Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5405 sonuç bulundu
- 72. Ulusal Kitap Ödülleri Sahiplerini Buldu!
1950'den beri verilen ve Amerika'nın en prestijli edebiyat ödüllerinden olan Ulusal Kitap Ödülleri’nin [National Book Awards] bu yılki sahipleri belli oldu. National Book Foundation’ın her yıl düzenlemiş olduğu ödüller beş alanda veriliyor: · Kurgu · Kurgu-dışı · Şiir · Çeviri · Gençlik Edebiyatı Kurgu Ödülü: Hell of a Book – Jason Mott Jason Mott’un daha önce üç romanı yayımlandı. İlk romanı The Returned, New York Times'ın çoksatar kitaplar listesinde birinci sıraya yükseldi ve bir televizyon dizisine dönüştü. Wilmington'daki North Carolina Üniversitesi'nden Kurgu alanında BFA ve Şiir alanında MFA derecesine sahiptir. Kurgu dışı: All That She Carried: The Journey of Ashley’s Sack, a Black Family Keepsake – Tiya Miles Tiya Miles, Radcliffe İleri Araştırmalar Enstitüsü'nde tarih profesörü Harvard Üniversitesi Charles Warren Amerikan Tarihi Araştırmaları Merkezi'nin direktörüdür. Şiir: Floaters - Martín Espada Martín Espada şair, editör, denemeci ve çevirmen olarak yirmiden fazla kitap yayımladı; bunların arasında Vivas to Who Have Failed ve Pulitzer Ödülü finalisti The Republic of Poetry de bulunuyor. Çeviri: Winter in Sokcho – Elisa Shua Dusapin (çev. Aneesa Abbas Higgins) Aneesa Abbas Higgins, Vénus Khoury-Ghata, Tahar Ben Jelloun, Ali Zamir ve Nina Bouraoui'nin kitaplarını çevirdi. Vénus Khoury-Ghata'dan Yedi Taş çevirisi, Scott Moncrieff Ödülü’nün kısa listesine girdi. Ali Zamir'den A Girl Called Eel ve François Garde'dan What Became of the White Savage çevirileri ise PEN Translates ödüllerini kazandı. Elisa Shua Dusapin 1992'de Fransa'da doğdu, Paris, Seul ve İsviçre'de büyüdü. İlk romanı Winter in Sokcho, Prix Robert Walser ve Prix Régine Desforges ödüllerine layık görüldü ve altı dile çevrildi. Gençlik Edebiyatı: Last Night at the Telegraph Club – Malinda Lo Malinda Lo, en son Kirkus ve Vulture'ın yılın en iyi gençlik kitabı olarak seçtiği A Line in the Dark da dahil olmak üzere birçok romanın en çok satan ve eleştirmenlerce beğenilen yazarıdır.
- Sangui Şehri’nin gölgelerinde, var olmayan bir kız yaşardı
Natalie C. Anderson Azizeler ve Hırsızlar Şehri isimli romanında, Kongo’nun ormanlarından siber ortamın ulaşılmaz köşelerine kadar bir katilin izini sürüyor ve bunu yaparken de aile ve arkadaşlığın önemine ışık tutuyor. Tina ve annesi yeni bir hayat kurma umuduyla Kongo’dan Kenya’ya mülteci olarak kaçmışlardı. Fakat annesinin zengin bir adam olan Bay Greyhill’in malikânesinde bulduğu iş onu önce bir yasak aşka, ardından da ölüme sürüklemişti. Tina ise tüm bunların arkasındaki kişiyi mahvetmeye yemin etmişti. Bu trajik olayın ardından dört yılı, planlarını gerçekleştirebilmek için Serseriler adlı yerel bir çetenin usta hırsızı olarak geçirdi. Fakat Greyhill malikânesine döndüğünde karşılaştığı eski bir arkadaşı, onu bunca zaman inandığı tüm gerçekleri sorgulamaya itecekti. Annesine gerçekten ne olduğunu bulmak için onun izlerini adım adım takip etmesi ve kendini tehlikenin tam ortasına atması gerekiyordu. Geçmişe karşı verilen bu savaştan sağ çıkabilecek miydi? • Amazon Ayın En İyi Kitabı — Ocak 2017 • Barnes & Noble Yeni Büyük Yazarları Keşif Ödülü • Barnes & Noble 2017’nin En Çok Beklenen Genç Yetişkin Çıkış Kitabı • Teen Vogue En İyi Genç Yetişkin Kitabı — Ocak 2017 • Bustle En İyi Genç Yetişkin Kitabı — Ocak 2017 • Chicago Public Library 2017’nin En İyi Gençlik Kitabı • Seventeen Magazine 2017’nin En İyi Kitabı • Barnes & Noble 2017’nin En İyi Genç Yetişkin Kitabı • NPR 2017’nin En İyi Kitabı • Bank Street 2018’in En İyi Kitabı Natalie C. Anderson, İsviçre'nin Cenevre kentinde yaşayan Amerikalı bir yazar ve uluslararası kalkınma uzmanıdır. Son on yılını sivil toplum kuruluşları (STK'lar) ve Birleşmiş Milletler ile özellikle Afrika'da mülteci yardımı ve gelişimi konusunda çalışarak geçirdi. AZİZELER VE HIRSIZLAR ŞEHRİ Natalie C. Anderson Yabancı Yayınları, 2021 Çeviri: Can Uzmen Editör: Ece Çavuşlu 368 s.
- KulturaLitera’da yeni bir dönem başlıyor!
Edebiyat, yaratıcı yazarlık ve içerik üretim platformu KulturALiterA’da Aralık 2021-Haziran 2022 dönemi programları başlıyor. Her ay edebiyat odaklı pek çok atölye ve seminer çalışmasının hayat bulacağı platforma artık abone olmak da mümkün. Düzenli olarak gerçekleşecek birden fazla etkinliğe katılmak isteyenler KulturALiterA abonesi olabilecek, bütün etkinliklere indirimli olarak katılıp abonelik kapsamında birbirinden farklı seçeneklerle danışmanlık ve editörlük hizmetleri alabilecekler. Mahir Ünsal Eriş’le Dil ve Öykü çalışmaları, Oylum Yılmaz’la Yaratıcı Yazma ve Okuma, Doğuş Sarpkaya ile Roman Kuramı, Seda Ateş ile Editörlük Çalışmaları, Töre Sivrioğlu ile Tarih ve Mitoloji Okumaları KulturALiterA’nın Aralık-Haziran dönemi çalışmaları arasında. Seda Akipek ile Çocuk Edebiyatı, Sepin Sinanlıoğlu İle Mindfulness, Elçin Poyrazlar ile Suç Edebiyatı da, platformun diğer atölye çalışmalarından. KulturALiterA’da ayrıca Şule Tüzül’ün yürütücülüğünü üstlendiği Kitap Kulübü’ne de katılmak mümkün. Aylık olarak birden fazla etkinliğe katılmak isteyenler için KulturALiterA’da artık bir abonelik sistemi mevcut. Abone olan katılımcılar atölye ve seminer çalışmalarına katılmanın yanı sıra ücretsiz danışmanlık hizmetinden de faydalanabilecekler. Platformun yazar söyleşileri de yine sadece abonelere özel olarak gerçekleştirilecek. Etkinlikler, abonelik tanımları ve diğer tüm içerikler hakkında bilgi almak için KulturALiterA’nın web sitesini ziyaret edebilirsiniz. www.KulturALiterA.com
- Uçuran öyküler
Üzeyir Karahasanoğlu, Mehmet Fırat Pürselim'in ütopyalar ve distopyaların bir arada olduğu öykü kitabı Sakarmeke üzerine yazdı. "Her öykünün tadı farklı, kıvamı yoğundu. Yazar aradan çekilmişti ve her öyküde başka bir dünyayla karşılaşıyordum." Üzeyir Karahasanoğlu Sakarmeke’nin ilk öyküsü 'Her Vakit'’i iştahla okuduğumda aklımda canlananlara diyecek yoktu doğrusu. Öyküdeki nene, şu çorak hayatımızın duygu boşluklarını o kadar iyi doldurmuştu ki tüm gözeneklerimle soluk alabiliyordum. Sokağa çıkma yasağı filan kimin umurundaydı? Ayaklarımı duvara kaldırıp epeyce düşündüm, ölümü bekleyen neneyle müezzinini. Tamamdım. Küçücük bir öykü yetmişti bana. Tek korkum, bazı öykü kitapları gibi ilk öyküden sonra vites düşürmesiydi. Duramadım elbette. İlk öykünün gücü, neden diğerlerinin işareti, ışığı olmasındı ki? On öykü daha okudum, küçük aralar vererek. Balıkçı teknelerini, limana girmeyi bekleyen gemileri, kayalıktaki oltacıları seyrettim, çay kahve içtim, odalara kapandım. Her öykünün tadı farklı, kıvamı yoğundu. Yazar aradan çekilmişti ve her öyküde başka bir dünyayla karşılaşıyordum. Kimi toplumsal kimi bireysel nice sorunsalın üzerine gidiliyor, beylik laflarla geçiştirilmiyor, hiçbirine uzaktan bakılmıyor, aksine tüm dertler, derdi bizzat içinde duyan, bu dertle yoğrulan kişilerce yaşanıyordu. Bu da haliyle içten, haliyle doğal, haliyle sıcak kılıyordu anlatımı. Son zamanlarda bu kadar keyifle okuduğum ikinci bir öykü kitabı hatırlamıyordum. Yaşattığı keyfi, okurun duygu ve düşünce ikliminde de devam ettirebilen metinleri önemserim. Sakarmeke de günlerdir elimde. Kâh öykünün birini yeniden okuyor kâh notlarıma dönüyor ve yazarı çeşitli kişilerin birleşimi olan rollerde hayal etmekten kendimi alamıyorum. Çocukluğunu çocukluğumla beraber düşünüyorum. 'İlgi' öyküsü çakıyor çatıyı, 'Serçe' öyküsü örüyor duvarları. 'İlgi’de tek ilgisi futbol olan, ancak onunla hayata tutunan mahallemizin İbo abisi canlanıyor gözümde. Ne çok sıkılırdı İbo abi okulda! 'Serçe' öyküsünde adı geçen Müslüm’ü dinler, biz -ondan küçük olduğumuzdan mı- anlamazdık arabeskten. Hakan Peker’i, Tarkan’ı, Çelik’i ve onun tanımadığı nice popüler ismi de biz bilirdik. Ne hikmetse çok güzel bağlama çalardı. Tuncelililer bağlamayla büyürmüş, öyle derdi. Bizim şarkılar bağlamaya yakışmadığından bir Müslüm, bir de bilmediğimiz şeyler çalardı. Marşmış bunlar. İbo abinin gözüne girmeye o kadar hevesliydik ki çekme kasetler aramızda gidip geldikçe eşlik eder olduk Grup Yorum, Grup Munzur marşlarına. Bir ağaç altına oturur, o çaldıkça çevredekilerle beraber söylerdik. Alkışlar, ıslıklar gelirdi apartmanlardan. Öyle ki istek parçalar isterlerdi balkonlardan. İnanamazdım, bin bir zahmetle arayıp bularak ezberlediğimiz bu marşları bunca insanın bildiğine. Her ne kadar Muş’ta yaşamıyorsak da yaşadığımız yarı şantiye görünümlü kooperatiflerin hiçbir yerden üstünlüğü yoktu. Hiç değilse lalesi vardı Muş’un, bizimse “ileride yeşil alan olacak” denilen, böyle denildikçe savsaklanan boş arsaların balçık çamuru içinde yaptığımız mahalle maçları. Başka eğlence bilmezdik. Böyleyken 'İlgi’deki isimsiz çocuk -bizim İbo abi- önünde bir boşluk bulmasın, kimse yakalayamazdı. Onun kadar hızlı top süren, bileklerine hâkim adam ancak Ankaragücü’nde, Gençlerbirliği’nde bulunabilirdi. Hangi mevkiye koysan oynardı. Ne var ki yetemezdik ona. Her şey gibi bizden de sıkılırdı. Ailesinden de. Haliyle evden kaçmış bir gün. 'İlgi’deki, 'Serçe’deki gibi. Uzunca bir süre göremedik. Yalan yanlış söylentiler dolaştı. Hapse girmiş diyenler çoktu. Aylar sonra karşılaştığımız İbo abi, İbo abi değildi artık, İbrahim abiydi. Bambaşka bir kişiye dönüşmüştü. İlgiyle dinlememize karşın anlamadığımız şeylerden bahsediyordu. Akıllandığı kesindi. Bu nedenle lisenin son senesini takıntısız geçmesine şaşırmadık, hatta İstanbul’un bilmem ne üniversitesinin bilmem ne bölümünü kazandığına da. Her fırsatta çıkıp geliyor, beraberce şarkılar, marşlar söylüyorduk. Çok akıllandığından felsefe, edebiyat okumamızı salık veriyor, “Belirlenmiş hakikat dizgelerinin dışına çıkın.” diyordu. Karanlık menzilin dışında bir temiz kalma alanı Sakarmeke. Toplumsal sorunlarımızın sinir uçlarına dokunduğunda bile rahatsız etmemesi bundan. Geçmişiyle hesaplaşamamış, geleceğe dair hayalleri kısıtlı, umutları kısır, bilinci sığ insanların ülkesinde bağırmadan, ısırmadan, inandığı yolla yapıyor bunu yazar. Bombalar patladığında, Serçe karakolda hırpalandığında, mültecilerin feleği şaştığında da. Eleştirinin yüksek gerilimini gözeterek, derdi dertlenirken dahi kendini dışta tutarak, sanatın zarif yürüyüşüne uygun adımlar atarak… 'Ledli Zaman Hikâyesi' ve 'Erektus Kalesi' öykülerini okurken İbrahim abiyi ne çok özlediğimi anladım. Ağzımız açık dinler, unutmayalım diye söylediklerini içimizden tekrarlardık. Yine ilk ondan duymuştum ütopyayla distopyayı. Nereden nereye? Öykü aralarında bu iki kurgu üzerine düşündüm. Bugün ütopyalarımızdan vazgeçmemiş olsak da distopyalar çağında yaşadığımızın bilincindeyiz. Dahası ütopyalarımızın sesi coşkusuz artık, zayıflayan inanç hükmünde, nostalji tonunda. Çocukluğumuzun dünyasında hayal edemeyeceğimiz fütürist niteliklerin, hatta distopyaların bile giderek sıradanlaştığı, bu nedenle hiçbir şeye şaşmadığımız, evlerimize kapanıp günlerce dışarı çıkmamayı onayladığımız bir çağda yaşıyoruz! Yakınlarımız, dostlarımız, komşularımız virüsten ölürken duygusal tepkiler vermeyi unuttuğumuz, tepkisizlikle duygusuzluğumuzun baş başa gittiği bir zamanda yaşıyoruz. İnsanlık sorunlarının çözülemeyeceği aynı kısır döngülerin yarattığı zehir iklimini soluyoruz. 'Ledli Zaman Hikâyesi'nde sokaklar aydınlandıkça insanların hayatları kararıyordu ve gecelerin gündüze döndüğü beyaz zamanların silik bankacısıydı İbrahim abi. Bu gidişe kendi çapında çaresiz çareler arasa da ledli lambalar her yanda mantar gibi bitiyordu. Neyse ki sorunu yaratanlar -devletimiz var olsun- nihayet çözümü de bulmuştu: at gözlüğü. Suratın ortasını kaplayan gözlük öyle işlevseldi ki önündeki küçücük alanı göstermesi şöyle dursun, uyumak istendiğinde gözlerin üzerine sabitlenerek etrafı karanlık yapmakta, takana deliksiz bir uyku vaat etmekteydi. Devletimiz uykusuzluk problemine karşı geliştirdiği yüzde yüz yerli ve milli üretim gözlükleri takmak zorunlu değil ama mecburi! Bir distopya öyküsü, öykünün ana unsurları dışında, dil oyunlarıyla da beslenirse unutulmaz bir estetik güce ulaşıyor. Bir distopyada çıkışın giderek imkânsızlaştırılması, boğuculuğun katman katman artması gerek. Dolayısıyla her yeri kaplayan ledli lambalar gündüzleri de yanmaya başlıyor ve zaman kavramının ortadan kaldırılmasına dönük bu adımlarla insan yaşamı son sürat anlamsızlaşıyor. Alt üst eden bir bilinmezdir zamansızlık. Karıştırdığı zaman kavramı da İbrahim abiyi işinden eder. Tabii işsiz bir adam geçimini bir süre sürdürebilse de bir yerden sonra hayatının raydan çıkmasına engel olamaz. Eve gelen tüm hizmetler kesilir. Her şey icralık olur. Ölmüyorsa belediyenin onun gibilere gönderdiği erzak kolileri sayesindedir fakat onlar da giderek küçülür. Dayanmaya çalışır. Çaresizliğin derin çıkmazlarında o kadar bocalar ki uyuşturucuya bulaşır, sanrılar görür. Derken son belediye kolisinden sadece at gözlüğü ve ledli ampul çıkınca yıkılır. Açlık dayanılmazdır. Son gücüyle kitaplığına ulaşır. Ansiklopediden Güneş maddesini bulur ve rahatlayarak… O zavallı hali çok dokunsa da hâlâ Güneş’e, ütopyaya, ütopyanın güneşine, onun sonsuz ısı ve ışık kaynağına inanmaktadır İbrahim abi. Umutlar hiç ölmeyecektir. “Kadın avcısıyım ben. Daha doğrusu bir zamanlar öyleydim.” diye başlayan 'Erektus Kalesi', yazarın her kitabında üzerinde durduğu kadına şiddeti her boyutuyla işleyen etkileyici, gayet sert bir distopya öyküsü. Erkek kahramanın vakanüvise anlattıkları, savaşçılarına söylevleri biçiminde ilerleyen öykü, kadınlara dair söylev ve sözleriyle son bulur. Neydik, ne olduk diye ah vah eden erkek kahraman -İbrahim abiyi karıştırmayalım lütfen- kadınlara karşı yapılmış bir erkek devriminden söz eder. O kadınlar ki sırtlarından sopayı eksik etmedikleri hizmetçileri, malları, atalarının ve babalarının katilleri, asi tabiatlı, söz dinlemez, şeytanın işbirlikçisi, sokaklarda şarkı söyleyip göbek atan ahlak düşkünleri, eksik yaradılışlı, erkeğin kaburga kemiğinin mamulü, utanmadan başları açık gezenler, dünyanın en işvebaz, hilebaz, kumarbaz, madrabaz, uslanmaz yaratığı, Adem Baba’mızı kandırıp cennetten kovduran arsızlar, sıçanlar gibi kemirgen, köstebekler kadar kaypak, yeraltında yatıp kalkan lağımcılar kadar yedikleri tasa işeyenler ve haindirler. Distopya, kentteki tüm kadınların aynı anda yerin dibine girmeleriyle derinleşir. Ondan sonra çeşitli eylemlerle erkeklerden hesap sorduklarını, erkek egemenliğindeki yerleri tek tek ele geçirdiklerini görürüz. Olağanüstü örgütlenmişlerdir. Bir türlü durduramadıkları bu güç karşısında Erektus Kalesi’ne sıkışır erkekler. Burası elimizde kalan son mevzi. Burayı kaybedersek, inanın hem cenneti hem de cehennemi kaybederiz. Bunca vahşetten sonra kanlı ellerimiz cehennemde yanıp da arınmadan, Yaradan’ın bizi cennetine almayacağı çok açık ama hiçbir zebani de eksik etekler karşısında acze düşmüşlerle soylu ateşi kirletmeyecektir. Öyle ki eşekarısından, fareden, hamam böceğinden, envaiçeşit hayvanattan korkan kadınlara yenilenler onlardan bile aşağılıktır. Nasıl ki haşaratın bir cenneti cehennemi yoktur, kadınlara yenilenlerin de olamaz! Günler geçtikçe karşı koyamayacakları iyice belli olur. Her ne kadar anlatıcıdan hamasi söylevler işitsek de kazanma şanslarının olmadığı açıktır. Hepsi çaresiz erkek gevezeliğidir. Yine de teslim olmazlar. Tam da burada aklımızı okur erkek komutan: Biz nasıl üremek için onlara muhtaçsak onlar da çoğalmak için bize muhtaçlar. Tüm erkekler yok olduğunda, zaferleri de Pirus zaferi olacak! Kazandıkları an kaybedecekler! Romalıları yenen Pirus’u anımsatması boşuna değil komutanın. Onları yenen kadınlar “tohuma duramayacak” olmakla zaten yenileceklerdir! Bu gerçek içini soğutur. Tüm adamları katledilip de geriye bir o kaldığında bile bu düşüncenin ferahlığına sahiptir. Ne var ki yaşadığı sürprizle kadınların zaferinin asla Pirus’unki gibi olmadığını anlayarak ölür. Dolayısıyla bir distopya öyküsü olarak başlayan Erektus Kalesi de ütopyaya dönüşür. Hoyrat erkek dünyasının insan olmakla, dayanışmayla aşılabileceğini gösteren ümitvâr bir öyküdür. Diliyle, tekniğiyle, zaman geçişleriyle, şaşırtmacalarıyla, çağrışımlara açık biçimde “Hepimiz kadınız” dedirten özüyle kanıksar olduğumuz distopyaların karanlık dehlizlerinden ütopyaların rengârenk doğasına açılan nadir örneklerdendir. Sadece Campanella’nın Güneş Ülkesi değil, Katherine Burdekin’in Swastika Geceleri, Ray Bradbury’nin Fahrenheit 451’i, “Kafesin biri bir kuş aramaya çıktı” ile Kafka’yı, Feridüddin Attar’ın Mantıku’t-Tayr’ı bazen dipdiri bir metinlerarasılılıkla bazen çeşitli telmihlerle hissettiriliyor. Yazar bu çok sesliliği sağlarken güncel olanla mazidekini bir arada vermenin cesaretini ve becerisini de gösteriyor. Eser yazar adlarının dışında, özellikle bugüne ait ünlüleri, markaları, ticari ürün bilgilerini, emojileri dahi kullanıyor. Kimileri yadırgayacak olsa bile bu sayede eskiyle yeni, hatta popüler aynı potada eriyor. Satırlarında kuşların oynaştığı, kapağına bakınca cıvıldaştıkları bir kitap Sakarmeke. Yazarın “Kuşlar belki de senelerdir içimde tuttuğum dertlerim, sıkıntılarımdı ve bu kitapla birlikte onları serbest bıraktım,”[i] demesi, kitabın kuşlarla olan bağını ne güzel yansıtıyor. Bu dertler yazıya dökülmese 'Turna’daki muhasebeci kız gibi kanatlarımız çıkmayacak, 'Martı Avcısı’ndaki Azad’ın göç mevsimi acısına tanık olmayacak, aklımızı yerden kesemeyecektik. [i] “Bir ‘Sakarmeke’ dertleri alıp götürdü” https://www.karar.com/bir-sakarmeke-dertleri-alip-goturdu-1599728 SAKARMEKE Mehmet Fırat Pürselim İthaki Yayınları, 2020 168 s.
- Yüzleşmeye hazır mısın?
Özge Doğar Minnina Işıkları Kapama adlı romanında, aile içi şiddetin en ağırı ensest ile kültürel özgürlük konularını hayat çizgisinde birleştiriyor. "Kimsin! Sen… Sen, evet… Bu kitabı elinde tutan… Hayatının rutin işlerle örülü olduğunu düşünen. Kötülükten korkup hayatın kıyısında köşesinde yaşayan. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın derken yılanlarla aynı yatakta yatan. Sen, bakıp da görmeyen, duyup da düşünmeyen, hayatı yiyip içtiklerinin toplamı sanan. Ruhun inceliğini zayıflık, iyileri aciz gören. Kendi özünü sistem içinde eritip kaybeden. Yüzleşmeye hazır mısın?" Minnina, dili ile acılarımızdaki sertliği yumuşatıyor, özgürlük arayışına bir çığlık atıyor. Eril hegomanya’nın en vahşi yüzünü romanın merkezine koyarken bizlere kim olduğumuzu her satırında soruyor. Romanda iki konu birlikte yürüyor. Bir taraftan aile içi şiddetin en ağırı ensest diğer taraftan kültürel özgürlük. Yazar, farklı gibi görünen iki konuyu hayat çizgisinde birleştiriyor. Hem kadınlık hem annelik bu romanın birleştiği nokta. Romanın kahramanı kadınlığın da anneliğin de güzelliğini buluyor. Bu roman annelik kavramında özlüğü ve üveyliği kaldırıyor. Emeği görünür kılıyor. Özge Doğar, Adana’da dünyaya geldi. İlkokul, ortaokul ve lise eğitimini Mersin’de, üniversite eğitimini İstanbul’da tamamladı. Öğretmenlik mesleği, Özge Doğar’ın gelecek kuşaklara duyduğu sorumluluğu ve yazı yazma hevesini artırdı. “Emekçi Kadın ve Çocuk Sorunları” üzerine eğitimler verdi. “Minik Parmaklarda Bol Yüzükler” adındaki eğitim seminerlerinde çocuk ve gelin kavramlarını irdeledi. 2013 yılında çıkarmış olduğu Meraklı Pandora kitabı, köşe yazılarının derlemesidir. Aynı yılın aralık ayında yayımlanan Aşkzede adlı ilk romanı; kız çocuklarının küçük yaşta evlendirilmesinin, okutulmamasının doğuracağı sonuçları, töre adı altında sıkışmış hayatları konu almaktadır. Yazarın; 2014 yılında yazmış olduğu Kâğıttan Mutluluklar adlı eseri, yaşadığımız toplumun bir bütün olduğunu iki farklı kadın ve iki farklı aileyi işleyerek anlatan, toplumsal ayrışmaların bizleri ilerletmediğini gösteren ikinci romanı ve üçüncü kitabıdır. 2015 yılında yazdığı Evlilik Anonim Şirketi, evliliklerde süregelen sorunları anlatmaktadır. 2015 yaz döneminde Uçankuş TV kültür-sanat programında haftalık çocuk kitabı tanıtmış olan yazarın, 2016 yılında yazdığı Sevimli Köpek Maya & Tohumlu Kitap adlı kitabı Türkiye’de ilk kez kitapla birlikte çiçek tohumu hediye eden 7 yaş üzeri çocuk kitabı olma özelliği taşımaktadır. Son kitabı Aynadaki Sır (2017, Mart), sosyopsişik bir roman olup medyanın insanlar üzerindeki etkisini ve kitleleri nasıl yönlendirdiğini anlatmaktadır. Özge Doğar’ın çeşitli dergi ve gazetelerde öykü ve kitap incelemeleri mevcuttur. 2020 yılında düzenlenen “Korana Günlerinde Umut” öykü yarışmasında ikincilik derecesi almış olan yazarın, anne ve babalara yönelik yurtiçi ve yurtdışında sürdürmekte olduğu “Eyvah Çocuğum Kitap Okumuyor” seminerleri, 7-11 yaş grubu çocuklarıyla yaptığı “Her Çocuk Kitap Okumayı Sever” atölye çalışmaları devam etmektedir. MİNNİNA IŞIKLARI KAPAMA Özge Doğar Ayrıntı Yayınları, 2021 160 s.
- Masum dediğin, yalnızca avukatı iyi olan bir suçludur
Korsika'ya özgü kokular ve tatlarla bezeli, 35 farklı dile çevrilen ve dizi uyarlamaları yapılan Korsika Uçurumu adlı roman, 2016 ve seksenler arasında mekik dokuyarak hafif nostaljik bir okuma deneyimi sunuyor. Aileyle beraber çıkılan tatilleri, güneş yanıklarını ve plajda doğan yaz aşklarını hatırımıza getiriyor. Michel Bussi, sizi Akdeniz'in ışıltılı dalgalarında ve altın plajlarında bir tatile davet ediyor. Ancak arabasıyla Akdeniz koylarında tatil yapmaya giden herkesin bileceği gibi virajlar keskin ve uçurum bir metre ötenizde. Korsika Uçurumu'nun virajlarını ustalıkla alabilmek için tüm kıvraklığınızı kullanmanız gerekecek. Clotilde İdrissi, annesi, babası ve abisinin öldüğü kazada arabanın içindeydi. Ailesinin Korsika'nın sipsivri kayalarında parçalara ayrılışını saniye saniye izlemişti. On beş yaşındaydı. Tatil yapmaya gelmişlerdi. Korsika'nın en itibarlı adamı olan dedesi ve büyükannesinin cennet gibi çiftliğinden dönüyorlardı. Clotilde, yirmi yedi yıl sonra Korsika'ya kocası ve on beş yaşındaki kızıyla döndüğünde ailesinin ölümüyle gecikmiş bir hesaplaşmaya hazırdı. Korsika'nın yakıcı güneşi, ailesini kaybettiği kazanın üzerindeki sis perdesini kaldıramamıştı. Plajda kokteyllerini yudumlayarak güneşlenen, alışveriş caddelerini tıka basa dolduran tatilcilerin arasında, karşısında annesinin hayaletini bulmayı ise hiç beklemiyordu. Yirmi yedi yıl sonra annesinden gelen mektubu... Michel Bussi, gerilim romanları yazmakla tanınan bir Fransız yazar ve Rouen Üniversitesi'nde bir siyaset analisti ve Coğrafya Profesörüdür. KORSİKA UÇURUMU Michel Bussi Epsilon Yayınevi, 2021 Çeviri: Gözde Koca Editör: Burcu Agalar 544 s.
- Savaşın dehşetini yaşamış ve hayatta kalmayı başarmış yaralı ruhlar
Kurtlarla Koşan Kadınlar adlı kitabıyla tüm dünyada büyük bir okur kitlesine ulaşan Clarissa Pinkola Estés, Kalpten Gelen Armağan adlı kitabında, iç içe geçmiş hikâyelerle “Nedir Yeterli Olan?” sorusuna bir cevap arıyor. Hikâyelerini hem birbirleriyle paylaşan hem de nesilden nesile aktaran bu aileden iki kişiyle tanıştırıyor bizleri yazar: Irena Teyze ve Zovár Amca. Her ikisi de savaşın dehşetini en ağır biçimde yaşamış ve bir biçimde hayatta kalmayı başarmış yaralı ruhlar… Kalpten Gelen Armağan’da, Irena Teyze’nin anlattığı bir hikâyeden yola çıkarak, bir gece vakti, savaşın ortasında, ıssız bir ormanda yolu kesişen ve birbirleri sayesinde kendilerinde yola devam edebilme gücü bulan iki ihtiyarla, sahip oldukları en değerli şeyin içlerindeki aşk olduğunu keşfeden genç bir çiftin hikâyesine tanıklık ediyoruz. Yazar, bu iç içe geçmiş hikâyelerle “Nedir Yeterli Olan?” sorusuna bir cevap arıyor. Yeni Tohumlar, Yeni Hayat’ta yazar, Zovár Amca’nın anlattığı hikâyeler ve ona dair anılarla “Asla Ölmeyecek Olan”ı keşfediyor. Nasıl ki bomboş bırakılmış bir toprak yeni tohumları ve yeni bir hayatı kendisine çekerse yaşamımız da öyledir, daima kendini yeniler diyor: “…Hem de kaç kez delik deşik edildiğinin, çırılçıplak bırakıldığının, yerlere çalındığının, incitildiğinin, alaya alındığının, yok sayıldığının, küçümsendiğinin, horlandığının, işkenceye uğradığının ve çaresizliğe terk edildiğinin bir önemi olmaksızın…” Dr. Clarissa Pinkola Estés, uluslararası platformda tanınan ve ödül kazanmış bir şair, İsviçre, Zürih’teki International Association of Analytical Psychology (Uluslararası Analitik Psikoloji Kurumu) tarafından Jungcu Psikanalist Diplomatı seçilen bir psikanalist ve bir cantadora’dır (Latin geleneğinde eski öyküleri toplayıp saklayan kişi). Ayrıca bir dönem, Amerika Birleşik Devletleri’nde, C.G. Jung Center for Education and Research (C.G. Jung Eğitim ve Araştırma Merkezi) adlı kurumun başkanlığını yapmıştır. Doktorasını kültürlerarası araştırmalar ve klinik psikoloji üzerine yapmıştır. Estés, yirmi beş yıldır öğretmenlik yapmasının yanında, özel olarak kendi hastalarının tedavisiyle de ilgilenmiştir. Estés, Kurtlarla Koşan Kadınlar’ı yazmaya 1971 yılında başlamış ve yirmi yılı aşan bir süre içinde bitirmiştir. Çalışması on sekiz dile çevrilmiş ve kadınların içsel yaşamları konusunda önemli bir çalışma ve bir klasik olarak değerlendirilmiştir. Dr. Estés’in, yayımlanan diğer çalışmaları arasında, The Gift Story, A Wise Tale About What Is Enough (Armağan Öyküsü, Neyin Yeterli Olduğu Konusunda Bilgece Bir Öykü) da bulunmaktadır. Ayrıca, kendi sesiyle okuduğu ve çoksatan dokuz kaseti, Theatre of the Imagination (Düşgücünün Tiyatrosu) adını taşıyan ve NPR, California ve Amerika’daki bölgesel radyo istasyonlarının birçoğunda yayınlanan on üç bölümlük bir dizi programı bulunmaktadır. Uzunca bir süredir bir aktivist olarak da etkinlik gösteren Dr. Estés, yeni kurulan ve amacı, insan ruhunu güçlendiren öyküleri radyo aracılığıyla dünyanın sorun yaşayan bölgelerine iletmek olan C.P. Estés Guadulupe Foundation’ın da başkanlığını yapmaktadır. Yaşamını insanlara adamışlığı ve yazdıklarıyla, Estés, Washington’daki The National Latina Foundation MANA’dan Las Primeras ödülünü; 1994 yılında The Union Institute’tan, toplumsal adalet için Başkanlık Madalyası almıştır. 1990-91 tarihleri arasında, Rocky Mountain Women’s Institute’tan bir burs kazanmıştır. Dr. Estés, Colorado Eyaleti’nde Arts and Humanities Council’in Sanatçı üyeleri arasında da yer almıştır. Ayrıca, yıllık Joseph Campbell Festivali’nde “Keeper of the Lore” Ödülü’nü alan ilk kişidir. Kurtlarla Koşan Kadınlar, ABA’nın ABBY Onur Ödülü’nü, Colorado Yazarlar Birliği’nin Top Hand Ödülü’nü ve National Association for the Advancement of Psychoanalysis’in (Ulusal Psikoanaliz Gelişim Kurumu) Gradiva Ödülü’nü kazanmıştır. Dr. Estés evli ve üç yetişkin çocuğu var. La Sociedad de Guadalupe’nin yaşam boyu üyesidir. KALPTEN GELEN ARMAĞAN VE YENİ TOHUMLAR, YENİ HAYAT Clarissa Pinkola Estés Düşbaz Kitap, 2021 Çeviri: Seda Ağar 96 s.
- Yazar ve şair Sezai Karakoç hayatını kaybetti
Şair ve yazar Sezai Karakoç, 88 yaşında İstanbul Fatih'teki evinde hayata veda etti. Sezai Karakoç, 1933’de Diyarbakır/Ergani’de doğdu. İlkokulu Ergani’de, ortaokulu Diyarbakır ve Maraş’ta, liseyi Gaziantep’te okudu. Lise sonda Necip Fazıl Kısakürek’le tanıştı. Burslu öğrenci olarak girdiği Siyasal Bilgiler Fakültesi’ni 1955’de bitirdi. 1959-1965 yılları arasında Maliye Müfettiş Yardımcılığı ve Gelirler Kontrolörlüğü görevlerinde bulundu. 1967 yılında İslamın Dirilişi ve Yazılar adlı kitaplarından dolayı yargılandı. Büyük Doğu, Hisar, Akpınar, Dernek, Düşünen Adam, A dergilerinde deneme ve şiirler, Yeni İstanbul, Sabah ve Milli Gazete’de fıkra yazıları yayımlayan Sezai Karakoç, mart-nisan 1960’ta iki, mart 1966 - mart 1967’de oniki, ekim 1969 - ocak 1971’de onaltı sayı olmak üzere Diriliş dergisini yayımladı. 1974’ten itibaren düzenli olarak 18 sayı yayınlanan, 1976’dan itibaren gazete biçiminde çıkan Diriliş dergisi yerli düşünce ve edebiyatın en önemli dergilerinden biri oldu. Gazete biçiminde çıkarken 1977’de yayımı aksamaya başlayan Diriliş, 1978’de kapandı.
- Cadıların değil, tüm dünyaların kaderi
Vhartlox Cadı Akademisi Serisi, Hekate'nin Kızları'ndan sonra Deniz Kızı Ağladığında ile hız kesmeden devam ediyor. Erin serbest bıraktığı gücün büyüklüğünden bihaberdir. Aslına bakılırsa tüm cadılar neyle karşı karşıya olduklarını gerçekte bilmiyordur. Oysa baksalar tanrısal varlıkların tir tir titreyişine, kıyametin kopacağını anlayabilirler. İki Titaniçe, aralarındaki savaşı taraflarına başka Tanrıları çekerek büyütecektir. Bu artık sadece cadıların değil, tüm dünyaların kaderini belirleyecek büyüklükte bir mücadeledir. Deniz Kızı Ağladığında gök karşılık verir O’na. Yırtılır cennet, cam kırıkları gibi yağar insanlığın üstüne. Tanrılar haykırır öfkesini. Ve dillendirir Titaniçe şarkısını, boğazındaki tüm şelalelerle. Vhartlox Cadı Akademisi Serisi, Hekate'nin Kızları'ndan sonra Deniz Kızı Ağladığında ile hız kesmeden devam ediyor. Akin Koch, 1998’de Antalya’da doğdu. Ortaokul ve liseyi TED Antalya Kolejinde Meşale Bursu alarak okudu. Çeşitli dereceler ve ödüllerle hem akademik hem de sanatsal anlamda başarılı bir öğrencilik geçirdi. Şimdi Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesinde Mimarlık öğrencisi olarak öğrenimine devam etmektedir. DENİZ KIZI AĞLADIĞINDA Ekin Koch Ephesus Yayınları, 2021
- Büyük ustalar üzerine kısa duygular
Orhan Pamuk Türkçede niye anlaşılamamıştı? Francis Ponge neden Türkçeye hiç çevrilmedi? Parma Manastırı'nı niye çok severiz? Borges okumak bize ne öğretir? Nihat Kopuz Litera Edebiyat için yazdı. Orhan Pamuk'tan Thomas Mann'a, Tanpınar'dan Dante'ye önemli edebiyatçılar üzerine kısa denemeler. Nihat Kopuz ORHAN PAMUK 2006’da Orhan Pamuk’a Nobel verildiğinde Türkiye’de onu okuyan okumayan, anlayan anlamayan birçok kişi, kurum veya otorite bahaneler uydurmaya, ödülü siyasi bir nedene bağlamaya çalıştı. Oysa Batı eleştirmenleri, Pamuk’un Nobel alacağını, ödülü aldığı tarihten on küsur yıl önce konuşuyorlardı. Kitabını okuyan bütün Batılı eleştirmenler bir Türk’ün böyle kitaplar yazabilmesine şaşırıyor, Pamuk kitaplarını hayranlıkla ve ellerinden düşürmeden tekrar tekrar inceliyorlardı. Oberlin Colloge’de yaratıcı yazarlık dersleri veren Güneli Gün, Nobel’den 14 yıl önce şöyle yazıyordu: “Yurttaşları hala titiz kurgulu modern romanın izleri ile oyalanırken, Pamuk postmodernizme çoktan terfi etmiş durumda. Yeni Uluslararası Ses diye adlandırabileceğimiz şeyin bir parçası Pamuk. … Kara Kitap büyüleyici bir roman. İlk kez elime aldığımda, kitabı hem kıskançlık hem hakkını teslim etmeyle dolu ürpertili bir heyecanla okudum. Sokakta arkadaşlarımı durdurup onlara romandan baştan sona bölümler anlattım. Başka hiçbir kitap, kafamdaki kaygılarla böylesine örtüşüp, kişisel olarak araştırdığım temaları kavrayıp, varış çizgisini benden önce göğüsleyip, böylesine eksiksiz olarak seslenmemişti bana. Dünya edebiyat sahnesini izleyen birisi olarak sonunda bir Türk yazarın bu işi başardığını seziyorum. Nobel’e söz gelimi yıllarca Yaşar Kemal ile Nazım Hikmet aday gösterilmiş, fakat adaylıkları kabul edilmemişti, Nobel kurulu ünlü kolektif başını kaşıyıp, Türklerin bu yazarlarda ne bulduğunu soruyordu kendine. Ama işte Orhan Pamuk vardı şimdi, doğru şeyi doğru zamanda yapan bir çocuk.” Charlotte Innes’in “İstanbul’un Dile Gelişi” adlı yazısından alacağım aşağıdaki parça, Pamuk’un Türkiye’de anlaşılamamasına da ışık tutar. “Pamuk’un okurlarını kabul sınırının ötesine zorladığı, kendi ülkesi Türkiye’de çoktan kanıtlanmış bir şey. Doğu’nun bu en Batılılaşmış ülkesinde, Kara Kitap hem bir çok-satar hem de bir eleştiri konusu haline geldi, yalnızca aşırı girift tümcelerinden ve postmodern üslubundan ötürü değil, aynı zamanda belirsiz politikası ve hafiften alaycı tonundan ötürü: Bu da hem solcuları hem de köktendincileri kızdırdı. Pamuk, edebiyatın Büyük Sorunları betimleme yetisine de meydan okuyor. Pamuk yer yer oyun oynayarak, yer yer öfkelenerek yazma şeytanıyla mücadele ediyor, öyküsüne mantıksal bir biçim ve anlam vermek için değil, bu doğal itkiye direnmek için, çünkü bu nitelikler yaşamda yok (!) Edebiyatın hayatta kalmasının söz konusu olduğu bu aynalar oyununu Italo Calvino, Jeanette Winterson, William Gass ve özellikle Jorge Luis Borges gibi öteki modern kurgu ustalarından biliyoruz. Ama Pamuk daha tehlikeli görünüyor. ” AHMET HAMDİ TANPINAR “İnsan doğasını ve hayatın trajedisini anlamak bakımından muhafazakar gelenekçilik aslında çok daha fazla şeyi muhafaza etmiş, bu nedenle de, kültürle, ilerlemeci ideolojinin kurduğundan daha derin ve anlamlı bir ilişki kurmuştur” der Thomas Mann, ünlü eseri Doktor Faustus‘un dini sorguladığı sayfalarında. Fakat burada, T. Mann’ın bahsetmeye çalıştığı Türkiye’deki, inatla eskiden dem vuran yeniye de set çekip böylelikle bir taraftan siyasileşirken diğer bir taraftan da bağnazlıkla anılan muhafazakâr anlayış değildir. T. Mann’ın yukarıdaki önermesine Türkiye’den verilebilecek en güzel örnek ‘Tanpınar Edebiyatı’dır kanımca. Tanpınar, ideolojik bir heyecana kapılıp da yeniye -yeni, yeni ideolojinin emrettiği idi o vakit- gözü kapalı koşmaktansa ait olduğu değerleri tarafsız bir gözle ve gönülden gelen bir sevgiyle korumaya çalışmıştı. Tanpınar, zaman denen meçhulün içinde ideolojilerin, fikirlerin, hatta eşyanın sürekli değiştiğini ve sonunda elimizde kalan yegâne şeyin ‘öze ait olma duygusu’ olduğunu en derinden anlayan Türk entelektüeldi. Tanpınar’ın aşağıya aldığım ifadeleri yukarıda savunmak istediklerimi gösterir mahiyettedir: “… Ben Şark’a bağlı değilim, eskiye bağlı değilim: Bu memleketin hayatına bağlıyım. Bu Müslümanlık mıdır, Şarklılık mıdır, Türklük müdür? bilmiyorum… bence ne Şark ne şu, ne bu vardır; etrafımızda gördüğümüz hayat vardır: Bizi yapan bu hayattır. Bütün hususiyetlerimiz oradan gelir. … Bu Müslümanlığın çehresi, otuz-kırk senede bütün etrafı ile birlikte değişir: ramazan sofrası, cami sebili, Fatih kahveleri, divan yolu… Fakat onların arkasında kendilerini aydınlatan, manalarını yapan bütün bir hayat vardır, halk vardır. O ne medreseden, ne tekkeden, ne şeyhülislam kapısından, ne kazasker konağından gelir: halkın hayatından doğmuştur. İçine Frenk icadı bile girer, fakat manzarası bizim kalır.” ( Bkz: Ahmet Hamdi Tanpınar, Mahur Beste, Dergah Yayınları, s. 122-125) FRANCİS PONGE ÜZERİNDEN BİR ELEŞTİRİ Edebiyat eseri oluştururken, mesela, ‘kapı’ kelimesi bu iş için oldukça ilgisiz ve biçimsiz durur. Deriz ki kendimize “ne işi var kapının benim buradaki ciddi işimle,” ‘şiir’ kapıdan büyüktür düşüncesiyle. “Ben öyle kelimeler yazacağım ki…” Fakat bu ciddi adam kaygıyla masasında düşünüp dururken diğer bir adam şöyle yazmıştır: “Krallar kapılara dokunmazlar. Bu mutluluğu bilmezler.” Yukarıdaki dizeler Francis Ponge’a aittir. Francis Ponge bizi boşlukta dolanıp durmaktan(!) kurtaran, çağımızın az sayıdaki bilginlerinden biridir. Şiirde, şairin burun kıvırdığı hafif nesneleri anlatmayı seçmiş. Bakın, aşağıda ‘ağaç’ı nasıl anlatıyor: “Hiç hareket yok: Sadece kollar, eller, parmaklar çoğalır -Buda gibi. Ve böyle, hiçbir şey yapmadan, düşüncelerinin derinlerine dalarlar. İfade arzusundan ibaretler. Hepsi, işsiz güçsüz, bütün zamanlarını kendi biçimlerini karmaşıklaştırmakla, gövdelerini daha büyük bir çözümleme karmaşıklığı yönünde kusursuzlaştırmakla geçirirler.” 1988’de Fransa’da ölen bu büyük denemeci ve şairin hiçbir eseri Türkçeye aktarılmamış. Türkiye’de hakkında hemen hemen hiçbir şey bilinmiyor. Oysa Türk şiir ve deneme dünyasına ilaç gibi gelirdi. Ponge hakkındaki bilgilerimi Türkçede tanınan Fransız, İtalyan ve İngiliz denemecilerinin kitaplarından parça parça edindim. BÜTÜN ŞAİRLERİN EN BÜYÜĞÜ: DANTE ALİGHİERİ Bazı eserlerin bazı bölümleri bizde, hayatın bütün sırrının orada olduğu duygusunu uyandırır. Mesela, Dante’nin İlahi Komedya‘sının ‘Araf’ bölümünde sırtında taşıdığı ışıkla kendi önünü değil de arkasından gelenleri aydınlatan adamı, odamın sessizliği içinde ve abajurdan odaya dağılan sarı ışığın altında düşlemeyi severim. Sonra aşağı katta annemin, sokakta araba kornalarının ya da gökyüzünde martı çığlıklarının sesini duyar, böylece bu büyülü alemden kopup hayatın sıradan tarafına katılırım. Bütün şairlerin en bilinçlisi ve en kusursuzu olduğuna inanılan Dante, Araf’ın 16. kantosunda şöyle der: Özgürsünüz Gökler karışmaz aklın işine Öyleyse, dünya şaşırmışsa bugün yolunu Sizsiniz nedeni, kendinizde arayın nedeni Aşağıdaki dizeler ise, Orta çağ karanlığının ortasında özgürlük savunucusu olan Dante’nin yardım çağrısının feryadıdır. Gün bitiyordu, kararan hava yeryüzündeki canlıların yorgunluklarını alıyordu; ben de tek başıma belleğimin yanılmadan aktaracağı yolculuğu, tanık olacağım acıları karşılamaya hazırlanıyordum Ey Musa’lar, ey yüce ruh, yardım edin bana. Ey gördüklerimi yazacak bellek, soyluluğun şimdi kendini belli edecek STENDHAL’İN AYNASI: YAŞAM Büyük edebi yapıtlar birçok açıdan okunabilen, fakat her neyi anlatırsa anlatsınlar merkezine ‘insan duygusu’nun yerleştirildiği büyüleyici yapılardır. Stendhal’in baş yapıtı Parma Manastırı, bir taraftan Fransız tarihindeki büyük bir kırılmayı gösterirken diğer bir taraftan da siyasetin acımasızlık ve mecburiyet gibi birbirine zıt tavırlarını gözler önüne serer. Fakat anlatılan ne olursa olsun biz örnek veya iyi okurlar ilk önce, Parma Manastırı ‘nı bütün bu anlatılanlardan, onların doğruluk veya yanlışlıklarından dolayı değil, yaşamak denen sanata dokunduğu için severiz. (Yukarıdaki yazıda Parma Manastırı’nı konuşmak istedim. Fakat aynı duygu etrafında birçok büyük yazar, şair ve eser konuşulabilir. Bunu yaptığımızda değişen içerik, kalan ise ona bütün büyüsünü veren insan olur.) THOMAS MANN VE BÜYÜSÜ Bir Ailenin Çöküşü: Buddenbrooklar “Oğlum, gündüzleri işlerini severek yap ki, geceleri rahat uyuyabilelim” sözü bir tüccar ailesinde babanın oğula vereceği en büyük nasihat olmalı. Bu söz, tüccar bir ailenin çöküşünü hikaye eden Thomas Mann romanı Buddenbrooklar‘ın merkezinde durur, romanda birkaç kez tekrarlanarak da okuyucuya kendini hatırlatır. Fakat yüzyılı aşan bir geçmişe sahip – evdeki kocaman aile defterinde her şey kayıtlıdır -Buddenbrook Ailesi veya şirketi, büyük babanın bu hatırlatmasına uyulmadığı için değil, sonraki kuşakların ailenin asıl kimliğinde var olanın düş ile gerçekliğin bir harmanı olduğunu keşfetmeleri ile çöker. Ailede bir müzisyen yetişmemesine rağmen müziğin, bir edebiyatçı yetişmemesine rağmen yazı sanatının, bir ressam yetişmemesine rağmen de resmin değerinin farkında olan Buddenbrook Ailesi denebilir ki sanatla tüccarlığın, düş ile gerçekliğin arasında sıkışmış bireylerden oluşur, dedenin ve ondan sonra da babanın ticaret hayatında başarılı olmasının altında yatan neden bu gerçeği kavrayamamış olmaları iken; ardından gelen torunların çöküşünün nedeni ise bu gerçeği keşfetmeleridir. … Müziği resme dökebilir misiniz? Thomas Mann, Doktor Faustus adlı devasa romanında bunun formülünü kelimelere döker. Mann’ın ilk romanı Buddenbrooklar bir tüccar ailesinin çöküşünü anlatırken, roman, müzisyen olmak için yanıp tutuşan -Hanno’nun bu isteği ailenin yüzyıllık ilkeleriyle çelişir – küçük Hanno’nun bu uğurdaki talihsiz ölümü ile biter. Mann, son romanı Doktor Faustus‘ta ise karşımıza büyük bir müzik sanatçısının yaşamını çıkarır. Bir taraftan bu büyük adamın yaşamının bütün evrelerini anlatırken bir diğer taraftan da Beethoven, Mozart ve Bach gibi müziğin duayen isimlerinin sanat anlayışlarını bir denemeci titizliğiyle gözler önüne serer. Thomas Mann’ın Doktor Faustus‘u bir baş yapıttır; o, ne tam bir roman ne de tam bir denemedir; olsa olsa Thomas Mann dehasının zirvesidir. BEN O’YUM DEDİĞİM YAZARLAR ÜZERİNE TEMEL BİR DUYGU Borges okumanın, Calvino, Mann, Tolstoy okumanın bize öğrettiği birinci şey hayatın anlamının başkalarıyla girişilen çekişmelerde değil, kendi içsesine doğru çıkılan yolculukta olduğudur. Ama yine de aptallıkları ile canımızı sıkanlar daima olacaktır. Böyle zamanlarda -canım hayatın insanlarına pek sıkıldığında- elime kendi tarafıma ayırdığım yazarlardan birini alır, sayfalarında ilerledikçe elimdeki büyülü yapının verdiği mutluluk ile dışarıdaki aptallık ve sıradanlığın verdiği mutsuzluk yavaş yavaş yer değiştirir.
- Can Yayınları'na 2 Felis, 1 Başarı Ödülü
Bu yıl on altıncısı düzenlenen ve pazarlama iletişimi alanında saygın ödüller arasında yer alan Felis Ödülleri'nde Can Yayınları, 2 Felis ve 1 Başarı Ödülü'nün sahibi olarak önemli bir başarıya imza attı. Can Yayınları, Kurt Vonnegut kitaplarının lansmanı için 4129Grey tarafından hazırlanan "Kurt Vonnegut Prospektüsleri" kampanyasıyla Üretimde Ustalık ve Tasarım bölümünde Tasarımda Metin Kullanımı; Basın ve Yayın bölümünde Amaç Odaklı Basın ve Yayın kategorilerinde Felis; Dijital bölümünde ise Metin Yazımı kategorisinde Başarı Ödülü'ne layık görüldü. Kurt Vonnegut'un ele aldığı "güncel" temalar üzerinden hazırlanan tanıtım kampanyasında, Vonnegut romanları "saçmalığa karşı güçlendiren romanlar" olarak konumlandırılmıştı. Romanlar canyayinlari.com/kurtvonnegut adresinde de "saçmalığa karşı güçlendiren takviyeler" temasıyla yer alıyor. Kullanıcılara parodisi yapılan gıda takviyelerinden birinin web sitesini inceliyormuş hissi yaratması için tasarlanan siteden, her bir kitaba özel yazılan prospektüsler pdf olarak indirilebiliyor. Prospektüsler, her bir roman için, kitapların içeriklerini, kullanım alanlarını, olası etki ve yan etkilerini anlatıyor. "Okuyucuyu romana zihnen hazırlamak" amacıyla oluşturulan bu prospektüsler mizah ve güncellikten besleniyor. Odeabank ve Can Yayınları işbirliğiyle hayata geçirilen "Eşit Masallar" projesi de Felis'e damgasını vurarak geceden 1 Büyük Ödül, 6 Felis ve 5 Başarı Ödülü'yle döndü. Eşit Masallar projesiyle dünya klasiği masallar, psikolog Prof. Dr. Ayşe Bilge Selçuk'un içerik danışmanlığında, çağdaş Türk edebiyatı yazarları Murat Gülsoy, Mevsim Yenice, Gamze Arslan, Fadime Uslu ve Hikmet Hükümenoğlu tarafından eşitlikçi bir bakış açısıyla yorumlanarak Sindirella'nın Bilmecesi, Kırmızı Başlıklı Kız, Rapunzel, Kurbağa Prens ve Pamuk Kalpli Prens ve Yedi Cüceler isimleriyle yeniden kalem alınmıştı. Mediacat tarafından bu yıl on altıncısı düzenlenen Felis Ödülleri, reklam ve pazarlama endüstrisinde etkili yaratıcılığın, pazarlama çalışmalarındaki rolünü vurgulaması ve yaratıcı dünyaya katkı sağlayan tüm ekiplerin başarılarını ödüllendirmek amacıyla düzenlenmektedir.
- Sincaplı Buda yollarda…
Iraz Şensöz Sincaplı Buda adlı romanında, on yedi yaşındaki bir genç kızın gözünden aile, arkadaşlık, aşk, yaşam, tanrı, doğmak, büyümek, sevmek, yaşlanmak, ölmek konularına odaklanıyor. “Ben yalnız bir kraliçeyim. Parmak kadar boyum var. Beni bir adam kadife minderin üzerinde taşıyor. Bir gün ilk defa ülkemin ara sokaklarında dolaşmaya çıkıyorum. Açlığı, sefaleti görüyorum. Sarayımda yaşamayı bırakıyorum. O günden sonra bütün dünyayı yalınayak dolaşıyorum. Bir keşiş gibi. Sincaplı Buda yollarda…” Ergenlikten çıkış hikâyesi olan Sincaplı Buda, on yedi yaşındaki bir genç kızın bir yıllık yaşamına odaklanıyor. Ece bir yandan ebeveynlerinin boşanma haberini sindirmeye, bir yandan yeme bozukluğuyla başa çıkmaya çalışıyor. İnsanın varlığına dair herkesin aklına üşüşen sorulara da cevap arıyor. Aile, arkadaşlık, aşk, yaşam, tanrı, doğmak, büyümek, sevmek, yaşlanmak, ölmek. Hepsi Iraz Şensöz’ün kaleminde korkutucu kavramlar olmaktan çıkıyor. Sincaplı Buda, insanı hayat karşısında gülümsemeye zorluyor. OMMMM. Iraz Şensöz, 28.12.1980'de İzmir'de doğdu. Oğlak burcu, psikoloji meraklısı ve amatör bir denizci. 18 yaşında bir şiir dosyasıyla Hatay - Cemal Süreya Şiire Özendirme Ödülü'nü aldı. Üniversiteyi Eskişehir'de İletişim Sanatları 'nda okudu. On yıl İstanbul'da reklam yazarlığı başta olmak üzere çeşitli "yazarlık" işleri yaptı. 2014'te İzmir'e döndü. 2017'de öykü yazmaya başladı. Kısa öyküleri Öykü Gazetesi, Post Öykü, Yeni e Dergisi, Öykülem gibi edebiyat dergilerinde, Trendeki Yabancı'da ve Kayıp Rıhtım Öykü Seçkisi'nde yayımlandı. İki roman yazdı: Sincaplı Buda (HOLDEN Kitap, 2021) ve Adelpha'nın Mutfağı (HaberTürk Hayat - Tefrika, 2021). Nisan 2020 - Şubat 2021 aralığında her hafta Yoga Dergisi'ne yazdı, artık ayda bir yazıyor. SİNCAPLI BUDA Iraz Şensöz Holden Kitap, 2021 Editör: Yağmur Yavaş Aydın 180 s.















