Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Avustralya'dan Hindistan'a...
Nagihan Kahraman yazdı: "Dağlar Kükrediğinde, babasının işi sebebiyle Avustralya'dan Hindistan'a giden Ruby'nin bu kültürü tanımasını esas ala bir macera ve doğa romanı." Timaş Yayınları'nın Gençlik Kitaplığı serisinden birçok kitap yayımlandı geçtiğimiz günlerde. Mayıs ayı bu yönden oldukça bereketli geçti diyebiliriz. Bunlardan biri de Jess Butterworth'ün Dağlar Kükrediğinde adlı eseri. Yazarın 2021'de Vahşi Doğanın Kalbinde adlı kitabı da Genç Timaş'tan çıkmıştı. Butterworth, çocukluğunu İngiltere ve Hindistan arasında geçirmiş bir yazar. Şu anda ABD'de yaşayan yazarın eserlerinde Hint kültürü önemli tutuyor. Kitabı ithaf ettiği anneannesi sayesinde Himalayalar hikayelerine aşina olduğunu anlıyoruz. Dağlar Kükrediğinde de babasının işi sebebiyle Avustralya'dan Hindistan'a giden Ruby'nin bu kültürü tanımasını esas ala bir macera ve doğa romanı. Ruby on iki yaşında, babası ve büyükannesi ile yaşayan bir kız çocuğu. Avustralya'da merkezden kilometrelerce uzak, taşradaki bir otelde yaşıyorlar çünkü babası otelin müdürü. Annesi ise bir yılan bilimci olduğundan, doğayı çok seven Ruby'nin üzerindeki etkisi büyük. Fakat annesinin kısa bir süre önce trafik kazasında hayatını kaybetmiş olduğunu öğreniyoruz daha kitabın başlarında. Tam da bu noktada değinmem gereken bir husus var. 11+ okura hitap eden bu kitap duygusal açıdan zorlayıcı olabilir. Anne ya da babasını kaybetmiş küçük bir okur için bu kitabın anne özlemi içeren kısımlarını duygusal açıdan ağır buldum. Bu zor duyguyu babasının ve büyükannesinin desteğiyle aşan Ruby, babasının yeni bir otelde çalışacağını öğrenmesiyle yeniden karmaşık duygularla mücadele etmek zorunda kalır. Çok ani ve hızlı bir şekilde Avustralya'dan Hindistan'a gitmek durumunda kalan bu çekirdek aile, yolculuklarında yalnız değildir. Onlara eşlik eden bir köpekleri vardır ve yolda annesi ölmüş bir bebek kanguru gördüklerinde ölüme terk etmeye gönülleri razı gelmez, yola onunla devam ederler. Yolun sonunda başka bir ülkededirler artık; Hindistan'ın en kuzeyinde, Himalayalar'ın üstünde, yine şehir hayatından oldukça uzak bir yerdedir babasının çalışacağı otel. Bu noktadan itibaren Hindistan'a gidene kadar olan süreç ve Hindistan'a gittikten sonra yaşadıkları olarak iki eksende incelemek mümkün elimizdeki kitabı. Otelin bulunduğu Durga Dağı'na alışma süreci, edindiği yeni arkadaşlar ve elbette doğadaki hayvanlar Ruby'nin en büyük şansıdır. Doğa fotoğrafçısı olmak isteyen bir çocuk için bulunmaz bir cennet! Bu sebeple fotoğraf makinesini hep yanında taşıyan bu akıllı kıza bu coğrafyada yaşayacağı maceralarda yine en büyük yardımcısı makinesi olacaktır. Dağlar Kükrediğinde'nin değindiği bir sürü mesele var. Aile, korkular, güven, hayvan sevgisi, doğanın dengesi, batıl inançlar ve elbette romanın merkezinde duran kaçak avlanma. Annesi ölmüş bir çocuğun psikolojisi bozulmadan, sorunlar yaşamadan devam etmesi oldukça güç fakat kendisine değer veren babası ve her konuda destek olan seksen dört yaşındaki büyükannesi ve köpekleri sayesinde Ruby sağlıklı bir şekilde atlatmış bu süreci. Birkaç korkusu kalmış elbet, karanlık gibi ya da kazak yapma gibi ama bunları aşması için yeni taşındıkları yer fırsatlar çıkaracaktır kendisine. Himalayalar coğrafya olarak doğanın tam kalbinde bir yaşam sürmelerini sağlar. Ruby kalbi hayvan sevgisiyle dolu, onlarla aynı dünyayı paylaşmayı bilen bir çocuk. Küçük yaşta doğaya saygılı olmayı öğrenmiş ailesinden. Ancak yeni otellerinde işler tahmin ettikleri gibi gitmeyince hepsi için işin içinden çıkılması güç bir mücadele başlar. Çoğu klasik anlatıdaki gibi iyilere karşı kötüler temel çatışmayı oluşturuyor bu romanda da. Çoğu anlatıdan aşina olduğumuz gibi küçük kız kötülerin farkına varır ve ailesiyle birlikte mücadele ederler. Tanıdık olduğumuz bu olay örgüsüne rağmen heyecanımızı ayakta tutmayı başarıyor yazar. Bunca diken üstü konuyla birlikte batıl inançlara da değiniliyor romanda. Dağlar kükrediğinde ne oluyor? Doğal felaketler, seller, depremler... Tüm bunlar tanrıların cezalandırması mı yoksa insanların doğanın dengesini bozmasının sonucu mu? Dağlar ve ormanlardaki hayvanlarla bir arada yaşıyorsak daha doğrusu onların yaşam alanına kentler, binalar, oteller inşa ediyorsak hatayı başka yerde aramamamız gerek. Kitapta bu durumu en iyi ifade eden kısımlardan biri şu: "'Dünya başkalarını düşünmeden keyfinizce sömürebileceğiniz bir yer değil.' dedim, 'İstediğinizi elde etmek için canlılara zarar veremezsiniz. Bunu bile biliyorum. Ve on iki yaşındayım.'"(s.275) Hitap edilen yaş grubunu düşünürsek mesajın bu kadar direkt ifade edilmesi yerinde bir harekettir. Elbette ki kaçak avlananlar, ormandaki bebek leoparları annesiz bırakanlar, kürkleri için onları zehirleyip ticaretini yapanlar cezasız kalmaz roman tamamlanırken. Ruby'nin yaşadıklarının birçoğunun yazarın kendi büyükannesinin yaşadıklarına dayandığını da öğreniyoruz yazarın notu ile. Yaban hayattaki yaşamı, orada varlığını sürdüren birçok türü, doğayı korumayı ve bu tema çerçevesinde bir kitap okumayı isteyen genç okurların oldukça ilgisini çekecek bir kitap Dağlar Kükrediğinde. Doğayla ve hayvanlarla onlara saygılı bir şekilde, bir arada yaşamak mümkün. Böyle bir hayat mümkün. Onları kendimize düşman etmeyelim! DAĞLAR KÜKREDİĞİNDE Jess Butterworth Timaş Genç, 2022 Çeviri: Barış Purut 11+ yaş 288 s.
- Çalkantılı bir çağda hayatını anlamlandırmaya çalışan genç bir kadının portresi
İlk kitabı Haz’ı yayımladığında siyah kadın edebiyatına bomba gibi düşen Raven Leilani, ressamlığının da etkisiyle düzyazısını farklı tonlar ve ıstırap dolu fırça darbelerini çağrıştıran renklerle dolduruyor. Dilinin ihtişamı, cümlelerinin sürprizleri ve keşfedilmemiş yönleriyle insanı sarmalıyor. Haz, kapitalizmin, ırkçılığın ve cinsiyetçiliğin cenderesine sıkışmış, istikrar ve şefkat isteyen zorluk içindeki genç bir kadını merkezine alıyor. Edie yirmili yaşlarında hayatta tökezlemeye başlıyor. Vasat bir apartman dairesinde yaşıyor, işine gidip geliyor, doğru kişiyi bir türlü bulamıyor. Aynı zamanda, içinde kaynayan sanata ara sıra da olsa can veriyor. Kurallar çerçevesinde açık bir evlilik yaşayan Eric ve Rebecca ile tanışıyor. İşsiz kaldığında Eric’in evine davet ediliyor. Rebecca için tereddütlü bir müttefik ve evlatlık kızına fiili bir rol model hâline geliyor. Jilet gibi keskin, kurnazca komik ve fazlasıyla sürükleyici olan Haz, çalkantılı bir çağda hayatını –açlığını, öfkesini– anlamlandırmaya çalışan genç bir kadının portresi. Dylan Thomas Ödülü Kazananı Kirkus Ödülü Kazananı National Book Critics Circle En İyi Çıkış Kitabı Ödülü Kazananı Raven Leilani'nin çalışmaları, diğer yayınların yanı sıra Granta, The Yale Review, McSweeney's Quarterly Concern, Conjunctions, The Cut ve New England Review'da yayınlandı. Leilani, MFA'sını NYU'dan aldı ve Axinn Vakfı İkamet Yazarıydı. Lustre, yazarın ilk romanıdır. HAZ Raven Leilani İthaki Yayınları, 2022 Çeviri: Aslıhan Kuzucan
- Üç, iki, bir... kayıt!
Ölüler Kıraathanesi ile Vedat Türkali İlk Roman Ödülü’nü kazanan ve kısa sürede kendi okurunu yaratan Fatih Gezer, Suni Tebessüm'le bu kez yaşamın tanığı değil öznesi olmaya teşebbüsedenlerin hikâyesine kayıt düşüyor. Suni Tebessüm, kederin belini büken sıra dışı ironisi, gerçeğin trajedisini kurgunun doğal bir parçası kılan duru dili ve kalpleri yanı başımızda atan capcanlı kahramanlarıyla, dünyanın derdine aşkla, dostlukla, dayanışmayla direniyor... “Herkesin kulaktan kulağa fısıldadığı malum soruyu sormaya cesaret edecek biri çıkmayacağına inandığım bir anda, ilk defa gördüğüm bir çift göz, adını sanını bilmediğim gaflet içinde bir kurban belirdi karşımda. Uydurduklarım arasından, bu adama yakışan en okkalısını süzgecimden geçirip bulduğum cevaba tebessüm ettim. Kurbanımın gözlerinin içine baktım, ses tonuma karar verdim ama aile terbiyesinden mi, pısırıklıktan mı, yoksa özgüven eksikliğinden midir; sadece ‘Bilmiyorum,’ diyebildim." Belgesel yapımcısı abisinin ipin ucunda asılı cansız bedeniyle karşılaşan Selim’in güvenli kozası delinmek üzeredir: Roman kahramanlarına tutunarak yaşadığı korunaklı odasından çıkıp yabancısı olduğu tehlikeli sokaklara adım atan Selim, korkularına rağmen hikâyeyi cesaretle bir ucundan tutacak, abisinin sırrını keşfetmeye çalışırken kendi devriminin ateşini tutuşturacaktır: Üç, iki, bir... kayıt! Anne babasının tek çocuğu olan Fatih Gezer küçük yaşlarda müzikle ilgilenmeye başladı. Grup Hertelden ve Ötekiler Müzik Topluluğu adlı gruplarda solist ve gitarist olarak yer aldı. 2012 yılında İstanbul Aydın Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümünü birincilikle bitirip, yüksek lisans eğitimine devam etti. 2013 yılında yönetmenliğini yaptığı Kazova Direnişi: İşgal Et, Diren, Üret! adlı uzun metraj belgesel 9. İşçi Filmleri Festivali kapsamında gösterildi. Aynı yıl Çirkin Adamlar adlı sohbet-eğlence içerikli televizyon programında sunuculuk yaptı. 2016 yılında söz ve bestesi kendisine ait olan beş şarkılık Anlarlar mı? adlı albümünü yayımladı. Düşün adlı derginin genel yayın yönetmenliğini sürdürmekte olan Fatih Gezer günlük yayımlanan bir gazetede köşe yazarlığı da yapmaktadır. Yazar evli ve iki kız çocuğu babasıdır. SUNİ TEBESSÜM Fatih Gezer Everest Yayınları, 2022 240 s.
- Öykü: İhsan’ın Düşleri
“Hanım, baksana şu resme. Sinekler gerçek sanıp buna konmaya kalktı da bizim atlar kurtuldu.” Sevda Müjgan Yüksel Mutfak penceresi, Huriye’nin en sevdiği pencereydi. Günün büyük kısmını mutfakta geçiriyordu. Onu dört duvar arasından kurtaran o pencereydi. Pencerenin önündeki geniş boşluğa koyduğu minderi ise oğlu İhsan sahiplenmişti. Mindere bağdaş kurar, defterleriyle kitaplarıyla desteklediği kağıtlara resimler yapıp dururdu. Genç kadın, oğlunun resme düşkünlüğüne ne anlam vermesi gerektiğini bilemiyordu. Kocası Mehmet nalbanttı. Handa bir dükkanı vardı. O da bir zamanlar at resimlerine merak sarmıştı. Oğlu da belki babasından görüp resim yapmaya özenmişti. İhsan’ın okula başlayana kadar babasının yanında “önemli” bir görevi vardı: atlara konan sinekleri kovalamak. Bir gün oğlu elinde bir at resmiyle gelmişti eve. “Ana bak, ne çizdim!” Huriye, hemen yalandan kaşlarını çatmıştı. Aslında küçük oğlunun sevinci ona da sevinç olmuştu. “Sen sinekleri kovalayacağına resim mi yapıyorsun?” Babası arka çıkmıştı oğluna. “Hanım, baksana şu resme. Sinekler gerçek sanıp buna konmaya kalktı da bizim atlar kurtuldu.” O zaman gülüp geçmişlerdi ama İhsan o günden sonra resim yapmayı belki de bir tür oyun kabul etmişti. Ancak okula başladıktan sonra derslerine dört elle sarılması gerekirdi. Oysa öyle olmamıştı. Matematiğe kafa yormadan, fen bilgisine çalışmadan okulda başarılı olunur muydu? Huriye, kendisi okul yüzü görmese de oğlunun okumasını çok istiyordu. Komşusu, üniversitede okuyan oğlunu yerlere göklere sığdıramıyordu. Onun İhsan’ı da yerlere göklere sığmazdı. Pencerenin önündeki boş minderi sahiplenen kedinin keyfi, İhsan’ın okuldan dönmesiyle bozuldu. İhsan, mutfağa girer girmez heyecanla anlatmaya başladı. “Ana, öğretmen bugün bana aferin dedi.” Genç kadının gözleri ışıdı. “Problem mi çözdün?” “Tahtaya kare, üçgen, dikdörtgen, bir de çember çizdim. Öğretmen tahtaya beni kaldırdı. Çünkü biliyorum, sen güzel çizersin, dedi bana.” “Problem çözmedin mi?” İhsan’ın yüzü asıldı. “Ana, ben problem çözmeyi sevmiyorum!” “Deme öyle!” İhsan omuzlarını silkti. Minderin üzerinde uyuklayan kediye doğru ilerledi. “Ana, kedi yine içeri girmiş.” Kovulacağını düşünen hayvan hemen minderden yere atladı. İhsan düş kırıklığına uğradı. “Kaçma! Azıcık seveyim seni!” Huriye, hazırladığı çıkını oğlunun eline tutuşturdu. “Yeni yaptım. Sıcak sıcak bazlama. Babana götür. Yiyin birlikte. Acıkmışsındır sen de!” İhsan, annesinin sözünü ikiletmeden çıkını alıp koşa koşa hanın yolunu tuttu. Dükkanda müşteri yoktu. Mehmet, dükkanın önündeki taburelerden birine oturmuş, güneşin keyfini çıkarıyordu. Oğlunu görünce yüzü güldü. Elindeki çıkını aldı. Açıp yakınındaki taburenin üstüne koydu. Sıcak bazlamaya karısının yanına koyduğu peyniri katık etti. Oğluna uzattı. “Gel otur karşıma. Baba oğul söyleşelim hele bir.” İhsan, “Kurt gibi acıktım.” dedi. Babasının karşısına oturdu. Genç adam, bazlamasından kopardığı aceleci lokmaların ardından “Öğretmenini gördüm dün.” dedi. İhsan, gerildiğini hissetti. Yine mi onu öğretmenine şikayet etmişlerdi? O, matematiği sevmek istemiyordu. “Telden küçük bir heykelcik yapmışsın.” Doğruydu, yapmıştı. İş derslerini seviyordu. Babası, sürdürdü sözlerini. “Rahlede Kuran okuyan yaşlı, sakallı bir adam. Öğretmenin çok beğenmiş.” İhsan, rahat bir soluk aldı. “Oğlun çok yetenekli.” dedi. Genç adam, kendine övünme payı çıkarma fırsatını kaçırmadı. “Babasına çekmiş, dedim ben de. Benim de elimden her iş gelir.” Babası övünür de o geri kalır mıydı? “Şimdi de ayakkabı biçiminde ince, uzun bir ağızlık yapıyorum. Ama daha bitmedi.” İhsan’ın el işleri bunlarla sınırlı değildi. Tahtalardan, tellerden oyuncak yapmayı da çok seviyordu. Oyuncak satın alabilecekleri dükkanlar henüz onların küçük ilçelerine, Akşehir’e ulaşmış değildi. İş başa düşüyordu. O, başa düşen bu işleri çok seviyordu. Yaptığı oyuncakları arkadaşları beğenince çok mutlu oluyordu. Ayrıca okulda arkadaşlarının çizdiği resimlere de yardım ediyordu. O, şanslı bir çocuktu. Resim ve el işleri ona arkadaşlarının ilgisini armağan ediyordu. Eski kitaplar satan Ahmet amcanın yolu Akşehir’e düştüğünde İhsan, onun sattığı kitapların arasında Hayat Mecmualarını gördü. Orta sayfalarında çok güzel resimler vardı. Onları biriktirmek istiyordu. Zaten nerede bir resim görse hemen saklıyordu onu. Harçlıklarını biriktirirse… Öykü kitaplarını da seviyordu ama… Hayat mecmuaları resimliydi. Sonra aklına takıldı. Resim okulu diye bir okul var mıydı acaba? Varsa… Aklından bir an bazlamasından son lokmayı ağzına atan babasına bunu sormak geçti. “Baba, resim okulu diye bir okul var mıdır?” Babası, bu sorudan hiç hoşlanmayacaktı. “Önce elin ekmek tutsun. Resim okuluna gideceksin de ne olacak?” Elbette sormadığı soruya “Daha güzel resimler yapacağım. Bir sürü resim…” diye karşılık da vermedi. Ama bir gün gelecek bir sürü, daha güzel resimler yapacaktı.
- Gece gördüğü rüyayı anlatan bir maceraperestin bakış açısı
Hašek, Čapek ve Kundera ile beraber 20. yüzyılın en önemli Çek yazarlarından Bohumil Hrabal, Yetişkinler ve İleri Düzeyde Öğrenciler İçin Dans Dersleri’nde kilise bahçesinde bacaklarını uzatıp güneşlenen kızlara önceki gece gördüğü rüyayı anlatan bir maceraperestin bakış açısını sunuyor. Dostoyevski’nin İvan Karamazov’u kadar filozof, Shakespeare’in Falstaff’ı kadar sarhoş ve Rabelais’nin Gargantua’sı kadar şen şatır bir anlatıcının hikâyesi bu. En ciddi konular gündelik hayatın en profan durumlarıyla yan yana gelirken çeşit çeşit karakter de en olmadık pozisyonlarda bir arada bulunarak karnavalesk bir çokseslilik yaratıyor. Romanın biçimsel kompozisyonunun noktasız tek bir cümleden oluşması ve anlatının dans eder gibi konudan konuya atlamasıyla ortaya çıkan ritim çağın en avangard biçimsel girişimlerine meydan okuyor. “Hrabal belli bir konuşma tarzını göstermenin yeni bir yolunu icat etmiştir. Molly Bloom’un bilinçakışı sadece kafasının içindedir, oysa Hrabal’ın romanındaki akışlar şaşkınlıktan dili tutulmuş bir seyirci kitlesi için icra edilir. Bu da Joyce’ta bulunmayan bir pırıltı yaratır. Hrabal’ın anlatıcılarının hareketleri neşelidir ama bunlar aynı zamanda konudan kaçış biçimleridir. Yetişkinler ve İleri Düzeyde Öğrenciler İçin Dans Dersleri gözleri kamaşmış okura konu dışı biçimlerin koca bir ansiklopedisini, olanaksız kaçışların elkitabını sunar.” Çek yazar Bohumil Hrabal 28 Mart 1914’te Brno’da evlilik dışı bir ilişkiden doğdu. Üç yaşına kadar anneannesi ve dedesiyle yaşadı. 1916’da, bira fabrikasında çalışan annesi aynı yerde muhasebeci olan üvey babasıyla evlendi. On yaşındayken dayısı Pepin onların evine yerleşti. Çocukluğunda, kültürlü ve güngörmüş bir hikâye anlatıcısı olan dayısının fıkralarından ve anılarından etkilendi. 1934’te Prag Karl Üniversitesi’nde hukuk okumaya başladı. 1939’da savaş çıkınca öğrenimine ara vermek zorunda kaldı. Nazi işgali bitene kadar küçük bir kasabada demiryolu işçiliği ve memurluğu yaptı. 1946’da hukuk diplomasını aldı ama mesleğini icra etmedi. 1962’de yazarlık kariyerine başlayana kadar çeşitli işlerde çalıştı: sigortacılık (1946-1947), satıcılık (1947-1949), metal işçiliği (1949-1952), atık kâğıt işçiliği (1954-1959), tiyatroda sahne görevlisi (1959-1962). 1948’de ilk kitabı (şiir) Kayıp Sokak’ı yayımladı. 1956’da bazı yapıtlarında “Pipsi” adıyla geçen Eliška Plevová’yla evlendi. 1950’lerde yakın arkadaşı Çek şair ve sanatçı Jiří Kolář’ın eşliğinde Prag’ın yeraltı sanat ve edebiyat çevreleriyle içli dışlı oldu. Bu yıllarda yazdıkları müstehcenlik ve sansür nedeniyle ancak 1963’ten itibaren yayımlanmaya başladı. Düzyazı ilk kitabı (öykü) Derindeki İnci 1963’te, Pepin Dayı’nın başrolde olduğu, doksan sayfalık kesintisiz bir paragraftan oluşan Yaşı Kemale Ermişler İçin Dans Dersleri 1964’te, Jiří Menzel’in sinemaya uyarladığı ve yabancı film Oscar’ını alan Sıkı Kontrol Edilen Trenler 1965’te yayımlandı. 1960 ve 1970’lerde yayımladığı öbür kitaplarında da –Çekçede kendi türettiği terimle– “pábitel” (farfaracı, berduş) karakterler öne çıktı. 1968’de Prag Baharı’yla kitapları yasaklandı. 1970’ten 1989’a kadar kitapları samizdat (yeraltı) basımlarla yayımlandı. En çok tanınan kitaplarından Nazi işgali döneminde geçen İngiltere Kralına Servis Yaptım romanı 1971’de, otobiyografik başyapıtı Gürültülü Yalnızlık 1976’da yine samizdat basımlarla dolaşıma girdi. 1980’lerde Evde Düğün üçlemesini yazdı. 1987’de eşi Eliška Plevová’yı kaybetti. Uluslararası tanınırlık kazandığı 1990’larda zamanının çoğunu Altın Kaplan birahanesinde ve Kersko’da kedileriyle yaşadığı kır evinde inzivada geçirdi. 3 Şubat 1997’de, Prag’da kaldığı hastanede güvercinleri beslerken pencereden düşerek veya atlayarak hayata veda etti. Yapıtları yirmi yedi dile çevrilen, eserlerinde trajik ile komik olanı harmanlayan Hrabal Jaroslav Hašek, Karel Čapek ve Milan Kundera ile beraber 20. yüzyılın en önemli Çek yazarlarından biridir. YETİŞKİNLER VE İLERİ DÜZEYDE ÖĞRENCİLER İÇİN DANS DERSLERİ Bohumil Hrabal Notos Kitap, 2022 Çeviri: Elif Gökteke Tür: Roman 106 sayfa
- Kal Ve Savaş - Git Ve Kurtul
Yavuz Arkın yazdı: “Miriam Toews’in Konuşan Kadınlar adlı kitabı, kadın olmak ifadesinin kadınlara bırakılmasını işleyen dikkat çekici bir metin olarak karşımızda.” 2005 ve 2009 yılları arasında Bolivya’nın Mennonit kolonisi Manito’da birçok kadın ve kız çocuğu sabahları, daha önce olmadığı kadar uyuşuk ve acı içinde uyanıyordu… Nedenini az sonra anlatacağım ama önce birkaç noktaya gelin beraber merceğimizi tutalım: Toplum bireye cinsiyet rolleri açısından kesin çizgiler çeker. Bu çizgiler sebebiyle kadınlar tarih boyunca başrolde olmaktan uzak tutuldu. “Kadın olmak” eril gücün-otoritenin her zaman gündeminde oldu ve oluyor. Kafka Kitap’tan çıkan Miriam Toews’in Konuşan Kadınlar adlı kitabı, kadın olmak ifadesinin kadınlara bırakılmasını işleyen, dikkat çekici bir metin olarak karşımızda. Kitap, kadın olmak, aile olmak, din ve otorite ilişkisiyle eril tahakküm üzerine kurulmuş dikkat çekici bir metin. Şimdi yazımın ilk cümlesinde gelişen merakınızı gidereyim; bu kadınlar ve kız çocukları her sabah vücutları yara ve çürük içinde uyanır. Kadınlar kocalarına ve birbirlerine, neden böyle uyanıyoruz, bize geceleri kim saldırıyor diye sorduklarında ise aldıkları cevaplara göre saldırılar dini bir temele dayandırılıp şeytanın veya hayaletlerin işiymiş gibi gösterilir. Koloninin erkeklerine ve hatta din adamlarına göre bu durum kadınların işlediği günahların bir sonucudur. Miriam Toews, yaşanmış bu talihsiz olaydan yola çıkarak gerçeği ve kurguyu buluşturduğu kitabıyla, bir açıdan bütün bu olanların gerçekte hiç yaşanmamış olmasını diliyor. Yüzyıllardır susan, susmak zorunda bırakılan kadınlara bir manifestodur: Konuşan Kitaplar. Ve onlara der ki, insan yerine konmadınız, köle yapıldınız, öldürüldünüz, yakıldınız, tecavüz edildiniz… Bütün bu olanlar gerçekten sizin kaderiniz miydi, hepsini gerçekten hak ettiniz mi? Peki şimdi ne yapacaksınız? Kalacak ve savaşacak mısınız yoksa her şeyi geride bırakıp kaçıp kurtulacak mısınız? Bütün bu soruları Manito kolonisindeki kadınlar da birbirlerine sorarlar, yanıtlar incitici, yaralayıcı, acı verici olsa da… Kitabın en ironik yönü; konuşan, kadınlar olsa da kitabın bunu bize birinci tekil ile bir erkeğin ağzından aktarması ki bu erkek de sürprizlerle dolu. Yazarın, erkek anlatıcıyı bilinçli bir şekilde seçtiğini düşünüyorum. Romanın çıkış noktası olan olayların sebebi erkekler, gerçekleri sır gibi koruyan erkekler hatta içlerinde din adamı da var, bütün bunların sonucunda da anlatıcının erkek olması, çemberi tamamlıyor. Kadınların başlarına gelenler sonucunda toplanıp bir karar vermeleri gerekir, işin acı tarafı da kadınlar okuma yazma bilmedikleri için bu toplantıları yazılı hale getirmek üzere August App isimli erkek bir öğretmeni görevlendirmeleri. Kadınlar bir seçim yapmak zorundalar; ● Hiçbir şey yapma ● Kal ve savaş ● Burayı terk et Bu alternatifler üzerine tartışmaya başlar koloninin kadınları, cevabını aradıkları soru gitgide çeşitlenir; din eksenine kayar, öyle ki ayrılırsak cenneti de kaybeder miyiz korkusuna dönüşür. Kadın olmanın ne demek olduğu sorusu çıkar karşılarına bir de; erkekler tarafından o kadar çok baskıya maruz kalmışlardır ki sadece bedenleri değil ruhları da yara almıştır; “‘Bizler sesi olmayan kadınlarız,’ diye belirtiyor Ona sakince. ‘Bizler zamanın ve mekânın dışındaki kadınlarız, içinde yaşadığımız ülkenin diline bile sahip olmayan kadınlarız. Biz yurdu olmayan Mennonitleriz. Geri döneceğimiz hiçbir şey yok ve Molotschna’nın hayvanları bile evlerinde biz kadınlardan çok daha güvendeler. Bizim sahip olduğumuz tek şey hayallerimiz… Yani evet, tabii ki hayalperestiz.’” (Syf. 59) Kadınları sesi değil sadece duyulan, erkek öğretmen August’un kırılgan zihni de devreye giriyor araya; “Geri dönecek bir yuvamız yoksa inancımıza dönüyoruz. İnanç, bizim yuvamız. Senin Yüce inancın, kafamdaki ilahi, zihnimdeki, düşüncelerimdeki, aklımdaki, evimdeki, cenazemdeki… Ama ölümümdeki değil.” İnanç koloni için temel olgulardan bir tanesi, öyle ki kadınları baskı altına almak başlarına gelen bu dehşet verici olay karşısında bile erkeklerini affetmenin onların faydasına olacağı noktasına kadar götürüyor bizi. Kitabın çevirmeni Gül Korkmaz’ın ilgi çekici olduğu kadar içerik olarak okuması zor bir metni bize sunarken yazar ve anlatıcıyla beraber orada olduğunu hissediyorsunuz. Kitabın dili oldukça sade ve gösterişsiz bu da kitabın anlattıklarına rağmen okunmasını kolaylaştırıyor. All My Puny Sorrows ve Women Talking (Konuşan Kadınlar) dahil olmak üzere dokuz kitabın yazarı Kanadalı Miriam Toews, Vali General's Fiction Ödülü ve Writers' Trust Engel/Findley Ödülü de dahil olmak üzere birçok edebiyat ödülünün de sahibi..Yazarın bir röportajındaki ifadesi, kitabı yazma amacını da özetliyor gibi; “Hayatımda yaşadığım her şey, çok fazla şey kontrolden çıkmış gibi görünürken - yazmak kesinlikle kontrol edebileceğim tek şey. Muhtemelen biraz psikotik olan hayali dünyalar yaratıyorum, ama kesinlikle benim için kurtarıcı.” KONUŞAN KADINLAR Miriam Toews Kafka Kitap, 2022 Çeviri: Gül Korkmaz
- Bir kadının kendi kendini tamir etmesinin hikâyesi
“Öyle işte. Hâlâ biraz soğuk geliyor ama battıkça alışıyorum. Kendimi boşa aldım bayırdan aşağı koşuyorum. Düşüyorum gibi görünüyor olabilir ama bakma aslında uçuyorum. Söylediklerimin hepsini unut, sanki ben biliyorum da mı yaşıyorum Osman?” “Ayrılmalıyız! Barışalım mı? Senin canın sağ olsun. Hiç bilmiyorum. Ben artık istemiyorum. Yuvarlanıp gidiyorum. Senden ayrılmaktan bıktım. Düelloya müelloya gitmiyorum. Aman ne bileyim. Oturdum, geçmesini bekliyorum Osman.” Aylin Balboa’nın kendine has kaleminden, bir kadının kendi kendini tamir etmesinin hikâyesi. Aylin Balboa İzmit’te doğdu. Ankara’da okudu. İstanbul’da yaşıyor. Kitapları: Belki Bir Gün Uçarız (İletişim, 2014), Ateş Sönene Kadar (İletişim, 2021), Bu Hikâye Senden Uzun Osman (İletişim, 2022). BU HİKÂYE SENDEN UZUN OSMAN Aylin Balboa İletişim Yayınları, 2022 Türü: Öykü 129 s.
- Kötü mü, kendi büyüklüğünde bir yalanım işte, Kelime’yim ben
Faruk Duman, 2001 yılında çıkan Nar Kitabı’nda, anlamını sözcüklerin çağrışımlarıyla çoğaltan, yoğunlaştırılmış bir dilin imgelerle yüklü dünyasına götürüyor okurunu. Cenkler anlatıyor, düğünler, dernekler, masalsı aşklar, hatta masallar anlatıyor; konaklarla, atlarla, kılıçlarla, sevdalarla dolu topraklarda dolaştırıyor. Benzersiz bir ustalıkla yaratılmış ölçülü, şiirsel diliyle öne çıkıyor Nar Kitabı. “Gece vaktiydi. Geceye meydan okumaydı. Söylenenlere göre –ki bu hiçbir zaman tam olarak bilinemeyecek– babam, annemin başına kötü işler açan bir yanaşmayı öldürüp bir yerlere gömmüş. Herkesin bildiği bu gerçek, ortak bir sırra dönüşmüş, kısa bir süre içinde. Gerçi kimsenin kimseden bir saklısının olmasına gerek yokmuş, ama böyle olmuş yine de. Ne tuhaf. Bir yalanı –aşikâr bir yalanı– iki kişinin, üç kişinin, dahası, bir köyün konuşması. Dahası, yalanın dallanıp budaklanması. Öyle ya, yalana bir cümle eklemekten daha zevkli ne olabilir. Kötü mü, kendi büyüklüğünde bir yalanım işte, Kelime’yim ben. Kötü mü, kendi büyüklüğünde bir yalanım işte, Kelime’yim ben.” 1974 Ardahan doğumlu olan Faruk Duman, Ankara Dil ve Coğrafya Fakültesi Kütüphanecilik Bölümünden mezun olmuştur. Yazarın öyküleri 1991 yılından bu yana Yazıt, Damar, Adam Öykü ve Papirüs gibi dergilerde yayınlanmıştır. Faruk Duman, 1996 yılında Çankaya Belediyesinin Öykü-Şiir Yarışmasında Çocuk Öyküleri dalında ikincilik almıştır. Yazar bu öyküleri daha sonra Mızıkçı Mızıka adı ile yayınlamıştır. 1998 yılında Orhan Kemal ödülleri öykü dalında ikincilik ödülü kazanmış, 2000 yılında Sait Faik Hikaye Armağanı, 2004 yılında Haldun Taner Öykü Ödlü ve 2010 yılında Yunus Nadi Roman Ödülünü kazanmıştır. NAR KİTABI Faruk Duman Yapı Kredi Yayınları, 2022 Editör: Murat Ömer Yalçın 88 s.
- Can Yayınları'nda Haziran
Samanta Schweblin'in ödüllü kitabı Yedi Boş Ev; Jorge Luis Borges'den Tango, Yedi Gece; Mario Vargas Llosa'dan Katedral'de Sohbet, Lawrance Durrell'den yüzyılımızın en çarpıcı romanları İskenderiye Dörtlüsü yeni baskılarıyla Haziran'da okurlarıyla buluşuyor. Samatha Schweblin: Yedi Boş Ev (çev. Emrah İmre) Samanta Schweblin 2015 Ribera del Duero Öykü Ödülü'nü kazanan Yedi Boş Ev'deki öykülerde akıl sağlığı pamuk ipliğine bağlı bir insanlığa ayna tutuyor. Jorge Luis Borges Tango (çev. Çiğdem Öztürk) Jorge Luis Borges'in Ekim 1965'te Buenos Aires'te yaptığı dört konuşmadan oluşan, neredeyse elli yıl sonra kayıtlarının bulunmasından sonra ilk kez sonra yayımlanabilen Tango, Borges için mutluluğun bir simgesi olan tango hakkında dört konuşma. Yedi Gece (çev. Emrah İmre) Borges'in 1977 yazında Buenos Aires'te yaptığı yedi konuşmadan oluşan Yedi Gece, aslında bir kitap olarak düşünülmemiş. Bu konuşmaların korsan kayıtları dolaşmaya, gazetelerde parçalar halinde yayımlanmaya başlayınca yazar kitaba dönüştürmekte bulmuş. Yedi Gece'nin yedi konu başlığı şöyle: 1. Dante'nin İlahi Komedya'sı 2. Kâbuslar 3. Binbir Gece Masalları 4. Budizm 5. Şiir 6. Kabala 7. Körlük Lawrence Durrell: Justine, Balthazar, Mountolive, Clea (çev. Ülker İnce) Lawrence Durrell'ın "çağdaş sevgi"yi irdelemek üzere kaleme aldığı, 20. yüzyılın en görkemli başyapıtlarından biri olan İskenderiye Dörtlüsü serisi yeni baskılarıyla Haziran ayında okurlarıyla buluşuyor. André Gide: Dar Kapı (çev. Ekin Özlü Akseki) Babasını kaybettikten sonra annesiyle Paris'e yerleşen Jérôme Palissier, tatillerini düzenli olarak dayısının Normandiya kırsalındaki evinde geçirmeye başlar. Zamanla, kuzeni Alissa'ya âşık olur ve bir Ortaçağ şövalyesi gibi ona derinden bağlanır. Aşkı ve inancı arasında sıkışan Alissa ise, Jérôme'un ruhunun selameti için duygularını bastırmayı, ondan uzaklaşmayı seçer. Honoré de Balzac: Çakalların Başı Ferragus (çev. Ümit Moran Altan) Genç Yüzbaşı Auguste'ün Madam Jules'e duyduğu aşk, genç kadını Paris'in adı kötüye çıkmış sokaklarından birinde görmesinin ardından sarsılır. Madam Jules kocasını mı aldatmaktadır? Soly Sokağı'nda başka ne işi olabilir? Kısa süre içinde Auguste'ü tehlikeli bir dedektifçilik oyununa sürükleyen şüphesi, genç kadının hayatını da tepetaklak edecektir. Mary Wollstonecraft: Kadın Haklarının Gerekçelendirilmesi (çev. Burcu Şahinli) Kadınların eğitim, evlilik, çalışma gibi farklı alanlarda yapması gereken devrimin detaylarıyla anlatıldığı eser, hem Wollstonecraft'ın içten yazımını deneyimlemek hem de günümüzde kadın haklarının ve toplumsal cinsiyetin geldiği noktayı görebilmek açısından önemlidir. Mehmet Rauf: Son Emel Kitaba adını veren "Son Emel" öyküsünde veremli bir gencin son arzusu olarak Galata Köprüsü'nün curcunasını yaşamak istemesi anlatılıyor. Mario Vargas Llosa: Katedral'de Sohbet (çev. Süleyman Doğru) Mario Vargas Llosa'nın, "Hiçbir romanım bana onun kadar emeğe mal olmadı, eğer yazdıklarım arasında yangından sadece bir romanımı kurtarmak zorunda kalsaydım onu kurtarırdım," diye tanımladığı Katedral'de Sohbet Peru tarihini kişisel yaşanmışlıklarla kesiştiren bir başyapıt. Xavier Coste: 1984 (çev. Gökçe Yavaş) Coste'un ödüllü grafik romanı dünya edebiyatının en ünlü başyapıtlarından biri olan 1984'ü görsel dünyaya taşıyor.
- Öykü: Poşette
"Gözümün içine bakıyor herkes, bu ne böyle, pimi ne vakit salıvereceğim diye seyrediyor hepsi beni. Cenazeler de iki perde bu aralar." Melike Pehlivan İşler Çöp akmış. Poşet yine delik çıkmış. Para verip aldıkların bile delik çıkıyor, hiç şaşmaz. ‘Her gelen de basıp eve mi giriyor?’ Bu ne kalabalık. Ne zaman biter ki bu Başınız sağ olsun işkencesi. Gözümün içine bakıyor herkes, bu ne böyle, pimi ne vakit salıvereceğim diye seyrediyor hepsi beni. Cenazeler de iki perde bu aralar. Ses boşluktan geldi. Tanıdık bir sesti, tıpkı onunki gibi çatallı bir yankısı vardı. Aşırı içki, sigara yaptıkları gecelerin sabahında ikisinin de sesi çıkmazdı pek. Sabah sabah buğulu gözlerle bakışır, banyoya koşarlardı arka arkaya. Sonrası kaçınılmaz ve katlanılmaz gürültü, ifrazatı atana kadar. Çıkıp da baksa mıydı sesin sahibine? Yakışmazdı. Cenaze sahibiydi o. Cenaze sahibi. O ne biçim laf. Her bokun sahibi olacağız ya… Bugün duydum da. Sabah belediye görevlisi bağırıyordu: Cenaze sahibi nerede? Başrol oyuncusu gibi kalabalıkta spot ışıkları altında kaldı birden. Bir kağıt uzattı görevli. “Ceset kül olmuş, dedi itfaiye eri, Abla, doğru mu?” Gözlerini kağıttan silah doğrultur gibi yavaş ve keskin bir hareketle kaldırıp, “Yangında öldü babam,” diyebildi. “Başınız sağ olsun.” Ses boşluktan geldi. Kapı açıktı, apartman boşluğundan yankılanıp da kulağına çalınıyordu. “Kızı olacak bir tane, Sıla. Nerede acaba Sıla Hanım?” Adam sora sora ilerliyor, insanlar kına gecelerinde mum tüneli yapan yakın arkadaşlar misali açılıp yol veriyorlardı. “Sıla, hah burdasın, başın sağolsun…” Ses bu kez çok yakındaydı. En son ne zaman duymuştu bu sesi? Çiçek bozuğu yüzünün üzerinde iki fener gibi parlayan ela gözlerini görünce koltuğa bırakıverdi kendini, yanıma otur der gibi. “Koltukları annemden gelen parayla aldık. Boşanırken alırım. Öyle ceketimi falan alıp da gitmem bilesin.” “Hangi ceketini? Annenin aldığı ceketi mi?” “Bak Sıla yeter ama elimden bir kaza çıkacak.” “Tabi bugüne kadar çıkanlar da kazaydı, buna da kaza deriz, olur biter. Dert etme. Koltukları alacakmış.... Kıçımın kenarı, bir bok alamazsın. Beğenmediğin üç kuruş maaşımla hepsini ben aldım.” “Kim bilir ne boklar yedin de verdiler o parayı sana?” “Senin ağzın ne diyor lan yavşak.” “Sıla bak laflarına dikkat et, kocanım ben senin.” “Koca ne demek Salih?” Koltuktaki dikkat çekici sessizliği Salih bozdu, herkes onlara bakıyordu. “Başın sağ olsun tekrar, Sıla. Yeni duydum, hemen geldim. Çok üzgünüm.” “Teşekkür ederim.” “Nasılsın? Ne yapabilirim?” “Poşete koydular, babamdan kalanları…” “Yangın diyorlar?” “Bilmiyorum, ateş işte. Çıkmış. Belki bir şey yakıyordu. Fotoğraf, takvim yaprağı, eski giysi.” “Bu ne biçim etek?” “Nesi var Salih?” “Bir şey işte ben de onu diyorum, hani etek, senin etek olmuş mini etek. Çıkar şunu!” “Niye çıkaracakmışım?” “Ben ‘çıkar’ diyorum.” “Ben de hayır diyorum.” “Çıkar yoksa yakarım Allahıma.” “Salih dur lütfen ne yapıyorsun, bacağım, offff, bacağım, yandı!” “Tamam lan amma bağırdın, kedi kıçını görmüş…” Bacağındaki ize eli gitti Sıla’nın istemsiz. Ağzından köpükler saçarak bağıran kocası geldi gözünün önüne. Dil yarası unutulmuyor. O ne elini eline mi dokunduruyordu Salih? Sırası mıydı bu saçmalığın. ‘Aklı sıra faydalanacak kırılgan halimden. Babam öldü ya, omzunda ağlarım falan diye düşünüyor yavşak.’ Şimdi, burada, herkesin içinde, hiç olacak iş miydi. Ne yapıyordu bu adam. Elimi meşgul etmeliydim. Telefonum nerede, telefonum… “Elimi bırak Salih. Canım acıyor, sen laftan anlamaz mısın?” “Söyle diyorum.” “Söyledim ya.” “O mesaj ne o zaman?” “Ne mesajı?” “Kendine iyi bak demiş.” “Ne var bunda, sen demez misin kimseye?” Koridorda kalabalığın içinden bir kadın sesi seçiliyordu: “Kendine iyi bak canım benim.” İkisi de sesin geldiği yöne, telefonu kapatan kıza dikmişlerdi gözlerini. “Ahmet aradı, çok hürmetleri var Sıla abla, başsağlığı diliyor. Akşam uğrarmış. Ben bir çay dökeyim size, Salih abim de alır değil mi?” Kızın arkasından uzun uzun baktı Salih, gözleri, kalçasındaydı, günahı vebali boynuna. Sıla da ona bakıyordu sessizce. Konuşsa mıydı? Neden? Hangi sıfatla? Hem acısını paylaşıyordu bu kadar ahali, ayıp olmaz mıydı? Salih hariç… Kahverengi ağır kumaştan yapılan fon perdeleri yüzyıllardır yıkanmamış gibiydi. Karşı kanadı yangında tavana kadar yanmıştı. Usul usul yanmıştı sanki. Yangın sinsi ve yavaş ilerlemiş gibiydi. Tek hızlı hareket ettiği yer babasının yatak odasıydı. Orda doğmuş gibiydi yangın. Babasına kızmış ve bir tek ona saldırmıştı adeta. Camdan uzaklarda dönüp duran rüzgar türbinlerine takıldı gözü. Fasılalı yanıp sönen kırmızı uyarı ışıkları vardı eski mahallesindeki apartmanların tepesinde, onlar geldi aklına. Işıklı ve hep hazırdılar. Balkonda saatlerce oturup yanıp sönmelerini seyrederdi bir zamanlar. Ses boşluktan geldi yine. “Nasıl çıktı bu yangın peki Sıla?” “Yok bir fikrim. Belki rüzgardan.” “İntihar olabilir mi?” “Hayırrr doktor hanım. İntihar teşebbüsü değildi. Dişini yuttu, diyorum ya size. Nefes alamadı, alamamış daha doğrusu. Ben mi? Orada olmaz olur muyum? Alkollüydüm biraz. Ağız dalaşı olunca eser miktarda, işgüzar komşular hemen polis falan çağırmış. Dişini yutmuş evet, kırılmış aynen, ağzını öpeyim. Haddimi bileyim, peki, nasıl derseniz. Kafamı bozdu, elimin ayarı kaçtı biraz. Dişi kırılmış. Evet hah, boğazına takılmış. Sonrası ambulans falan, anlayacağınız burdayız işte. İntihar yok, onunla da konuşun tabi, o da söyler size.” Sıla soruyu duymadı ya da duymazlıktan geldi. Acımış çayından ufak ufak yudumlar alıyor, meşgul ediyordu kendini. Ne kadar az konuşursa o kadar iyiydi. Bu kadar yakın olmaları hiç hayra alamet değildi. Sesini kah duyuyor kah duymuyordu Salih’in. Tuz kabağı gibi kel kafalı, patates surat bir oğlan çocuğu elden ele taşınıyordu. Elli kollu, iri kemikli bir bebeydi babası Salih gibi. Bağrına basarken oğlunu Sıla, ‘tıpkı Salih,’ diye düşünmeden edemedi. “Adı benzer de yaşı benzemez inşallah benim oğlanın dedesine. İyi halt ettin, mutlu musun anası? Oğlanı babasız bıraktın ya, mutlu musun? Babana güvendiydin o da kül oldu, pufff…” “Tamam Salih, senin burada olmaman gerek hatırlarsın, geldiğin için sağol. Ayaklarına sağlık.” “Git mi diyorsun?” “Gidebilirsin elbette, biliyorsun. Biz de dinleneceğiz.” “Anladım, başın sağ olsun, bir ihtiyacın olursa?” “Olmaz.” “Hani baban da yok…” “Sen merak etme. Zaten varken de yoktu o.” “Sen ne kadar alıyorsun ki o okul kantininde, milletin bokunu temizliyorsun. Bebeği de zebil diyordun?” “Zebil falan olmuyor, okul kreşinde öğretmeni var, arkadaşları var.” “Babası?” “Gerek yok. İyi bir babası olduğu hayali yeter güzel bir insan olması için. Gerçeğine hacet yok.” Çay bardağını tavırlı bir vücut diliyle orta sehpaya bıraktı Salih. Kalktı, cama doğru ilerledi. Rüzgar türbinlerine gözü takıldı. Uyumlu ve nazlı kuklalar gibiydiler. Birlikte. Sıla da oğlunu sıkı sıkı tutarak odadan ayrıldı. Salih’i yolculasınlar diye ayaktakilere göz etmeyi de ihmal etmedi. Bir dahaki cenazede görüşecekledi. Sesi boşluktan geldi. Ne dediği tam seçilemiyordu. Kelimelerin kimi sesleri baskın kimleri de silik geliyordu kulağına. Bir vardı bir yoktu. Rüzgar türbinlerine bakarak ağladı sessizce. “Babamı poşete koydular.” dedi. Yutkundu. Ne uyumlu dönüyorlardı.
- Gündelik yaşamın dertleri, geleneksel anlatıların, mitlerin ve hatta tekerlemelerin
Demet Eker’in ilk öykü kitabı Kırkyama, sağlam bir temele, binlerce yıllık bir geleneğe yaslanıyor. Geleneksel anlatının estetiğini özümserken, kurduğu bu dünyaya modern hayatı ve çelişkilerini yerleştiriyor. Gündelik yaşamın dertleri, geleneksel anlatıların, mitlerin ve hatta tekerlemelerin dünyalarına karışıyor. “Elinde ve önlüğünün cebinde yuvarlağından yassısına, incesinden kalınına çeşit çeşit fırça. O fırçaları taşıyor belli ki yıllardır, bir o boyayla bir bu boyayla. Her gün çeşit çeşit çiçek ekliyormuş beyaz duvarlara. Şehirden koşa koşa görmeye geliyorlar bu çiçek açan evi. Bahçeden içeri kimse giremiyor. Herkes büyük bir saygıyla bahçenin dışından izliyor bu büyülü dünyayı.” Bu kitaptaki metinler, kuşaklar arası deneyim aktarımını sağlayan binlerce yıllık “hikâye anlatıcılığı” temelini inkâr etmeyen, ondan beslenen öyküler. KIRKYAMA Epona Kitap, 2022 Tür: Öykü Editör: Tugay Kaban 94 s.
- Sahte Bandrol davası sonuçlandı
Sahte bandrol davası sonuçlandı: Sel Yayıncılık sahibine hapis cezası çıktı Yazar Zeynep Kaçar'ın açtığı "sahte bandrol" davasında mahkeme, Sel Yayıncılık sahibi İrfan Sancı hakkında yaptığı suç duyurusunu haklı buldu. Dava sonucunda; İrfan Sancı'ya 10 ay hapis ve 4 gün karşılığı adli para cezası verildi. İstanbul 2. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesi'nde görülen davada, İrfan Sancı için gerekçeli karar açıklandı. Karara göre Sel Yayıncılık sahibi İrfan Sancı'ya 10 ay hapis ve 4 gün karşılığı adli para cezası verildi. Sancı'nın cezası beş yıl içinde suç işlememek kaydıyla ertelendi. Zeynep Kaçar, Kabuk adlı kitabının Sel Yayıncılık tarafından sahte bandrol ile basılmasının ortaya çıkması üzerine suç duyurusunda bulunmuştu. Kaçar, yayınevinin sahte bandrolle kitabını yayımlamasının ortaya çıkması üzerine Nisan 2019'da Sel Yayıncılık'tan ayrıldı. Kaçar'la birlikte pek çok yazar, kendi kitaplarında da benzer olaylar yaşandığı gerekçesiyle yayıneviyle yollarını ayırdı. Bu yazarlardan biri Ferit Edgü'ydü. Konuyla ilgili 2019 yılında açıklama yapan yayınevi sahibi İrfan Sancı: "Ferit Edgü'ye gerçek anlamda rezil olduğumuz, toparlamaya çalıştıkça batırdığımız, sonunda da nasıl ve niçin olduğunu kendisine açıklamak zorunda kaldığımız bir süreç yaşadık. Hak kayıplarını giderdik," demişti. Edgü ise İrfan Sancı'nın ifadelerinin tam tersi bir şekilde "İrfan Sancı'nın açıklamalarında adımın geçmesi üzerine, konuya açıklık getirmek için suskunluğumu bozmak gerekliliğini duydum. Telif haklarındaki kayıtlar karşılanmadığı gibi böyle bir öneri de almış değilim," demişti.















