Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5404 sonuç bulundu
- "Bazen metnin akışı, kurduğunuz bütün düzeni bir anda altüst edip taşmak istiyor"
Litera Edebiyat’ın kurulduğu günden bugüne en çok okunan bölümü hep sizden gelen öyküler oldu. Okurlarla yeni yazarları buluşturmaya aracı olduğumuz bu kıymetli bölümü bir adım daha ileri taşıyoruz artık. Sizden gelen öykülerden her ay en çok okunanı seçip yazarlarıyla kısa birer söyleşi yapıyoruz. Yeni yazarlarla okurlarımız arasındaki bağı güçlendireceğini düşündüğümüz bu söyleşi serisinin sıradaki konuğu ise Kaçıncı Yalnızlık adlı öyküsü çok dikkat çeken yazar Nezihat Keret ile öykü serüvenini, edebiyatla kurduğu ilişkiyi konuştuk. Herkese iyi okumalar. Ağustos ayında Litera Edebiyat’ın en beğenilen, en çok okunan öyküsünün yazarı oldunuz. Bize öyküyle kurduğunuz ilişkiyi, yazma deneyiminizi, sürecinizi anlatır mısınız? Öyküyle ilişkim, insanı, doğayı ve hayatı gözlemleme merakımdan besleniyor. Ama yazma isteğimin ardında, hayata hayretle bakabilme telaşı var. Görünenden ziyade görünmeyenle, söylenenden ziyade söylenemeyenle ilgileniyorum. Bazen bir bakış, bir suskunluk, yarım kalmış bir cümle ya da kimsenin üzerinde durmadığı küçük bir ayrıntı zihnimde uzun süre dolaşıyor. Sonra bir bakıyorum, o ayrıntı bir hikâyenin kapısını aralamış. Benim için yazmak, bir duygunun yalnızca görünen tarafıyla yetinmemek, onun altındaki katmanlara yaklaşabilme çabası. Öykülerimde çoğu zaman beni önce bir duygu yakalıyor, sonra kendimi o duygunun peşine kapılmış buluyorum. Hikâyenin nereye varacağını onunla birlikte keşfediyorum. Bu keşifle birlikte bir iskelet kuruyor, öykünün ana yönünü belirliyorum. Elbette öykü yazmanın da bir yöntemi var. Hikâyenin ana omurgasını kurmak, temayı, olayları ve çerçeveyi bir düzene oturtmak gerekiyor. Fakat bazen metnin akışı, kurduğunuz bütün düzeni bir anda altüst edip taşmak istiyor. Ben de o noktada kelimelerin beni şaşırtmasına izin veriyor, bildiğim yoldan çıkarak karşıma çıkan patikalara sapabilme cesareti gösteriyorum. Sonra yeniden metnin başına dönüyorum. Parçalıyorum, bölüyorum. Topluyorum, eksiltiyorum. Yazmanın da kendi içinde bir matematiği olduğuna inanıyorum. Bazen çoğaltarak, bazen bölerek, bazen bir araya getirip bazen de fazlalıkları çıkararak metnin kendi dengesini bulmasını bekliyorum. Sizce öykünün edebiyattaki yeri nedir? Öykünün edebiyatta çok ayrı bir yeri olduğunu düşünüyorum. Çünkü küçük bir alanda derinleşmek, sanıldığı kadar kolay değil. Öykü bazen bir insanın hayatının yalnızca birkaç dakikasını anlatır ama o birkaç dakikanın içine koskoca bir hayat sığabilir. Bir mimikten, bir nesneden ya da tek bir cümleden bir insanın geçmişini, kırgınlığını, yalnızlığını sezebilirsiniz. Belki de öyküyü değerli kılan şeylerden biri, her şeyi söylemek zorunda olmaması. Metnin bıraktığı boşlukları okurun kendi deneyimiyle tamamlamasına izin vermesi. Bazen söylenmeyen, söylenen kadar, hatta ondan daha fazla şey anlatabiliyor. Öykülerimi bir soruyla bitirmeyi ya da açık uçlu bırakmayı seviyorum. Eğer metin okurun zihninde bir süre daha yaşamaya devam ediyorsa; bir karakteri, bir cümleyi ya da kendi hayatınızdaki bir anı yeniden düşündürüyorsa, öykü okurda yerini bulmuş demektir. Bu öykünüzden okurun aklında tek bir şey kalacak olsa, onun ne olmasını isterdiniz? Yalnızlığın yalnızca birinin yokluğundan ibaret olmadığını… “Kaçıncı Yalnızlık” ta beni asıl ilgilendiren, insanın yalnız kaldığında kendi içinde başlayan mücadelesiydi. Çünkü bazen insanın en büyük savaşı dışarıda değil, kendi içinde yaşanıyor. Söyleyemedikleriyle, söyledikleriyle, pişmanlıklarıyla, birbirine zıt duygularıyla… Öyküde bunu en yoğun hissettiğim yerlerden biri şu cümleler: “Sana senden habersiz kaç cümle savurdum. Kendimi, kendimle savaştırdım. Bu kadar yoğun çelişkiyi aynı anda yaşarken acı çekiyorum.” Sanırım okurun aklında kalmasını istediğim şey de tam olarak bu: Bir başkasının yokluğuyla başlayan bir duygunun, zamanla insanın kendisiyle hesaplaşmasına dönüşmesi… Belki de en zor yalnızlık, insanın kendi içinde kendine uzak düşmesidir. Türk ve dünya edebiyatında en çok sevdiğiniz öykü ya da öyküler hangileridir? Beni bugüne kadar en çok etkileyen öykü, Yaşar Kemal’in “Kalemler” öyküsü oldu. Bu öykünün bende bıraktığı etkiyi tek bir sebeple açıklayamıyorum. Yaşar Kemal’in insanı, doğayı, yoksulluğu ve hayatın içindeki o büyük gerçekliği anlatma biçiminde çok güçlü bir taraf var. “Kalemler” de benim için bu gücün en etkileyici örneklerinden biri. Anton Çehov ise, öykü alanında en sevdiğim yazarlardan biri. İnsan ruhuna bakışını ve sıradan görünen hayatların içindeki bastırılmış duyguları ortaya çıkarışına hayranım. Çehov’un insanı yargılamadan anlatabilmesini, karakterlerinin görünmeyen taraflarına ulaşabilmesini çok değerli buluyorum. Türk edebiyatında Sait Faik’in insanlara ve gündelik hayata bakışını da çok seviyorum. Onun hikâyelerinde hayatın küçük ayrıntılarının nasıl edebiyata dönüşebildiğini görmek beni etkiliyor. Beni etkileyen öykülerin ortak yanı, yazarının samimiyetini hissettirmesi ve insanın içinde fark edilmeksizin duran ince bir sızıya dokunması. Şu sıralar masanızda neler var; öykü, roman ya da sadece okumalarınız… Litera Edebiyat okurlarıyla paylaşabilir misiniz? Her zamanki gibi dağınık olan masamda şu sıralar birbirinden farklı dünyalara açılan kitaplar var: Puslu Kıtalar Atlası, Altıncı Koğuş, Yalnızca Çocuklar Uzaklara Bakar ve Dünyada Görkemli Kentler, Görkemli Hatıralar. Ruhumda şiirin yeri bambaşka. Hatta yazma yolculuğumun ilk adımı şiirdi. Belki de bu yüzden, ne kadar öykü yazarsam yazayım, şiirin bende bıraktığı gizem hiç eksilmiyor. Anton Çehov’un kitaplarının masamda daima özel bir yeri var. Onu yeniden okumak, bildiğim bir metnin içinde bile başka kapılar bulmak gibi geliyor bana. Serhan Asker’in kitabı ise öyküden başka bir yazma tutkumun da altını çiziyor: gezi yazıları. Gezi yazmayı da çok seviyorum. Bir şehri yalnızca mutlaka gidilmesi gereken yerlerden, binalardan ve meydanlardan ibaret görmüyorum. Kaldırımlara sinmiş hikâyeler, kültürel hafıza ve bir kentin geçmişten bugüne taşıdığı miras benim için çok değerli. Yolculukları kelimelerle buluşturabilmek ise, bir şehirden dönerken bavuluma aldığım en nadide düşlerden biri oluyor. Bir yanda öykü, bir yanda şiir; bir ölçek kelime, üç ölçek merak. Dünyaya biraz daha hayretle bakabilmenin en naif yollarından biri değil de nedir? Nezihat Keret'in öyküsünün tamamı için tıklayın.
- "Yeterince iyi anlatabilirsem içimde beliren soruları okurun zihninde de uyandırabileceğimi düşünüyorum"
Litera Edebiyat’ın kurulduğu günden bugüne en çok okunan bölümü hep sizden gelen öyküler oldu. Okurlarla yeni yazarları buluşturmaya aracı olduğumuz bu kıymetli bölümü bir adım daha ileri taşıyoruz artık. Sizden gelen öykülerden her ay en çok okunanı seçip yazarlarıyla kısa birer söyleşi yapıyoruz. Yeni yazarlarla okurlarımız arasındaki bağı güçlendireceğini düşündüğümüz bu söyleşi serisinin sıradaki konuğu ise "Tek Bir Damla Bile" adlı öyküsü çok dikkat çeken Nurhan Şahinkaya ile öykü serüvenini, edebiyatla kurduğu ilişkiyi konuştuk. Herkese iyi okumalar. Bu ay Litera Edebiyat’ın en beğenilen, en çok okunan öyküsünün yazarı oldunuz. Bize öyküyle kurduğunuz ilişkiyi, yazma deneyiminizi, sürecinizi anlatır mısınız? Üstünde düşündüğüm meselelerin yankı uyandırdığını görmek, öykünün böyle bir karşılık bulması benim için çok değerli. Okuyanlara bu teveccühleri için ayrı ayrı teşekkür ederim. Gelelim sorunuza, hemen bütün öyküler içimde oluşan bir soruyla başlıyor. Tek Bir Damla Bile’nin çıkış noktasında da birinin kendi hayatıyla ilgili kararın başkasının yaşamında nasıl karşılık bulduğu düşüncesi vardı. Özellikle ölüm gibi geri dönüşsüz bir durum söz konusu olduğunda. Öyküde ölümü seçen kişi son derece sakin ve kararlı, geride kalacak olanlarsa bu kesinliğin karşısında çaresiz. Birinin iradesi öbürünün kaybetme korkusuyla karşı karşıya geliyor. Bunu yeterince iyi anlatabilirsem içimde beliren soruları okurun zihninde de uyandırabileceğimi düşündüm. İnsanın kendi yaşamı için söz hakkının sınırları nedir? Onu sevenlerin bu karardaki yeri neresi? Bir karara saygı duymak, onu bütünüyle kabul etmek anlamına gelir mi? Ayrıca bu sorulara kültürel farklılıklar üstünden bakarak öyküye başka katmanlar da kazandırmak istedim. Ancak amaç, iki kültürü karşı karşıya getirip birini diğerine üstün tutmak değil tabii. Farklı değerlerle yetişmiş kişilerin aynı olay karşısında yaşadıkları duygusal kırılmalar ilgilendiriyordu beni. Öyküdeki karara ben de belli mesafedeyim ama anlatıcının tepkileriyle bütünüyle örtüşen bir yerde değilim. Onun için öyküyü kurarken kişilere kendi gerçekliği içinde yaklaşmaya çalıştım. Kayınpederin kararlılığı, oğlunun kabul edişi arkasındaki kırılganlık, anlatıcının öfkesi ve çaresizliği. Hepsinin kendi içinde bir tutarlılığı var. Sonuçta birinin kararını anlamak, o kararın yarattığı acıyı ortadan kaldırmıyor. Oluşan karakterlere empati yapınca odakta bu duygunun dönüp durmasını istedim. Umut, umutsuzluk, beklemek ve kabul öykünün temel izlekleri arasında. Özellikle bekleme düşüncesi üstünde durdum. Biri beklemeyi reddederken başkası son ana kadar bir şeylerin değişmesini bekleyebiliyor. Galiba umutla kurulan ilişki, değiştirmeye gücün yetmediği durumlar için daha belirgin. Çünkü umut her zaman gerçekleşmesi mümkün olana yönelmiyor, bazen aklın çoktan vazgeçtiği ihtimale duygularımız tutunmaya devam ediyor. Bütün bunları düşünsel bir tartışma olarak değil, öykünün doğal akışı içinde görünür kılmak istedim. Bu yüzden gündelik ayrıntılar benim için önemliydi. Çay içiliyor, sofralar kuruluyor, bulaşıklar yıkanıyor, kitaplar yer değiştiriyor. En ağır kararların gölgesinde bile alışılmış akışını sürdürüyor hayat. Bir yanda her şeyin kontrol altında tutulmaya çalışıldığı bir düzen, öbür yanda insanın içinde taşan duygular. Öykünün adındaki tek bir damla da bu karşıtlığın içinden doğuyor. Kurmaca yazarken kesin cevaplara ulaştığımda bir şeylerin eksik kaldığını hissediyorum hep. Birbirini geçersiz kılamayan duyguların, düşüncelerin yan yana durabilmesi daha çok ilgimi çekiyor. Çünkü insanın en derin çatışmaları, çoğu zaman doğruyla yanlış arasında değil, her biri kendi içinde anlaşılabilir olan ama bir türlü uzlaşamayan düşünceler arasında yaşanıyor. Yazma sürecine gelince. Öyküyü olayların akışının kişilerde yarattığı değişimlere odaklanarak kurdum. Dışarıda her şey önceden belirlenmiş bir düzen içinde ilerlerken anlatıcının iç dünyasında tam tersi yaşanıyor. Başlangıçta açıkça dile getirdiği itirazları giderek suskunluğa dönüşüyor ama zihnindeki direnç büyüyor. Bu iki alanla kaçınılmaz sona doğru ilerleyen zamanı ve o sonu geciktirmeye çalışan duyguları, hikâyenin ritmi içinde taşımaya çalıştım. Sizce öykünün edebiyattaki yeri nedir? Öykünün edebiyattaki yerini yalnızca hacmiyle ya da romanla karşılaştırarak tanımlamayı doğru bulmuyorum. Kendi anlatım olanakları, kendine özgü bir estetiği var. Üstelik çağımız insanına, onun hayatı algılayış biçimine çok yakın bir tür olduğunu düşünüyorum. Zira, başı sonu belli bir bütün olarak yaşamıyoruz hayatı. Amerikalı öykücü John Cheever'ın öyküyü yoğun ve kesintili insan deneyimleriyle ilişkilendirmesini bu açıdan anlamlı buluyorum. Çünkü hayatın belirleyici anları her zaman büyük olaylarla ortaya çıkmıyor. Bazen sıradanlığın içinde fark etmeden geçtiğimiz bir ayrıntı, yıllar sonra dönüp baktığımızda bambaşka anlam kazanabiliyor. İyi bir öykü, o ayrıntıyı hayatın bütününden koparmadan, onun çevresinde yeni bir dünya kurabiliyor. Bir de öykünün okurdan istediği dikkat var. Sınırlı anlatı alanında her ayrıntının, nesnenin, bazen söylenmeyenin karşılığı olabiliyor. Elbette iyi öyküyü sadece eksiltili ya da yoğun metin üretme becerisi olarak görmüyorum. Önemli olan, seçilen ayrıntıların, kişilerin, dış çevrenin birbirleriyle kurduğu ilişki ve ortaya çıkan anlatının estetik bütünlüğü. Yani kısacık ya da kısa sayılan bir metin, insana uzun bir hayatın içinden geçmiş duygusu verebilir. Bence öykünün edebiyattaki gücü, okuma süresinin kısa, zihinde kapladığı alanın büyük olmasıyla ilişkili. İyi öyküler bittiğinde bitmiyor, yıllar sonra, hiç beklemediğimiz anda yeniden kendini hatırlatıyor. Bu öykünüzden okurun aklında tek bir şey kalacak olsa, onun ne olmasını isterdiniz? Başkasını anlamakla onun yaşadıklarını, seçimlerini kabul edebilmek aynı şey değil. Bazen gerekçeleri bütün açıklığıyla görebiliyoruz ama içimizde bir şey yine de direniyor. Bu direnç çoğu zaman bilgisizlikten, anlayışsızlıktan ya da bencillikten kaynaklanmıyor, sevginin, kaybetme korkusunun, insanın kendi sınırlarıyla karşılaşmasının sonucu da olabiliyor. Artık hiçbir şey değişmeyecek, bu belli, ama öykünün sonunda anlatıcı hâlâ bir şeylerin değişmesini bekliyor. Bu benim için önemli, neden, çünkü bazen gerçeği bütün açıklığıyla görüyoruz ama ona teslim olamakta zorlanıyoruz. İnsan olmaya ait anlaşılabilir, hatta çok tanıdık bir yan. Burası hatırlansın yeter. Türk ve dünya edebiyatında en çok sevdiğiniz öykü ya da öyküler hangileridir? Bu soruya birkaç öyküyle cevap vermek zor. Her dönemde başka öyküler öne çıkabiliyor benim için, bazılarına yıllar sonra dönüp yeniden bakıyorum. Yine de ilk aklıma gelenleri sayayım. Dünya edebiyatından Sara Baume'un Elli Yıllık Kış, Abelardo Castillo'nun Ernesto'nun Annesi, Lucy Caldwell'in İşte Öyle ve Joyce Carol Oates'un Hafifletici Nedenler, Türk edebiyatından Ayfer Tunç'un Fehime'si. Bu öykülerin her birinde beni etkileyen önemli yan, anlatılan kadar anlatılma biçimi de. Kiminde dilin alışılmadık kullanımı, kiminde anlatıcının seçimi, kiminde son derece sıradan görünen durumun giderek sarsıcı boyut kazanması. Biçimin yalnızca estetik bir tercih olarak kalmayıp anlatılanın ayrılmaz bir parçasına dönüşmesini çok önemsiyorum. Örneğin, Fehime'de Ayfer Tunç'un noktalama işaretlerinden uzaklaşan, çocuğun sesini ve yaşadığı sarsıntıyı taşıyan anlatımı, Hafifletici Nedenler'de Joyce Carol Oates'un tekrarlanan çünkülerle kurduğu, okuru giderek daha rahatsız edici bir yüzleşmeye sürükleyen yapısı. Bunlar teknik yapı, elbette çok önemli ama bu öyküleri unutulmaz kılan öbür yan, okurken ve bitirdikten sonra yaşattıkları. Beni rahat bırakmıyorlar. Bir karakterin davranışına şaşırırken kendimi onun yerinde buluyorum. Bazen öfkeleniyorum, bazen anlamaya çalışıyorum, bazen de hiç beklemediğim bir duyguyla karşılaşıyorum. Sonra, her iyi öyküde olduğu gibi, ben olsam ne yapardım sorusunu getiriyorlar aklımıza. İlginç olan tarafı, çoğu zaman bu soruya kolayca yanıt veremiyor insan. Özetle, en sevdiğim öyküler, kendi hayatımda karşılaşmadığım durumları kişisel deneyim gibi hissettirebilenler. Böyle öyküler başkasının çarpıcı yaşamını sermekle kalmıyor, düşünceleri, yargıları, hatta kendinle ilgili kabulleri bile değiştirebiliyor. Şu sıralar masanızda neler var; öykü, roman ya da sadece okumalarınız…Litera edebiyat okurlarıyla paylaşabilir misiniz? Şu sıralar masamda üstünde çalıştığım roman dosyam ve ona eşlik eden okumalar var. Sylvia Plath’ın Sırça Fanus, Haruki Murakami’nin İmkânsızın Şarkısı ve Javier Marias’ın Beyaz Kalp romanlarına bu süreçte yeniden bakıyorum, anlatı biçimleri ve karakterlerin iç dünyalarının kuruluşu açısından inceliyorum. Romanın öyküden farklı olarak sunduğu anlatım olanakları üstüne çalışmak, benim için hem heyecan verici hem de yeni sorularla dolu bir süreç. Bir yandan da farklı coğrafyalardan yazarların otobiyografik anlatılarını karşılaştırmalı olarak ele aldığım bir inceleme yazısı hazırlıyorum. Han Kang’ın Veda Etmiyorum, Alejandro Zambra’nın Eve Dönmenin Yolları ve Annie Ernaux’nun Babamın Yeri bu çalışmanın odağında. Kişisel belleğin toplumsal ve tarihsel olanla nasıl kesiştiği, yaşanmış deneyimin kurmacaya dönüşürken nasıl yeniden biçimlendiği ve yazarın kendini metinde nasıl konumlandırdığı üstüne düşünüyorum. Bir de elbette şiir var masamda, her zamanki gibi. Bu aralar Melih Cevdet Anday’a sık sık dönüyorum. Şiirin dilimi ve düşüncemi tazeleyen, sözcüklerin sesini yeniden duymamı sağlayan yanı var.
- Sally Rooney’nin kitapları Filistin Eylemi’ne desteği nedeniyle İngiltere’de dağıtımdan çekiliyor
İrlandalı yazar Sally Rooney, Filistin Eylemi’ne (Palestine Action) desteğini sürdürme kararı nedeniyle Birleşik Krallık’ta kitaplarının dağıtımının durdurulacağını açıkladı. Yayınevi Faber & Faber, İngiltere’deki satışlardan elde edilen gelirleri yazara aktaramadığı için bu kararı Rooney’nin de onayıyla aldığını duyurdu. Normal İnsanlar, Arkadaşlarla Sohbetler ve Güzel Dünya, Neredesin? kitaplarıyla tanınan yazar, kararın sonuçlarını kabul etmeye hazır olduğunu belirtti. İrlandalı yazar Sally Rooney’nin kitapları, Filistin yanlısı doğrudan eylem grubu Palestine Action’a verdiği destek nedeniyle Birleşik Krallık’ta yayınevi tarafından dağıtımdan çekiliyor. Rooney, 14 Ekim 2026’da yaptığı açıklamada, İngiltere’de yürürlükte olan terörle mücadele mevzuatının eserlerinin yayımlanmasına ilişkin sözleşmelerin uygulanmasını suç teşkil edebilecek bir duruma getirdiğini söyledi. Yazarın yayınevi Faber & Faber da Birleşik Krallık’taki kitap satışlarından elde edilen gelirleri Rooney’ye aktaramadığını belirterek dağıtımı durdurma kararı aldığını açıkladı. Kararın Rooney’nin tam onayıyla alındığı bildirildi. Faber & Faber açıklamasında, mevcut yasal koşullar nedeniyle yazara İngiltere’deki satışlardan kazanç aktaramadıklarını belirterek bir yazarın eserlerini satıp gelirini kendisine ödeyememenin kabul edilemez olduğunu ifade etti. Yayınevi, Rooney’nin kitaplarını Birleşik Krallık’ta hiçbir formatta dağıtmayacağını, diğer ülkelerde ise yayımlamayı sürdüreceğini duyurdu. Rooney ise kamuoyuna yaptığı açıklamada inançları ve niyetleri konusunda açık olmaya çalıştığını, kararının sonuçlarını kabul etmeye hazır olduğunu söyledi. Yazarın eserleri İngiltere’deki kitapçılardan tamamen kaybolmuş değil: The Guardian gazetesinin haberine göre mevcut stokların satışı sürebiliyor; karar, yayınevinin yeni dağıtım yapmamasıyla ilgili. Palestine Action’a destek ve hukuki süreç İngiliz hükümeti, İsrail bağlantılı savunma şirketlerini hedef alan eylemleriyle bilinen Palestine Action’ı, Haziran 2025’te aktivistlerin Kraliyet Hava Kuvvetleri’ne ait Brize Norton üssüne girmesinin ardından Temmuz 2025’te terör örgütü olarak yasakladı. Rooney, yasağın ardından yayımladığı bir yazıda gruba desteğini sürdüreceğini ve kitaplarından elde ettiği gelirleri bu amaçla kullanacağını açıklamıştı. İrlanda Cumhuriyeti’nde grubun yasaklı ya da yasadışı bir örgüt olarak sınıflandırılmadığını belirten yazar, İngiltere’deki hukuki risklerin ise farklı olduğunu vurguladı. Birleşik Krallık Terörizm Yasası kapsamında yasaklı bir örgüte destek vermek veya örgütün terör amacıyla kullanabileceği maddi kaynakları sağlamak suç oluşturabiliyor. Rooney, bu nedenle İngiltere’ye giderek bir ödül törenine katılma planını da tutuklanma endişesiyle iptal etmişti. Palestine Action’a getirilen yasağa karşı açılan hukuki mücadele sürüyor; konuya ilişkin temyiz sürecinin Birleşik Krallık Yüksek Mahkemesi’nde ele alınması bekleniyor. Yasağa karşı çıkan sivil özgürlük örgütleri ise uygulamanın ifade ve protesto özgürlüğüne etkileri konusunda kaygılarını dile getiriyor. Sally Rooney’nin kitapları İngiltere’de milyonlarca okura ulaştı 1991’de İrlanda’da doğan Sally Rooney, çağdaş ilişkileri, sınıfsal farklılıkları, gençlik deneyimini ve kişiler arasındaki iletişim güçlüklerini ele alan romanlarıyla uluslararası ölçekte tanındı. Normal İnsanlar Birleşik Krallık’ta bir milyondan fazla satarken, Arkadaşlarla Sohbetler ile Güzel Dünya, Neredesin? kitaplarının her biri 500 binin üzerinde satışa ulaştı. Normal İnsanlar ve Arkadaşlarla Sohbetler televizyona da uyarlandı. Sally Rooney’nin Türkçeye çevrilen kitapları Rooney’nin romanları Türkiye’de Can Yayınları tarafından yayımlanıyor. Türkçe okurların ulaşabildiği dört romanı şöyle: ** Arkadaşlarla Sohbetler ** (Conversations with Friends): Rooney’nin ilk romanı. İki üniversite öğrencisi ile evli bir çift arasındaki ilişkiler üzerinden yakınlık, arzu ve duygusal sınırları inceliyor. ** Normal İnsanlar ** (Normal People): Farklı sosyal çevrelerden gelen Connell ve Marianne’in lise yıllarından üniversiteye uzanan ilişkisini anlatıyor. ** Güzel Dünya, Neredesin? ** (Beautiful World, Where Are You): Otuzlu yaşlarına yaklaşan iki arkadaşın aşk, sanat, arkadaşlık ve dünyanın geleceği üzerine sorgulamalarına odaklanıyor. ** İntermezzo ** (Intermezzo): Babalarının ölümünün ardından farklı yas süreçlerinden geçen iki erkek kardeşin ilişkilerini, arzularını ve hayatta anlam arayışlarını konu alıyor. Rooney’nin kitaplarının Birleşik Krallık’taki dağıtımının durdurulması, bir yazarın siyasi tutumu ile yayıncılık faaliyetleri ve terörle mücadele mevzuatı arasındaki ilişkiyi yeniden gündeme taşıdı. Yayınevi kitaplarını diğer ülkelerde yayımlamayı sürdüreceğini açıklarken, İngiltere’deki mevcut stokların satışı da şimdilik devam edebiliyor.
- Kar, ren geyikleri ve unutmayı reddetmek
Nilay Kaya, Ann-Helén Laestadius’nun kitabı, Çalınan üzerine yazdı: "Romanın soğuk, karlı manzarası bu nedenle yalnızca atmosfer yaratmıyor; karakterlerin hayatlarını biçimlendiren bir coğrafyayı, aynı zamanda üzerinde hak iddia edilen bir yurdu görünür kılıyor. Manzara, insan hikâyesinin fonu olmaktan çıkıp çatışmanın taraflarından biri hâline geliyor." Karın örttüğü bir arazide, dokuz yaşındaki Elsa özel bir bağ kurduğu ren geyiği yavrusu Nástegallu’nun öldürülmüş bedenini bulur. Biraz ötede, elinde kanlı bıçağıyla duran adam onu görür ve susması için tehdit eder. Ann-Helén Laestadius’nun Stöld (2021, Çalınan) romanı bu sahneyle açılır: Beyazlığın ortasında kan, çocuğun tanıklığı ve onu sessizliğe mahkûm eden bir tehdit. Elsa’nın yıllar boyunca taşıyacağı korkunun başlangıcı olan bu karşılaşma, romanın asıl meselesini de kurar. Burada şiddet yalnızca bir hayvanın öldürülmesi değildir; bir halkın yaşam biçimine, hafızasına ve geleceğine yönelmiş daha geniş bir saldırının parçasıdır. Film uyarlamasından bir sahne. Foto: Carl-Johan Utsi / Netflix. Ann-Helén Laestadius’nun ilk yetişkin romanı olan Çalınan, yayımlandığı yıl İsveç’te Yılın Kitabı ödülüne layık görüldü; yirmiden fazla dile çevrildi ve 2024’te Elle Márjá Eira tarafından Netflix için sinemaya da uyarlandı. Roman, İsveç’in kuzeyinde yaşayan ren geyiği yetiştiriciliğiyle geçinen yerli halk, Sámilerin dünyasını anlatıyor. Elsa’nın kişisel kaybı, zamanla ailesinin ve topluluğunun ortak deneyimine bağlanıyor: Hayvanlar öldürülüyor, işkence görüyor, kayboluyor; deliller polise götürülse de olaylar çoğu kez etkili biçimde soruşturulmuyor ve “hırsızlık” olarak sınıflandırılıyor. Romanın başlığı olan İsveççe "Stöld" sözcüğü son derece rahatsız edici bir anlam taşıyor: Hukuk, ren geyiklerinin katlini bir mülkiyet kaybı olarak adlandırırken, o kaybın arkasındaki nefret suçunu, can katlini ve kültürel yıkımı görünmez kılıyor. Halbuki "çalınan", yalnızca ekonomik değeri olan hayvanlar değil. Ren geyikleri Sami yaşamında geçim kaynağından fazlası; topluluğun toprağa, mevsimlere, atalara ve birbirine bağlılığının merkezinde yer alıyorlar. Ann-Helén Laestadius’nun anlatısı, bu bağı romantik bir doğa tasviriyle sınırlamıyor. Ren geyiği yetiştiriciliği, gündelik emek ve hayatta kalma mücadelesi olduğu kadar, dışarıdan gelen müdahalelere karşı kırılgan bir yaşam düzeni. Ormanların ve arazilerin kullanımına ilişkin çatışmalar, modern ekonomik çıkarlar ve devlet kurumlarının kayıtsızlığı bu düzeni tehdit ediyor. Romanın soğuk, karlı manzarası bu nedenle yalnızca atmosfer yaratmıyor; karakterlerin hayatlarını biçimlendiren bir coğrafyayı, aynı zamanda üzerinde hak iddia edilen bir yurdu görünür kılıyor. Manzara, insan hikâyesinin fonu olmaktan çıkıp çatışmanın taraflarından biri hâline geliyor. Romanın kahramanı Elsa’nın hikâyesi çocukluktan yetişkinliğe uzanıyor. İlk bölümde tanıklık ettiği şiddet, onu uzun süre suskunluğa itiyor; ancak suskunluk, unutmak anlamına gelmiyor. Öldürülen yavru ren geyiğinin kesilmiş kulağını saklaması, geçmişte yaşananları elinde tutulabilir bir kanıta dönüştürüyor. Bu küçük ve ürpertici, bir nevi 'tılsımlı' nesne, Elsa’nın hafızasıyla kurduğu ilişkinin simgesi haline geliyor: başkalarının önemsizleştirdiği bir olayı o inatla hatırlamayı seçiyor. Nitekim, yıllar sonra sesini yükseltmesi, kişisel bir korkunun aşılmasından ibaret değil. Elsa, kendi hikâyesini anlatırken topluluğunun tanıklığını da kamusal alana taşımaya çalışıyor. Elsa’nın gelişimini bir tür isyana dönüşme süreci olarak okumak mümkün; özellikle mevsimsel döngülerle yaşayan Sámi topluluğunun zamanı ile ilerleme, denetim ve mülkiyet fikrine dayanan egemen zaman anlayışı arasındaki gerilim dikkat çekici. Bu yaklaşım, romandaki çatışmayı derinleştiriyor. Bir yaşam biçiminin yalnızca ekonomik bakımdan değil, zamanının ve ritminin de değiştirilerek tehdit edildiğini görüyoruz. Elsa’nın direnişi asla geçmişe dönük bir nostalji olarak kalmıyor: atalarından devraldığı yaşamın gelecekte de var olabilmesi için bir mücadele veriyor. Hafıza, burada geçmişi korumak kadar geleceği mümkün kılma sorumluluğuna dönüşüyor. Bununla birlikte Çalınan, Sámi topluluğunu kendi içinde çelişkisiz, yekpare bir bütün olarak sunmuyor. Elsa’nın ren geyiği yetiştiriciliğini sürdürme arzusu, ağabeyi Mattias’ın devralması beklenen rolle karşı karşıya geliyor. Topluluğun dışarıdan maruz kaldığı ırkçılık ve kurumsal ihmal, içerideki toplumsal cinsiyet eşitsizliklerini ortadan kaldırmıyor. Elsa’nın annesi Marika’nın, Sámi dilini konuşmasına ve kültürel pratikleri sürdürmesine rağmen 'gerçek' bir Sámi olarak kabul görmemesi de aidiyetin nasıl denetlendiğini gösteriyor. Romanın bu yönü, kültürel devamlılığın kimin adına ve kimin emeğiyle sürdürüleceği sorusunu da gündeme getiriyor. Keza Elsa’nın arkadaşı Minna ile kurduğu dayanışma tam da bu nedenle önemli. İkisi de ren geyiklerine yönelik şiddetin ve Sámi halkının hukuki korumadan yoksun bırakılmasının karşısında duruyorlar; fakat mücadele biçimleri ve konumları aynı şekilde ilerlemiyor. Elsa giderek kendi topluluğunun içinde de kadınların söz hakkını savunurken, Minna aktivizmin kurumsal ve kamusal yollarına yöneliyor. Bu anlamda Çalınan, bir yandan İsveç toplumunda Sámi halkına yönelik ırkçılığı ve ayrımcılığı, diğer yandan Sámi topluluğunun kendi içinde kadınların ren geyiği yetiştiriciliğinde söz sahibi olmasını engelleyen ataerkil gelenekleri dert ediniyor. Kadınların mücadelesi yalnızca dışarıya seslenmekten ibaret değil; kendi toplulukları içinde de dirençle karşılaşıyorlar. Bu çift yönlü eleştiri, romanın Sámi deneyiminin basit bir mağduriyet anlatısına indirgenmesinin önünü kesiyor. Romanın İsveççe yazılmış olması ve anlatı içinde Sámi sözcüklerine, akrabalık adlarına, giysi ve kültür terimlerine yer verilmesi de dikkat çekici bir tercih. Bu sözcükler metne yerel bir renk katmak için kullanılmıyor; anlatılan dünyanın kavramlarını ve aidiyet ilişkilerini kendi diliyle görünür kılıyor. Öte yandan Sámi dilinin romanda sınırlı biçimde yer alması, tarihsel asimilasyonun izlerini de hatırlatıyor; dilin hem bir ifade aracı hem de tarihsel güç ilişkilerinin taşıyıcısı olabileceğin düşündürüyor. Bir "Nordik noir" (İskandinav kara polisiyesi) olarak görülebilecek Çalınan'ın güçlü yanlarından biri, toplumsal şiddeti tek bir kötü karakterin davranışlarına indirgememesi. Romanın 'kötüsü' Robert Isaksson’ın tehditleri ve ren geyiklerine yönelik acımasızlığı anlatının gerilim eksenini oluşturuyor; fakat asıl korkutucu olan, bu şiddetin çevresinde oluşan cezasızlık ve kayıtsızlık düzeni. Polis soruşturmalarının sonuçsuz kalması, tanıklıkların ciddiye alınmaması ve hayvanların öldürülmesinin basit bir mal kaybı gibi ele alınması, şiddeti mümkün kılan kurumsal koşulları açığa çıkarıyor. Romanın gerilimi bu yüzden polisiye bir bilmecenin çözümünden çok, bilinen bir suçun neden engellenemediği sorusundan doğuyor. Laestadius’nun asıl başarısı, yapısal şiddeti soyut bir tartışma olmaktan çıkarıp bedenlerde, aile ilişkilerinde, korkuda ve gündelik kararlarda hissedilir kılması. Romanın karanlık arka planında, Sámi topluluklarında gençlerin ruhsal sağlığına ilişkin daha geniş bir toplumsal mesele de beliriyor. Araştırmalar, özellikle ayrımcılığa maruz kalma, kültürel kimliğin tehdit altında olması ve geleneksel yaşam biçiminin sürdürülebilirliğine ilişkin baskıların Sámi gençlerinin ruhsal dünyasıyla ilişkili olduğunu gösteriyor. Laestadius, örneğin Elsa'nın ağabeyi Mattias’ın yaşadığı ruhsal çöküş üzerinden bu baskıların aile ve birey üzerindeki yıkıcı etkilerini de anlatısına dâhil ediyor. Mattias’ın hikâyesi, böylelikle bireysel bir kırılganlığın ötesine geçerek, bir yaşam biçiminin geleceğinin belirsizleşmesinin ve kuşaklar boyunca biriken baskıların insan hayatında açtığı yaraları düşündürüyor. Genel itibariyle Elsa’nın büyüme hikâyesi, toplumsal bir tanıklık ve adalet talebiyle iç içe geçmiş oluyor. Roman, okurunu yalnızca Sámi halkına yöneltilen şiddete tanık olmaya çağırmıyor; tanıklığın ardından ne yapılacağını da soruyor. Elsa’nın suskunluktan söze geçişi, kişisel cesaretin ötesinde, görmezden gelinen bir deneyimi ortak hafızaya dönüştürme çabası. Karın üzerindeki kan izi silinebilir; fakat onun kaydını tutmak, anlatmak ve unutmayı reddetmek mümkündür. Çalınan'ın en kalıcı sorusu belki de bu: Bir topluluğun yaşamı sistematik olarak tehdit edilirken, kaybı yalnızca “hırsızlık” diye adlandırmakla neyi görünmez kılmış oluyoruz? ÇALINAN Ann-Helén Laestadius Türkiye İş Bankası Yayınları, 2024 Çeviri: Yonca Mete Soy 472 s.
- Figen Şakacı’dan yeni roman: Tımbıllı
Alınganlıkla duyarlılık arasındaki sınır nerede başlar? Figen Şakacı, Tımbıllı’da çocukluk duygularını, geride bırakmanın zorluğunu ve değişen bir dünyada kendine yer açma çabasını mizahı ve içten bir anlatımla buluşturuyor. Figen Şakacı’nın yeni romanı Tımbıllı, Günışığı Kitaplığı etiketiyle okurla buluştu. Editörlüğünü Semih Gümüş’ün üstlendiği, yayına hazırlığını Müren Beykan’ın yaptığı kitap, yayınevinin Köprü Kitaplar koleksiyonunun 30’uncu kitabı olarak yayımlandı. Eser aynı zamanda Günışığı Kitaplığı’nın 30’uncu kuruluş yılına denk geliyor. Bir çocuğun gözünden ayrılık ve büyümek Romanın merkezinde, büyüdüğünde ressam olmak isteyen Çağla var. Babaannesi Mamiş’in ölümünün ardından ailesi İstanbul’a taşınmaya karar veren Çağla, alıştığı hayatı geride bırakma düşüncesiyle mücadele ediyor. Babaannesiyle anıları, yakın arkadaşı Nuriye, duygularını bir türlü açamadığı Mert, sevdiği öğretmeni ve sınıfı onun için yalnızca geçmişin parçaları değil; ait olduğu dünyanın da bir parçası. Fazla alıngan olduğu için babaannesinin “Tımbıllı” diye seslendiği Çağla’nın hikâyesi, ayrılmanın unutmak anlamına gelip gelmediğini sorguluyor. Şakacı, çocuğun dünyasından hareketle özlem, yas, arkadaşlık ve değişim karşısındaki kaygıyı ele alırken, alınganlıkla duyarlılık arasındaki ince çizgiye de dikkat çekiyor. Roman, duygularla baş etmenin ve değişen koşullar içinde kendini tanımanın yollarını arıyor. Figen Şakacı’nın edebiyatında büyüme 1971’de İstanbul’da doğan Figen Şakacı, İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi’nden mezun oldu. Gazete ve dergilerde muhabirlik ve köşe yazarlığı yapan, senaryo ve tiyatro oyunları da kaleme alan yazarın kitapları arasında Bitirgen, Pala Hayriye, Hayriye Hanım’ı Kim Çaldı?, Kesekli Tarla ve HınçAhınç bulunuyor. Şakacı, 2022’de yayımlanan Herkes Bir Anda Büyür adlı kitapta da çağdaş edebiyattan 12 yazarın büyüme hikâyelerini bir araya getirmişti. 112 sayfalık Tımbıllı, yayınevi tarafından 4, 5, 6 ve 7. sınıflardaki okurlara öneriliyor. Çocukluk, aile, arkadaşlık, anılar, kaygı ve değişim temalarını işleyen roman, büyümenin yalnızca yaş almak değil, duygularını anlamayı ve geride kalanlarla bağını yeniden kurmayı öğrenmek olduğunu hatırlatıyor. TIMBILLI Figen Şakacı Günışığı Kitap, 2026 Tür: Roman 112 s.
- Haydar Ergülen, İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali direktörlüğünden istifa etti
Şair Haydar Ergülen, İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali’nin kurucusu olarak 10 yıldır sürdürdüğü direktörlük görevinden ayrıldığını açıkladı. Ergülen, kararını İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay’ın AKP’ye katılmasına bağlayarak “İzmir’in özgür günlerinde yeniden buluşmak dileğiyle” dedi. Şair ve yazar Haydar Ergülen, İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali direktörlüğü görevinden istifa ettiğini duyurdu. 7 Ekim 2026’da yaptığı açıklamada Ergülen, festivalin kurucusu olduğunu ve direktörlük görevini 10 yıldır sürdürdüğünü belirtti. İstifa kararının gerekçesi olarak İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay’ın Adalet ve Kalkınma Partisi’ne (AKP) katılmasını gösterdi. Ergülen, sosyal medya üzerinden yaptığı açıklamada şu ifadeleri kullandı: “Cemil Tugay’ın AKP’ye katılmasıyla kurucusu olduğum ve 10 yıldır sürdürdüğüm İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali Direktörlüğü’nden ayrılıyorum. İzmir’in özgür günlerinde yeniden buluşmak dileğiyle.” İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali bu yıl 10’uncu kez düzenlendi İzmir Büyükşehir Belediyesi tarafından düzenlenen İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali, bu yıl 24-27 Eylül tarihleri arasında “Edebiyat İyileştirir” temasıyla gerçekleştirildi. Festivalin direktörlüğünü Haydar Ergülen üstlenirken, yazar Alberto Manguel ve Zülfü Livaneli onur konukları arasında yer aldı. Söyleşiler, şiir dinletileri, atölyeler ve farklı sanat etkinlikleriyle İzmir ve Bergama’da düzenlenen festival, 10’uncu yılında da edebiyat dünyasından isimleri okurlarla buluşturdu. Ergülen’in istifası, Cemil Tugay’ın AKP’ye katılmasının ardından İzmir Büyükşehir Belediyesi bünyesindeki kültür ve sanat kurumlarında yaşanan ayrılıkların arasında geldi. Aynı süreçte İzmir Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatrosu Danışma Kurulu’nun dokuz üyesi de görevlerinden ayrıldıklarını açıkladı.
- 2026 Nobel Edebiyat Ödülü'nün sahibi: Anne Carson
Kanadalı şair, yazar, çevirmen ve klasik filolog Anne Carson, klasik edebiyat geleneğiyle kurduğu yaratıcı ilişki ve çağdaş edebiyata kazandırdığı yeni biçimler nedeniyle 2026 Nobel Edebiyat Ödülü’ne layık görüldü. 2026 Nobel Edebiyat Ödülü’nün sahibi Kanadalı şair ve yazar Anne Carson oldu. İsveç Akademisi, 76 yaşındaki Carson’ın ödüle “klasik gelenekle oyunbaz bir diyalog içinde çağdaş edebiyat için yeni biçimler yaratan cesur ve yenilikçi eserleri” nedeniyle layık görüldüğünü açıkladı. 1950’de Toronto’da doğan Anne Carson; şiir, deneme, çeviri ve düzyazı arasındaki sınırları esneten çalışmalarıyla çağdaş edebiyatın özgün isimlerinden biri olarak öne çıkıyor. Toronto Üniversitesinde klasik edebiyat eğitimi alan Carson, çalışmalarında Antik Yunan edebiyatı ve mitolojisini modern hayatın meseleleriyle buluştururken, şiir ile düzyazı, akademik araştırma ile yaratıcı yazı arasındaki geçişleri de yapıtlarının önemli bir parçası hâline getiriyor. Carson’ın edebiyatında Sappho, Euripides ve Sophokles gibi klasik dönem yazarları önemli bir yer tutuyor. Klasik metinler üzerine yaptığı çevirilerin yanı sıra kendi yapıtlarında da antik anlatıları yeniden yorumlayan yazar; aşk, arzu, yalnızlık, kayıp ve yas gibi temaları farklı türleri bir araya getiren deneysel biçimlerle ele alıyor. Carson’ın öne çıkan kitapları arasında Eros the Bittersweet, Autobiography of Red, Men in the Off Hours ve The Beauty of the Husband bulunuyor. Özellikle 1998 tarihli Autobiography of Red, Antik Yunan mitolojisindeki Geryon ve Herakles anlatısından hareketle modern bir büyüme hikâyesi kurması ve şiir ile romanı buluşturmasıyla Carson’ın edebî yaklaşımının önemli örneklerinden biri kabul ediliyor. Yazarın çalışmaları yalnızca edebiyatla da sınırlı kalmıyor. Carson; tiyatro, görsel sanatlar, müzik ve dans alanlarından sanatçılarla yaptığı işbirlikleriyle de türler arasındaki sınırları genişleten bir edebiyat anlayışı ortaya koyuyor. Norma Jeane Baker of Troy gibi eserlerinde klasik mitleri çağdaş kültürün figürleriyle yan yana getiriyor. Anne Carson, Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazanan 19. kadın yazar oldu. Carson’dan önce 2025 Nobel Edebiyat Ödülü, “kıyamet dehşetinin ortasında sanatın gücünü yeniden doğrulayan etkileyici ve vizyoner yapıtları” nedeniyle Macar yazar László Krasznahorkai’ye verilmişti. 2026 Nobel Ödülü kapsamında Carson’a 12 milyon İsveç kronu para ödülünün yanı sıra Nobel madalyası ve diploması verilecek. Ödüller, Alfred Nobel’in ölüm yıl dönümü olan 10 Aralık’ta Stockholm’de düzenlenecek törenle sahiplerine takdim edilecek.
- Bir ülkeyi geride bırakmanın uzun hikâyesi
Umut Kaygısız yazdı: Shida Bazyar’ın adeta tarihsel belleği diri tutulabilmek için kaleme aldığı, düşüncelerle duyguları aynı kafese koyan bir yakın tarih gerçeğidir Geceleri Sessizdir Tahran. Bir yanar, bir söner ışıklar. Uzaktan bakınca evlerin göz kırptığını zannedersin. Oysa ki gördüğün, yan çizen, gücünü yitirmiş sokak lambalarıdır. Sonra Urmiye Gölü ışıl ışıl bakan bir çocuktan farksız gelir sana. Bu sefer de içinde yakarsın ampulleri. Kafanı kaldırır, takıp takıştırmış, sürüp sürüştürmüş bir kadına benzeyen geceyi selamlamadan yürüyüp gidemezsin. Gökyüzünün boynunda pırlanta bir kolye gibi sallanır yıldızlar. El uzanmaz, söz yetişmez. Onu, yani bu eşsiz güzelliğin sahibini konuşturmak için etrafında epey bir dolanman gerekir. Sonra cesaretini konuşturman. Merhaba, demen. Kendini tanıtman. Ve anlatmaya başlaman. Ancak seni dinlerse dudaklarını kıpırdatır Tahran. Ve gözlerinin içine bakarsa… Hikâyene yürekten inanırsa. İthaki Yayınları tarafında edebiyatımıza armağan edilen, Shida Bazyar’ın adeta tarihsel belleği diri tutulabilmek için kaleme aldığı, düşüncelerle duyguları aynı kafese koyan bir yakın tarih gerçeğidir Geceleri Sessizdir Tahran. 1979 yılında Tahran’da başlayan hikâye, on sene on sene atlayarak iki binli yılların başlarına kadar geliyor. Zamanın her ileri sarılışında farklı bir anlatıcı ile karşılaşmamız olayların tarafsızlığı açısından önemli. Ülkenin siyasal ve toplumsal değişimini karakterlerin sübjektif perspektiflerinden dinlerken, Bazyar’ın bunu ustaca nesnel bir fotoğrafa dönüştürmesi, hikâyenin aynaya yansımayan tarafı. Aynı ailede açan çiçeklerin tümünde ortak ve giderilmesi mümkün olmayan sorunla yüzleşme şeklimiz, her fırsatta düşünmeyi ertelediğimiz yere, yani aidiyet duygusuna temas ediyor. Çağımızda yaşanan ülke işgallerinin doğurduğu en büyük mesele de bu zaten. Doğdukları yeri terk etmek zorunda kalanların, hayatları hangi standarda ulaşırsa ulaşsın, illa ki mevcut kimliklerini ve geriye dönüp baktıklarında gördükleri köklerini yadırgamaları. “Tarihin Sonu geldi.” diyen Hegel’den esinlenen Samuel Huntington, Soğuk Savaş sonrası şekillenen dünyanın yeni sorununu isimlendirmişti. Bundan sonra sahnede yalnızca “Medeniyetler Çatışması” izleyeceğiz. Artık bildiğimiz devrimler eskiyecek ve siyasal iddialarını yitirip ortalık yangın yerine dönse dahi değişimin d’sini getirmeyecek ülkelere. İlla ki belirli aralıklarla kültürel müdahalelerde bulunacak birileri. Ve güçlü olan diyecek ki, “Sen medeniyetten uzaksın. Benim seni acilen değiştirmem lazım.” Geceleri Sessizdir Tahran ile İran’ın yakın dönem çalkantılı tarihinin sosyo-kültürel detaylarını, hiçbir şeyi maskelemeden gözler önüne seriyor Shida Bazyar. Evvela baskı rejiminden kurtulmak ve kapalı toplum olmaktan sıyrılmak için başlatılmış bir mücadelenin ortasında, devrimciler arasında buluyoruz kendimizi. Ancak sonrasında rejimi değiştirmeyi başarmanın açıldığı kapı umulmadık bir ayrımcılıkla tekrar bölüyor insanları. Sürekli taraf olmak zorundasınız ve sudan bir sebep yüzünden suçlanmanız, hüküm giymeniz an meselesi. Özetle, hiçbir ülkeye özgür düşünce gökten zembille inmiyor, diyebiliriz. Zihinlere günışığı vurmadan, aydınlığı Tahran gecelerinde aramak yersiz. Kaçış mecburi. Ya hainsiniz ya da firari. Kendi ülkenizde suçlu, başkasının topraklarındaysa bir yabancı. Oysa tek istediğiniz özgürce yaşamaktı. Sonra Almanya günleri. Farklı kültürde yavaş yavaş benliğini yitiriyor insan. İlk kuşak arada kalıyor. Ne ülkesini, toprağını unutabiliyor ne de sığındığı ülkenin vatandaşı olabiliyor bütünüyle. Ama bir alt kuşak için durum daha karmaşık. Çünkü devrimin başladığı yıllarda onlar birer küçük çocuktu İran’da. Hayal meyal hatırladıklarıyla çiziyorlar sınırı. Kalpleri İran, mantıkları Almanya. Ülkelerine ziyarete gittiklerinde geçirdikleri süre ise farklı bir gerçeği özetlemekte. Kanları İran, kimlikleri Almanya. Belki duyguları parça parça ama zihinleri tek bir doğrunun arkasında. Almanız biz, diyorlar bağıra çağıra. Burada değil, orada yaşamak avantajlı olan. Gerçek özgürlük orada. Gitmek de zor kalmak da. Dönmekse hepsinden zor. Nereyi arkanda bıraksan oradasın. Bir parçan hep yarım. Sana ait olan, acı çektiğini gözlerinle gördüğün insanlarda. Ama sevginin hası da onlarda. Gurbetteki yaşam ne kadar kolay ve konforlu olsa da insan sevildiği yere aittir. Gitse de uzaklaşsa da hatta bir daha ayak basamasa bile… Gerçek sevgi nerdeyse, insan orada tam olabilir ancak. O yüzden Almanız biz, dedikleri her an bir parça daha eksilir yüreklerinden. Özgürlüğün tedavi edemediği tek hastalık da budur işte. Kimliğini unutma. Shida Bazyar, anlatıcı değiştirirken karakterlerin seslerini ve hislerini koruyarak her seferinde farklı bir kimlikle empati kurmamızı sağlıyor. Yani altyapıdaki düşüncenin yanı sıra, ciddi bir dil hüneri var kaleminde. Ancak kıymetli yazarın asıl gücü karakterlerin psikolojik çatışmalarının arasına sızan hislerin resmedilmesinde. Duygular şeffaf ve arınmış. Bu salt halleriyle sağılmayı bekleyen, memeleri sütle dolu ineklerden farksızlar. Hikâyesine ortak olduğunuz roman kişisi bir hayatı seriyor ayaklarınız dibine. Üstüne basıp geçmek de size kalmış, kenarından dolaşarak ilerlemek de. Atmosfer, bir roman karakteri kılığında, ses çıkarmadan en fazla gürültü yapmayı başaran unsur belki de. Tahran’ın sessiz gecelerinde boğulup, yurtsuz birinin kalabalıklar içinde hissettiği bağırtılarla açılacak kulaklarınız. Kelimeler dolduracak şehrin sokaklarını. Hatta binaları, evleri, gölleri, nehirleri. Bizim, diyeceksiniz. Bunların hepsi bizim. Gökyüzünde ne var ne yoksa bizim. Ayaklarımızın altındaki sıcak toprak da bizim. Burun deliklerimizi dolduran kokular ve ağızları kapatmayan suskunluklar… Hepsi bizim. Çünkü yaşadığınız ne varsa biraz da başkaları öyle istediği için. Ama yaşayamadıklarınız var ya… İşte onlar tamamen sizin. Geceleri Sessizdir Tahran, ağzı sıkı, yüreği simsiyah elbiselerle kilit altında tutulmuş bir roman. “Medeniyetler Çatışması” bir ülkeyi özgürlüğe mi götürür yoksa orada yaşayan insanları temelli yurtsuz mu bırakır, sorunun cevabını arıyor bir yerde. Çok şey değişir yıllar içerisinde. Değişmeyen tek şeyse, Tahran’ın konuşmak istemeyişidir. Ta ki siz ona gönül kapınızı ardına kadar açıncaya kadar. Elveda ülkem. Elveda sevdiklerim. Bir gün… Elbet bir gün döneceğim. Bu, kısa olandı. Ama bundan sonrası daha uzun bir hikâye olacak. Keyifli okumalar. GECELERİ SESSİZDİR TAHRAN Shida Bazyar İthaki Yayınları, 2026 Çeviri: Gül Gürtunca 214 s.
- Öykü: Yeniden Karşılaşırsak
"Babam lokmasını yutup suyunu içerken dinler. Sonra kaçar! Kırılmış annemin duygularını onarmak bana düşer." Sinem Beyaztaş Bizim evde hava çoğunlukla gergindir, anında sesler yükseliverir, bu havadan bıktım. Sevimsiz ve uzun bir gün daha, hatta bir dakikacık bile geçirmek istemedim. İçimden estim, gürledim. Sessizce kapıyı açıp dışarı çıktım. Dolandım biraz. Biraz daha. Yaz tatilinin ortalarındayız, bugün pazar. Koca şehir seyrelmiş. Tek tük insan var sokaklarda. Öğle sıcağı fena kavurmuş ortalığı. Asfaltlar erimek üzere. Kediler buldukları yere serilmiş yatmış. Bir cafeye girdim. İçerisi aydınlık, duvarların çoğu geniş pencerelerle kaplı. İki üç masanın etrafı dolu, insanlar oturuyor. Seçenekler çok olunca ayakta kararsız kaldım bir süre. Sonunda, pencere kenarlarındaki masalardan birine gittim. Pencere; dalları birbirine karışmış dört ağaca bakıyordu. Ağaçların etrafına serinlik ve nefes vererek sakin duruşlarına imrenerek baktım. Bu dört ağacın bir aile olduğunu varsaydım. Aralarında dayanışma ve sevgi var. Huzurlular. Bir aradalar ama gerçekten! Benim hayal ettiğim aile işte onlar. Ağaçlara bakarken dalmışım. Gözlerimi çakılı kaldığı ağacın dalları arasından alıp etrafa bakınıyorum. Ağaçların gölgesinde samimi görünen genç kadın ve genç erkek etraflarına bakınarak konuşuyor. İkisinde de sevimli bir şeyler var. Birini bekliyor gibiler. Erkek sık sık telefonunu kulağına götürüp birini arıyor. Kadın biraz gerildi ve uzaklaştı. Kapris yapıyor sanki. Sevgililer mi acaba? İnsanlara fazla dikkat ettiğim söylenemez. Ama çiftler başka! Tanınmış, benim tanıdığım, tanımadığım hiç fark etmez ilgilenirim. Erkek tekrar telefona bakıyor. Kulağına götürüp konuşuyorken, kafasını kaldırıp cafenin pencerelerine göz gezdiriyor. Geri dönüp bana bakıyor. Bende duruyor. Kalbim sıkıştı! Gözlerimi kaçırdım. Bir cesaret tekrar başımı çevirip kaçırdığım tüm ayrıntıları yakalamak için bakıyorum. Tüm cafe beni izliyor ve kınıyormuş gibi korku içindeyim ama bakmadan da duramıyorum. Hala telefonda konuşuyor. Eski filmlerde iyiler için koşup savaşan jönler gibi bıyık ve favorileri var. Kuzguni siyah saçları bazen ağaç dalları arasından çarpan güneş ile parıldıyor. Boyu uzun, zayıf, filinta tabiri onun için bulunmuş gibi; hem geçmiş hem şimdi. Karşımdaki üst geçide attım gözlerimi. Sanki yüzüm bir ateş parçası. Gelen çayımdan sakinleştirici bir yudum alıp dalgın halime devam ediyorum. Nasıl oluyor bilmiyorum, erkeklerle arkadaş veya kardeş oluyorum. Lisedeyken bana arkadaşlarıma yazıldığı gibi aşk mektupları yazılmadı. Sıralara çizilen kalplerde adım yoktu. Çocukken evcilik oyunlarında ben hep evin çocuğu oldum. Evin erkeğini oynayan oğlanlar beni öpmedi. Ergenliğimde her gün yüzümde yeni kusurlar bulup saklanmak için kara gür saçlarıma sığındım. Yayvan kalçalarım için hep bol ve uzun giyerim. Omuzlarım dar göğüslerim minik olduğu için hiç askılı giyinmem. Taraklı ayaklarım Ege Kıyıları gibi girintili çıkıntılıdır. Hiç topuklu veya açık ayakkabı giyinmem. On sekizinci yaş günümde çok heyecanlanmıştım. Bu yıl otuz yaşıma girmenin hüznü vardı! Hayatım on sekizinde nasılsa şimdide aynı olmasının hüznü! “Başka isteğiniz var mı?” diye soran çalışana; filintayı tekrar görmek, demedim tabi ki, su ve çay istedim. İnanılmaz, buraya geldi! Yanında başka iki arkadaşı ile beraber, benden iki masa öteye geçtiler. Bir tanesi oldukça yüksek sesle konuşuyor. Neşeliler. Hep birden gülüyorlar. Kafamı kaldırıp tekrar bakmaya korktum. Gözlerimi masada duran ellerime diktim. Kulaklarımı açtım. Dikkat kesildim. Bir seyahatten söz ediyorlar. Birçok isim geçiyor. Sonra bazı terimler, onu bu getirir, diğerini şu tedarik eder. Uzun uzun konuştular. Arada bir iki espri patladı, filinta konuşunca genelde gülünüyor, zaten bir sevimli görünmüştü bana. Gülmemek için kendimi zorlasam da ara ara gülümsedim sanki! “İyi o zaman hallettik,” diyorlar. İçim boşaldı, gidecekler mi? Ve gidiyorlar… Gitmelerine üzüldüm, öyle üzüldüm ki sanki bir yakınımı kaybettim. Kafamı kaldırıp arkasından baktım uzun uzun. Yavaşça ayağa kalkarken belki yine karşılaşırız diye umut ettim. 2. Binamızdaki asansörde aynaya bakınca yeni halime bakakaldım. Meğer güzelmişim! Saçlarım parlak, gözlerim canlıymış. Bizim eve gitmeden. Üst kattaki komşumuza çıktım. “Uzun zamandır yoktun,” diye, sitem etti. İçeri girer girmez kahve istedim. Güzel kahve yapar ve fal bakar komşumuz. Falımı merak ediyordum, ne söyleyecek acaba? Komşumuz tatlı kadındır. Ama kızı, işte ona dayanamıyorum. Kız; cahil bir şey, iş, uğraş yok, tek gündem erkekler. Gerçi neşelidir, cana yakın ve komiktir. Artık bana anlattığı şıpsevdi masallarını dinlemekten yoruldum. Aslında; “Ee sende yok mu bir şey?” sorusunu “yok,” diye cevaplamaktan yoruldum da diyebiliriz! Çok şükür kızı evde yoktu. Kahvelerle döndüğünde komşumuzdan saçlarımı kısacık kesmesini rica ettim. Harika saç keser. Eskiden üst sokakta kuaför salonu işletiyordu, kapattı. Kızım, annenle aramız bozulmasın gibisinden bir şeyler söyledi. “Bir şey olmaz,” dedim. Kararsız kalsa da gitti içeri makas ve örtü getirdi. Yere serdiği örtünün ortasına oturdum. Başımı öne doğru eğdim. Kafamın etrafında yıllardır rengi, duruşu değişmeyen, uzun saçlarımdan oluşan bir çadır vardı. Birkaç saat öncesini düşünüyordum. Cafeden çıktığımda ağaçların altında onu görünce… Daha ne kadar saçmalayabilirdim? Beni beklemiş olamazdı. Ne kadar rahat ve tatlıydı. Ben tutuktum. O konuşkandı. Ya konuşması, o sevimli küçük cümleler. Aynı üniversite, hatta aynı yerleşkede okumuşuz. Alışveriş yaptığımız kantin ortakmış. Dağcılıkla uğraşmış. Hala tırmanıyormuş (bugün konuştukları şimdi daha iyi anlaşıldı.) Lisede futbol oynamış. Hiçbir sosyal kulüpte yer almadığımı tabi ki söyleyemedim! Nasılsa beni hiç görmemiş. Oysa büyük ve güzel gözlerim fark ediliyormuş! Otobüs duraklarına kadar eşlik etti. Kibardı doğrusu. Heyecanımı saklayabildim mi bilmem. Ah! Ya durakta babamın arkadaşlarından birini görünce paniklemem. Apar topar kaçışım. Şans işte. O sevdiği işi yapacakmış, henüz ne yapacağına karar vermemiş. Bense ne istediğimi bilmiyorum, babamla çalışıyoruz. İş yeri sahibi ve küçük diktatörü; kar onun aklı ve çabası zarar ise bizim büyük basiretsizliğimiz! Makas sesleri arasında annemden bahsediyordu komşumuz. Annem, kısık sesle, aynı tonlamada, görünürde az konuşan bir kadındır. Uzun noktası eksik cümleler kurar ve bu cümleleri bin defa söyler. Her daim bileklerine yaklaşan etekler giyer. Bacaklarını birleştirip ayaklarını geriye doğru götürerek oturur. Babam, annemle konuşurken yüzüne bakmaz. İsmi ile hitap etmez. Belki de adını unutmuştur! Bazen annem, babamı mutfak masasında yemek yerken yakalar. Lafa çekinerek girer, konuşmaya başlar. Babam lokmasını yutup suyunu içerken dinler. Sonra kaçar! Kırılmış annemin duygularını onarmak bana düşer. Şanssızdır benim gibi! Kız nasibini anasından alır derler, doğru mudur? Falım için, aldı komşumuz fincanı eline iyice bir baktı. Anlatmaya başladı; babamın işleri, yanında çalıştığım için benim de işlerim, mallarımız, ağabeyim, onun nişanlısı, ablam. “Ee bana ne bunlardan. Başka bir şey yok mu?” dedim. Gözleri parladı komşumuzun. Artık bendeki halin sebebini sordu. Anlatmaya başladığım an içimi bir sıkıntı kapladı. Ne vardı ki anlatacak! Şu yaşıma geldim yaşadığım tek heyecana bak! Düğümlendi boğazım. Konuşmak yerine ağlamaya başladım. Ama nasıl ağlama. Gözyaşlarım sel oldu boynumdan aktı. Komşumuz ne yapacağını bilemedi; su içirebildi, mendil verebildi. İçimde ne varsa, sanki iç organlarım bile dışarı çıkmıştı. Bir tuhaf boşluk hissettim. Merdivenlerden sarsak inerek bizim kata geldim. Otomatik ışık söndü. Durdum bir süre. Eve girmedim. En alt kattaki deponun merdivenlerine kadar indim. Bir merdivene oturdum. Kalçam soğuktan uyuşana kadar kaldım orada. Düşündüm. Eve girip kapıyı çarptım. Gürültüye geldi annem. Geciktiğim için meraktan ölmüştü. Kolundan hafifçe itip içeri geçtim. Bizim evde anlık sinir patlamaları, yazın kurumuş ot yığınlarına kibrit atmak gibidir. Ortalık anında tutuşur. Yangın başlar. Kararlıydım. Bu defa kibriti atan ben olacaktım.
- Eylül 2026’da Litera Edebiyat’ın en çok okunanları
Eylül 2026'da Litera Edebiyat’ta en çok neler okundu? Okurların favorisi olan içerikleri listeledik! Eylül 2026'da en çok okunan inceleme Bir lügatın peşinde: Mahir Ünsal Eriş’ten bin sayfalık bir edebiyat macerası Murat Şahin Öcal, Mahir Ünsal Eriş'in romanı, Harikalar Lügati üzerine yazdı: "Mahir Ünsal Eriş’in Harikalar Lügati, eski kelimelerin, unutulmuş bir dilin ve İstanbul’dan Urfa’ya uzanan gizemli bir yolculuğun izini sürerken okuru yavaşlamaya davet ediyor." Yazının tamamı için tıklayın. Eylül 2026'da en çok okunan öykü Öykü: Tek Bir Damla Bile "Soğuk havanın burnumdan geçişiyle boğazım donsun, yüzüme batan kar taneleri dilimi koparsın da gıkımı çıkarmayayım. Gözlerim kapalı nefeslendim, beynim uyuşana kadar bekledim." Nurhan Şahinkaya'nın öyküsünün tamamı için tıklayın. Eylül 2026'da en çok okunan söyleşi "Bazen metnin akışı, kurduğunuz bütün düzeni bir anda altüst edip taşmak istiyor" Litera Edebiyat’ın kurulduğu günden bugüne en çok okunan bölümü hep sizden gelen öyküler oldu. Okurlarla yeni yazarları buluşturmaya aracı olduğumuz bu kıymetli bölümü bir adım daha ileri taşıyoruz artık. Sizden gelen öykülerden her ay en çok okunanı seçip yazarlarıyla kısa birer söyleşi yapıyoruz. Yeni yazarlarla okurlarımız arasındaki bağı güçlendireceğini düşündüğümüz bu söyleşi serisinin sıradaki konuğu ise adlı öyküsü çok dikkat çeken yazarla öykü serüvenini, edebiyatla kurduğu ilişkiyi konuştuk. Herkese iyi okumalar. Söyleşinin tamamı için tıklayın. Eylül 2026'da en çok okunan yeni kitap haberi Geçmişin izinde bir aile hikâyesi: Susan Choi’den El Feneri Susan Choi'nin 2025 Booker Ödülü Finalisti, 2026 Women's Prize Yılın Romanı Finalisti, hafıza, kimlik, kayıp ve aidiyet üzerine çok katmalı romanı El Feneri, Türkçede. Kitabın detayları için tıklayın. Eylül 2026'da en çok okunan edebiyat haberi Murat Gülsoy’un “Ve Ateş Bizi Tüketiyor” romanı tiyatro sahnesine taşınıyor Murat Gülsoy’un 2019’da yayımlanan “Ve Ateş Bizi Tüketiyor” romanı, Müge Oskay’ın serbest uyarlaması ve Mehmet Birkiye’nin yönetmenliğiyle sahneye taşınıyor. Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatroları yapımı oyun, 30. İstanbul Tiyatro Festivali kapsamında 31 Ekim ve 1 Kasım’da İstanbul’da izleyiciyle buluşacak. Haberin tamamı için tıklayın. Eylül 2026'da en çok okunan yarışma/ödül haberi III. ADI: KADIN Öykü Yarışması/Seçkisi eser alımına başladı Mahal Edebiyat iş birliğiyle düzenlenen III. Adı: Kadın Öykü Yarışması/Seçkisi, farklı seslere ve anlatılara alan açmak üzere 1 Eylül’de eser alımına başlıyor. Yarışmaya konu ve kimlik sınırı olmaksızın başvurular 1 Aralık 2026’ya kadar yapılabilecek. Detaylar için tıklayın.
- Elif Şafak, Gökyüzünde Nehirler Var ile Fransa’da Prix Lorientales 2026’yı kazandı
Elif Şafak’ın Gökyüzünde Nehirler Var romanı, Fransızca çevirisi Les Fleuves du Ciel ile Prix Lorientales 2026’ya değer görüldü. Dominique Goy-Blanquet tarafından Fransızcaya çevrilen ve Flammarion tarafından yayımlanan roman, Mezopotamya, Ezidi halkı, hafıza ve su etrafında ördüğü çok katmanlı anlatısıyla jüri tarafından ödüllendirildi. Elif Şafak’ın Gökyüzünde Nehirler Var romanı, Fransa’da 2026 Prix Lorientales’in sahibi oldu. Romanın Fransızca çevirisi Les Fleuves du Ciel, Dominique Goy-Blanquet’nin çevirisiyle Flammarion tarafından yayımlandı. Ödül, 12 Eylül 2026’da açıklandı. 2011’den bu yana verilen Prix Lorientales, bir önceki yıl yayımlanan ve Doğu dünyasıyla ilişkili temaları ele alan eserlere veriliyor. 2026 seçkisinde beş finalist arasında yer alan Les Fleuves du Ciel, ödül için yapılan değerlendirmelerin ardından öne çıktı. 18 kişilik jüri, 12 Eylül’de yaklaşık yedi saat süren görüşmelerin ardından kararını verdi. Jüri, romanın özellikle Mezopotamya ve Ezidi halkı üzerine zengin tarihsel dokusuna, kapsamlı araştırmasına ve edebi yapısına dikkat çekti. Değerlendirmede eserin anlatı zenginliğinin Charles Dickens ve büyük romantik metinlerle ilişkilendirilebilecek bir niteliğe sahip olduğu da belirtildi. Jüri ayrıca romanın güçlü karakterlerini, politik bakışını, akıcı dilini ve sinematografik yapısını öne çıkardı. Gökyüzünde Nehirler Var, farklı zaman ve coğrafyaları birbirine bağlayan bir anlatı kuruyor. Roman; 1840 Londra’sında Thames kıyısında dünyaya gelen Arthur’un hikâyesini, 2014’te Dicle kıyısındaki Ezidi Narin ile büyükannesinin yolculuğunu ve 2018 Londra’sında suyun hafızasıyla ilgilenen hidrolog Züleyha’nın yaşamını bir araya getiriyor. Mezopotamya, Ninova, Gılgamış Destanı, Dicle ve Thames nehirleri romanın farklı zamanlarını ve karakterlerini birbirine bağlayan unsurlar arasında yer alıyor. Ödül, Elif Şafak için Prix Lorientales'teki ikinci başarı anlamına da geliyor. Şafak, 2014 yılında İskender romanının Fransızca çevirisi Crime d’honneur ile aynı ödülü kazanmıştı. Böylece yazar, Prix Lorientales’i iki kez kazanan isimler arasına girdi. Gökyüzünde Nehirler Var, Fransa’daki bu ödülün yanı sıra 2026 Prix Fragonard de Littérature étrangère ödülünü de kazandı. Roman ayrıca Prix Fémina Étranger ve Orwell Political Fiction Prize için finalist olmuştu. Türkiye’de Doğan Kitap tarafından yayımlanan romanın Türkçe baskısı Ağustos 2025’te Omca A. Korugan'ın çevirisiyle okurla buluşmuştu.
- Floransa’nın taş sokaklarında mühürlenen kadim sırlar ve zaman kırılmaları
Burçin Turhan imzası taşıyan ve spekülatif kurgu ile tarihsel gizemi ustalıkla harmanlayan "Kırık Zaman: Rün", okurlarını Floransa’nın Rönesans kokan tarihsel dokusundan başlayıp zamanın çatlaklarında kaybolan kadim bir arayışa davet ediyor. Geçmişin suskun düğümleri ile bugünün çözülüşü arasında nefes kesen bir yüzleşme. Her taşın altında bir hafıza, her gölgenin ardında mühürlü bir veda saklayan Floransa... Kırık Zaman: Rün, tarihin doğrusal akışına meydan okuyan gizemli bir ipin peşinde ilerliyor. Tesadüf gibi görünen karşılaşmaların ardında kadim bağların, unutulmuş simgelerin ve zamanın dokusuna kazınmış rünlerin olduğu bir gerçeklik inşa ediyor. Karakterlerin kendi içsel çatışmaları, mekanın tarihi atmosferiyle kusursuzca bütünleşirken; roman sadece bir macera anlatısı değil, aynı zamanda kader, aidiyet ve geçmişin yükleriyle hesaplaşma metnine dönüşüyor. Zamanın kırıldığı noktada başlayan yolculuk, okuru spekülatif edebiyatın derinlikli dehlizlerine çekiyor. Burçin Turhan Edebiyatta zaman, hafıza, mitik imgeler ve insan ruhunun karanlık odalarına odaklanan yazar, kurgusal anlatılarında tarihsel katmanları spekülatif bir merak duygusuyla harmanlamaktadır. Kırık Zaman: Rün, yazarın okurlarla buluşan ilk romanıdır. KIRIK ZAMAN: RÜN Burçin Tarhan MKB Yayınları, 2026 398 s.















