Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Gündelik hayatta sık sık karşılaştığımız ancak sıradanlaşan “gariplik”ler
Tanrı’nın Karalama Defteri gerçeküstü, absürt öğelerle bezeli, tekrar tekrar okumak isteyeceğiniz, sürükleyici bir roman. Ziyadesiyle komik ve bir o kadar da hüzünlü. Heyecan verici temposu ve ustaca kurgusuyla hayreti mucip bir hikâye… “Evet, bir de şu “garip” kelimesi vardı. Daha önce kırk yılda bir bile kullanmazdı bu kelimeyi. Öğretmenlik yaptığı yıllarda bir şiir akımının adı olduğu için mecburen telaffuz ederdi ama emekliliğinden sonra yüzüne bile bakmamıştı. “Kimsesiz” manasına gelen “garip” yerine “zavallı” kelimesini tercih ederdi, öteki manadaki “garip” gerçek hayatta işe yaramayan fuzuli bir kelimeydi. Şimdi ise sanki kaybolan yıllarının acısını çıkarmak istercesine her taşın altından çıkıp duruyordu.” Emekli öğretmen Zübeyir Bey’in kapısına bırakılan sarı bir zarf, hayatını altüst eder. Çok sıradan görünen bu “garip” hadise sonucu sarı zarfın gizemini anlamaya çalışan Zübeyir Bey, maceralarla dolu bir bulmacanın içine düşer, onu çözmeye çalıştıkça da kendi girdaplarıyla yüzleşir. Gündelik hayatta sık sık karşılaştığımız ancak sıradanlaşan “gariplik”leri inceden bir eleştiriyle anlatan Hürer Ebeoğlu sizleri de girdaplarınızla yüzleşmeye çağırıyor. Hürer Ebeoğlu 1981'de İzmit'te doğdu. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Sinema-TV bölümünde okudu. Birçok televizyon dizisinin senaryosunu yazdı. 2017'de Kulağakaçan Böceği, 2021'de Rüyaların Yazıldığı Yer isimli romanları yayımlandı. 2018 Gio Öykü Ödüllerinde başarı ödülü, 2020 Denizbank İlk Senaryo Yarışmasında birincilik ödülü kazandı. Öyküleri, Varlık, Lacivert Öykü ve Şiir gibi dergilerde yayımlandı. TANRI'NIN KARALAMA DEFTERİ Hürer Ebeoğlu Bilgi Yayınevi, 2022 Editör: Gönül Ekici 240 s.
- Aslolan Hikayedir
Peyman Ünalsın Gökhan, Norveç’in prestijli edebiyat ödülü Tarjei Vesaas İlk Kitap Ödülü’ne sahip çağdaş yazarı Kjersti Skomsvold’un çok katmanlı romanı 33 hakkında yazdı: "Hikâyenin ana izlediğinde yitirilen sevgili ardından yaşama tutunma gücü veren eylemlerle hayatın devam etmesi ve bunun mücadelesi yatarken metaforlarla okuru ölümden sonra yeniden doğuşa götürüyor." Norveçli yazar Kjersti Skomsvold’un üçüncü romanı 33, durgun ancak bir o kadar da tekinsiz bir göle davet edercesine içine alıyor okuru. Daha derinlere gittikçe bizi neyin beklediğini tahmin edemiyoruz. Başımız bulanık suyun yüzeyinde temkinle ilerliyoruz. Her an gölün diplerinden fırlayıverecek, tabanı kaplayan balçık arasında yosunların, tanımadığımız canlıların bize hazırladığı sürprizi bekliyoruz. Daha ilk sayfada ben anlatıcı K. “mutlu” sözcüğünü kullanmaktan imtina ederken “insanları ve hayvanları sevmediğimden yaşamak bana göre değil” diyerek şüphelerimizi haklı çıkartıyor. Ve varoluşçu endişeleriyle depresif bir metne doğru kulaç atmaya zorluyor. Kjersti Skomsvold hakkında kitabın tanıtım yazısında okuduklarımızdan daha farklı bir bilgiye ulaşamıyoruz. 1979 Oslo doğumlu. Oslo Üniversitesi’nde matematik ve bilgisayar mühendisliği okuduktan sonra yine aynı üniversitede edebiyat okuyor. İlk romanı Hızlandıkça Azalıyorum 2009 yılında yayımlanıyor ve Norveç’in prestijli edebiyat ödülü Tarjei Vesaas İlk Kitap Ödülü’ne layık görülüyor. Kitap tiyatroya uyarlanıp sahneleniyor. 33, yazarın üçüncü romanı. Etkilendiği yazarlarla ilgili bilgiye ulaşamadım, ama anlatıcı karakterinin ismini sadece K. olarak kullanması ve varoluşçu iç monologları, melankolik dili ile bende Kafkaesk bir imge yarattı. Karakterimiz K.’nın matematik öğretmeni olması, müntehir sevgilisi Ferdinand’ın arzusu ile roman yazma çabalarına girişmesi otobiyografik öğeler olarak karşımıza çıkıyor. İskandinav edebiyatının mesafeli melankolik notalarını yakalıyoruz 33’te. K. ruhsal sağlığı yerinde olmayan sevgilisi Ferdinand’ın Fransa’da intihar etmesinden sonra Norveç’e döner. Matematik öğretmenliğine devam eder. Ferdinand’ın ölümünü kabullenemediği gibi akciğer rahatsızlığı sebebiyle yaşamsal açıdan kendisi de risk altındadır. K. döngüsel zamanla anlatılan hikâyede, yaşamla ölüm arasında, bu dünya ile öbür taraftaki Ferdinand arasında git geli bol sorgulamaların fazlaca olduğu günler yaşar. Ferdinand, yaşamı göğüsleme gücü vereceğinden Samuel ile birlikte olması, bir çocuk doğurması ve roman yazması konusunda öbür dünyadan K.’ya telkinde bulunur. Bir konferans için gittiği İrlanda’da yazar Samuel ile tanışır. Samuel’in yazar olması da Ferdinand’ın öbür taraftan K.’ya ilettiği tetikleyici bir mesaj adeta. Hikâyenin ana izlediğinde yitirilen sevgili ardından yaşama tutunma gücü veren eylemlerle hayatın devam etmesi ve bunun mücadelesi yatarken metaforlarla okuru ölümden sonra yeniden doğuşa götürüyor. Romanın başından sonlarına kadar albatros kuşunun kanatlarında derin anlamı olan bir yolculuğa çıkıyoruz. Albatros kuşları, açık olduğunda üç buçuk, dört metreyi bulan kanat genişlikleri ile uzun süre kanat çırpmadan gökyüzünde kalabilirler. Yaşamlarının ilk senelerini yalnız geçirmelerine rağmen yeterli olgunluğa kavuştuklarında çiftlerini bulurlar ve ömürlerinin geri kalanını onunla geçirirler. Bir tek yavru yaparlar. Eşler birbirlerine karşı saygılıdır. Romanda bize yol gösteren albatros K.’nın yazgısını simgeliyor. Ferdinand’ın çocuk konusundaki ısrarları K.’yı korkutur. Çocuk, yüklenmesi zor bir sorumluluktur. Bir albatros yumurtası ve kuluçka makinesi alır. Yavru doğduğunda ona çocuk adını verir. Çocuk yaşamı, yeni hayatı simgeliyor. K., sevdiğini elinden alan Tanrı’yı, kadını, sadistçe, bacaklarının arasından kan gelen bir canlı olarak yarattığından dolayı sorgular. Ferdinand’ın ölümü sonrasında yaşamsal değeri tartışılmaz organları, akciğerleri için transplantasyon beklemesi de K.’nın yaşadığı büyük kaybın metaforu olarak karşımıza çıkıyor. Çünkü akciğerler, antik Yunan’dan bu yana melankolinin bedensel olumsuzluklarını yansıttığı, üst karın ve göğüs bölgesini kapsayan bedenin orta bölümünde yer alır. İskandinav edebiyatının olmazsa olmazı niteliğindeki toplumdan kopan bireyler Skomsvold’un romanında da karşımıza çıkıyor. K. intihara meyilli bir grup öğrenciye matematik öğretmeye çalışırken doğum günü olduğunu söylediği öğrencileri bir ağızdan “İsa’nın yaşındasın” diye bağırarak K.’nın, İsa’nın çarmıha gerildiği otuz üç yaşında olduğunu yüzüne haykırır. Evet, İsa’nın otuz üç yaşında çarmığa gerilmesi sonrasında yeniden doğuş sembolize edilmektedir. Yani K. ölmeyi beklerken yaşama kavuşacaktır. Skomsvold sürrealist imgelerle okurun zihnini zorlarken ekspresyonist Munch ile empresyonist Monet üzerinden meselesini derinleştiriyor. Jinekolojik muayene esnasında düşüncelerini okura aktaran K. empresyonist Monet’yi sevmediğini, buna karşılık ekspresyonist Munch’ın eserlerini özellikle Baudelaire’in şiiri için yaptığı çizimleri sevdiğini söyler. Munch perspektifini biraz daha genişletirsek Norveçli ressamın Çığlık isimli tablosunun, sanat tarihçisi Jill Lloyd tarafından tarihte bir değişim anını özetleyen eserlerden biri olarak nitelendirildiğini söyleyebiliriz. İnsanın, 19. yüzyılda kendisini rahatlatmış kesinliklerden arındığını ifade eder. Tanrı, gelenek ve görenekler, alışkanlıklar yoktur artık. Anlamadığı bir evrenle ancak panik duygusuyla ilişki kurabilen, varoluşsal bir kriz halindeki zavallı insanı temsil ettiğini söyler.* Skomsvold sadece sanat üzerinden değil, renk teması üzerinden de K.’nın acısını, içsel çöküntüsünü, yalnızlığını aktarıyor. “Samuel’in özlemi ya da bir gelecek özlemi, geçmişe yaklaştıkça içimde giderek güçleniyor sanki; Ferdinand’ın ayaklarını boyayan ölümcül mavi bacaklarımdan yukarı tırmanıyor… Ferdinand’la beni birbirimizden ayırmak kolay değil, Ferdinand ameliyatla kendimden ayırdığımı sandığım, oysa hiç yanımdan ayrılmayan siyam ikizim.” syf.23 “Şimdiden sonra hemen her şeyin farklı olacağını anlamıştım, ama neler olacağı konusunda hiçbir fikrim yoktu, her şey o kadar mavileşmişti ki.” syf.25 Mavi yalnızlığı, üzüntüyü, depresyonu temsil ediyor. Ferdinand’ın intiharı ile K.’nın içine düştüğü yalnızlık, depresyon, üzüntü. “Anlamaya çalışıyordum, ama her şeye karşın iltihaplı yumru, saklandığım yerin duvarlarını sapsarı boyamıştı sanki.” syf. 25 “Acı, çaresizlik, hele de bütün o renkler, asla kaybolmayan sarı.” syf.43 Sarı acıyı, özlemi, melankoliyi simgeliyor. K. içine düştüğü yalnızlığın verdiği melankoliyle, özlemle nasıl baş edebileceğini bilmiyor. “Kazadan önce sağ kolumun son yaptığı şey bir duvarı yeşile boyamak oldu, bana ormanı çağrıştıran o tuhaf renge.” syf. 43 Yeşil renk güven, huzur, umut demek. Yeniliği, gençleşmeyi, canlanmayı temsil ediyor. Samuel’in hayatına girmesi, akciğer transplantasyonu, çocuk dünyaya getirmek ve Ferdinand’ın yokluğunu kabullenmesiyle yeniden doğduğunu hisseder. K. ve Samuel bir aile olmanın eşiğinde kendi aileleriyle anılarından bahsederken çocukları için daha bilinçli ebeveynliğin analizini yaparlar. Zira yaşanmışlıkları, korkularını perçinleyecek türdendir. “Ben umursamıyorum ne gün doğduğumu kimsenin bilmemesini de umursamıyorum, belki de ayın on üçünde bir cuma günüydü.” syf.41 Samuel doğduğu günün ailesi için anlamını, İskandinav mitolojisinden on üçüncü sayının uğursuzluğuna yorulan bir olaya bağlar. Valhalla’daki akşam yemeğine davet edilmeyen 13. konuk olan Tanrı Loki, kör Tanrı Hod’un ökseotu uçlu okuyla barış Tanrısı Balder’i vurdurur. Tüm dünya kararır. Hatta İsa’nın çarmıha gerilmeden önceki son akşam yemeği de yine bir Cuma gününe denk gelmekteydi ve masada on üç kişiydiler. K. ise ablası kadar güzel olmadığı için annesinin sevgisine mazhar olamadığından dem vurur. “Ben biliyordum, böyle şeyleri bilirsin, istenmediğini anlarsın, çocukken tek istediğin şey odaya girdiğinde annenle babanın yüzünün aydınlanmasıdır.” syf. 45 “‘Seni dinledim,’ dedi. Annemden hiç duymadığım bir cümle…” syf.83 Kjersti Skomsvold’un yüz on altı sayfalık bu yoğun, çok katmanlı romanı hakkında sayfalarca yazsak da magmasına tamamen ulaşıp ulaşamadığımız konusunda tereddütte kalıyoruz. Oysa Skomsvold, bir albatros gibi tek kanat vuruşuyla kilometrelerce yol almış. *Kaynak: https://www.bbc.com/turkce/haberler/2016/03/160317_vert_cul_munch_ciglik 33 Kjersti Skomsvold Jaguar Kitap, 2016 Çeviri: Deniz Canefe Editör: Ferhat Özkan 116 s.
- Sıra Dışı Çocukları Anlama Rehberi
Ebeveynler için en iyi 20 kitap arasında seçilen ve dünyada 1.000.000’dan fazla ebeveynin başucu kitabı olan, Zor Değil Sıra Dışı Çocuk okurlarla buluştu. Mary Sheedy Kurcinka Zor Değil Sıra Dışı Çocuk kitabında, gerçek yaşam öykülerinden örnekler sunarak olumlu bir bakış açısı kazanmanızı sağlıyor. Genelde “zor” veya “inatçı” olarak nitelendirilen sıra dışı çocukların, yetişkinlerde değer verdiğimiz, ancak çocuklarda zorlayıcı bulduğumuz özellikleri vardır. Araştırmalar sıra dışı çocukların “daha fazla” olmaya meyilli olduğunu gösteriyor. Bu çocuklar mizaçları gereği, ortalama bir çocuktan daha yoğun, daha hassas, daha algısal, daha ısrarcıdırlar ve çok daha yavaş uyum sağlarlar. Ebeveynler için en iyi yirmi kitaptan biri seçilen ve tüm dünyada bir milyondan fazla satan Zor Değil Sıra Dışı Çocuk’ta Mary Sheedy Kurcinka, gerçek yaşam öykülerinden örnekler sunarak olumlu bir bakış açısı kazandırıyor. Bu kitap sıra dışı çocuğunuzu yetiştirirken çocuğunuzu anlamanızı, olumsuz etiketlerden kurtulmanızı, sorunlarla baş etmek için planlar yapmanızı ve kendi ebeveynlik anlayışınıza daha yakından bakmanızı sağlayacak. Mary Sheedy Kurcinka, Uluslararası kabul görmüş bir konuşmacı ve ebeveyn eğitimcisidir. Minnesota’da üçüncü nesil bir süt çiftliğinde doğan Mary, kocasıyla birlikte Montana, Bozeman’da yaşıyor. Artık birer yetişkin olan ve birlikte zaman geçirmekten çok keyif aldığı bir kız ve bir erkek çocuğu annesidir. Minnesota’nın en önemli Erken Çocukluk Aile Eğitimi programlarından birinin eski yöneticisi olan Mary, “Spirited Child and Kids, Parents” ve “Power Struggles” atölyelerinin kurucusu, “Parent Child Help”in yöneticisidir. En çok satanlar listesine giren Zor Değil Sıra Dışı Çocuk, Raising Your Spirited Child Workbook; Kids, Parents, and Power Struggles ve Sleepless in America kitaplarının yazarıdır. ZOR DEĞİL SIRADIŞI ÇOCUK Altın Kitap, 2022 Mary Sheedy Kurcinka Tür: Aile – Çocuk Çeviri: İpek Demir Gedik Editör: Elçin Kazancı 456 s.
- Öykü: Ana Kucağı
“Neylermiş? Elbet iyileşecek benim yavrum. Ben onu bırakıp şuradan şuraya gitmem. Çok biliyorsan sen git evine. Ben yavrumu almadan o eve adımımı atmam.” Seher Tanıdık “Doktorlar ne bilirmiş? Nereden bilirlermiş benim yavrumun öleceğini? Daha demin açtı gözlerini. Gülümsedi bana! Gördüm!” Oğlunun yükü sırtından kalkmadan karısını teselli etme derdine düşmüştü Kemal. “Gel Asiye’m. Bırak doktorlar işini yapsın. Kerem'imiz orda işte, şu camın ardında. Görelim Mevla’m neyler?” “Neylermiş? Elbet iyileşecek benim yavrum. Ben onu bırakıp şuradan şuraya gitmem. Çok biliyorsan sen git evine. Ben yavrumu almadan o eve adımımı atmam.” Kocasını kovaladıktan sonra gözlerinde beş günlük ağlamanın şişliği, göğsünde beş gündür emmeyen bebesinin sızısıyla tek başına kaldı Asiye. İyot-alkol karışımı kokan koridorda zor nefes alıyordu. Çocuk yoğun bakımdaki minik kuvözlerin sıralandığı duvarın diğer yanına yığıldı. Hemşireler geldiler, ayılttılar kadını. Bir yığın azar işitip gittiler. Herkese kızgındı Asiye. Nasıl kızmasın? Bu hemşireler yıllar önce iki bebesini daha hasta diye kucağından alıp götürmüşler, bir daha geri vermemişlerdi. Bu doktorlar üç bebesinin karnında öldüğünü söylemişler, içini kazıyıp bebelerini ondan almışlardı. Kocası olacak sabır kumkuması Kemal’e de kızgındı. Delirmeden nasıl dayanabiliyordu? Üç günü daha böyle geçirdi Asiye. Ertesi sabah kıpkırmızı gözlerine rağmen ağzı kulaklarında eve geldi. Sesi mahalleyi çınlatıyordu: “Kemal! Ne dediydim sana? Bak iyileşti oğlumuz!” Oturduğu sedirden fırlayan Kemal, mavi örtülere sarılı bebeği kucaklamak isterken genç kadın mani oldu. Kollarının arasında sıkışan bebek ağlamaya başladı. “Oğlumu ağlattın! Defol git bu evden!” derken çakmak çakmak gözleriyle saldırdı kocasına. Kemal ağız dolusu bir “Fesuphanallah” çekti. Kapıyı vurup çıktı. Asiye saatlerce emzirdi bebeği. Kendi doyuncaya kadar emzirdi. Birkaç saat sonra eve dönen Kemal yine karısının bağırtılarıyla karşılaşınca kuyruğunu kıstırıp kaçtı. Kahveye gitti, sokaklarda boş boş yürüdü. Akşam olunca mahalleye döndü. Evinin ışıklarını, Asiye’nin perdeye vuran gölgesini izledi. Oturdukları odanın ışığı hiç sönmedi, yattıkları odanın ışığı hiç yanmadı. “Uyumaz mı bu kadın? İyice dellendi zahir,” diye söylendi durdu Kemal. Oğlu aklına geldi, içi ısındı. Usulca kilide soktu anahtarı, kapıyı yavaşça açtı. Evin içi yeniden bebek kokuyordu. Parmaklarının ucuna basa basa yatak odasına seğirtti. Asiye’nin şefkatli sesiyle söylediği ninniyi dinleyerek uyudu. Ertesi gün Taşköprü Kıraathanesinde, köprüye yakın tüm masalar doluydu. Kâğıt oynayarak vakit öldüren erkekler akşam ezanını bekliyor, çıplak kalan ağaçlar yerlerde savrulan yapraklarına bakıp iç geçiriyordu. Kemal, sabah evde karısından yediği paparayı düşünüyor, bu gece karısı uyuduktan sonra oğlunu koklayıp öpmenin hesabını yapıyordu. Karşıdan gelen adamın üzerindeki incecik ceketi görünce ürperdi Kemal. Uzun ince, omuzsuz bir adamdı Tayyar. Sürüklenen bir ağaç dalı gibi ağır ağır geldi, köprünün orta yerine yaslandı kaldı. Dünyanın ne kadar derdi varsa hepsini yüklenmişti. Durduğu yerde sallanıyordu. Ağaç dalıydı adam, rüzgâr sertleşti. Kahvedeki adamlardan biri yanındakini dürteledi: “Bizim Tayyar değil mi bu? Hani şu Gavurların Mahalleden.” “O valla!” dedi öteki. Adam tanıdık olunca meraklısı arttı. Kahvedekilere seyirlik lazımdı. Parmaklarıyla birbirlerine gösterdiler adamı: “Ne yapıyor bu adam?” “Atlar mı acaba?” “Atlar valla!” “Suratı surat değil adamın.” Yorgundu Tayyar. Köprüden aşağıya bakınca başı döndü. Hoşuna gitti sarhoşluk hissi. Gözlerini kapatıp yere düşmeyi; uzun, çok uzun bir uykuya dalmayı diledi. Çarpık bir gülümseme gelip geçti yüzünden, yerini acıya bıraktı. Önceki günü ve geceyi havasız, terli koridorda volta atarak geçirmişti Tayyar. Karakola girip çıkan insanların kendisini acıyarak seyretmelerini umursamamıştı bile. Polisler bir sürü şey sormuştu ona. Zihninde uçuşan bölük pörçük anıları defalarca anlatmıştı: “Telefonu arabada unutmuşum. Hemen geliyorum, dedim. Kafa salladı kızım. Bebek arabasının hemen yanında duruyordu. Bir dakika… Otoparka gidip gelmem bir dakika bile sürmedi. Kızıma sordum defalarca. Bilemedi. Bağırdım. Sonra…” Sonrası, sessizlik. Telsiz seslerinden, ifadesiz polis yüzlerinden bir ümit bekleyerek gözünü kırpmadan geçen yirmi dört saatte tükenmişti Tayyar. Sabah işbaşı yapan polisler “Ekiplerimiz oğlunuzu arıyor. En ufak bir gelişmede biz size haber vereceğiz,” demişti. Karakoldan çıkmıştı mecburen ama aklı da, umutları da içeride kalmıştı. Ne yapacağını bilemeden sokaklarda dolandı durdu uzun süre. Sonra eve gitti Tayyar ama içeri giremedi. Pencereden baktı. Küçücük odada karısı, kocaman açılmış gözlerini divana dizilmiş üç çocuğundan bir an olsun ayırmıyordu. “Hayır!” diye bağırdı kadın. Sesi sokağı doldurdu. “Tuvalete falan gidemezsin. Gözümün önünden ayrılmak yok bundan sonra.” Eli boş geldiği evine giremedi Tayyar. Arkasını dönüp uzaklaştı. Bütün gün aklında oğlu, elinde telefon, sokaklarda dolandı durdu. En sonunda Taşköprü’ye takıldı kaldı. Kahvedekiler onu seyrettiler. Biri polis çağırmaya niyetlendi. Tam o anda köprünün korkuluklarına tırmanmaya başladı Tayyar. Oturduğu yerden fırladı Kemal. Koştu, yetişti. Adamı tuttuğu gibi yere devirdi. Toparlanıp oturdu adam. Kemal de yanına çöktü. Köprünün korkuluklarına yaslandılar, hiç konuşmadılar. Kemal de acısını yalnız çekenlerdendi. Gece, her dertliyi örtünce, suyu çekilmiş dere boyunda ağladığını kimselere söylemezdi. Kemal’in telefonu çaldı sonra. Hızlı konuşan bir kadın: “İyi günler Kemal Bey. Ben Çocuk Hastanesinden arıyorum. Başınız sağ olsun öncelikle. Cenaze işlemleri için hastaneye gelmenizi bekliyoruz.” Gözlerini kırpıştırdı Kemal, büyüdü gözleri. Telefondaki kadın hiç susmadan konuşuyordu: “Dün sabah eşinize de bilgi verdik aslında. Bu gün de arıyoruz ama her seferinde telefonu yüzümüze kapatıyor. Zor olduğunu biliyorum Kemal Bey ama dünden beri cenazeyi almanızı bekliyoruz.” Cevap veremedi Kemal. Kapandı telefon. Dünya durdu. Kemal önceki sabaha, Asiye’nin kucağında bebekle eve geldiğini âna döndü. Zamanı biraz daha geriye sardı. Yirmi dakika öncesinde, yoğun bakımın cam duvarını delmeye çalışan Asiye’nin kıpkırmızı gözlerinde durdu zaman. Sonra yeniden işlemeye başladı. Asiye, kendisini ayakta tutmaya çabalayan hemşirelerin elinden kurtulmaya çalışıyordu. Kafasını inatla sağa sola sallıyor, doktorun söylediklerini duymaya direniyordu. Sıra baş sağlığına geldiğinde kimse tutamadı Asiye’yi. Bir hışımla kendini koridora attı. Nasılsa düşmeden indi merdivenleri. Hastanenin döner kapısında, gün ışığı gözlerini acıttı. Sendeledi. Serseri mayın gibi savrula savrula caddeye doğru ilerledi. Bir bebeğin ağlama sesini duyduğunda durdu Asiye. Köpek gibi kulak kesildi. Gözlerinde bir ışık gezindi. Sese doğru yöneldi. Otopark çıkışında duran bebek arabasının yanına varana kadar nefes bile almadı. Arabada yatan mavi örtülere sarılı bebeği gördüğünde, yanında duran küçük kızı bile görmedi gözü. Bebeğe mıknatıs gibi yapıştı. O anda yüzüne yayılan gülümseme, yoldan geçen ilk minibüse atladığında da, evine vardığında da dağılmadı.
- Bir çocuğun gülümseten, neşeli hikâyesi
Fransız yazar Gilles Abier, bir tohum aracılığıyla sevgiyi, başka insanları önemsemeyi, sabretmeyi, paylaşmayı, dostluğu, nezaketi ve aile olmayı öğrenen bencil bir çocuğun gülümseten, neşeli hikâyesine doğa anaya gönderdiği selamla ortak ediyor bizi. Her şey İgor’un onuncu doğum günü için dedesinin sürpriz ziyaretiyle başlar. Dedesi, İgor’a gelen tüm hediyelere el koyar ve ona fındık büyüklüğünde, kavruk bir tohum verir. Çılgına dönen İgor’un hediyelerini geri alabilmek için yapabileceği tek şey tohumu büyütüp, meyve vermesini sağlamaktır. Ama bu, hiç de kolay olmaz. İgor, kendisini değiştirmeye çalışırken, bu sıradışı tohumun gizemini çözebilecek midir? Gilles Abier, 1970 yılında Paris'te dünyaya geldi. Londra'da, ardından Manchester'da yedi yıl geçirdikten sonra Gilles Abier, Paris'e yerleşmek için geri döndü. Gilles Abier, Dramatik Sanat Konservatuarı'nda ikamet ettiği Manchester'da oyunculuk, tiyatro yazarlığı ve yönetmenlik eğitimi aldı. Ağustos 2000'de Actes Sud ile ilk romanını yayınladı: "Yanlış şirketler". Bir gün bir yayıncı, gençler için bir oyun yazmasını önerir. Bundan büyük zevk alan Gilles, bu edebi maceraya devam ediyor. Bugün Saint-Denis'te yaşıyor, Centre Pompidou'da yarı zamanlı çalışıyor ve genç ve yaşlı için hikayeler icat etmeye devam ediyor. HEDİYE TOHUM Gilles Abier Uyurgezer Kitap, 2022 Çeviri: Elif Aksu Kaya 64 s.
- Glasgow’a yazılmış bir aşk hikâyesi: Shuggie Bain
Şule Tüzül, Douglas Stuart'ın yaklaşık on yılda yazdığı ve 2020 ile 20221'de neredeyse bütün edebiyat ödüllerini toplayan romanı, Shuggie Bain üzerine yazdı: "Stuart öyle ince ince işlemiş, öyle kurgulamış ki yaşananları, romanın sonunda Agnes’e kızma, bir çocuğa yaşattıklarını nedeni ile onu yargılama şansımız kalmıyor." Bir kitap okuduğunuzda hayatınız değişmeyebilir. Çok nadir de olsa değişen hayatlar olmuştur belki. Ama kitaplar hayatımızı değiştirir. Kim olduğumuz aslında biraz da okuduğumuz kitapların toplamıdır. Sevgili Oylum Yılmaz’ın atölyelerinde söylediği gibi, kitaplar bize hayat deneyimi kazandırır. Bunu nasıl mı yaparlar? Bizi sürekli dönüştürürler; aklımıza gelmeyen şeyleri aklımıza getirirler, bazen aylarca kafamızı kurcalayan sorunların çözümlerini aydınlatıverirler. Ama en çok kendimizle yüzleştirirler; önyargılarımızı, kibrimizi, nefret ve sevgisizlik gibi olumsuz duygularımızı törpülerler, katı yanlarımızı yumuşatırlar. Görmediklerimizi gösterir, anlayamadıklarımızı anlaşılır hale getirirler. Yaşamın başka başka pencerelerden nasıl da farklı görünebileceğini tekrar ve tekrar hatırlatırlar. İskoç asıllı Amerikalı yazar Douglas Stuart’ın otobiyografik özellikler taşıyan ilk romanı Shuggie Bain, kitapların hayatlarımızı nasıl etkileyebileceğini gösteren en güzel örneklerden biri. Okumayı ve edebiyatı yaşamlarının bir parçası yapan insanlardan biri olarak, romanın ana kahramanı Shuggie’nin hayatına dahil oldukça içimde hâlâ varlığını sürdüren önyargıların olduğunu görmek şaşırttı beni. Diğer yandan elbette çok memnunum bu duruma, bir kitapla daha içimdeki ağırlıkları fark edip hafiflediğim için. Kitabın ilk bölümlerinde neredeyse Shuggie dışındaki tüm kahramanlara karşı büyük bir öfke büyümeye başladı içimde. Shuggie’nin beş ile on altı yaşları arasındaki yaşamında, bu yaşamı korkunç bir cehenneme çeviren, başta annesi Agnes olmak üzere, babası, abisi, ablası ve diğer tüm insanlara karşı büyüyen bir öfke. Agnes alkolik bir anne. Shuggie, queer bir çocuk olarak farklı oluşunun farkındalığı ile baş etmeye çalışırken, arkadaşlarının, toplumun, karşılaştığı herkesin şiddet dolu ayrımcılığına maruz kalan, bu da yetmiyormuş gibi kendi temel ihtiyaçlarını kendi başına karşılamaya çalışırken alkolik bir anne ile yaşamanın tüm güçlüklerini omuzlarında taşıyan bir çocuk. Baba, abi ve abla onu yaşam mücadelesinde bir başına bırakıyorlar. Kitap, bu mücadelenin 530 sayfaya sığdırılmaya çalışılan büyük hikâyesi. Stuart kitabı için şöyle diyor: “Sighthill, Glasgow’da büyüdüm. Çocukluğum boyunca bağımlılıkla mücadele eden bekâr bir annenin eşcinsel oğluydum. Bu kitap bu şehre yazılmış bir aşk hikâyesidir.” Romanın başında öfkelendiğim, suçladığım ve yargıladığım tüm bu insanlara, romanı bitirdiğimde önyargılarımdan ve tüm olumsuz duygularımdan arınmış, anlayışla yaklaşırken buldum kendimi. Shuggie Bain, her ne kadar Shuggie’nin romanı gibi görünse de aynı zamanda Shuggie’nin gözünden anlatılan Agnes’in romanı. Yazar Douglas Stuart, sanki gerçek hayattaki annesine bir vefa borcu olarak yazmış bu kitabı. Zaten kitabı annesine ithaf etmiş. Stuart öyle ince ince işlemiş, öyle kurgulamış ki yaşananları, romanın sonunda Agnes’e kızma, bir çocuğa yaşattıklarını nedeni ile onu yargılama şansımız kalmıyor. Aksine Agnes’e büyük bir yakınlık ve hayranlık duyuyoruz. Sadece alkolik bir annenin değil, son nefesine kadar eril bir dünyaya tek başına kafa tutacak kadar güçlü bir kadının hikâyesini okuyoruz. Ve sadece Agnes’e değil, Shuggie’nin hayatını zorlaştıran hiç kimseye kızamıyoruz; neredeyse her kahramanı olduğu gibi kabul etmemizi, her kahramanı anlamamızı sağlıyor Douglas Stuart. Kitabın benim için en sarsıcı ve etkileyici yönü bu oldu. Aslında kitapta yer alan her kahramanın hikâyesi başlı başına bir roman olabilir. Her biri çok zor yaşamlar. Coğrafya kaderdir, ya da coğrafya kederdir, diyoruz ya, Glasgow’un insanları için de böyle. Stuart, sanki eline bir kamera almış ve zaman zaman bu kamerayı Shuggie’nin hayatına giren çıkan insanların hayatlarına da odaklayarak bize onlarca farklı hikâye anlatıyor. Agnes’in annesi Lizzie’nin yaşadıklarına baktığımızda, Agnes’ı yaptıklarından dolayı suçlayamadığımız gibi, Lizzie’yi de yargılayamıyoruz ve onu da anlayışla karşıladığımız, kederi ile bizi kederlendiren kahramanlar arasına koyuyoruz. Agnes’in kızı, Shuggie’nin ablası Catherine’i de. Kadınların da erkeklerin de içinden çıkamadıkları çözümsüz sorunlarla dolu yaşamlar, zorunlu bir kader gibi nesilden nesile geçiyor. Oysa sorun tüm dünya için ortak: kapitalizm, adalet ve eşitliği yok sayan politik ve ekonomik uygulamalar, tüm bunların sonucu yok edilemeyen ya da yok edilmek istenmeyen yoksulluk. Kimse buna dur demediği sürece elbette değişen hiçbir şey olmayacak. Dolayısıyla Shuggie Bain aynı zamanda politik bir roman. Bu kapsamda, Douglas Stuart bize sıkı bir ders veriyor. İnsanları tek tek yaptıklarından dolayı yargılayamazsınız diyor. Yaşadığımız dünya, ülke, sistem, politik kararlar, toplumsal yaptırımlar yaşamlarımızı ve bizi şekillendiriyor. Eğer bir şeylerin değişmesini, düzelmesini istiyorsak, süregiden bu adaletsiz, eşitliksiz, şiddet içeren sistemden başlamalıyız işe, mesajını verdiğini düşünüyorum. Shuggie Bain, 2020’de yayınlandı ve aynı yıl Booker Ödülü başta olmak üzere pek çok ödüle layık görüldü. Romanın yazımı yaklaşık on yıl sürmüş. Douglas Stuart romanını yayınlamak istediğinde yayınevlerinden otuzun üzerinde ret cevabı almış. Roman kahramanı Shuggie’ye baktığımızda yazarın azmine şaşırmamak gerek. Stuart, aslında çocukluğundan itibaren yazar olmak istiyormuş, ama işte hayat, moda tasarımcısı olmuş. Lisedeyken yazar olmak istediğini bir öğretmenine söylediğinde, öğretmeni de yoksul ve işçi sınıfından birinin edebiyat alanında yükselmesinin zor olduğunu söylemiş ona. Shuggie Bain aynı zamanda yoksulluğun romanı. Ve ne ilginçtir ki, böyle bir romanı ancak yoksulluktan orta sınıfa geçebildiğinde yazabilmiş Douglas Stuart. Romanın ana hikâyesi Shuggie ve Agnes’in yaşamları olsa da çok katmanlı bir romanla karşı karşıyayız. Thatcher dönemi eleştirisi ile siyaset, işçi sınıfı yaşamının anlatımı ile sınıf ayrımcılığı, yoksulluk, queer bir bireyin yaşadığı zorlukların anlatımı ile toplumsal cinsiyet, Protestan Katolik kavgaları nedeni ile dinin toplumsal çatışmalara etkisi, romanın dokusunu oluşturan konulardan bazıları. Tüm bunların harmanlandığı bir atmosferde bir anne çocuk hikâyesi ve bu hikâyenin odağındaki derin sevginin anlatımı edebi bir eser olarak romanı olağanüstü bir düzeye çıkarıyor. Romanın başarısında diğer bir etken yazarın kullandığı teknikler. Kitap, Shuggie’nin, Glasgow’un farklı bölgelerinde yaşadığı dönemlere göre beş bölüme ayrılmış. İlk bölümde Shuggie’nin on altı yaşındaki hali ile hikâyenin içine giriyoruz. Daha sonraki bölümde yazar geriye dönüp Shuggie’nin beş yaşındaki haline gidiyor ve zamanda ileri ve geri gidişlerle roman ilerliyor. Dolayısıyla romanın temel taşlarından biri olarak zaman, anlatımı güçlendirici yönde çok iyi kullanılmış. Benzer şekilde mekân anlatımları da çok iyi. Glasgow’un anlatılan bölgeleri, işçi konutları, evler gözünüzde canlandırabileceğiniz kadar iyi anlatılmış. Shuggie Bain için aynı zamanda bir Glasgow romanı diyebiliriz. Romanın başarısındaki önemli etkenlerden bir diğeri ise dili. Hikâye, tamamen Shuggie’nin yaşadıkları ve çevresinde olup bitenlerin onun gözünden nasıl göründüğü olduğu için yazar birinci tekil anlatıcıyı tercih edebilirdi. Ancak olaylar üçüncü tekil anlatıcı tarafından aktarılıyor. Bu çok doğru bir tercih olmuş. Çünkü, kullanılan dil o kadar ustaca ki, roman boyunca anlatıcı tüm olaylara, mekanlara ve kişilere belirli bir mesafeden yaklaşarak, toplumsal cinsiyetten mezhep kavgalarına, sınıfsal farklılıklardan kadın ve aile sorunlarına kadar çok hassas dengeler içeren meseleleri kırmadan dökmeden okura ulaştırıyor. Eğer hikâye Shuggie’nin ağzından anlatılsaydı ne Agnes’a ne de diğer kahramanlara bu kadar anlayışlı olabilirdik, diye düşünüyorum. Dolayısıyla kitabın edebi çıtası aşağı düşebilirdi kanısındayım. Bu noktada, özellikle İskoç işçi sınıfı aksanını, İskoç ya da işçi sınıfı İngilizcesini, İskoç toplumuna özgü diyaloglar, deyim ve kalıpları Türkçeye bu kadar iyi yansıtarak romanın atmosferini doğru biçimde solumamızı sağlayan çevirmen Duygu Akın’a teşekkür etmeliyiz. Bu çeviri sayesinde romanın Glasgow, zaman ve mekân, toplumsal cinsiyet, yoksulluk, alkolizm ve aile meselelerine dair güçlü anlatımı, tüm bunların arasında varlığını inatla sürdüren bir sevginin derinliği bize ulaşabiliyor. Bu çeviri sayesinde Glasgow’a gitmeden tüm kenti taksilerle dolaşıyoruz, hatta taksicilerle o aradaki camlı bölmeden diyaloglara bizzat katılabiliyoruz, neredeyse her konuda katı bir muhafazakarlık sergileyen İskoç işçi sınıfı insanları arasında queer olmanın tüm zorlukları ile duygudaşlık kurabiliyoruz. Duygusal iniş çıkışların yoğunluğu ile okuru ruhsal olarak oldukça zorlayan bu güzel romanın çeviri sürecinde Duygu Akın neler yaşadı kim bilir. Ben birçok hikâyede gözyaşlarımı tutamadım. Shuggie’nin on altı yaşından sonraki halini anlattığı söylenen, Douglas Sturart’ın yeni romanı Young Mungo’nun Nisan ayında yayınlanacağı duyuruldu. Bu kitabın çevirisinin de Duygu Akın tarafından yapılacağını öğrendik. Kendisine kolaylıklar diliyor, yeni kitabı da heyecanla bekliyoruz. Teşekküre başlamışken, Shuggie Bain’i Türkçe’de okumamızı sağladıkları için Can Yayınları’na ve kitabın editörü Cem Alpan’a da okur olarak ayrıca teşekkür ederim. Romanın beni etkileyen diğer bir yönü de yazarın doğa, hayvan hakları ve hayvan sömürüsü meselelerini de hiç göze sokmadan, alt metinlerde romanın hamuruna karıştırması oldu. Kitabın daha ilk sayfalarında hayvansal gıda konusunda insanların çelişkili davranış biçimine vurgu yapılıyor. Bir gıda reyonunda çalışan Shuggie işini, satılan hayvansal ürünlere sistemin hayvan sömürüsünü ört bas eden iştah açıcı ifadeleriyle değil de doğrudan “hayvan ölüsü”, “ölü kuş”, şişe dizilen tavukları “kafasız bebekler gibi öylece duruyorlardı”, “bataryalı kafes sistemleriyle birbirinin aynısı tavuklar üretilmesi” ifadelerini kullanarak anlatıyor. Kitap boyunca da kadına, çocuğa, farklı cinsel yönelimdeki bireylere, farklı inançlara ve kendinden zayıfa şiddet uygulayan eril iktidarın kullandığı eril dilde, hayvanlara yönelik genel kabul görmüş deyim ve tamlamaların kullanımıyla (“bencil hayvanın teki”, “dalavereci domuz sürüsü”, “halıya işemiş köpekmişim gibi”) hayvan sömürüsü ve eril iktidarın nasıl birbirine yakın bir ilişki içinde olduklarının altı çiziliyor. Özellikle işçi sınıfının yaşadığı kasvetli bölgelerin başarılı tasvirleri de doğa katliamından hiç bahsedilmeden aslında doğanın nasıl katledildiğini anlatıyor. Shuggie Bain, okurken hoş vakit geçireceğiniz bir roman değil. 530 sayfa boyunca bu çocuğun başına daha ne gelecek tedirginliği ve sıkıntısı yakamı bırakmadı. Öyle ki, kitabı okumaya ara verdiğim zamanlarda, Shuggie’yi yalnız bıraktım, ya ben yokken başına bir şey gelirse hissi ile geçti günlerim. Hatta kitabı bitirdiğimden beri de Shuggie aklımdan çıkmıyor; sanki onu terk etmişim gibi. Başına gelen olaylar ise öyle böyle şeyler değil, her olayda bir şey yapamamanın çaresizliğini, öfke ve acısını yaşatıyor okura. Peki deli miyiz, neden okuyalım böyle bir romanı? Güzelliği görmek için önce çirkinliği, aşkı anlamak için önce sevgisizliği, umut edebilmek için önce umutsuzluk ve çaresizliği görmek iyi olur, diyenlerdenim. İşler yolunda gittiğinde değil, işler sarpa sardığında öğreniriz neyin ne olduğunu daha çok. Başta dedim ya, kitaplar hayat deneyimi kazandırıyor… Shuggie bize, insanları suçlamak ve yargılamak yerine anlamayı tercih etmenin önemini öğretiyor. Sevmek ve umut etmek için mücadele etmenin önemini öğretiyor. Yüreğimize yük olan önyargılarımızı, kibrimizi, nefretimizi, sevgisizliğimizi törpülüyor, bunlardan kurtulmayı öğretiyor. Diğer yandan bugün tek bir çocuk bile Shuggie’nin yaşadıklarının sadece birini yaşıyorsa, insanlık olarak hepimizin suçlu, hepimizin bundan sorumlu olduğunu düşünüyorum. Bence bize biraz da bunu hatırlatıyor Douglas Stuart. Tercihlerimizle, yaşam biçimlerimizle süregiden sistemi ne kadar desteklediğimiz, dünyanın yakın ya da uzak bir yerinde bir çocuğun nelere maruz kalabileceğini de belirliyor. Shuggie Bain, içinden asla çıkılamayacağı düşünülen bir cehennemde var olma savaşı veren bir çocuğun hikâyesi. O çocuk o cehennemden çıkmış, başarılı bir moda tasarımcısı ve yazar olmuş. Shuggie Bain ve Douglas Stuart sevginin, umudun ve mücadelenin simgeleri olarak karşımızdalar bugün. Shuggie Bain, o umudun ve mücadelenin romanı. Shuggie Bain, derin bir sevginin romanı. Okurlarını o derinliğin sonsuzluğuna tanık olmaya davet ediyor. SHUGGIE BAIN Douglas Stuart Can Yayınları, 2022 Çeviri: Duygu Akın 536 s.
- Siz “Gördüm Çiçeği” ile tanıştınız mı?
Kedilerin sık sık gördüğü, sizinse hiç görmediğiniz bir çiçek: Gördüm Çiçeği. Henüz onunla tanışmadınız ama gözlerinizin önünden yavaş yavaş, damla damla geçmesi yakındır. 2017’de ilk öykü kitabı “Kırk Evin Delisi”yle okurla buluşan, sinema, televizyon ve tiyatro sahnesinin başarılı oyuncusu Başak Daşman’ın yeni öykü kitabı Gördüm Çiçeği İthaki Yayınları etiketiyle çıkıyor… “Gözümün önünde ağzına kadar pembe Gördüm Çiçeği yapraklarıyla dolu dev bir kule canlandı. Hemen arka sokakta. Kule kendini kendine sıkıştırıyor, sıkıştırıyor, sıkıştırıyor ve gövdesinin altındaki minik musluğundan birkaç damla yağ süzülüp yavaş yavaş damlıyor. Altına şişe koymayı unutuyorlar. Olamaz! Oradan geçen kediler ağızlarını şapırdatarak içiyorlar o bin bir emekle, onca çiçekten çıkan yağı. Kediler ondan böyle. Bu kadar başına buyruk. Hep bir bildikleri varmış gibi dolanmaları bundan belki de. Adi kediler. Hırsızlık düpedüz, hem de güpegündüz! Kaç para bu! Ayıptır be! Kaç para bu! Hakikaten kaç para bu?” Başak Daşman’ın öykü serüveni, on öyküden oluşan ikinci kitabı “Gördüm Çiçeği”yle devam ediyor. Daşman, yeni öykülerinde, oyunculuğun kendine has gözlem gücünü yazı dünyasına aktarıyor; özellikle modern insanın düştüğü hâlleri ironik bir dille paylaşıyor okuruyla. Bu kitabın sözdizimi de, imla tercihleri de, adı gibi özgün ve kimi zaman da aykırı. İçinde bulunduğumuz evrende ya da bir başkasında, tek başına ya da arkadaşlarla, monoton bir gün daha ya da yaşanacak sıkı bir macera... Daşman’ın öykülerinde herkes için bir koltuk var. Yeter ki okur, “Yaz bunları!” demeye devam etsin. Başak Daşman 1981 yılında İstanbul’da doğdu. 1989 yılında, bir akşam annesi bakkala ekmek almaya gönderdiğinde, az önce son sayfasını okuduğu Spartaküs’ün ve saçlarının arasından esip geçen rüzgârın etkisiyle dünyayı değiştirebileceğine inandı. Mimar Sinan Sanat Tarihi Bölümü ve MSM Oyunculuk Bölümü’nü bitirdi. On yedi yıldır televizyon, sinema ve tiyatro oyunculuğu yapıyor, deneme ve senaryolar yazıyor. Ve hâlâ inanmaya devam ediyor. GÖRDÜM ÇİÇEĞİ Başak Daşman İthaki Yayınları, 2022 Tür: Öykü 96 s.
- Tutuklu bir yazarın poetikasından yansıyanlar
Ethem Baran, Yarım adlı romanında, bir sınır şehrinin uzaklığında kaybolan bir yazarın, aradığı roman kahramanıyla karşılaşmasının şaşırtıcı hikâyesini anlatırken, okuru beklenmedik bir sona hazırlıyor. "Geldin, burayı gördün. 'Yazmalıyım,' dedin kendi kendine. Burada kaybolmamak, belleğindekileri yitirmemek, sahip olduklarını sımsıkı tutarak onlara yeniden sahip olmak için yazmalıydın." Cezaevinden farksız bir şehir ve gardiyanlardan farksız bürokratlar, yarım bırakılmış bir aşk, yazılmakta olan bir roman, edebiyatın sularında yüzmeye çalışan küçük öyküler, gençliğin sonu, bir tutuklu yazarın poetikasından yansıyanlar, yazma sorunları, has edebiyatın ardında sürüklenen hayatlar, kişilik yarılmaları, arayışlar, şizofreniye açılan kapılar... Ethem Baran, 1962’de Yozgat’ta doğdu. İlk ve ortaöğrenimini Yozgat’ta tamamladı. 1983’te Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Eğitim Yönetimi ve Planlaması Bölümü’nden mezun oldu. Çeşitli dergilerde öykü, deneme ve eleştiri yazıları yayımlandı. İlk öykü kitabı Sonrası Ayrılık 1991’de çıktı. Onu 1994’te yayımlanan Kurutulmuş Gül Mevsimi izledi. Dönüşsüz Yolculuklar Kitabı (2005 Yunus Nadi Öykü Ödülü), Unuttuğum Bütün Akşamlar (2005), Bozkırın Uzak Bahçeleri (2006), Evlerimiz Poyraza Bakar (2009), Bulut Bulut Üstüne (2011), Zira (2015), Döngel Dünya (2020 Sait Faik Hikâye Armağanı), Güzelliğini Gördükçe Ağlayasım Geliyor (2021) adlı öykü kitapları ile Yarım (2008) ve Emanet Gölgeler Defteri (2013) adlı romanları vardır. YARIM Ethem Baran İletişim Yayınları, 2022 Tür: Roman 210 s.
- Trendeki Yabancı'nın Nisan sayısı "Aile" temasıyla yayında!
Aslı Tohumcu "Aile Yemeği", Cem Tunçer "Güzel ve Daha Güzel", Annie Heasley "Küfür Kavanozu", John Jodzio "Bir Benzinliği Soyduğunu Düşün", Sonat Yurtçu "En Uzun Gecenin Sabahı" isimli öyküleriyle Trendeki Yabancı'nın nisan sayısında okurlarıyla buluşuyor. Amy Stuber, Catherine McNamara, Aslı Tohumcu, Cem Tunçer, Nazlı Deniz Güler, Halil Yörükoğlu, Semrin Şahin, Figen Çalımlı, Korkut Kabapalamut, Murat Dural, Mehmet Kabakçı, John Jodzio, Joe P. Squence, Annie Heasley, Marlo Starr, Sonat Yurtçu, Onur Güzeldiyar, Hümeyra İslamoğlu, Derya Akaş, Seyhan Selvi Hanotte bu sayıda sizlerle! Trendeki Yabancı'da online olarak ücretsiz okuyabileceğin Can Yayınları kitapları: Tekinsiz Hikâyeler, Mürver Ağacı, Dr. Jekyll ve Mr. Hyde, Yaman Adam, Şeytani Öyküler, Bir deBaktım Yoksun, Nyarlathotep, Evvelotel - Saklı, Sular Ne Güzelse, Bize Umut Gerek, Trajik Nüans, Yaz Korkuları, Yalnız Uyuyanlar İçin, Oysa Herkes KendisiyleMeşgul, Yufka Yürek, Aşka İnanmayanlar İçin Aşk Öyküleri, Çok Özel İsimler Sözlüğü, Şen Saat, Gece Yolculuğu, Düşler, Kâbuslar ve Gelecek Masalları,Temiz Kâğıdı.
- Evini Bulmanın Sımsıcak Hikayesi
Çağla Özden, Carlie Sorosiak'un uzaylı bir kedinin dünyadaki hikayesini kaleme aldığı son kitabı Kedi Olarak Hayatım üzerine yazdı: Uzaylı bir kedi hikayesi yazmak çarpıcı ve neşeli bir fikir. Yazar ise bu fikri yeteneği ve gözlem gücüyle büyütüp insanın içini ısıtan bir kurguya dönüştürmüş. Çağla Özden “Ben hep bu bedende yaşamadım. Adım hep Leonard değildi. Beyaz balina, bir kurt ya da bir kaz da olabilirdim. Ama bütün bunların yerine yeryüzündeki en muhteşem canlıyı seçtim, yani sıradan bir insan olmayı istedim” Leonard’ın galaksisinde yaşayan her uzaylı, üç yüzüncü doğum günlerinin hemen öncesinde ufuklarını genişletmek, bilgi toplamak ve komşularını gözlemlemek için Dünya’daki bir canlının şekline girerek yeryüzünde bir ay geçirme fırsatını yakalar. Kendini bildi bileli dünyaya ve insan yaşamına dair heyecan duyan uzaylı Leonard, ulusal bir parkta orman koruyucusu olarak dünyaya gelmeyi beklerken tahmin etmediği şekilde kendini bir kedinin bedeninde bulur. Dünya’da insan olarak yaşamak isteyen Leonard, artık bir kedi olarak hikayesine devam etmelidir. Bu hikayede onu bekleyen sürpriz ise Olive ile kuracağı güçlü bağ ve dostluğudur. Okurlar tarafından çok sevilen Ben Cosmo kitabının yazarı Carlie Sorosiak, Genç Timaş’tan çıkan yeni kitabı Kedi Olarak Hayatım’da okuyucusunu yine ilginç ve sevgi dolu bir yolculuğa çıkarıyor. Uzaylı bir kedi hikayesi yazmak çarpıcı ve neşeli bir fikir. Yazar ise bu fikri yeteneği ve gözlem gücüyle büyütüp insanın içini ısıtan bir kurguya dönüştürmüş. “Bir ailenin parçası olmak için o ailede doğmak gerekmez.” Kedi Olarak Hayatım, dostluğun ve sevginin hikayesi olmak dışında dünyadaki yaşam, insan olmak, aile kavramları hakkında da oldukça etkileyici bir güce sahip. Hayatının önemli bir dönemecinde olan Olive, zekası ve sevgi dolu kalbi ile içinde bulunduğu ortamda kendine bir yer edinmeye çalışırken, insan olmayı hayal ederken kendini kedi olarak bulan Leonard insan olabilmenin anlamını keşfediyor. Kitabın en önemli özelliklerinden biri okuyucuyu her sayfada gülümsetecek bir ayrıntı barındırıyor olması. Carlie Sorosiak, Leonard’ın insanı ve dünyayı keşfetme yolculuğu akıcı, sade ve bir o kadar da güçlü bir mizahla anlatmış. Hayatla ilgili örnekler ve ayrıntılar, yazarın gözlem gücünü de öne çıkarmış. Kedi Olarak Hayatım, aile olabilmenin, fedakarlığın ve evin gerçekte ne olduğunu anlatan sıcacık, neşeli ve çarpıcı bir roman. Çevirisini Esma Fethiye Güçlü’nün yaptığı kitabın kapak tasarımını ise Ben Mantle üstlenmiş. Kitabın yazarı Carlie Sorosiak, Kedi Olarak Hayatım’ı şu cümlelerle özetlemiş: “Bir kitap yazmak ‘dünya kadar’ çaba ister, derler ama bu kitap bir uzaylıdan bahsettiği için ben bu cümleyi değiştiriyorum: bir kitap yazmak evren kadar çaba ister.” Kedi Olarak Hayatım, kedileri, dostluğu, neşeyi, sevgiyi önemseyenlerin, uzaylıların aramızda dolaştığına inanan hayalperestlerin kalbinde sıcacık bir yer edinmek için okuyucularını bekliyor. Bu sevgi dolu insanlık hikayesi için kitaplığınızda bir yer açın. KEDİ OLARAK HAYATIM Carlie Sorosiak Genç Timaş, 2022 Çeviri: Esma Fethiye Güçlü 232 s.
- Milliyet Sanat Nisan sayısı çıktı
Türkiye’nin ve dünyanın kültür sanat gündemine ışık tutan yazıları, özel röportajları ve haberleriyle Milliyet Sanat’ın Nisan 2022 sayısı çıktı! “Aydınlıkevler” oyununda sahneyi paylaşan Demet Akbağ, Salih Bademci, Sinem Ünsal ve Burak Dakak’ın Ayın Söyleşisi’ne konuk olduğu yeni sayıda 41. İstanbul Film Festivali’nin detaylarını anlatan Kerem Ayan’ın röportajı, Bill Fontana’nın Arter’de sergilenen yeni eseri “İo’nun Yeni Sesi”, yeni Placebo albümü “Never Let Me Go”nun incelemesi, PEN Şiir Ödülü’nün bu yılki sahibi Türkan İldeniz’in hayatına panoramik bir bakış ve çok daha fazlası… Nisan 2022 sayısının kapağında Milliyet Sanat okurlarını, Yılmaz Erdoğan imzalı “Aydınlıkevler” oyunuyla 15 sene sonra sahneye dönen Demet Akbağ ile rol arkadaşları Salih Bademci, Sinem Ünsal ve Burak Dakak karşılıyor. Ayın Söyleşisi’ne konuk olan eğlenceli ekip, Serdar Biliş’in sahneye koyduğu oyunu her yönüyle Asu Maro’ya anlatıyor. Sahne sanatları sayfalarında, Tiyatro.iN yapımı “Anne”nin oyuncuları Defne Kayalar ve Engin Hepileri ile yönetmeni Onur Ünsal’ın, DasDas Atölye’de seyirciyle buluşan “Bir İhtimal Daha Var”ın yönetmeni Barış Gönenen’in röportajları yer alıyor. Zeynep Aksoy’un, İstanbul Devlet Opera ve Balesi’nin birer perdelik iki balesi “Yunus ‘Mânâ’” ve “Alaz ile Cemre” üzerine; Seçkin Selvi’nin ise Baba Sahne’nin, kara mizah ve politik tiyatronun özenli bir çalışmasını sunan yeni oyunu “Taxim” üzerine kaleme aldığı yazılar da okurlarla buluşuyor. 8-19 Nisan 2022 tarihleri arasında gerçekleşecek 41. İstanbul Film Festivali’nin detaylarını Milliyet Sanat’ın yeni sayısında Festival Direktörü Kerem Ayan anlatıyor. Röportajı, 12 güne 157 seçkin film sığdıran dopdolu festival programına ve festival kapsamındaki Sergio Leone Retrospektifi’ne yakından bir bakış takip ediyor. Derginin sinema sayfalarında Tayfun Pirselimoğlu, kendi romanından uyarladığı ve bu ay İstanbul Film Festivali’nde yarıştıktan sonra vizyona girecek distopik filmi “Kerr”i anlatıyor. Atilla Dorsay’ın Luchino Visconti imzalı “Leopar” üzerine yazısı, pandeminin gölgesinde gerçekleşen 72. Berlin Uluslararası Film Festivali’nin geniş bir değerlendirmesi gibi kapsamlı içerikler de dikkat çekiyor. Eskişehir Odunpazarı Modern Müze’nin (OMM) kurucusu Erol Tabanca’nın röportajıyla açılan plastik sanatlar sayfalarında, Botero’dan Turner ödüllü Antoney Gormley’e mekânın her köşesine yayılan 800’den fazla eserle devasa bir sanat galerisini andıran Swissôtel Büyük Efes; Bill Fontana’nın Arter’de sergilenen ve Boğaziçi’ni İstanbul’un sarnıçlarıyla buluşturan çalışması “İo’nun Yeni Sesi”; Akbank Sanat’ın “Dijital Sanatta Şimdi: Alternatif Gerçeklikler + NFT” sergisinin küratörü Zeynep Arınç’ın söyleşisi gibi Türkiye’nin güncel sanat yaşamına dair birçok farklı içerik yer alıyor. Milliyet Sanat Nisan 2022 sayısının müzik sayfaları, Red Hot Chili Peppers’ın 12. albümü “Unlimited Love” ve Placebo’nun 8. stüdyo albümü “Never Let Me Go”nun inceleme yazılarıyla müzikseverlerin heyecanını paylaşıyor. “İllüzyon” albümünü yayımlayan çello sanatçısı Jamal Aliyev’in röportajının, merakla beklenen konserlerin haberlerinin yer aldığı sayfalarda Egemen Limoncuoğlu’nun dünya piyasasından yeni albümleri, Naim Dilmener’in müzik gündemini değerlendirdiği yazılar da okurları bekliyor. Yeni sayının edebiyat sayfaları Bob Dylan’ın kendi yaşam öyküsünü anlattığı “Anılar”a; Betül Dünder’in, PEN Şiir Ödülü’nün bu yılki sahibi Türkan İldeniz’in hayatını anlatan “Bendeniz Türkân İldeniz” kitabına ve Cevat Çapan’ın yeni şiirlerinden oluşan kitabı “o geniş boşlukta”ya kapsamlı bir bakış sunuyor. Sayfalarda, oyuncu Özge Özberk çocuklar için yazdığı üç öykü kitabını; Asuman Susam ile Duygu Kankaytsın ise Gülten Akın şiirini tüm yönleriyle ele aldıkları “İncelikler Tarihi” kitabını anlatıyor. Nisan 2022 sayısı, “Fotoğraf Konuşmaları” podcast serisini hazırlayan Ahmet Sel’in röportajı ve Tülay Palaz’ın illüstrasyonuyla sona eriyor.
- Öykü: Raskolnikov Sendromu
"Ağzı bağlanmış poşetleri genelde açmazdı. İçlerinden dökülenler, bunca yıldır bu işi yapmasına rağmen hâlâ midesini bulandırıyordu. Bu sefer kulağına gelen şıkırtılar merakını arttırdı." Berrin Yelkenbiçer Çöp kamyonlarından önce yola koyulması her zaman işe yarardı. Daha gün doğmadan çekçekinin neredeyse yarısını doldurmuştu. Son iki konteyneri de karıştırıp topladıklarını depoya teslim edecekti. Sonra akşamki tura kadar evde ayaklarını uzatıp dinlenirdi artık. Başını sağa sola çevirip konteynerin içini iyice aydınlattı. Geçenlerde yukarı mahalledeki sitenin çöplerinde bulmuştu bu lambayı. Çocuklarının oyuncaklarının pillerini yenilemekle uğraşmayıp olduğu gibi çöpe atmayı tercih edenlerin oturduğu havuzlu, palmiyeli, güvenlikli sitenin çöpleri çekçekler arasında paylaşılamıyordu. Erken giden kazanıyordu. Karanlıkta yollara düşmesinin o kadarcık ödülü olsundu artık. Çok işine yarıyor, kendini karanlık dehlizlerde elmas arayan madencilere benzetiyordu. Kömür değil ama, illaki elmas! Plastik yoğurt kaplarını, deterjan kutularını, konserve tenekelerini branda torbasının ön gözüne koydu. Kartonlarla gazeteleri özenle katlayıp torbanın arka gözüne yerleştirdi. İşe yarar bir şeyler kalıp kalmadığını anlamak için çöp poşetlerini eldivenli elleriyle yokladı. Ağzı sıkıca bağlanmış bez bir torbanın içinde eline sert nesneler gelince ne olabileceğini anlamak için hafifçe salladı. Ağzı bağlanmış poşetleri genelde açmazdı. İçlerinden dökülenler, bunca yıldır bu işi yapmasına rağmen hâlâ midesini bulandırıyordu. Bu sefer kulağına gelen şıkırtılar merakını arttırdı. Eldivenlerini çıkarıp torbanın ağzındaki düğümü çözdü. Ters çevirip içindekileri yere boşalttı. İçini çekti. Konteynerin etrafında dolaşan kediler kaçıştılar. Çömeldi, alnındaki ışığı yere dökülenlere doğrulttu. Gözleri kamaştı. Burma bilezikler, zincir kolyeler, sarı liralar nasıl da güzel parlıyorlardı. Telaşla etrafına bakındı. Hepsini alelacele topladı. Gözünden kaçan olup olmadığını anlamak için sağa sola bakındı. Torbanın ağzını sımsıkı bağlayıp ceketinin göğüs cebine yerleştirdi. Başındaki lambanın ışığını kapattı. Çekçeki sırtlandığı gibi oradan uzaklaştı. Yan sokaktaki parkta ganimetini tekrar gözden geçirmeyi düşündü ama hemen vazgeçti. En iyisi evin güvenli duvarlarının arasına sığınmaktı. Anası babası uyanmadan dönerse kimseye hesap vermek zorunda kalmazdı. Eve vardığında gün doğuyordu. Elini yüzünü bile yıkamadan yatağının serili olduğu yüklüğe koştu. Kapıyı sımsıkı kapadı. Koynundan bez torbayı çıkardı. Derin bir nefes alıp sabaha karşı çıktığı dağınık yatağının üzerine boşalttı. Duvarın üst kısmındaki küçük pencereden sızan ışık, neşeyle gelip yığına vurdu. Bir kez daha gözleri kamaştı. Dakikalar geçtikçe ışık daha da güçleniyor, yığın daha da parlıyordu. Nihayet cesaret edip saymaya başladığında güneş iyice yükselip pencereden çekilmiş, geriye her şeyi görmeye yetecek kadar tatlı bir aydınlık bırakmıştı. Beşi burma, üçü Trabzon sekiz bilezik, işaret parmağı kalınlığında, biri diğerinden az kısa iki zincir, yine Trabzon işi, bilek kalınlığında bir kemer, kırmızı bir kurdeleyle bağlı iki adet beşi bir yerde, on iki adet çeyrek. Bir daha saydı. Sonra bir daha. Tekrar bez torbaya yerleştirdiğinde hepsi ezberindeydi artık. Yatağın içine girip yorganı burnuna çekti. Torbaya sarılıp uykuya daldı. Anası öğlene doğru uyandırdığında sağından soluna bile dönmemişti. Yorgan hâlâ burnundaydı. -Depoya niye gitmedin? diye sordu anası. Bahçede çekçeki dolu görünce şaşırmışlardı. Hiç böyle yapmazdı Mustafa. -Gideceğim ana. Çok yoruldum da hemen eve geldim. Anası telaşlandı. Elini alnına koyunca yatağın içinde iyice büzüldü. -İyiyim ana, bir şeyim yok. -Hadi, dedi anası. O zaman kalk da iki lokma bir şeyler ye. O iki lokmayı nasıl yediğini bilemedi. Torbayı döşeğin altına saklamıştı ama içine sinmiyordu. En iyisi yanına almaktı. Ceketinin göğüs cebinde taşırdı işte. Depodan döndüğünde anasının yatağını topladığını görünce iyi ki döşeğin altında bırakmadığını düşündü. Tekrar yatağın içine girdi. Bez torbayı karnının üzerine koyup yorganı çekti. İki elini ensesinde birleştirip düşünmeye başladı. Şimdi ne yapacaktı? Anasına babasına söyleyebilirdi söylemesine de çöpte bulduğuna inanırlar mıydı? İnsan evladına inanmaz mı hiç? Hem inanmayıp ne yapacaklar? Bu soruların cevaplarını bulamadı. Bulduklarından emin olamadı. Az beklesindi bakalım. Gün olsun devran dönsündü. Sonraki üç gün çöpe çıkamadı. Gündüz gece ceketini üzerinden hiç çıkarmadı. Göğsündeki şişkinlik göze çarpmasın diye hep kambur gezdi. -Bunda bir haller var, dedi anası. -Sende bir haller var, dedi babası. Dudaklarını büzüp cevap vermedi. Gün olup devran döndükçe bir cevap bulması gittikçe zorlaşıyordu. Uyku tutmaz olmuştu. Hepsini bir kerede ortalığa çıkaramazdı. Teker teker çıkarsa, “burada buldum, şurada gördüm” dese hiç inandırıcı olmayacaktı. Ufak ufak satsa, o kadar parayı nasıl açıklayacaktı? Topluca satmaya niyetlense, rengi solmuş, kol ağızları, yakası kirden kararmış ceketi kuyumcuda şüphe uyandırmaz mıydı? Belki de uyandırmazdı. Kuyumculara nasıl kıyafetle gidilebileceğini bilmiyordu. Duyduğuna göre altının gramı şu kadar lira ediyordu. Üç gündür göğsünde yer etmiş, boynunu büken ağırlığın bir hayli tutacağını hesap etti. Ama ne kadar tutacağını kestiremedi. Çoktu işte. Tek tek satsa eline geçecek parayı bile sağa sola anlatamayacakken o kadar parayı nasıl açıklayacaktı? Kimseciklere bir şeyler demeden aşağı mahalledeki yeni yapılan apartmandan bir daire alıverse? Anasıyla babasına sürpriz yapsa? İçi sıkıldı. Üçüncü günün gecesinde aklına başka bir şey düştü. Peki bu altınları yanlışlıkla çöpe atanlar ne durumdaydı? Belki birilerinin düğün hasılatıydı. Bir yeni gelin o günden beri ağlıyordu. Damat doluya koyuyor almıyor, boşa koyuyor dolmuyordu. Belki dünürler kaybolan altınlar yüzünden didişip duruyorlardı. Yeni kurulan bir yuva çatırdamaya başlamıştı bile. Peki ya başka birilerinin birikimiyse? Belki ev alıp kiradan kurtulmak ya da çocuğunu okutmak, hatta başka bir yuvanın çatırdamaya başlamadan önceki düğününü yapabilmek için dişlerinden tırnaklarından arttırıp kenara üç beş altın ata ata o bez torbayı doldurmuş olabilirler miydi? Eğer bunlardan biri ya da birkaçı doğruysa bunun vebalinin altından kalkabilir miydi? O paranın tek kuruşundan hayır gelir miydi? Gözünü kırpmadığı üçüncü gecenin sabahında, kimsecikler uyanmadan kendini dışarı attı. Aşağı sokakta yeni yapılan apartmanın karşısındaki parkta bir banka oturdu. Kambur yürümekten sırtı ağrımaya başlamıştı. Sabah serinliğinde üşüyen ellerini cebine sokunca göğsündeki torbayı hissetti. Ateşe değmiş gibi çekip dizlerinin üzerine koydu. Etrafı seyretmeye başladı. Koşanlar vardı, köpeklerini gezdirenler vardı. Onların o tasasız hallerine özendi. Üç gün önce o da ne güzel işindeydi gücündeydi, çöpündeydi çekçekindeydi. Kaybettiği huzurunu bir daha hiç bulamayacağından korkuverdi. “Hayrola delikanlı?” yı duyduğunda yerinden sıçradı. Sesin geldiği yöne bakınca hemen yanında oturan yaşlı adamı fark etti. Geldiğini de oturduğunu da görmediğine şaşırdı. -On dakikadır dizlerini ovuşturuyorsun. Diz ovuşturacak yaşta değilsin henüz. Hayırdır, ağrın sızın mı var? Göz ucuyla adama baktı. Seyrelmiş beyaz saçlarını arkaya taramış, pantolonunu göbeğinin üzerine çekmiş, siyah kemik gözlüklerini burnun üzerine düşürmüştü. Ellerindeki gazetenin açık sayfaları sabah rüzgârında hafif hafif hışırdıyordu. -Yok abi, dedi çekinerek. Dizlerimde bir sıkıntı yok. -İyi bari, sen gel de diz ağrısını bana sor. Hele yağmur yağacaksa o gece uykular haram bana. Ah! Uyuyamayan biri daha. Gerçi sebebi çok farklı ama sonuç aynı işte. -Derdin nedir o zaman evladım? Bu sefer göz ucuyla değil de başını döndürerek baktı. Yaşlı adam gazetesini katlayıp göbeğinin üzerine koymuş, gözlüğünü burnunun üzerine yerleştirmiş, ellerini de gazetenin üzerinde kavuşturmuştu. Birden göğsündeki ağırlık havalandı, yukarı doğru çıkmaya başladı. Kusacak gibi oldu. Dört gündür elini, kolunu, aklını, kalbini, göz kapaklarını ele geçiren sözcükler ses oldu, dışarı taştı. Nasıl olduğunu anlamadan bir çırpıda her şeyi anlatıverdi. Anası babası yerine hiç tanımadığı birine dilini çözmek nedense daha kolay geldi. Bitirdiğinde hafiflemişti. Kalbindeki kuş artık içinde değil de dışında kanat çırpıyordu. Yine göz ucuyla baktı. Yaşlı adam hiç de şaşırmış görünmüyordu. Birden altınları kaybedenin o olmasından şüphelendi. Belki de yanına oturması bir tesadüf değildi. Belki günlerdir onu takip ediyordu. Nihayet ağzından laf almayı başarmıştı işte. -Ah be çocuğum. Sen Raskolnikov sendromuna tutulmuşsun. -Buyur abi? Bu yaşında küfür mü ediyordu? Yaşına hürmeten cevap da veremezdi. -Raskolnikov da aynı senin gibi sıkıntılar içinde kavruluyordu. Gerçi onda hem hırsızlık hem de cinayet vardı. Neyse ki sonunda Sibirya’da yüreğini soğutmayı başardı. Galiba küfretmemişti. Öyle düşündüğü için utandı. -Doğrudur abi. -Bak evladım, sen şimdi ne yap biliyor musun? Mahallenin karakoluna git, durumu anlat. Kaybeden kişiler zaten çoktan oraya koşmuşlardır. Sahibini bulur, kalbindeki bu yükten de kurtulursun. Tabii ya! Neden daha önce aklına gelmemişti? Hem belki sahibi çıkmazsa o zaman göğsünü gere torbayı anasının önüne koyardı. Sonra yine içi daraldı. Peki ya çaldığını düşünürlerse? -Öyle şey olur mu hiç delikanlı? Hırsızın kendi ayağıyla polise gittiği nerede görülmüş? O ayağa kurşun sıkmak gibi bir şey bu. Kurşun kısmını anlamadı ama belli ki görmüş geçirmiş bu adamı karşısına Allah çıkarmıştı. -Allah senden razı olsun abi, diyerek ayağa fırladı. Mahallenin karakolu pek uzak sayılmazdı. Kanatlanmış gibi koştu ama sokağın başında aniden durdu. Nefesini düzenlemek için elini göğsüne götürünce torbayı fark etti. Şimdi onlara ne diyecekti? Çöpte bulduğuna inanacaklar mıydı bakalım? Arayan soran çıkmadıysa bile el koyarlar mıydı? Koyarlardı tabii, ya ne yapacaklar? O zaman da yazık olmaz mıydı? Hem altınlara hem de ona. Göğsündeki ağırlık sadece boynunu değil belini de büküverdi. Omuzlarını geriye atmaya çalıştı. İçeri girip durumu anlatacaktı. Ne olursa olsundu. İçeriden boynu da beli de dik çıkmak istiyordu. Torbayı göğüs cebinden çıkardı. Kirli ceketini ilikledi. Girişte silahını göğsüne dayamış nöbet tutan üniformalı polisin şüpheli bakışlarına aldırmamaya çalışarak çekine çekine karakola adım attı. Yüksel tavanlı girişte ne yöne gideceğini bilemedi. Duvarın önünde boylu boyunca dizilmiş bekleme koltuklarına oturup bir süre beklemeyi düşündü ama neyi bekleyecekti ki? Gözüne kestirdiği kapısı açık ilk odaya usulca süzüldü. Pembe karton dosyaların arasında oturan polis başını kaldırıp baktı. Onun bir şey söylemesine fırsat vermeden söze girdi: -Amirim, dedi. Ben tam dört gün önce iki sokak aşağıdaki çöp konteynerlerinden birinde bir torba altın buldum. Onları size teslim etmeye geldim. Amir sanılan polis memuru şöyle bir dikeldi. -Otur hele delikanlı, şu işi baştan anlat bakalım. Mustafa karakoldan biri amir sandığı olmak üzere iki polis memuruyla çıktı. Mesafe kısa olmasına rağmen ekip otosuna bindiler. Onu dinlemişler, neden dört gün beklediğini sormamışlar, üstüne başına bakıp burada olmasını içlerinden sessizce onaylamışlar, kaybedilen altınlarla ilgili henüz bir başvuru almadıkları için de mahalleye gidip üç beş evde soruşturma yapmaya karar vermişlerdi. Sirenlerini değil ama çakarın yanar dönerini çalıştırdılar. Mahallelinin şaşkın bakışları arasında sokağa girdiler. Tam da altınların bulunduğu konteynerin önünde durdular. Mustafa araçtan başı ve göğsü dik indi. Parktaki abinin sözünü ettiği yürek soğutan Sibirya böyle bir şey olsa gerekti. Polisler etrafa bakınıp en yakın birkaç apartmanı gözlerine kestirdiler. Zillerini çaldıkları daire sakinleri karşılarında iki polisle kirli saçlı bir delikanlı gördüklerinde önce ürküyorlar, sonra da rahatlayıp kaybettikleri ya da çöpe attıkları değerli eşyaları olmadığını söylüyorlardı. Dördüncü apartmana girmeden önce bir soluklanıp daha ne kadar devam edeceklerine karar vermeye çalışırlarken, sokaktan geçen bir kadın konuştuklarını duyup merakla yanlarına yaklaştı. -Hayırdır memur bey? Ne kayboldu? Ellerindeki alışveriş torbalarının ağırlığı yüzünden hafifçe öne doğru eğilmişti. Merakını bir an önce giderip yoluna gitmenin peşindeydi. -Kaybolan değil de bulunan şeyler var. Bu vicdanlı delikanlı geçenlerde buralarda değerli ziynet eşyaları bulmuş. İhtiyaç sahibidir diye kaybedeni arıyoruz. -Ha! O benim! Polisler şaşırıp birbirlerine baktılar. Mustafa’nın dikelmiş omuzları çöküverdi. Hayalleri kuş olup bir daha geri dönmemek üzere uçup gittiler. Kadın elindeki torbaları yere bıraktı. Bir eliyle belini tutup doğrulmaya çalıştı. Diğeriyle diplerinden siyahı çıkmış sarı saçlarını bir sağ bir sol kulağının arkasına itti. -Geçenlerden ben attım onları çöpe. -Hanımefendi, altınlarınızı çöpe mi attınız? -İmitasyon onlar. Üçü de anlamadı. -Sahte yani, taklit, teneke, artık ne derseniz deyin. Sesi yükselmişti. Torbalarını almak için eğilince kulaklarının arkasına sıkıştırdığı saçları tekrar yüzüne düştü. -Oğlan tarafının düğünde taktıkları altınların hepsi sahte çıktı. Ben de sinirlenip çöpe attım. Ya ne yapsaydım? Damadı da yollayacağım ama bizim kız vazgeçmiyor bir türlü. Haydi kalın sağlıcakla. İki yana sallana sallana uzaklaştı. Polisler söylene söylene ekip arabasına binip gittiler. Mustafa kaldı. Polislerin tekrar eline tutuşturduğu bez torbayı ne yapacağını bilemedi. Çöpe atıp atmamayı yorganın altında düşünmeye karar verdi. Göğüs cebine koymadan, ayaklarını sürüye sürüye eve doğru yola koyuldu.















