top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • 2022 Edebiyatist Kristal Kalem Ödülü sonuçlandı

    Bu yıl, ulusal düzeyde ve öykü dalında düzenlenen Edebiyatist Kristal Kalem Ödülü'nde finale kalan 20 öykü açıklandı. 31 Temmuz'da eser alımı tamamlanan yarışmada ön elemeyi geçen öyküler, Feridun Andaç, Defne Suman, Neslihan Önderoğlu, Aysel Karaca, Fatma Burçak, Can Gazalcı ve Bahar Yaka'dan oluşan jüri üyelerinin titiz değerlendirmesi sonucu ödüle hak kazandılar. Birinci gelen yazar bu yılın Kristal Kalemi seçilirken, dört yazar da mansiyon ödülü alacaktır. Edebiyatist Yayınevi tarafından yayıma hazırlanan ve finale kalan 20 eserin yer alacağı kolektif anı kitabı, 14 Kasım 2022 Pazartesi gecesi Cevahir Sahne'de yapılacak ödül gecesinde okurlarıyla buluşacak. Finalist yazar ve öyküler Ali Hanbay - Harita Arzu Kupsar - Porselen Bebek Asuman Gül Biçen - Açlık Sanatçısı Ayşe Candan Bostan - Atmaca ve Japon Balığı Ayşegül Küçük Çelikel - Kurtuluş Canan Sancak - Zühre Yıldızı Ebru Atar - Araf Ece Örken - Salon Elif Zülfikaroğlu - Dolunay Kıraathanesi Esra Dilara Dayan - Sert Bir Kaya Kadar Yumuşak Gizem Öztoprak - İçimde Utançtan Bir Gözde Hayırlı Çalık - Allah Affetsin İlknur Delice - Saç Örgüsü İpek Sözen Çubukçuoğlu - Çocukluktan Göç Meral Çiçeklidal Gültekin - Eksik Suretler Merve Aydın - Mavi Çiçeğin Çağrısı Ozan Palaz - Hikmet Sedat Mercimek - Karabatak Sibel Mayo - Karanlık Bir Hikaye Umut Salcan - Erika

  • Küçük Yuvarlak Taşlar

    "Yaşam, tutunacak bir dal uzatır mutlaka. Fark etmek yeter." Peyman Ünalsın Gökhan, Melisa Kesmez’in parçalanmış bir ailenin bireyleri üzerinden sevgiyi arama ve umut hikâyesini anlatan novellası hakkında yazdı. “İpi, koptuğu yerden bağlamağa çalışmalı. Denemeli, hiç değilse.” Melisa Kesmez’in dördüncü kitabı Küçük Yuvarlak Taşlar, Bilge Karasu’nun Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı isimli öykü kitabından bir epigrafla açılıyor. O an zihnimizde bir fener yanıyor. Kopan ipin ilmek dokusunu aydınlatıyor. İpin neden koptuğunu düşünmeye başlıyoruz. Bir kesik, sürtünme, eskilikten yıpranma… Liflerden oluşan ipin birleştirme, onarma, yeniden oluşturma gibi pozitif yapıcılığının yanı sıra kopmasıyla gücünü yitirecek hassasiyetine odaklanıyoruz. Metaforların büyüleyici etkisine kapılarak maddeselden felsefi olana geçiyoruz. İp bize aile bağlarını çağrıştırıyor. Upuzun yıllar boyunca her zorluğa dayanabilen, direnen güçlü bağlar olduğu gibi, her an bireyleri yarı yolda bırakabilecek hissiyatıyla zayıf, gevşek bağlar, daha aileyi kurarken cılız hislerle yola çıkılan bağlar, yaşananlarla sürtüne sürtüne aşınan çürük bağlar. Daha önce öyküleri için yapılan, hikâyelerin sonu olmadığına, nedensellik bağlamında örgeyi tam kuramadığına dair eleştirilere rağmen ben Melisa Kesmez’in dilini çok seviyorum. Ilık anne sütü şifası niyetine, bir babanın güvenilir koruyucu kolları arasında, dışarda lapa lapa kar yağarken şömine ateşi başında kestane yemenin verdiği hazla okuyorum öykülerini. Biraz hüzün serpiştirilmiş duygusallıkla insan olmayı anlatıyor. Belli ki sorguluyor. Küçük Yuvarlak Taşlar, Melisa Kesmez’in İletişim Yayınları’ndan çıkan son kitabı. Öykülerindeki duygulu anlatımı novella türündeki bu kitabında da karşımıza çıkıyor. Melisa Kesmez sade, akıcı bir dille yazıyor. Okuru yormayan cümleler kuruyor. Sosyal medya paylaşımlarından da izini sürebileceğimiz üzere dönem dönem kullanmaktan hoşlandığı kelimeleri öykülerinin içine yediriyor. Merdümgiriz onun öykülerinden öğrendiğim bir kelimedir mesela. Küçük Yuvarlak Taşlar, dağılmış bir ailenin her üç bireyinin birinci tekilden anlatısıyla dinlediğimiz üç hikâyeden oluşuyor. Nergis’in Hikâyesi, kitaptaki en uzun hikâye. Zira Nergis ailenin kırılma noktası. İzleğinde, Mehmet’in eşi ve Elif’in annesi olmaya kendini hazır hissetmeyen bir kadının yalnızlığa teslimiyeti yatıyor. Nergis aile kurmaya hazır olmayan pek çok kadını temsilen tipik bir karakter. Mehmet’in sevgisine karşılık ona sunabileceği bir sevgisi de yok. Buna rağmen Mehmet’in karısı, Elif’in annesi oluverir. Sorumluluk korkusu ağır basınca aldığı ani karardan pişmanlık duyması ve alkolle avunma çabaları onun karakter özelliklerini sergiler. İşte o noktada uzun zamandır görüşmediği dostu Gülsüm ortaya çıkar. Gülsüm hikâyenin örgesindeki kilit isimlerden biri. Sevginin, birleştirmenin, uyumun sembolü. Çok sevmiş, sevilmiş ama sonu mutsuz bitmiş kendi hikâyesinin kahramanı. Aileyi çok parçalı bir yapboz gibi düşünürsek sevgi, onu tamamlayacak en elzem parça. Tıpkı bir annenin varlığının, çocuğunun hayatındaki yeri gibi. Çocuk kaç yaşında olursa olsun annenin nefesini hep sağ omuzunda hissetmek ister. Nergis hep o nefesin özlemiyle geçirir Elif’e hamilelik sürecini. Annesi, geçimsiz babasından çok çekmiş ve babasından önce ebediyete uğurlanmıştır. Belki de Nergis’in Mustafa’ya karşı sevgisizliği de babasının mirasıdır. Erkeklere, evlilik kurumuna olan güvensizliğinin sebebi bu mirastır. Diğer yandan kendi annesiyle olan bağı, kızıyla kuramamış olması suçluluk duygusunu perçinler. İkinci hikâye Elif’in Hikâyesi. Sarı lastik çizmelerini babasının evinde bırakıp, eli annesinin elinde o evden çıktığında gözlerinde hep babasının gözlerini taşır Elif. Bir süre sonra çizmelerin çağrısına kayıtsız kalamaz ve babasının yanına döner. Nergis ve Elif gerçek anlamda bir anne-kız olamazlar ama Elif Mehmet’in “yavrimu”su olur. Elif bunca yıl mutlaka bir iç çatışma yaşar; babasını terk ettiği için annesini suçlar, kendisini de yarı yolda bıraktığı için ondan gittikçe kopar. Günün birinde, hazır olmadığı bir hamilelik yaşadığında annesinin hislerine yaklaşır. Üstelik bebeğinin babası Burak ile yürütemeyecekleri bir ilişkilerinin olduğunu da aynı zamanlarda idrak etmiştir. Ailelerinden çocuklara her zaman sadece maddi miras kalmaz. Taşıması en zor manevi mirastır. Elif de annesinden kalan mirasın hamallığını yapar. Ağırlığıyla o kadar yorulur ki yeri ve zamanı geldiğinde yükünü öylece bırakıverir. Sonuçlarını irdelemez, çünkü benzer bencilliğin, düşüncesizliğin, korkaklığın pençesine düşer. Elif’in Hikâyesi’ndeki kilit isim ise Yasemin ve kızı İpek. Üçüncü ve son hikâye Mehmet’in Hikâyesi. Nergis’in evi terk etmesiyle başlar onun acı hikâyesi. Ama en kısa hikâye onunkidir. O sevgiyi aramaz. Sevgi onun içindedir. Annesinden mirastır. Elif’in sahip olduğu genetik mirasın yarı hakkına sahiptir. İyi bir babadır Mehmet ve iyi babalığı onun aklına daha çok gençken Gülsüm sokar. Gülsüm aslında önce Mehmet’in, sonra Nergis’in dostudur. Ve bu hikâyenin de iyiliği işaret eden sembolüdür. Bir diğer sembol ise Nergis gittikten sonra Mehmet’in avunmak için geldiği Gabayemiş Koyu’ndaki Şevket Abi ile Mehmet’in annesi Lale’nin yıllar önce başlayan ve Lale ölene kadar devam eden sakin aşkları. Her üç hikâye, ailenin dağılmasından sonra, kahramanlarının farklı dönemlerde yaşadıklarını lineer zamanda anlatırken geriye dönüşlerle bizi izleğin kendisine ulaştırıyor. Anne, baba ve çocuk olma, sevgiyi arama, sorumluluklar, kaçışlar, pişmanlıklar… İzleği bir tohum gibi düşündüğümüzde onu besleyip çoğaltacak metaforları da net bir şekilde görebiliyoruz. Gülsüm, Gülsüm ve Uğur’un sevgisi, Yasemin, onun evlat olarak seçtiği İpek, Elif’in uzun zaman önce aniden terk ettiği eski sevgilisi Evren, Evren’in annesinin dondurmacı dükkânına girip çıkan kedi Pakize’nin sokaktan toparlayıp getirdiği diğer yavrulara annelik yapmaya çalışması, Mehmet’in annesi ile sıcak ilişkisi, Mehmet’in annesi Lale ile Şevket Abi’nin usullacık yaşanan aşkı, bizi tohuma ulaştıran metaforlar. Her üç hikâyenin nihai noktası ise denize kavuştukları, doğayla kucaklaştıkları sahil şeritleri. Elif’in karnındaki bebek sayesinde ilk iki hikâyenin sonunda umuda dokunuyoruz. Üçüncü hikâyenin umudu ise zaten anlatıcı karakterle ilintili olarak kendi mayasında mevcut. Bebek, koptuğu yerden bağlamaya çalıştığımız ipte ya da üst üste dizdiğimiz küçük yuvarlak taşlarda gizli umuttur. KÜÇÜK YUVARLAK TAŞLAR Melisa Kesmez İletişim Yayınları, 2022 84 s.

  • Dişli ve tutkulu bir okuma deneyimi

    Anı ve kurmacanın kusursuz bir harmanı olan Huzursuzlar klasiklerle kurduğu diyalogun yanı sıra Linn Ullmann’ın berrak, parlak, şiirsel düzyazısının gücüyle “otobiyografik roman” türünü yeni irtifalara taşırken yaşamak, aşk, kayıp, yaşlanma üstüne başlıca hakikatlerin peşinde dişli ve tutkulu bir okuma deneyimi vaat ediyor. Linn Ullmann’ın roman üçlemesinin ilk kitabı Huzursuzlar, çocukluğunda her yaz Baltık Denizi’nde uzak bir ada olan Fårö’ye, yönetmen ve film yapımcısı babasını ziyarete giden Norveçli kızın izini sürer. Kız, şimdi bir yetişkin anne ve yazardır, babasıysa seksenli yaşlarındadır. Baba-kız birlikte, yaşlılık, dil, hafıza ve kayıp üstüne bir kitap yazmayı hayal eder. Kız soruları soracak baba yanıtlayacak, konuşmaları teybe kaydedeceklerdir. Her ikisinin de öngöremediği biçimde baba yaşlılığın pençesindedir; baba bir yaz günü Fårö adasında öldüğünde geriye sadece anımsanan ve kaydedilmiş hatıralar, imgeler ve sözcükler kalır. Ses kaydı alınmış, babayla gerçekleştirdiği altı sohbetin ekseni çevresinde kız kendi öyküsünü yazmaya başlar; yazılan sayfalar bu kitabı oluşturacaktır. Linn Ullmann Çağdaş Norveç edebiyatının en önemli seslerinden biridir. New York Üniversitesi’nde İngiliz Edebiyatı eğitimi almıştır. Yirmiden fazla ülkede yayımlanmış, en çok satan kitaplar listesine giren altı kitabı bulunan yazar, “Merhamet” (Nåde, 2002) romanıyla Norveç Okur Ödülü’nü almıştır. 1996-1997 yılları arasında Norveç’in önde gelen gazetelerinden “Dagbladet”te ve 2006-2007 yılları arasında “Aftenposten”da köşe yazarı ve eleştirmen olarak çalışmıştır. Gazetecilikteki başarılarından ötürü Altın Kalem Ödülü’ne sahip­tir. “Huzursuzlar”dan (De urolige, 2015) önceki romanı “Kıymetli Çocuk” (Det dyrebare, 2011) Norveç’teki “Yılın En İyileri” listesine girmekle kalmayıp “New York Times Book Review” ve “Kirkus Reviews”in de listelerinde yer almış ve ulusla­rarası başarı kazanmıştır. 2020 yılından itibaren Oslo Edebiyat Evi işbirliğiyle hem yapımcılığını hem de sunuculuğunu üstlendiği bir podcast yayınlamak­tadır. “How to Proceed” adlı podcast’inde aralarında Rachel Cusk, Deborah Levy ve Emmanuel Carrère’in de bulunduğu pek çok ünlü konuk yazarla dünya meselelerini ve edebiyatla ilgili konuları tartışmaktadır. İskandinavya’da en çok satan kitaplar arasında yer alan “Huzursuzlar” romanı İskandinav Konseyi Edebiyat Ödülü’ne ve Ulusal Eleştirmenler Ödülü’ne aday gösterilmiştir. 2017 yılında İsveç Akademisi tarafından bütün eserleri için Dobloug Ödülü ile ödüllendirilmiştir. 2022 Aschehoug Edebiyat Ödülü’ne değer görülmüştür. Yazar ve şair olan eşi Niels Fredrik Dahl ile Oslo’da yaşamaktadır. HUZURSUZLAR Linn Ullmann Yapı Kredi Yayınları, 2022 Çeviri: Dilek Başak 312 s.

  • Her Bitki Hayata Dair Bir Şey Söyler Bize

    Ümit Ersan, Çiçek Doktoru adlı kitabıyla okurlarına her bitkinin, yaşamın içindeki duruşuyla, karakteriyle, huyuyla, suyuyla, bir ödev, bir nasihat olduğunu anlatıyor. Elbette bitki bakımları ve bitkilerin sağlıklı gelişimi için bilmek gereken püf noktalarını aktarmayı da ihmal etmiyor... “Bitki, saksıda bir süs değildir sadece... O saksıya bile sığmayı başarabilen bir mucize... Ona kulak ver: Çünkü sana nasıl iyi gelebileceğini anlatıyor.” Hiç bitki bakmamışlar için pratik bilgilerden “bitki bakmayı beceremiyorum” diyenler için cankurtaran ipuçlarına, hangi bitkinin hangi odada daha rahat edeceğinden burcunuza göre bitki seçmeye kadar her şey bu kitapta! Doğanın her parçası, dünya üzerindeki her canlılık kâinatın bilgeliğini barındırır içinde. Toprağın altında kımıldanan her hücre, çatırdayan her tohum, renklenen her bitki, her yaprak, her kök ve her koku, bilgelik kitabındaki bir satırdır okumayı bilene. Her çiçek nevi şahsına münhasır karakteriyle bir hikâye anlatır duyabilene. Mesela soğuktan da sıcaktan da şikâyet etmeyen bir kasımpatı, sabrı ve dirayeti fısıldar. “Korkma” der. “Bu da gelir, bu da geçer. Hayat her haliyle kabule değer.” Bir akşamsefası bugün var yarın yok kişiliğiyle bağımlılıkların hayatlarımızdan çaldığı tadın öğretmenidir. Topraksızlığıyla orkideler, zehirli kökleriyle tek mevsimi aylarca beklemeye razı olan nergisler, dikenleriyle bedel ödeten güller, aldatıcılığıyla begonviller, gösterişsiz mağrurluğuyla papatyalar ve daha niceleri balkonunuzda ya da evinizin bir köşesinde sizden ilgi ve bakım beklerken, ihtiyacınız olan hayat dersini de aktarıyor olurlar bonkörce. Çiçeklerinizin kadim bilgeliklerine gönlünüzü ve kulağınızı açmaya, onları doğru sevmeye ve doğru bakım vermeye hazırsanız, kitabı okumaya başlamadan önce ilk işiniz çiçeklerinizi sulamak olsun... ÇİÇEK DOKTORU Ümit Ersan Destek Yayınları, 2022 144 s.

  • Hayatındaki tek kadın benim, en azından ben öyle sanıyordum

    Kadın ve polisiye denilince yerli polisiyenin akla ilk gelen isimlerinden gazeteci ve yazar Elçin Poyrazlar’ın beşinci romanı Kayıp Yüz, çıktı. Her zaman güncelin polisiyesini kaleme aldığını vurgulayan Elçin Poyrazlar, başkahramanı polis Suat Zamir önderliğinde bizi yine heyecana sürüklüyor. "Hayatındaki tek kadın benim En azından ben öyle sanıyordum. Ta ki telefonu çalana kadar. Ekranda isim yerine sayı vardı. Sıfır Gizli bir kod, bir şifre, bir sır?" Genç bir kız dairesinden aşağı düşüp ölmüş, ev arkadaşı diğer kız ise ortadan kaybolmuştur. İntihar vakalarına sürülen Suat Zamir genç kızın ölümünü araştırmaya başlar. Bu sırada Emniyet'e gelen esrarengiz bir kadın, kocasının onu öldürdüğünü söyler. Elçin Poyrazlar, 3 Şubat 1975’te Bursa’da doğdu. ODTÜ İşletme Bölümü’nün ardından Belçika’da yüksek lisans yaptı. Brüksel’de politik ekonomi doktorasını yaparken gazeteciliğe başladı. Cumhuriyet, Dünya, Virgül, TimeOut, Huffington Post, Vocativ, BBC gibi yerli ve yabancı medya kuruluşları için çalıştı. Bu süreçte Brüksel, Washington, Londra ve Madrid’de yaşadı. İlk polisiye romanı Gazetecinin Ölümü 2014’te, Kara Muska 2016’da, Mantolu Kadın 2018’de yayımlandı. İngiltere’nin seçkin derneği Polisiye Yazarlar Birliği’ne (CWA) 2016 yılında kabul edildi. KAYIP YÜZ Elçin Poyrazlar Doğan Kitap, 2022 Tür: Polisiye Editör: Hülya Balcı 272 s.

  • Öykü: Saat 10 Randevusu

    "Hay aksi! Rujumla aynı tonlarda kırmızı bir oje sürmeyi nasıl unuttum." Tuğba Poyraz K. En içten gülümseyişimle, “Kocaman bir günaydın” dedim danışma bankosundaki güvenlik görevlisine. Zoraki karşılık vererek Melda Hanımı aradı. Aynı isteksizlikle; 18. kat, 32. daireye çıkabileceğimi, beklendiğimi söyledi. “Kolay gelsinimi“ ziyân etmeden beyefendinin; eliyle işaret ettiği rezidansın, misafir girişi yapılan sol koridoruna yöneldim. Asansörle çıkarken, çalan müzikle saçlarımı düzeltip, zafer işareti yaparak havalı bir ayna fotosu çektim. Hay aksi! Rujumla aynı tonlarda kırmızı bir oje sürmeyi nasıl unuttum. Atacağım storiye ne yazsam diye düşünürken kattaki açık kapıyı fark ettim. “Hoş geldiniz” diyen mekanik ama neşeli sesi takip edip, içeriye girdim. Nezaketli bir tokalaşmayla, ne içmek isteyeceğim sorusuna şekersiz Türk kahvesi dedim. Montumu asarken ofisi, diğerleriyle kıyaslamak için incelemeye başladım. Mekânda sade-şıklıkla yakalanan güzel bir atmosfer var. Yerdeki el dokuması kilim, duvarlardaki soft renkler, minimal eşya, odaya ferahlık veren detaylar. Oturduğum koltuğun tam karşısında, Melda Hanım’ın masasının üstünde çerçeveler sıra sıra: Diplomalar, sertifikalar, katılım belgeleri, başarı belgeleri… Önümdeki sehpada dizili boy boy fillerin mistik bir anlamı var mı acaba diye googlelamak istedim. Buhurdanlıktan yayılan lavanta yağının, yeni söndürüldüğü anlaşılan sigaranın kesif kokusunu bastıramadığını söylemekten son anda vazgeçtim. Etrafı dikkatlice incelediğimi fark eden ama buna bir anlam veremeyen Melda Hanım biraz müstehzî bir tavırla: -Tekrar hoş geldiniz Cemre Hanım, daha önce tanışmış mıydık? -Teşekkür ederim hoş buldum, Melda Hanım. Maalesef, henüz tanışıyoruz. - Pekâla, nasılsınız? Rahat mısınız? Kendinizi nasıl daha iyi hissederseniz öyle oturabilirsiniz. -………. -Ok sanız başlayalım Cemre Hanım. Telefonda, yıllardır sırtımda taşıyorum dediğiniz yükleri burada bırakma zamanı. Herhangi bir kaygı duymadan, içinizden geldiği gibi anlatın. İlk görüşmemiz size doğru bir yol haritası çizebilmem için benim açımdan son derece önemli. -Hep aynı nakaratlar, hep aynı polyannacılıklar… -Ne söylediniz Cemre Hanım? Pardon duyamadım. -Ben biraz heyecanlıyım. Heyecanlıyım der demez, bacaklarım titremeye başladı. Hayır, şimdi sırası değil. Bu defa değil. Bu defa başaracağım. 1,2,3 saydım. Derin derin nefes aldım. Bacaklarımı durdurmaya çalıştım. Sanki sonsuza kadar susmam için alfabedeki bütün harfler, sözlükteki bütün kelimeler, topyekûn ağzımı işgal etti. Bir daha asla konuşamayacağımı sandım. -Cemre Hanım telaş etmeyin lütfen, iki arkadaş kahve içerken sohbet ediyoruz gibi düşünün. -Sorun şu ki, biz arkadaş değiliz diyecekken başladım anlatmaya Annemi kaybettim, 22 yaşımda. ODTÜ fizikte son sınıftaydım. Kanser tedavisi görmeye başladığını bilmiyordum. Kuzeniyle, aynı mahallede oturduğumuz yurttaki oda arkadaşım, babaannesiyle konuşurken tesadüfen öğrendim öldüğünü. Telefonunu açan abim konuşamayınca deli gibi fırladım. İçime düşen korla, üzerimde eşofmanlar, ayağımda oda terliklerimle oraya nasıl geldiğimi bilemediğim Aşti’den, ilk kalkan İstanbul otobüsüne atladım. -Melda Hanım, -empatik yüz ifadesiyle- anneniz sizi üzmemek, evden uzaktayken sizi endişelendirmemek, hastalığıyla sizi yormamak için durumunu gizlemiş olmalı. Bedelinin bu kadar ağır olacağını tahmin edebilseydi; muhtemelen hastalığının son evresinde, çok geç kalınmış tedavi sürecini sizden asla saklamazdı biliyorsunuz değil mi -Tabii ki çok haklısınız. Maalesef kanser, ailemin hiç tahmin etmediği kadar hızlı ve kötü ilerlemiş. Eve varana kadar yol boyu ağladım. Otobüsten indikten sonra bir damla yaş akmadı gözümden. Son kez görmek istemedim. Defnedilirken mezarlığa gitmedim. Doğru düzgün tanımadığım bir sürü uzaktan akraba kadının ortasında kaldım. Uzun uzun oturdum. Kadınlar ağladı. Kuran okudu. Ben sadece oturdum. Tespihlerle, ağıtların arasına sıkıştım. Çok kez dilimi ısırdım. Bazı kelimeleri ve anlamlarını o gece unuttum. Ertesi akşam, abim zorla kucaklayıp yatağıma yatırana kadar oturdum. O sabah konuşmuştuk annemle, mezuniyet törenime kıyafet, ayakkabı vs. alışverişi için Ankara’ya çağırmıştım. Bu aralar hiç gelemem demişti, kızıp telefonu suratına kapatmıştım. Tekrar arayınca da açmamıştım. Nereden bilebilirdim ki bir daha hiç konuşamayacağımı? Attığım sıradan bir gençlik tribine bu kadar ağır bedel ödeyeceğimi? -Annenizle vedalaşamadığınız için ona hem kızgın hem kırgınsınız. Hastalığını sizden sakladığı için onu affedemiyorsunuz. Durumunu bilseydiniz vefatını daha kolay kabullenebilir. Bir evlat olarak son vazifelerinizi layıkıyla yapabilir. Hatta daha sağlıklı bir yas süreci geçirebilirdiniz. Eğer içtenlikle isterseniz ve şifalanma yolunda kararlı olursanız; size öz şefkatli farkındalık kazandırarak bakış açınızı değiştirebiliriz. -Tabii ki, bunun için buradayım. İçimdeki vicdan azabı bitsin istiyorum artık. Yıllar geçmesine rağmen geceleri herkes gibi derin uyuyamıyorum. Hep bir nefes var sanki beni gözleyen. Rüyalarımda bile anneme yetişemiyorum. Çok yoruldum ona geç kalmaktan. -Yaşadığınız travmayı unutmanız mümkün değil tabii ki. Ama olumlama çalışmalarıyla an ve gelecekle barışmanız mümkün. Tercih sizin, dilerseniz önümüzdeki haftaya terapi planlayabilirim. -Kahvenin yanındaki suyu içerken fark ettim ne kadar ağladığımı. Gözyaşlarımın sessizliğini çalan telefon bozdu. Melda Hanım saatine bakarak hay Allah, 11 randevusu gelmiş olmalı, zaman nasıl hızlı geçiyor. Ödemeyi yaparken Melda Hanım’ın masasındaki mavi renkli, kum saatini ters çevirdiğini fark ettim. Terapi için haber vereceğimi söyledim. Üçü bir arada tercih ettiğini söyleyen Bennu Hanım otururken; ben bağcıklarımı bağlayamadan kapıdan çıkmıştım bile. Az da olsa ferahlamış hissettim kendimi. Bir şeyler anlatabilmek iyi gelmişti. Asansörde yine saçlarımı havalandırıp, en ciks gülümseyişimle after pozumu çekerek indim. İnsanlık ölmesin diye danışma bankosundaki güvenlik görevlisine iyi günler diledim. Plazanın dönerli kapısının önünde, sigaramdan bir nefes çekmiştim ki telefonum titredi. Cevap verip vermemekte tereddüt edip meşgule alınca ablam, akşam yemeğinde ailecek annemlerde buluşacağımızı, muhakkak vaktinde gelmemi tembih eden mesajını gönderdi. Toplantıdayım, açamıyorum akşama görüşürüz yazdım. Merak etme bu defa geç kalmayacağım diye söylene söylene arabama bindim.

  • Sakin Yurt Öykü ve Şiir Dergisi’nin altıncı ve son sayısı yayımlandı

    İki ayda bir yayımlanan Sakin Yurt Öykü ve Şiir Dergisi okuyucuya iyi öykü ve şiirler okutmayı hedefleyerek çıktığı yola veda ediyor. Sakin Yurt Öykü ve Şiir Dergisi’nin 6. sayısında Hamutal Bar Yosef (Alper Sarıbaş Çevirisiyle), Gamze Tigis, Nur Atalay, Beyza Bala, Yun Dongju (Betül Mulbay çevirisiyle), Salih Akkaya, Bilgehan Tuğrul şiirleriyle; Sâdık Çûbek (Emine Zeytunlu Çevirisiyle), Enes Dündar, Evşen Yıldız, Öznur Unat, Doğu Kaşka, Uğraş Abanoz öyküleriyle yer alıyor. Genel Yayın Yönetmenliğini Doğu Kaşka’nın, öykü editörlüğünü Öznur Unat ve Nazif Çiftçi’nin, şiir editörlüğünü Beyza Bala ve Asmin Ekin Kösedeniz’in, çeviri editörlüğünü ise Cuma Tanık’ın yaptığı Sakin Yurt Öykü ve Şiir Dergisi, altıncı ve son sayısıyla okurlarla son kez buluştu.

  • Mine Söğüt'ün kaleminden karanlık dönemler, karanlık odalar

    2007 yılında yayımlanan Şahbaz'ın Harikulâde Yılı 1979 ve 2010 yılında yayımlanan Madam Arthur Bey ve Hayatındaki Her Şey, Can Yayınları etiketiyle raflardaki yerini alıyor. Kara Yalı'nın odalarında bir roman: Madam Arthur Bey ve Hayatındaki Her Şey Yıldırımlar düşüren, toprağı çatlatan, karaları denizlere, denizleri karalara akıtan o kadim irade madem kaosu seviyor, insanın tek kurtuluşu bu kaosla uyum içinde devinmektir. Madam Arthur Bey dünyada cennet hayali kurmanın bir ahmaklık olduğunu düşünüyor. Gerçek insan cehennemde hayatta kalmanın yollarını kollayabilendir. O kadar kötü. O kadar kötüydü. O kadar kötü olacak. Cesaretini yeniden toplayacak. Hayatta kalabilmek için. İçindeki varoluş hırsını başka bir bedene devredebilmek için. Tuzaklar kurdu. Kuruyor. Kuracak. O hep kötü olacak. Gerçeküstü özellikleriyle Madam Arthur Bey, yazar Olcayto Ran, "bir savaş artığı" olan dilsiz Maria, bilge hayat kadını Nagehan ve kalbi kırık eski sevgililer, kimliğinin peşindekiler, kayıp babalar, sırların pençesinde yaşayanlar… Yolları Kara Yalı'da kesişen bu birbirinden renkli, birbirinden karanlık ve yaralı karakterler yaşam denen lanetle baş etme çabasındadır. Sahaflardan topladığı eski fotoğraflardan hayatlar kurgulayan Olcayto Ran'ın benliğinde kadınla erkeği birleştiren Madam Arthur'la tanışması, kendi karanlık geçmişine de kapı aralar. Geçmişteki cinayetler nedeniyle Madam Arthur Bey'den ölesiyle korkan Kedileş'e kulak veren Olcayto, zamanla yolunu kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kalır. Mine Söğüt sıra dışı romanı Madam Arthur Bey ve Hayatındaki Her Şey'de okurları Kara Yalı'nın karanlık odalarında dolaştırarak kimlik bunalımları, iktidarla ilişkileri, karabasanları ve korkularıyla yüzleşmeye, varoluşun temeli olan kaosun içinden geçmeye davet ediyor. Ülkenin en karanlık dönemine açılan cesur sayfalar: Şahbaz'ın Harikulade Yılı 1979 Zamanı kaybetmekle başlar her şey. Sonra gerçek kaybolur. Sonra sen kaybolursun… zaman, gerçek ve sen ortadan kalktığınızda kaybolma durumu da ortadan kalkar. Ve her şey yeni baştan başlar. Sesleri duydun mu dün gece? Yukarıya bir kadın getirdiler. Adı Zehra. Sana benziyor. Senin saçların da bir zamanlar uzun muydu? Gözlerin kara? Bileklerin incecik? Senin de abin kayıp mı oldu? Senin de annen delirdi mi? Onu da senin gibi öldü zannedip buraya atarlar, sonra cesedini unuturlar mı dersin? Korkuyor musun? Anlatıcı Şahbaz, belki gerçek belki doğaüstü bir varlık. 12 Eylül Darbesi'nin hemen öncesinde, 1979 yılı boyunca bir bodrum katında işkence görmüş bir kadını hayatta tutmaya çalışıyor. Binbir Gece Masalları'nı andırırcasına ona hikâyeler anlatıp duruyor. Gelgelelim Mine Söğüt'ün diğer eserlerinde de olduğu gibi, anlatılan masalların ne kadar hayalî ne kadar gerçek, hatta fazla fazla gerçek olduğu pek açık değil. Mine Söğüt Şahbaz'ın Harikulade Yılı 1979'da, okurları bir kez daha gerçek denen korlaşmış alevle temasa davet ederek ülkenin belki de en karanlık döneminden cesurca sayfalar açıyor. Ancak insanın ölçüsüz vahşetini doğanın, varoluşun nimetleriyle yan yana getirerek bu gerçekliğin farklı katmanlarına da dikkat çekiyor. Her şeye karşın yaşamın yanında yer almak için… Mine Söğüt 1968'de İstanbul'da doğdu. 1985'te Kadıköy Kız Lisesi'nden mezun oldu ve aynı yıl İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Latin Dili ve Edebiyatı Bölümü'ne girdi. Lisans eğitimini 1989'da tamamladı ve aynı bölümde yüksek lisansa devam etti. Gazeteciliğe 1990'da Güneş gazetesinde başladı. Daha sonra Tempo dergisi ve Yeni Yüzyıl gazetesinde çalıştı. Haberci adlı televizyon belgeselinin metin yazarlığını yaptı. Çeşitli dergi ve gazetelerde yazı ve röportajları yayımlandı. 2013-2021 yılları arasında Cumhuriyet gazetesinde köşe yazarlığı yaptı. Yapıtları: Adalet Cimcoz/Bir Yaşamöyküsü Denemesi (biyografi, 2000), Beş Sevim Apartmanı (roman, 2003), Sevgili Doğan Kardeş (araştırma, 2003), Kırmızı Zaman (roman, 2004), Aşkın Sonu Cinayettir/Pınar Kür'le Hayat ve Edebiyat (söyleşi, 2006), Şahbaz'ın Harikulâde Yılı 1979 (roman, 2007), Dolapdere/Kürt Kediler Çingene Kelebekler (deneme, 2009), Madam Arthur Bey ve Hayatındaki Her Şey (roman, 2010), Deli Kadın Hikâyeleri (öykü, 2011), Darbeli Kalemler (derleme, 2011), Gergedan/Büyük Küfür Kitabı (öykü, 2019), Alayına İsyan (deneme, 2020), Başkalarının Tanrısı (roman, 2022).

  • Mutluluk nasıl bir histir? Biliyor musunuz, ben tüm bunları unuttum…

    Aşk uğruna profesyonel dans kariyerini ardında bırakarak taşındığı yabancı bir ülkede en büyük korkularıyla yüzleşen ve anoreksiyanın pençesine düşen Anna’nın hikâyesinden yola çıkan roman, bir grup kadının hastalıkla, umutla, karşılıklı destek ve yaşama arzusuyla birleşen deneyimlerini anlatıyor. Kuğu Caddesi Sakinleri, genç bir kadının hayatını geri kazanma mücadelesi üzerinden, dayatılan ideal beden algısının çağımızın en önemli sorunlarından biri haline gelişine dikkat çekiyor. "Adım Anna. Ben bir dansçıyım ve gerçek bir hayalperestim. Delicesine seviyorum ve delicesine seviliyorum ama tüm bunlar alındı elimden. Sahi insan yemek yemeyi nasıl unutur? İnsan nefes almayı nasıl unutur? Daha da kötüsü, insan nasıl hatırlar? Ve mutluluk nasıl bir histir? Biliyor musunuz, ben tüm bunları unuttum…" Anna Roux, sevdiği adam uğruna Paris’i ve baleyi ardında bırakıp Amerika Birleşik Devletleri’ne geldiğinde yalnızlığın ona kucak açtığını bilmiyordur. Ruhunu tüketen yalnızlık hissi, gün geçtikçe genç kadının bedenini de tüketmeye başlar. Öyle ki kendisini anoreksiya nevroza adındaki, onu bir deri kemiğe çeviren hastalıkla uğraşırken bulur. Bu gerçekle yüzleşen Anna, Swann Caddesi’ndeki şeftali rengi tedavi merkezine kabul edilir. Burası kendisi gibi mustarip oldukları yeme bozukluklarını yenmeye çalışan genç kadınlara ev sahipliği yapan bir yerdir. Hepsinin hayat mücadelesi ağır olsa da tutunacak hayalleri vardır. Ama bu hayaller, günde alınacak altı öğünün getirdiği suçluluk hissini yenmeleri için onlara yeterli gücü ve cesareti verecek midir? Yara Zgheib okur, yazar, gezgin, yogi, sanat, şarap, siyah beyaz fotoğraf, patlamış mısır ve caz aşığıdır. Lübnan'da doğdu ve kalbinin parçaları Paris, Beyrut, Londra, Boston ve Toskana'daki birkaç köye dağıldı. The Girls at 17 Swann Street ve No Land to Light On kitaplarının yazarıdır ve kendi blogunda kültür, sanat, seyahat ve felsefe üzerine haftalık yazılar yazar: Faydacı Olmayan. Denemeleri, ne pratik ne de yararlı, ama gerçek ve güzel şeyler üzerine düzyazı, şiir, derin düşüncelerdir. gerekli. Yazıları ayrıca The Huffington Post, The Four Seasons Magazine, HOLIDAY Magazine, The European, Womanscape, HOME Magazine, The Idea List, France Forward, Espresso Economics, A Woman's Paris, The Socio/Log ve diğerlerinde yer aldı. KUĞU CADDESİ SAKİNLERİ Yara Zgheib Epsilon Yayınları, 2022 Çeviri: Peren Gülmez 340 s.

  • Hadi Hikâyemi Sen Yaz!

    Sevim Şentürk yazdı: "Bir kitap düşünün, içinde kelimeler yok. Ama resimlerine bakıp hikayesini görebiliyorsunuz. İşte Timaş Çocuk’tan çıkan Benim Adım Mavi, böyle bir kitap. Rengi mavi olduğu için akran zorbalığına maruz kalan bir arının hikâyesini etkileyici çizimlerle minik okura ulaştırıyor. Yani evrensel bir dil kullanıyor!" Sevim Şentürk Sessiz, sözsüz ya da yazısız... Böyle adlandırılıyor kelimelerin dile gelmediği, sadece resimlerin konuştuğu sessiz kitaplar... İki kapak arasındaki duyguları renkler, karakterleri çizgiler belirliyor. Bir metinle değil; görsellerle ulaşıyor okuyucuya yazarın anlatmak istedikleri. Ama kurguyu siz kelimelere döküyorsunuz, dil bariyeri olmadan! Çünkü bütün çocuklar sessiz kitapları okurken aynı dili kullanıyor; resimlerin alfabesini yani... “Konuşursam beni sadece İngilizce bilenler anlayacak ama sessiz bir filmi herkes anlayabilir ve dünya Amerika’dan ibaret değil!” diyen Charlie Chaplin’i hatırlayalım. Sessiz sinemaya adım attığında gelen eleştirilere böyle cevap vermişti. Son yıllarda çocuk kitapları yayıncılığında da trend hâline gelen sessiz çocuk kitapları, aynı evrensel tavrı gösteriyor dünyaya. Çeviri engeli olmadan tüm çocuklara ulaşıyor hikâyeler. Fakat, bu alanda verilen yayınlar dünyada hızla yaygınlaşsa da, Türkiye’de hâlâ az ilgi görüyor. Yayınevlerinin listesinde ya da raflarda, sayılı sessiz kitap var. Yazısız kitap tercih etmek de zorlanan toplumumuza rağmen, Timaş Çocuk, risk almış ve görselleriyle büyüleyen sessiz bir kitap basmış: Benim Adım Mavi. Arılar Mavi Olur mu Hiç! Kendini "Mavi" hisseden herkese ithaf edilen kitap, Irene Guglielmi adında İtalyan bir çizere ait. Mavi bir arının, alışılmışın dışındaki rengi yüzünden ötekileşmiş hissetmesini ve maruz kaldığı dışlanmışlığı Irene Guglielmi, kelimeleri kullanmadan; ama sanki kelimeleri kullanmış gibi çizgileriyle anlatmış. Tam burada, bir dipnot geçmek isterim: kitap hakkında değerlendirme yazmadan hemen önce, biri beş diğeri 8 yaşında olan çocuklarımdan, farklı zamanlarda, Benim Adım Mavi’yi resimlere bakarak benim için kelimelere dökmelerini istedim. Ve çizerin ürettiği bu sessiz kitabın, İtalya’dan Türkiye’ye geliş sebebini, böylece daha iyi hissettim. Kızım da oğlum da sanki kelimeler varmış gibi resimlere bakıp kitabı okudular. Üstelik kurguları, görsellerden bağımsız değildi. Kısacası 2021 SBC, Sessiz Çocuk Kitapları Yarışması Gıanni De Conno Ödülü finalisti ve kazananı olmak gibi iki muteber ödüle layık görülen bu kitap ve kitabı keşfedip çocuk edebiyatı raflarımızda yer almasını sağlayan editörü Sevde Tuba Okçu her türlü övgüyü hak ediyor kesinlikle. Kare ve sert kapak formunda, büyük boyutlarda basılan, Benim Adım Mavi görsel şölen tadında. Sayfadan sayfaya geçerken doğanın akışını seyrediyor, çizgilerde kayboluyorsunuz. Uzun yazılardan sıkılan, hikâyenin akışına odaklanmayıp sayfadaki resme takılan ve orada uzun uzun kalıp sorular sormak isteyen, hatta yazarın değil kendi hikayesini anlatan tüm minikler çok sevecek mavi arının yolculuğunu. Sayfalarda harfleri değil; doğanın renklerini görecekler. Hitap edilen yaş aralığı hesaba katarsak, bu sayede, 1- 6 yaş arası çocuklar, okuma yazma bilmelerine gerek kalmadan, herhangi bir yakınına ihtiyaç hissetmeden, sahip oldukları kitabı kendileri okuyabilecekler. Sessiz çocuk kitaplarının bir amacı da bu değil mi? Görsel algılama, resim okuma becerisini artırma, hafıza geliştirme gibi yeteneklerini güçlendirirken özgürlüklerini kazanacak ve bireysel okuma becerisi kazanabilecekler. Yeni nesil annelerin kaçırmayacağı bir fırsat; bir kitapla kapsayıcı eğitimin zenginliklerinden faydalanacaklar. Mavi Arı’nın Kendini Sevme Yolculuğu Sessiz kitapların her ne kadar kelimeleri olmasa da çizer; resimlerini zihninde belirlediği bir hikaye üzerine yapıyor. Tıpkı mavi arının duygusal hayat yolculuğu gibi... İtalya’da deniz manzaralı bir kasabada, Biscegli’de yaşayan, kitabın yaratıcısı İrene Guglielmi, çizgileri kadar hayal gücü de güçlü bir yazar. Benim Adım Mavi’de, resimleri gelişigüzel değil, kurgu dâhilinde aktarıyor kitaba. Bilirsiniz arılar sarıdır! Fakat bu kitapta bir istisna var. Rengi mavi. Bu arı, farklı olduğu için kolonisi tarafından dışlanıyor. Alay malzemesi oluyor. Hatta belki diğerleri onun bir arı olduğunu, bal yapabileceğini düşünmüyor. Bu duruma çok üzülse de ormanı keşfe çıktığında arı olmayan; ama kendisiyle aynı renkte olan farklı türde böcek ve hayvanlarla tanışıyor. Yaşamak, mutlu olmak için illa kolonisine ihtiyacı olmadığını fark ediyor. Sözün özü; çizer daha doğrusu sözcükleri olmayan yazar Guglielmi, çocukların büyürken karşılaşacağı pek çok sorunu, içine gireceği duyguları ve bunların çözümlerini mavi arının günlük hayatının resimleriyle minik okuyucusuna aktarıyor, yalnız olmadıklarını onlara hissettiriyor. KUTU: Sessiz Kitaplar, Göçmen Çocuklar İçin de Önemli! Göç, geçmişte olduğu kadar bugün de dünyanın gündeminde. Hayat şartları, savaşlar, ekonomik ve siyasî sebepler nedeniyle insanlar, ülkelerini bile değiştirebiliyorlar. Böyle durumlarda en çok çocuklar zorlanıyor. Bilmedikleri bir coğrafyada, bilmedikleri bir dil ile tutunmaya çalışıyorlar. Okulda, parkta iletişim kuramadıkları için yalnızlık çekiyorlar. İşte, sessiz kitaplar ise dili olmadığı için göçmen ve yerliler arasında birleştirici etki sağlıyor; eğitimde! Benim Adım Mavi kitabının doğduğu topraklarda, İtalya’da, sırf bu sebeple sessiz kitaplardan oluşan bir kütüphane kurulmuş. Göçmen çocuklar, dil engelini aşana kadar bu kitaplardan faydalanabiliyor, yerli çocuklarla sessiz etkinliklere katılabiliyorlar. Türkiye’nin de, son yıllarda farklı millet ve kültürlerden göç alan bir ülke olduğu düşünürsek sessiz çocuk kitaplarının her geçen gün artarak raflarda yerini alması gerekir. BENİM ADIM MAVİ İrene Guglielmi Timaş Çocuk, 2022 36 s.

  • Yayıncılık dünyası 19 Kasım’da “iklim krizi” için buluşacak!

    Yayıncılığın tüm paydaşlarını buluşturan, kitaplara ve edebiyata emek verenleri her yıl yeni gündemlerle bir araya getiren yıllık yayıncılık konferansı, 19 Kasım Cumartesi günü, çevrimiçi gerçekleşecek. Günışığı Kitaplığı’nın 2011 yılından bu yana düzenlediği Zeynep Cemali Edebiyat Günü, 12. yılında “iklim krizi” odağında, ilk kez tematik kurgulanıyor. Konferansın amacı, yayıncılığa emek veren yaratıcıların ve profesyonellerin yanı sıra tüm paydaş iş kollarının da dikkatini gezegenimizin bu acil gündemine çekmek ve genç kuşaklara sorumluluklarımızı vurgulamak. Tematik konferansı destekleyen kuruluşlar; UNDP (United Nations Development Programme), İklim Araştırmaları Derneği ve Türkiye Yayıncılar Birliği. İklim krizini anlatanlar yayıncılık konferansında! İklim krizine ilişkin sektörün nasıl eyleme geçebileceğinin, farklı alanlardan uzman isimler tarafından ele alınacağı konferansın küratörlüğünü, iklim değişikliği uzmanı Naz Beykan üstlendi. Bu yılki konferansın kapanış konuşmasını, çağdaş edebiyatımızın usta yazarı Latife Tekin yapacak. 40 yılı aşkın sanat verimiyle her yaştan okuru etkileyen sanatçı Behiç Ak, iklim kriziyle mücadelede paradigma değişiminin altını çizerken “üretim kültürü”ne dikkati çekecek. Yayıncılığın değer zincirini yaratan alanlardan uzman isimler, hammadde, matbaa, lojistik, yayınevi stratejileri, meslek örgütlerinin politikaları ve sürdürülebilirlik üzerinden bugünü özetleyecek, sorunları işaret edecek ve iklim kriziyle uzun soluklu mücadelenin olanaklarını değerlendirecekler. İklim değişikliği odaklı projelere sivil toplum, tanıtım, reklam ve haber dallarında katkı sunan deneyimli iletişim uzmanları Damla Özlüer ve Barış Doğru, iklim krizi kapsamında yayıncılığın iletişim olanaklarına, yöntemlerine ve tercihlerine ışık tutacaklar. Dünya’yı iklim krizinin yıkıcı etkilerinden kurtarmak için çalışan 3 genç aktivist de yayıncılara, kitap dünyasına seslenecek ve ihtiyacını duydukları yeni söylemleri, içerikleri, okumaları dile getirecekler. Konferans, Zeynep Cemali Öykü Yarışması’nın “uzay” temasıyla gerçekleşen on ikinci yılının ödül törenine de ev sahipliği yapacak. Konferansa katılım kayıtlı ve ücretsizdir. Kayıt için https://form.gunisigikitapligi.com/zeynep-cemali-edebiyat-gunu-kayit-formu/ 12. ZEYNEP CEMALİ EDEBİYAT GÜNÜ Yıllık Yayıncılık Konferansı | 19 Kasım 2022 Cumartesi | Çevrimiçi PROGRAM 11.00 Açılış 11.10 Küratör Çerçeve Sunuşu NAZ BEYKAN (İklim Araştırmaları Derneği) 11.20 Yayıncılığın Değer Zincirinde İklim Krizi BEYZA BOZKURT ELBİNGİL (Ünitek Selüloz Kâğıt ve Kimya) SERMET TOLAN (Ofset Yapımevi A.Ş.) AYTAÇ TİMUR (Yeni İnsan Yayınları) ZEYNEP ATİKER (Türkiye Yayıncılar Birliği) 12.20 Yayıncılıkta İklim Krizi Yönetimi İçin Döngüsel Ekonomi Yaklaşımları EMRAH ALKAYA (GTE Carbon) 12.45 İklim Krizi ve Anlatıda Kavramsal Dönüşüm BEHİÇ AK 13.00 PANEL - İklim Değişikliğini Anlatanlardan Yayıncılara Öneriler Moderatör NURİ ÖZBAĞDATLI (UNDP Türkiye) DAMLA ÖZLÜER (Myra Ajans) BARIŞ DOĞRU (EKOIQ, İklim Haber) 13.45 ZEYNEP CEMALİ ÖYKÜ YARIŞMASI 2022 ÖDÜL TÖRENİ Yarışmanın 2022 Sonuçları Dr. MÜREN BEYKAN (Günışığı Kitaplığı Proje Başkanı) 14.10 İklim Aktivisti Gençler Konuşuyor: Yayıncılardan Ne Bekliyoruz? Moderatör NAZ BEYKAN (İklim Araştırmaları Derneği) MELISA AKKUŞ (Öğrenci) RUVEYDA ESER (Öğrenci) ÜVEYS KASIM ÇOBAN (Öğrenci) 14.45 Kapanış Konuşması LATİFE TEKİN

  • “Feminist nesnellik, basitçe, konumlu bilgiler demektir."

    Türkiye’de feminist eleştiri ne tür bir iş yapar? Kendini nasıl eleştirir? Derlemeyi hazırlarken bu sorulardan yola çıktıklarını söyleyen Demet Gülçiçek ve Emine Erdoğan, niyetlerinin bir reçete sunmak olmadığını, amaçlarının feminist eleştirinin ortaya koydukları üzerine feminist özenle konuşmayı teşvik etmek olduğunu belirtiyorlar. Feminist Eleştiri, Donna Haraway’in sözünü, “feminist nesnellik, basitçe, konumlu bilgiler demektir”i merkezine alarak bilginin konumluluğuna ilişkin farklı düzeylerde ama ortak bir tartışma yürütüyor. Derlemelerde pek sık rastlamadığımız bir nitelik: Her yazı başka bir yerden, başka bir hikâye anlatıyor ama bütün yazılar aynı gövdeye bağlanıyor: Feminist bilgi, konumlu bilgidir. “Eleştiri” kelimesinin düşündürdüğü negatif etkinlikten çok, kitaptaki yazılar eleştiriyi üretken bir faaliyet olarak kuruyorlar. Konumluluğun ve bilmenin anlamını, feminizmin nasıl “çalıştığını” –ki bence bu feminizmin öznesi probleminden çok daha ilginç ufuklar açar– gösteriyorlar. Tam zamanında. — Aksu Bora Demet Gülçiçek Lisans ve Yüksek Lisans eğitimini ODTÜ Sosyoloji Bölümü’nde, doktora eğitimini Warwick Üniversitesi Sosyoloji Bölümü’nde tamamladı. İleri Araştırmalar Merkezi’nde doktora sonrası araştırma bursu ve eğitimialmıştır. Munzur Üniversitesi’nde zorunlu görevini yapmaktadır ve Warwick Üniversitesi Onursal Araştırma Üyesidir. Doktora çalışmalarını içerenTravelling Theory and Women’s Movements in Turkey: Imagining Europe (Routledge) kitabı ve“Nation’s Happiness, Women’s Altruism and the Affective Politics of Self-Blame: Generating a ‘Mood of Commitment’” (The Sociological Review Journal)makalesi yayım sürecindedir. Feminist tarihyazımı, Şarkiyatçılık ve Garbiyatçılık çalışmaları ve duygulanım teorileri üzerine çalışmakta ve bu konularda uluslararası akademik buluşmalar düzenlemektedir. Feminist Tahayyül Dergisi eş-editörü ve eş-kurucusudur. 2019 yılından beri Atgender yönetim kurulundadır. Emine Erdoğan Lisans eğitimini Hacettepe Üniversitesi Sosyoloji Bölümü’nde tamamladı. Aynı alandaki eğitimine Milli Eğitim Bakanlığı lisansüstü bursu ile Warwick Üniversitesi’nde devam etti. 2016 yılında, yüksek lisans ve doktora derecelerini aldığı bu kurumun İleri Araştırmalar Merkezi’nde doktora sonrası araştırmalarına başladı. Halen Warwick Üniversitesi Sosyoloji Bölümü’nde onursal araştırma üyesidir ve Giresun’da zorunlu hizmet yükümlüsü olarak çalışmaktadır. Akademik ilgi alanları emek, toplumsal cinsiyet, feminist yöntem, duygular, etik ve gıda çalışmaları olan Erdoğan, yayına hazırlanmakta olan Gender and Agriculture in Turkey: Women, Food and Globalisation (I.B. Tauris) kitabının yazarı ve Feminist Tahayyül: Akademik Araştırmalar Dergisi eş-editörüdür. FEMİNİST ELEŞTİRİ Demet Gülçiçek - Emine Erdoğan Metis Kitap, 2022 312 s.

bottom of page