top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5404 sonuç bulundu

  • Üç Duraklı Yolculuk - Hasan Öztürk

    Edebiyat yazılarını çeyrek yüzyılı aşan bir zamandır aralıksız sürdüren Hasan Öztürk, yedinci kitabı Üç Duraklı Yolculuk ile okurlarının karşısına çıktı. Şimdiye dek altı kitabı yayımlanmış Hasan Öztürk, yönettiği ‘Mavi Yeşil’ dergisi yanında ‘Roman Kahramanları’ ve ‘Kitap-lık’ dergileri ile ‘K24’ ve ‘Aksi Sanat’ adlı edebiyat sitelerinde aralıklarla yazıyor. Edebiyat, edebiyatın kurmaca metinleri, yazarın özgürlüğü, edebiyat ortamı, metin-okur ilişkisi, yaratıcı yazı, yazılan ve okunan kitap vb. konular, onun yazılarının öncelikli gündemi… Yeni okumalara yol alan okuma biçimleri de diyebiliriz ‘edebiyat’, ‘öykü’ ve ‘kitap’ başlıklı üç bölümde bir araya getirilmiş yazılar için. Üç Duraklı Yolculuk, adını içindeki bölümlerden alan bir kitap. Kitabın adındaki yolculukla varılacak olan; yazarı, okuru, kitabı ve eleştirmeniyle edebiyat ortamı. Kitabın her durağı, daha açıkçası her bir yazısı, edebiyatı kendisine dert edinmiş okurların bir süre bekleyip kendisi gibi kaygısı edebiyat olan başkalarıyla buluşmasını sağlıyor. Yolculuk devam ettikçe duraklardan eklenen yerli ve yabancı isimlerin kafilesiyle edebiyatın yeni ortamlarında buluyoruz kendimizi. İnsanın “daha iyi bir dünya” arayışında edebiyatın payı ne olabilir sorusuyla açılan ‘edebiyat’ durağı, ucu Platon’a uzanan bir ‘güzellik’ yolculuğu başlatıyor kitapta. Temel kaygı, yazı ve yazar elbette. Bu, Divan şairi için de Lessing için de böyle ve elbette kurmaca yazıyı öğreten yazılarıyla Calvino için de. Yazarın niyeti ile okurun niyeti örtüşmüyor çok zaman, bunda kişisel estetik beğeniler yanında toplumsal koşulların da payı var kuşkusuz. Sabahattin Ali’nin, yazdıkları nedeniyle yaşadıkları ve Cemil Meriç’in, romancı Tanpınar’ı hiç okumayışı, bu yönleriyle irdelenmeye değer. Kitabın ‘öykü’ durağında Sait Faik, kaleminin ucunu açmış yazı atölyesinin önünde bekliyor okuru. Usta öykücünün hakkındaki üç ayrı yazıyı okuyunca yalnızca küçük insanların, balıkçıların yazarı değil de Sait Faik’in yazıyı ve dolayısıyla edebiyatı yaşamın vazgeçilmezi bildiğini öğreniyoruz. Kendisine yazılan bir mektuba bakıldığında romancı Oğuz Atay’ın, yalnızca bir öykünün dünyasına bir dünya sığdırdığını görmemek mümkün değil. Ustalık bu olsa gerek diyoruz mektubu okuyunca. Yolculuğun ikinci durağında Çehov, Camus ve Nahid Sırrı Örik, yazarın yaratıcılık özgürlüğü tartışıyorlar kendi öyküleriyle. Sadri Ertem ve Dostoyevski de aynı durakta okuru bekleyenlerden… Kitap, her bir okur için ayrı bir değerdir kuşkusuz ancak sahici bir okur, Proust’un, “Özgün zekâ, okumayı kendi kişisel işleyişine bağlı kılmayı bilir.” uyarısını göz ardı etmemeli elbette. Son durak, okurun eline ulaşıncaya dek başka pek çoklarının ortak çabasıyla biçimlenen kitabın, ‘okunurken bir değer satılırken bir nesne’ olup olmadığının konuşulması gerektiğine vurgu yapıyor. Bir yanda kutsal kitapların dokunulmazlığı diğer yanda sermayenin elinde nesneleşen kitabın marketlerde çocuk bezi yanında satılışı… Kitabın durağında Gönül Bakay, edebiyat metinlerine yansımış delirtilen kadınları; George Orwell, yazının ve yazarın özgürlüğünü; John Sutherland, edebiyatın bellekleri alt üst eden serüvenini; Ursula K. Le Guin, yazı ve okur ilişkisini konuşarak edebiyatın, ‘yine okumalar’ yöntemiyle kazanacağı zenginlikleri tartışıyor. Edebiyatın eleştirel metinlerinin bilindik nesnel dilinden ayrı anlatımıyla Üç Duraklı Yolculuk, yazarının yazdıkları ve durakların girişine eklenen yol gösterici ‘giriş’ yazılarıyla Oğuz Atay’ın sorup durduğu, edebiyatın “sevgili” okurunu bekliyor. ÜÇ DURAKLI YOLCULUK Hasan Öztürk Önce Kitap Yayınları, Şubat 2021 208 s.

  • Darwin Hack'leniyor - Jamie Metzl

    Darwin Hack'leniyor, okuru genetik mühendisliğinin birçok açıdan hayatımızın esas temellerini -seks, savaş, aşk ve ölüm- derinden sarsan bir keşfe davet ediyor. Genetik devrimin şafağında, DNA'mız tıpkı bilgi teknolojimiz gibi okunabilir, yazılabilir ve hack'lenebilir hale geliyor. Ancak insanlık olarak kendi genetik kodumuzu yeniden düzenlemeye başladığımızda; insan refahında nefes kesici ilerlemeleri gerçekleştirmek ile tehlikeli ve potansiyel olarak ölümcül bir genetik silahlanma yarışına inmek arasındaki farkı belirleyen, bugün yaptığımız seçimler olacak. Biliminsanlarının bilimkurguyu gerçeğe dönüştürdüğü laboratuvarlara girin. En derin inançların, etiğin ve politikanın daha önce hiç olmadığı kadar zorlandığı ve insan olmanın ne anlama geldiğinin sorgulandığı bir geleceğe bakın. Çocuklarımızı tasarlayabilecek, ömürlerimizi büyük ölçüde uzatabilecek, hayatı yeniden sıfırdan inşa edebilecek, bitki ve hayvan dünyasını yeniden yaratabilecek mühendisliğe eriştiğimiz zaman geriye tek bir soru kalacak: Tüm bunları gerçekten yapmalı mıyız? DARWİN HACK'LENİYOR Yazar: Jamie Metzl Çeviri: Duygu Akın Tellekt Yayınları, 400 s. İstanbul, 2021.

  • Rosa Luxemburg - Dana Mills

    Marksist geleneğin en önde gelen isimlerinden Rosa Luxemburg hunharca katledileli yüz yılı geçti. Fakat ardında bıraktığı düşünsel miras siyasi mücadeleler içinde korunup geliştirildiği gibi, hakkında yapılan incelemeler ve yeni arşiv çalışmaları da onun daha kapsamlı biçimde anlaşılmasına katkıda bulunmaya devam ediyor. Dana Mills işte bu biyografi çalışmasında, Luxemburg’un hayatını ve çalışmalarını giderek artan yeni akademik araştırmaların merceğinden geçirerek süzüyor ve bugünün güncel siyasetinde süregelen önemini eleştirel bakışla ortaya koyuyor. Bir Yahudi, bir kadın, bir engelli ve bir devrimci olarak Luxemburg’un dünyasını tüm zenginliği ve karmaşıklığıyla resmediyor. Bir açıdan Rosa Luxemburg’u anlamaya başlangıç olarak da okunabilecek bu biyografi, aynı zamanda, “insanları bir gök gürültüsü gibi etkilemek, nutuk atarak değil, görüşümün derinliğiyle, inancımın kuvvetiyle, anlatımımın keskinliğiyle beyinlerini ateşlemek istiyorum,” diyen Rosa Luxemburg’un perspektifine layık bir çalışma. “Dana Mills’ın Rosa Luxemburg biyografisi, feminist bir bakış açısıyla Luxemburg’un hayatına ve çalışmalarına dair etkileyici bir manzara sunuyor.” - Peter Hudis, “Rosa Luxemburg’un Toplu Eserleri”nin genel editörü “Coşkulu, titiz ve muhakemesi sağlam bir çalışma. İktisat ve siyaset konusunda 20. yüzyılın en büyük zihinlerinden Luxemburg’un yaşamına ve çalışmalarına hakkını veren bir biyografiye nihayet kavuştuk.” - Kate Evans, Kızıl Rosa: Rosa Luxemburg’un Resimli Yaşamöyküsü’nün yazarı ROSA LUXEMBURG Dana Mills Çeviren: Gamze Boztepe Runik Kitap, İstanbul, 2021.

  • Sonra Hayat - Onur Çalı

    Daha önce öykü kitaplarını okuduğumuz Onur Çalı, uzun zamandan beri kaleme aldığı denemelerini Sonra Hayat adıyla bir araya getiriyor. Vedat Günyol Genç Deneme Yazarı Ödülü’ne değer görülen bu yazılarında Çalı, deneme geleneğimizi sürdürüyor, edebiyat düşüncesini dile getirirken de dil işçiliğinden taviz vermiyor. “Nasıl ki bir çocuk oynadığı oyundan müthiş keyif alır, bir yandan da onu annesine babasına, arkadaşlarına göstermek için yanıp tutuşursa, edebiyatçı denilen kimse de bu çocuktan pek farklı değildir özünde. Oyun oynamayı sever, oynadığı oyunları diğerleri de görsün, onlar da oynasın, onlar da keyif alsın ister.” SONRA HAYAT Onur Çalı Alakarga Yayınları, 120 s. İstanbul, 2021.

  • Orwell Ödülleri Uzun Listesi Açıklandı

    George Orwell adına düzenlenen ve her yıl siyasi yazın, siyasi kurmaca ve gazete yazısı kategorilerinde verilen ödüllerin 2021 yılı uzun listesi açıklandı. Orwell Vakfı tarafından, George Orwell'in "siyasi yazıları bir sanata dönüştürme" arzusundan yola çıkarak 1994'ten beri yılın en iyi siyasi kitabına ve gazete yazısına verilen, 2019'da eklenen yeni bir kategoriyle siyasi kurmaca alanında da verilmeye başlanan Orwell Ödülleri, edebi niteliği olan siyasi yazıları görünür kılmayı ve teşvik etmeyi amaçlıyor. 17 Mayıs'ta açıklanacak kısa listenin ardından George Orwell'in doğumgünü olan 25 Haziran'da düzenlenecek bir törenler ödüller sahiplerini bulacak. Bu yıl siyasi kurmaca kategorisinde uzun listede yer alan kitaplarsa şöyle: Xialou Guo: A Lover's Discourse Abdulrazak Gurnah: Afterlives Colum McCann: Apeirogon Rumaan Alam: The World Behind Curtis Sittenfeld: Rodham Douglas Stuart: Shuggie Bain Ali Smith: Summer Sarah Moss: Summerwater Akwaeke Emezi: The Death of Vivek Oji Monique Roffey: The Mermaid of Black Conch Brit Bennett: The Vanishing Half Jenny Offill: Weather Uzun listenin tamamına şuradan erişilebilir.

  • Notabene Yayınları’ndan İki Yeni Öykü Kitabı

    Notabene Yayınları yazarların ilk kitaplarına yer vermeye devam ediyor. Nisanda iki yeni öykü kitabı okurla buluştu. Defne Sarıöz’den “İyi, Kötü ve Arkadaşları” ve Çilem Dilber’den “Kuyruklu Yalan” İyi, Kötü ve Arkadaşları Defne Sarıöz, gerçeğin sınırlarını zorlayan, değiştiren, dönüştüren temalarla uğraşan bir yazar. Ölüm gibi, akıl gibi, zaman, mekân algısı, sonsuzluk kavramı gibi varoluşa dair sorulara, gerçeküstü bir kurguyla değil, bizzat gerçeğin sınırlarını eğip bükerek, kanırtarak cevaplar arıyor. Bulanık görüntüler ve hız sarmalının ortasında kaybolmuş okura, apaçık ve sivri diliyle yeni sorular soruyor. "Söylenmemiş, denenmemiş bir şey yapmalıydı. İhtimallerin sonsuzluğu ise elini kolunu bağlıyordu. Her şeyi yapmaya ömrünün yetmeyeceğini bildiğinden, H. de, cenaze alayı gibi hiçbir şey yapmamayı seçmişti. Yine de onlar kadar boş vermiş olamadığından, suçluluk duygusu içini kemiriyordu; yalnızca Mirza’nın geçtiği hayatta kaldığı için değil, aklına gelen tüm imkânları seferber edip ömrünü onu geri getirme yolunda harcamadığı için de. Oysa bildiği bir şey varsa, bunun için uğraşmak gerektiğiydi. Ter dökmeli, duvarları kazıyarak, ahşabı döverek, gerekirse çatılardan çatılara atlayarak gece gündüz çalışmalıydı. Zamanı başa sarmak, ciddi bir işti." Bilinen dünyanın ardında ne var, insanın ardında ne var, duvarın, aklın ardında, denizin ardında ne var? İnsanı nerede aramalı? Kendinden başka kaçacak yeri, kendinden başka düşmanı, kendinden başka tanığı yokken insanın, nereye kaçmalı? İyi, Kötü ve Arkadaşları… Kimler? Uzun zaman hatırınızda kalacak öyküler… Kuyruklu Yalan Her insanın bir kuyruğu olduğu rivayet edilir, görünmese de sezilir, sezilmese de sanılırmış. Bu kuyruk kişinin peşi sıra sürüklenip dururmuş. Kimi insan bu var-yok hale dayanamaz, kimseler görmeden kökünden keser kurtulurmuş ondan. Kimisi de durumu kabullenir, yaşam boyu ayaklarına dolaşıp durmasına izin verirmiş bu kuyruğun. Ya da tüm bunlar kuyruklu yalanmış. İnsan çıkıntılı değil eksikli bir varlıkmış. Çilem Dilber kuyruğun varlığına inananlardan. Öykülerini sanki ona bakıp yazıyor. Görünür kılmak istiyor görünmeyeni. Kuyruk, taşralı, kentli, kadın, erkek, çocuk, büyük demeden herkesi herkese eşitliyor; seslerin karışmasını göze alarak, düşünceyi konuşmaya, iç dünyayı dış dünyaya denk getiriyor. Görünmeyen, saklanan, kaybolan ne varsa ortaya çıkıyor. Hayal gerçekle, karanlık ışıkla, yok var’la, olmaz mümkün’le buluşuyor. Kuyruklu Yalan, doğrudan dokunmak yerine etrafı dolaşmayı tercih ediyor: “Gerçekliğin çerçevelerini kırmak” için…

  • Uluslararası Booker Ödülü için 'Kısa Liste' açıklandı

    Her yıl İngilizceye çevrilen, İngiltere ya da İrlanda’da yayımlanan bir romana ya da kısa öykü koleksiyonuna verilen Uluslararası Booker Ödülü'nün kısa listesinde yer alan eserler açıklandı. Dünyanın tüm dillerinden İngilizceye çevrilmiş kıymetli edebiyat eserlerinin tanınırlığının artırılması, yazarının desteklenmesi ve çevirmenin öneminin vurgulanması amacıyla verilen Uluslararası Booker Ödülü'ne bu yıl 125 kitap başvurusu kabul edilmiş, bunların arasından 13 kitap uzun listeye kalmıştı. Bunların arasından kısa listeye seçilen altı kitap şöyle: - At Night All Blood is Black: David Diop (Fransızcadan çeviren: Anna Mocschovakis) - The Dangers of Smoking in Bed: Mariana Enríquez (İspanyolcadan çeviren: Megan McDowell) - When We Cease to Understand the World: Benjamín Labatut (İspanyolcadan çeviren: Adrian Nathan West) - The Employees: Olga Ravn (Dancadan çeviren: Martin Aitken) - In Memory of Memory: Maria Stepanova (Rusçadan çeviren: Sasha Dugdale) - The War of the Poor: Éric Vuillard (Fransızcadan çeviren: Mark Polizzotti) Ödülün kazananı 2 Haziran'da açıklanacak ve 50.000 sterlin tutarındaki büyük ödül her yıl olduğu gibi bu yıl da yazar ve çevirmen arasında eşit olarak paylaştırılacak.

  • Nilüfer Altunkaya öykülerindeki hemzemin hayatlar

    Nilüfer Altunkaya'nın yeni öykü kitabı Katı Olmayan Şeyler’in bütününü dikkate aldığımızda yazarının gelişmiş kalemini, distopyadan sosyal gerçekliğe uzanan çeşitlilikte kurgularla okumanın mümkün olduğunu görüyoruz. Demet Eker Nilüfer Altunkaya’nın Sokak Düşleri, Sevgili Yalnızlık ve Sen Buralarda Yokken’den sonraki dördüncü öykü kitabı Katı Olmayan Şeyler, İthaki Yayınları etiketiyle geçtiğimiz günlerde yayımlandı. Distopik ve sosyal gerçekçi öykülerle hayatın her anına veya yaşadığımız dünyaya ait pek çok durum ve karakterin karşımıza çıktığı öyküler, Nilüfer Altunkaya’nın öykücülüğünde geldiği noktayı da gözler önüne seriyor. Bu öykülerin en dikkat çekici olanlarından biri de Hemzemin Geçit. Kitabın en uzun öyküsü olması ve bölümlerden oluşması yanında Nilüfer Altunkaya öykülerinin klasik çizgisini ortaya koyması nedeniyle ayrı bir inceleme gerektiriyor. Bir şehir yoksulu babanın, oğlunun gözüne yansıyan maceralarını, daha çok tutunamama gibi bir tema etrafında ele alıyor öykü. Dokuz bölümden oluşan Hemzemin Geçit, İtalio Calvino’dan bir epigrafla başlıyor: “Biz canlıların cehennemi gelecekte var olan bir şey değil, eğer bir cehennem varsa, burada, çoktan aramızda; her gün içinde yaşadığımız, birlikte, yan yana durarak yarattığımız cehennem.” (s.30) Bu başlangıç, öyküdeki kurgu ve karakterlerle ilgili harika ipuçları veriyor. İnsanın en yakınındakilerle yarattığı cehenneme karşı çıkmaktan yahut ona karşı savaşmaktan başka çaresi yoktur, savını destekleyen bir öyküyle karşı karşıya kalıyoruz. Edilgen ya da pasif bireyler olarak sonsuz bir uyumla içinde bulunduğumuz yaşantıyı kanıksayacak mıyız yoksa değiştirmek için bir şeyler yapmak gerektiğinin farkına varacak mıyız? İşte öyküyü okuyunca zihnimizde uyanan soru. Öykü, çarpıcı bir son cümleyle karşımıza çıkıyor önce: “Babamı hemzemin geçidin orda vurdular.” (s.30) Bu cümle merak unsurunu arttıran ve en başta sürükleyicilik vadeden bir nitelikte. Ardından öykü kahramanlarının yaşantılarına dair mekân ayrıntılarını öğreniyoruz ki öykü atmosferini göstermesi ve mekân-kahraman ilişkisini yansıtması bakımından önemli bir öğrenme bu: “Hafızamı yokladığımda olayların başlangıcına dair İzmir’in İkiçeşmelik semtinde oturduğumuz günleri daha net hatırlıyorum. Yoksul insanların yaşadığı mahallede bakımsızlıktan neredeyse kirişlerine kadar erimiş iki katlı bir evin üst katında otururduk. (s.30) Birinci bölüme yansıyan en önemli durum, babanın aylaklığının ve tutunamamasının anlatımı. Sık sık şehir değiştirmek zorunda kalan bir ailenin- anlatıcının hislerinden yola çıkarak- babadan kaynaklanan olumsuzluklar yaşadığını görüyoruz. Anlatıcının hatıralarındaki en mutlu anlar da hep o yıllara yani yerleşik hayata geçtiklerini söylediği bölüme aittir: “O yaz neredeyse yerleşik hayata geçmiştik…Çocukluğumun saf mutluluğuna dair hatırladığım ne varsa bu günlere ait olsa gerek.” (s.31) Yine aynı bölümde babanın anneyle olan ilişkisinden de anlaşılacağı üzere bulunduğu şartlara boyun eğen ve ilişkinin gidişatında çok da belirleyici olmayan bir kadın figürüyle karşılaşıyoruz. “Annem bu saltanatın uzun sürmeyeceğini bildiğinden biraz nazlansa da neşemize katılır, hiçbir şey olmamış gibi kaldığı yerden devam ederdi. Kaldığı yerden devam etmeye o kadar alışıktı ki…” (s.31) Öykünün ikinci bölümünde ailenin dışındaki bir kahraman olan Ömer’le ilgili ayrıntıları görmeye başlıyoruz. Öykünün baştan sona en önemli kişisi olan babanın, zengin olma hayallerine destek olan Ömer’in de başkahramana benzemesi doğaldır elbette. “İkisinin de düzenli çalışmak yerine bu yoksul hayatlarına zengin olma hayalleriyle nasıl da katlanmaya çalıştığını o yaşta bile anlıyordum aslında.” (s.32) Zengin olma hayallerinin ortaklığına rağmen Ömer’in, adını bu bölümde öğrendiğimiz Sabri’den, daha gerçekçi olduğunu da görüyoruz: “Ömer Abi ise yaşça babamdan küçük olduğu halde daha olgun ve düşünceliydi: “Tefeciye borçlanıp kumara basılır mı Sabri Abi? Canını sokakta mı buldun!” (s.32) Öykünün üçüncü bölümünde malumun ilanı olarak Sabri’nin kaçıp gittiğini, dördüncü bölümde ise eş zamanlı hatıralara dönülerek anneannenin anlatıcının babasıyla ilgili düşüncelerini ve babanın alışılageldiği gibi döndüğünü, kızının affediciliğine tahammül edemeyen anneannenin tepkilerini öğreniyoruz: “Anneannem babama yine kandığını görünce anneme söylemediğini bırakmaz, “Ne hâliniz varsa görün, bir daha da kapımı açmam size bilesiniz!” diyerek söylenmeye başlardı.” (s.33-34) Beşinci bolümde anlatıcının amcası Ahmet’le tanışıyoruz. Ahmet, abisine göre daha “düzgün” bir kişilik çiziyor. Toplumsal standart ve beklentilere daha uygun bir kahramandır amca. Dolayısıyla anlatıcı erkek çocuk açısından değerlendirildiğinde öykünülecek bir kişidir. Güçsüz, aylak, tutunamayan babanın zıddı amca, olması gerekeni verir. Aynı zamanda güçlü iktidar figürünü de temsil eder. Çünkü Sabri de Ahmet’in sözünü dinleyerek standart ve beklenen aile babasına uygun adım atmaya karar verir: Distopyadan sosyal gerçekçiliğe “Kasabada makinistlik yapan Ahmet amcam babam gibi ufak tefek değildi. Üstelik yakışıklı, çevresinde saygı uyandıran bir adamdı. İkisinin kardeş olduğuna inanmak zordu gerçekten. Sevecen, huzur veren bir mizacı vardı … Amcam bu sefer kumarı bırakması için babama büyük yeminler ettirip yolun sonuna geldiğini anlatmıştı…O günden sonra babam zengin olma hayallerini bırakıp amcamın bulduğu bir işte çalışmaya başladı.” (s.34) Altıncı bölümden itibaren anlatıcının, makinist amcanın etkisiyle ortaya çıkan hayallerini, isteklerini ve korkularını öğreniyoruz. Özellikle hemzemin geçit metaforu öyküye katman kazandırarak psikolojik çözümlemeleri de beraberinde getiriyor. Hemzemin geçidin kara yoluyla kesişen bir yapısının olması, trenin güvenle durduğu istasyondan çıkması ve belirsizliğin hâkim olduğu hemzemin geçitteki durumu bu fikrimizi de güçlendirir sanıyorum: “Trenler istasyonda başka, hemzemin geçitte başka hisler uyandırırdı içimde. İstasyonda her şey kontrol altındaymış, hemzemin geçit ise her şeye gebeymiş gibi. Belki de insan kendinden güçlü bir buyruğun emrine girerdi.” (s.36) Bu durumda istasyonu güvenilir amcayla, hemzemin geçidi ise güven vermeyen ve ne yapacağı belli olmayan babayla özdeşleştirmek yanlış olmayacaktır. O güvensizliğin ortaya çıkardığı korku, çocuğun rüyalarına da sirayet etmiştir: “Hemzemin geçide adımımı attığımda arkasında vagonların bulunmadığı bir lokomotifin bana çarptığını ve sonra gülerek uçtuğunu gördüğüm bir kâbustan ter içinde uyanıp su içmeye gittiğim gece herkes uyurken mutfakta düşüncelere dalmış halde sigara içen babama rastladığımda ters giden bir şeylerin olduğunu anlamıştım.” (s.36) Hemzemin Geçit’te bir erkek çocuğun babasıyla kurduğu bağın ayrıntılarını görürüz. Psikanalitik bir değerlendirmeyle erkek çocuğun babayla ilişkisinde çocuk bir taraftan ilk rekabet öznesi olan babayı ortadan kaldırmak ister, diğer yandan da ona karşı belli bir acıma ve sevgi duyar. Hemzemin Geçit adlı öyküde hayranlık duyulan bir baba figürünün olmaması onun yerini amcanın almasını gerektirmiştir. Böylece babanın yarattığı boşluk, amcayla doldurulmuştur. Kahraman, bir taraftan babasını severken bir taraftan da annenin üzülmesine neden olduğu için ona fazlasıyla kızmaktadır. Öykünün sonunun da bu kızgınlığı anlayarak okunması gerekir. Babalara duyulan öfkenin kurgusal metinlerde babanın ortadan kaldırılmasıyla karşılığını bulduğunu görmemiz de bundandır belki. Metne yazar odaklı yaklaşım başka bir incelemenin de konusu olabilir elbette. Hemzemin Geçit öyküsünden yola çıkarak Katı Olmayan Şeyler’in bütününü dikkate aldığımızda yazarının gelişmiş kalemini, distopyadan sosyal gerçekliğe uzanan çeşitlilikte kurgularla okumanın mümkün olduğunu görüyoruz. Nilüfer Altunkaya, edebiyatımızdaki yerini sağlamlaştırmaya devam ediyor. Okuru bol olsun. KATI OLMAYAN ŞEYLER Nilüfer Altunkaya İthaki Yayınları, 80 s. İstanbul, 2021.

  • Sağ Ol Yaşar Kemal!

    Zafer Köse Güncel ve kadim bir iletişim Yaşar Kemal bu memleketteki her okuryazara birçok anı bırakmıştır. Dünyanın dört bir yanındaki milyonlarca insana bir etkisi olmuştur. Kim bilir kaç yıl daha, kaç yüzyıl daha devam edecek bir etki bu. Zülfü Livaneli’nin hayatındaki Yaşar Kemal’in yeri ise, kuşkusuz bambaşkadır. Çocuk yaşta okuduğu İnce Memed’i, bir kitaba hayatında ilk ve son kez yaptığı biçimde kaldırıp öpen Zülfü için en sevilen yazardır elbette Yaşar Kemal. Yeni öğrendiği İnce Memed türküsünü çalmak üzere kapısını çaldıktan sonra, onlarca yıl boyunca sürekli görüştüğü bir ustadır. Daha güzel bir dünya, daha özgür bir memleket uğruna verilen mücadelede bir yoldaştır. Tutsaklık, sürgünlük, yoksulluk günlerinde dayanışma içinde bulunduğu bir dosttur. Neşeli günleri, başarıları, şakaları paylaştığı bir arkadaştır. Hayata dair düşüncelerin geliştirilmesinde, derin duyguların yaratılmasında, bir bestesinin ilk çalınmasında, bir yazısının ilk okunmasında, Yaşar Kemal hep üretim sürecinde yer alan bir dinleyicidir, okurdur. Böylesine derinlikli bir ilişki sonucunda ortaya çıkıyor, Livaneli’nin Yaşar Kemal kitabı. Oyun değil, hayat Livaneli, Yaşar Kemal’in “Çukurova’yı anlatan romancı” diye tanımlanması durumunda anlaşılamayacağını vurguluyor. Evrensel insan hikayesini anlatırken, daha da önemlisi bunu anlamaya çalışırken, Yaşar Kemal’in kullandığı laboratuvarlardan biridir Çukurova. “Bir roman dünyası yaratmak” diyor buna Livaneli ve ekliyor: “O dünyayı gerçeğinden ayırmak, bir mikro kozmos olarak kendi evreni haline getirip bu yolla bütün insanlığı anlatmak.” Yaşar Kemal’in roman anlayışının “insanı anlatmak”a dayandığı açıktır. İnsanı; coğrafyası, kültürü ve diğer koşulları içinde ele alarak anlatır. Belli bir zamanda, belli bir bölgede yaşayan insana derinlemesine bir bakış, elbette başka zamanlarda ve başka coğrafyalarda da geçerli insan niteliklerini görünür hale getiriyor. Bu nedenle, en başından beri ortaya çıkmış bütün büyük anlatıcılar, aynı kökten gelir gibi ortak özelliklere sahiptir. Livaneli her dönemdeki akımlar, modalar konusunda “Biri geliyor, biri gidiyor.” diyerek köke sadık kalmanın önemine dikkat çekiyor. “Yaşar Kemal bana edebiyatta, müzikte, resimde, hangi dalda olursa olsun oyun oynamamayı öğretti.” Kitabın adı da buradan geliyor: Bir Japon hikayesinde, ustalığı bile aşan kartal avcısının artık oksuz, yaysız, araç gereçsiz kartal avlama aşamasına ulaşması gibi; Yaşar Kemal’in roman hilelerini, yazma tekniklerini ve dil kurallarını aşmış anlatımındaki o büyük “saf”lıktan! İmgeler, düşünceler Karlı Stockholm sokaklarında Anadolu türküleri söyleyerek dolaşan dostlar. Paris’te Abidin Dino’yla sohbetler. Elysee Sarayı’nda Fransa Cumhurbaşkanı tarafından “kumandan” ilan edilirken Yaşar Kemal’in yüzünde beliren muzip gülümseme. Cengiz Aytmatov’la birlikte karlı Alatav dağlarının dibinde geçen günler. Ölüm oruçlarında hayat kurtarmak için uğraşmalar. Mahkemelerde hapis kararı verenlere Yaşar Kemal’in “Ben de sizi mahkûm ediyorum!” diye haykırması. Ve dostlar… Birçok dost geçiyor sayfaların içinden. Bir kaleydoskopa bakar gibi okuyoruz kitabı. Gözümüzün önündeki çarpıcı görüntüler sürekli değişiyor. Zihnimize ulaşan her bir imge birçok düşünceyi tetikliyor, bir düşünsel şenlik yaşıyoruz. Livaneli’nin Yaşar Kemal’le ilgili düşünceleri ve anıları arasında, “hediyeler yaratmak” konusunda anlattıkları çok çarpıcı. Livaneli, İsveç’te geçen hasret dolu ilk ve en zor yıllardan sonra, tehlikeli de olsa dayanamayıp İstanbul’a dönmüş, Yaşar Kemal’le dolaşmaktadır. İsveç havasının onda yarattığı karanlık ve mültecilik sızısı hızla dağılmaktadır. Belediye otobüslerinin üzerindeki yazılar bile, nasıl da coşku vermektedir! “Tabelalar Türkçeydi, bana sesleniyorlardı. Çevremdeki kalabalıktan kulağıma çalınan laf kırıntılarını kaçırmıyordum. Ana dilim konuşuluyordu. Balıkçı tezgâhlarının yanında bekleyip balık kapmaya uğraşan kedilere bile baktıkça, ‘İşte Türk kedisi’ diye düşünüyordum, ‘bizden.’ Ağaçtaki serçeler de bizdendi.” Livaneli, “Boğaz pırıl pırıl parlıyordu, ömrümün en mutlu gününü yaşıyordum.” diye anlatıyor. “Bir kez daha derinden kavradım ki, ben bu toprağı seviyorum, buraya aitim.” Belli ki böyle hissetmesinde, İstanbul’u Yaşar Kemal’le birlikte dolaşmasının payı büyük: “Yaşar Kemal o gün bana İstanbul’u hediye etmişti.” Anlıyorsunuz ki, en büyük hediye, zaten hep var olan bir şeyin anlamının yeniden yaratılmasıymış. Bize de Zeynel hediye etmemiş miydi İstanbul’u? Ege’yi Çakırcalı, Ağrı Dağı’nı Gülbahar ve Ahmet, Karınca Adası’nı Poyraz Musa… Romanlarındaki karakterleriyle Yaşar Kemal bize umudu, aşkı, dereleri, insanlık onurunu, birdenbire patlayan çiçeklerin güzelliğini hediye etmedi mi? Başkaldırının bilinci Yaşar Kemal’in yapıtlarında tekrar tekrar yarattığı gerçekliklerin başında, en kadim insanlık durumlarından biri olan başkaldırmanın bilinci geliyor. Neredeyse bütün karakterlerindeki olumlu ve olumsuz özellikler, boyun eğmek veya eğmemekle ilişkili biçimde gelişiyor. Başkaldırmak, bilinçlenmekten öncelikli bir konu olarak ortaya çıkıyor Yaşar Kemal’de. Yani kahramanları bilinçlendiği için başkaldırmıyor, başkaldıran özellikleri geliştikçe bilinçleniyorlar. Livaneli’nin önsözde belirttiği gibi, ileride Yaşar Kemal üzerine önemli tezler, kapsamlı araştırmalar yazılacaktır. Herhalde başkaldırı-bilinçlenmek meselesi, Yaşar Kemal incelemelerinde ele alınacak temel konulardan biri olacaktır. Biz de Livaneli’yle birlikte hep tekrar edeceğiz: Sağ ol Yaşar Kemal. Bizi hiç yanıltmadığın, bu toprakları yürekten sevdiğin ve karanlık korku imparatorluğuna cesaretle karşı çıktığın için. Gözüyle Kartal Avlayan Yazar: Yaşar Kemal Zülfü Livaneli İnkılap Kitabevi, 256 s. İstanbul, 2021.

  • KulturaLitera’da Doğuş Sarpkaya ile Roman Tarihi ve Kuramına Giriş Dersleri Başlıyor

    Roman nedir? Diğer edebi türler ve disiplinlerle arasında ne gibi farklar vardır? Romanın bir edebi tür olarak doğuşuna sebep olan kültürel, siyasal ve toplumsal etkiler nelerdir? Hangi öncü metinler ne şekilde değişerek romanın doğuşuna sebep olur? Burjuva devrimleriyle romanın edebiyat sahnesine çıkışı arasındaki kültürel bağlar nelerdir? Birgün Kitap'ın editörü ve edebiyat eleştirmeni Doğuş Sarpkaya 19. yy'dan itibaren edebiyat sahnesine çıkan ve bu sahneden inmeyen romanın tarihsel gelişimini ve roman kuramını anlatıyor. Roman üzerine çalışan yazarlar, yazar adayları ve türle ilgilenen tüm okurlar için gerçekleşecek olan bu atölye çalışmasının ilk iki dersinde Doğuş Sarpkaya romanın bir edebi tür olarak doğuşuna ve bunun tarihsel bağlamına odaklanıyor. KulturaLitera bünyesinde gerçekleşecek çalışma 29 Nisan /6 Mayıs tarihlerinde TR saati ile 19.00’da başlayacak. Zoom üzerinden canlı gerçekleşecek olan Doğuş Sarpkaya ile Roman Tarihi ve Kuramı’na Giriş Atölyesi’ne bu linkten kayıt olunabilir: https://www.kulturalitera.com/events/dogus-sarpkaya-ile-roman-tarihi-ve-kuramina-giris Doğuş Sarpkaya ile Roman Tarihi ve Kuramına Giriş Atölyesi Program: Ders-1 29 Nisan Perşembe 19.00-21.00 (TR saati) 2 Saat – Tanışma. Roman türünün tanımı. Romanın Diğer Türler Ve Disiplinlerle Farklılıkları. Romanın Atası Sayılacak Metinlerin Evrimi. Kaynak: Ders notları Ek okuma önerisi: Terry Eagleton- Edebiyat Kuramı-Ayrıntı Yayınları; Ian Watt – Romanın Yükselişi- Metis Yayınları; Georg Georg Lukacs-Roman Kuramı- Metis Yayınları.-Roman Kuramı- Metis Yayınları. Ders-2: 6 Mayıs Perşembe 19.00-21.00 (TR saati) 2 Saat – Romanın Edebiyat Sahnesine Çıkışı Ve Burjuva Devrimleri Kaynak: Ders Notları Ek okuma önerisi: Franco Moretti – Burjuva- İletişim Yayınları; Ian Watt – Romanın Yükselişi- Metis Yayınları. Doğuş Sarpkaya 1980 İzmir doğumlu edebiyat eleştirmenidir. Lisans eğitimini Ankara Üniversitesi DTCF Antropoloji bölümünde, yüksek lisans eğitimini Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Yetişkin Eğitimi anabilim dalında tamamlamıştır. İlk yayınlandığı dönemlerde meraklı bir okuyucusu olduğu BirGün Kitap Eki'nde önce yazar nihayetinde ise editör olmuştur. Aynı zamanda Ayrıntı Dergi yayın kurulu üyesidir. Yazıları Karşı Düşler, Refleks, Lacivert, İzafi, 14 Şubat Dünyanın Öyküsü, Redaksiyon, Ayrıntı gibi dergilerde yayımlanmıştır. Sarpkaya, Litera Edebiyat'ın da yayın kurulunda yer almaktadır.

  • Vivian Maier: Aynadaki Kadın

    "Vivian Maier'in yaşamöyküsü ile birlikte fotoğraflarına bakarken Adorno'nun, “yeteneğin yüceltilmiş öfke olabileceği” savı dalgalanıyor zihnimde. Öfke, bir derdin tezahürü ise sanatçının işine yansıttığı bilinçdışı da bu derdin tezahürüdür. Zira sanatçı da derdi olandır. Vivian Maier dertli bir kadındı." Semra Ege bugün artık ikonlaşmış bir isim olan Vivian Maier'ın fotoğrafları üzerinden sanatçının etkileyici bir portresini çıkarıyor. Semra Ege Muhakkak ki çoğumuz duymuştur bu ismi: Vivian Maier. Fransız bir anne, Avusturyalı bir babanın kızı Maier, 1926’da Amerika’da doğmuş, çocuk bakıcılığı yaparak geçimini sağlamış, çetrefilli ve kendi tabiri ile "fakir" bir yaşam sürmüş olsa da bıraktığı “an”larla şimdilerde tüm dünyada tanınan, fotoğrafları milyon dolarlara satılan bir fotoğrafçı. Çalışmalarında çoğunlukla sokak ve portre üzerine yoğunlaşmış. Ardında yüz elli bin fotoğraf karesi bırakarak yaşama veda eden Vivian'ın şu an çok sayıda henüz yıkanmamış filmleri bulunmakta. Onu tanıyanlar; paradoksal, cesur, gizemli, garip, çok özel ve bir o kadar da yalnız bir kadın olduğunu söylüyorlar. Ancak onun yalnızlığı “tercih edilmiş” bir yalnızlıktı. Bir nevi kendini yaşamdan soyutlama; kendine çekilme, kendini arama, bulma ve kaybetme üzerine kurulu bir yalınlıkla, yalıtılmışlık hali. Esasen Vivian'a ilişkin bir şey yazma düşüncesinin beni bir taraftan düşündürdüğünü diğer taraftan da korkuttuğunu söylemeliyim. Zira Vivian hayatta olsaydı, kendisi hakkında bir şeyler yazılmasını, işlerinin milyarlarca insan tarafından bilinir olmasını, hatta ikonlaşmış bir görüntü haline gelmiş olmayı arzu eder miydi? Bundan pek emin değilim. Yine de Vivian Maier'in imgesini -salt bir şeyler yazmakla bile- zedeleyebileceğim düşüncesinden kurtulup, -artık- kamusallaşmış, ikonlaşmış görüntülerinin önünde saygı ile eğilerek bu muazzam, emekçi, feminist kadının iyi ki var olduğunu, iyi ki bu dünyadan geçtiğini, aynı çağda, farklı iklimlerde, farklı saat dilimlerinde yaşamış olsak da onu nasıl derinden anladığımı da söylemeliyim. Onun yaşam tarzından, eleştirilen yanlarından bahsetmeyeceğim. Çocukluk travmalarını da sorgulamayacağım. “Aman Tanrım! O kadar filmi neden biriktirmiş. Neden bir fotoğrafçı çektiği filmleri yıkamaz?” diye de sorgulamayacağım. Çünkü bu onun özgürlüğüydü! Dört-beş sene evvel, Kontrast Fotoğraf Dergi'de oluşturduğumuz Vivian Maier bölümü için sevgili Erhan Cihangiroğlu'dan bir portre çizmesini rica etmiştik. Sevgili Erhan, bizi kırmayarak Vivian'ın bir otoportresini tuvaline aktarmıştı. Vivian, çektiği sokak fotoğraflarının yanısıra otoportreleri ile de adından çokça söz ettirmiş bir fotoğrafçı. 1950'lerde fotoğraf çekmek için sokağa çıktığında, gördüğü bütün aynalarda kendini de filme aktarmıştı. Belki de fotoğraf, onun kendini arama biçimlerinden biriydi. *Erhan Cihangiroğlu, V. Maier otoportre,2016 "Bir fikrin olmalı. Kadınların söyleyecek bir sözü olmalı diye umut ediyorum. Haydi." Yazın sanatının elbette ki görsel bir anlatıya ihtiyacı yoktur, görsel bir anlatının ise -çoklukla- bir metne ihtiyacı vardır. Çünkü her fotoğraf temelde bir metindir ve ne dediğini anlayabilmemiz için onu okumamız gerekir. Bütün sanat disiplinlerinde olduğu gibi fotoğrafta da sanatçı, tüm kişisel kodları ve bilinçdışı ile görme biçimini şekillendirerek imajlarını bunun üzerinden kurar. Vivian Maier'in yaşamöyküsü ile birlikte fotoğraflarına bakarken Adorno'nun, “yeteneğin yüceltilmiş öfke olabileceği” savı dalgalanıyor zihnimde. Öfke, bir derdin tezahürü ise sanatçının işine yansıttığı bilinçdışı da bu derdin tezahürüdür. Zira sanatçı da derdi olandır. Vivian Maier dertli bir kadındı. Vivian’ı tanıyanlardan biri; “Eğer fotoğraflarının gün ışığına çıktığını görseydi kendi mahremine girilmiş gibi hissederdi,” diyor. Şu an oldukça utanç duyuyorum ancak yine de Vivian Maier fotoğraflarına bakmaktan kendimi alıkoyamıyorum. Siz nasılsınız? Yalnızca fotoğraf değil, video çekimleri de yapıyordu Vivian. Özellikle ülke gündemine ilişkin küçük röportajlar da. İnsanlara siyasi gündemi, örneğin Nixon'ı nasıl bulduklarını soruyordu. Bu soruyu yönelttiği bir kadın arkadaşının çekimser tavrına ise şöyle bir yüreklendirmeyle karşılık veriyordu: “Bir fikrin olmalı. Kadınların söyleyecek bir sözü olmalı diye umut ediyorum. Haydi.” Vivian’ın varoluşu fotoğraflarına sinmiş Çoğunlukla siyah beyaz çekmiş olduğu portre ve sokak fotoğraflarında sınıf ayrımını gözler önüne seriyor Maier. Fotoğraflarını göğüs hizasından çektiği için özellikle portrelerde, alt açıdan çekmenin yarattığı bir ihtişamdan bahsedebiliriz. Sinemada da Low-Angle Shot denilen bu çekim açısı, filmin gramerinde anlatıma hizmet eden bir açı tekniğidir. Alt açıdan çekilmesi; karaktere güçlü, ihtişamlı, tanrısal bir imaj kazandırır. Elbette ki, Maier'in göğüs hizasından çekmesinin nedeni modelinden -çoğunlukla- habersiz çekim yapmasıydı. Kamerayı göğüs hizasında tutarak ve üstten bakarak hem portreye tanrısal bir bakışla yaklaşıyordu hem de çektiği fotoğraflarda tanrısal bir ihtişam ortaya koyuyordu. Ayrıca o fotoğrafların da tanrısıydı Vivian Maier. Her ne kadar, çekildiğini fark edenler tarafından tepkili bakışlara maruz kalsa da... Diğer taraftan, aynı açıdan çekilmiş bütün fotoğraflarda alt sınıf da, üst sınıf da eşitti artık. Fotoğraflarında ırk ayrımına da dikkat çekiyordu Maier. Bu fotoğrafı zihninde kurarak çektiğini zannediyorum. Habersiz çekerken uyguladığı göğüs hizası kadrajı yok bu fotoğrafta. Zira renkli film olması dolayısıyla rangefinder kamera ile çekmediği de ortada. Zihninde fotoğrafı oluşturup, modellerini ona doğru bakmaları açısından yönlendirmiş olmalı. Bir Amerikan bayrağı, alan derinliğinin dışında bırakılmış iki siyahi kadın ve bayrak hizasına doğru kadrajın ortasında görünen beyaz Amerikalılar. Diğer taraftan yüzyıllardır ezilen ve halen ezilmekte olan bir ırkın fotoğrafta kapladığı alan ile müthiş bir ironi ile iki siyahi kadının arasına sıkıştırılmış beyaz ırk. Bir sömürülen, ezilen arketipi üzerinden gösteren/gösterge ilişkisi. Fotoğraflar böyledir, eğer toplumsal bir meseleden bahsediyorsanız, dünyanın neresinde olursanız olun aynı dilde okursunuz fotoğrafı. Salt insani bir dilde. Bir iletişim ve anlatım biçimi olarak fotoğraf; hangi dilde çekilirse çekilsin, yorumlandığı dilde hep aynı anlama gelir.

  • Bebek Hoplatma Sahili

    Bebek Hoplatma Sahili; bir deniz kıyısında, altı yaz boyunca üretilmiş "bütün gün denize bakmak kadar" umut dolu, sevinç dolu, neşe dolu fotoğraflardan oluşuyor. Kendi tabiriyle de, "altı yaz boyunca olup biten, çocuk ve çocuklu olma halleri hakkında" bu kitap. Sırf bu yüzden Gül Ezen'in Bebek Hoplatma Sahili fotoğraf kitabına bakarken seviniveriyor insan. Bazı fotoğraflar öyledir, bakanın içinde ışıklar yaktırır. Simidine sarılmış yüzen bir çocuktan korkuyu içinizden atmayı öğrenirsiniz, annesinin göğsünde uyuyakalmış çocuktan güven duygusunun hakikat temelini… "İstediğim, denizi yazmak. Zümrütlerin, gökyakutların sabrını; ağaçların tarihsizliğini... Bir tek kıyısını kavrayabildiğimiz, anlamını ancak bir tek kıyısıyla kurduğumuz denizin öyküleri yoktur bir kara adamı için. Yolculuklara, ister gerçek ister düşsel olsunlar, yakıştırdığımız son, öbür kıyıda bitse bile, deniz gene tek kıyılıdır, üzerinde yaşayıp çalışan biri olmadıkça. Deniz, kara adamının yalnız sınırlarını kaldırışı değil, sınır düşüncesini içinden çıkarıp atıvermesidir. Her şeyin bir aradalığının bir yerde başlaması ya da bitmesidir. İstediğim, denizi yazmaktı. Her şeyin bir aradalığına yenik düşeceğimi bile bile. " (1) Bilge Karasu gibi denizi yazmış Gül Ezen de... Altı yaz boyunca deniz ve denize dair yaşam hallerini... Oğuz Sağdıç tarafından yayıma hazırlanan kitap "Hayatlarımızın umutlu başlangıçlarını paylaştığımız Ankara Koleji ve Orta Doğu Teknik Üniversitesi sınıf arkadaşlarıma" ithafıyla başlayıp “bebeğini hoplatan" Latmos kaya resmi ile devam ediyor. Latmos Antik Kenti ismini Yunan mitolojisinde yer alan Herakleia’dan almış. O dönemlerde şehir ismi olarak çok kullanılan Herakleia adını, diğerlerinden ayırmak için Latmos Dağı’nın adı da şehrin ismine eklenmiş. Latmos Dağı'ndaki motiflerde de yer alan "Bebek Hoplatma" ritüelinin tarihinin Yeni Taş Devri ve Bakır Çağı'ndan geldiğini söyleyebiliriz. Mitoloji demişken, Ege kıyılarında gerçekleşen bu çalışma vesilesiyle mitolojide Ege Denizi’ne adını veren hikâyesinden de bahsetmek isterim: Aegeus (Egeus) Atina Kralı Theseus'un babasıdır. Theseus, Minotor'a karşı kazandığı zaferden dönerken beyaz yelken çekmediği için oğlunun yenildiğini zanneden Egeus kendini denize atmıştır. Egeus'un kendine attığı denize o günden sonra Ege adı verildiği söyleniyor. Gül Ezen'in Ege kıyısında 6 yaz boyunca çektiği fotoğrafların her biri kare formatta düzenlenmiş ve siyah beyaz. Ve fotoğrafların tamamı mobil üretim. Kitapta gezinirken bir projenin ne kadar uzun soluklu olursa, o kadar kıymetli olduğunu fark ediyorsunuz. Fotoğrafların her biri birbirinden anlamlı, içinde yaz esintisi olan, kıyıları denize yakın olan insanları anlatan, çağdaş fotoğraf yaklaşımıyla üretilmiş ve tasarlanmış işler... Gül Ezen’in önceki işlerini bilen ve 2017 yılında küratörlüğünü üstlendiği "Görünmez Kentlere Yolculuk" sergisinde yer alan fotoğrafçılardan biri olarak kitabı çıkar çıkmaz edindim, ancak pandemi süreci nedeni ile henüz Gül Hoca ile karşı karşıya gelemedim. Her ne kadar 2-3 günde bir telefonda uzun sohbetler etsek de yine de yan yana geleceğimiz günü sabırsızlıkla bekliyorum. Yaz aylarının kendine has bir kokusu var. Sanki bütün bir yılın yorgunluğunun dinlenme vakti. Deniz insana kavuşuyor, insansa denize. Sanki suya anlattıkça geçiyor bütün bir yıl yorgunluğu. Gül Ezen'in işleri hep insana dair. Eski işlerinden de birkaç fotoğraf bırakıyorum sizler için... Gül Ezen hep fotoğraf çeksin! Hep üretsin... Alıntı: 1. Bilge Karasu, Altı Ay Bir Güz, Metis Yayınları, s. 9 Not: Yazının tanıtımında kapak görseli olarak kullanılan fotoğraf Semra Ege'ye aittir. Gül Ezen / Bebek Hoplatma Sahili Ölçüleri: 22 x 22 Retro Basım Yayın Sayfa Sayısı: 112 Basım Tarihi: Şubat 2020

bottom of page