kurmacada olay örgüsünü oluşturan yapıtaşlarının teori ve pratikteki karşılığının işleneceği atölye dersleri, 27 Kasım 2022’de başlayacak. Her hafta bir yazma ödevinin verileceği, katılımcıların verimlerinin Fadime Uslu ve Doğuş Sarpkaya tarafından değerlendirileceği bu programda her ders öykü, film ve resim çözümlemeleri de yapılacak. Atölye dersleri, yazma ve okuma serüvenine yeni bir soluk getirmek isteyen herkese açık. Dört hafta-sekiz saat sürecek çalışmalar zoom uygulaması üzerinden, pazar günleri 11.00-13.00 saatleri arasında olacak.

bottom of page