Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Sevgi, tüm yaraları sarar...
Çocukların duygu dünyasında fırtınalar kopartabilecek hassas bir konuyu içten satırlara döküp sıcacık resimlerle buluşturan Meşe Ağacındaki Ev, yitirdiklerimize duyduğumuz özlemi sevgiyle sarıp sarmalayan, şiir gibi bir kitap. Chiara Lorenzoni ile Marco Somà'nın ortak imzasını taşıyan Meşe Ağacındaki Ev, kalplerindeki ince sızıyı sevginin ve paylaşmanın gücüyle dindirmeye çalışan bir baba ile kızının hayata yeniden tutunma öyküsü. Okuru derin sorgulamalara iten kitap; kendilerine güvenli sınırlar çizmekten hoşlanan miniklerin duygusal dalgalanmalarını gerçekçi bir üslupla yansıtıyor. Yas sürecini çocukların rahatça algılayabileceği üçlü bir zaman kavramı üzerinden ele alan bu lirik öykü, kaçınılmaz durumları kabullenmenin onları inkâr etmekten çok daha iyileştirici olduğunu vurguluyor. Zeytin'in dünyası “önce”leri hiç fark etmediği kadar iyiydi. Elmalı bitki çayının kokusu tüm evi kaplar, herkes birbirine sarılır, uykudan önce masallar anlatılırdı. “Sonra”, günün birinde her şey giderek zorlaştı. Babasıyla bir başına kalması yetmezmiş gibi; etraftaki elma kokusu kayboldu, masallar Zeytin'den önce uykuya daldı. Geriye sadece sımsıkı sarılmalar kaldı. “Şimdi” denen şeyin daha en başındayken hayat acımasız yüzünü göstermekten kaçınmadı. Kalplerindeki üzüntü ve dillerindeki öfke dolu kelimeler günden güne çoğaldı. Neyse ki bahçelerindeki ihtiyar meşe ağacı vardı; ağacın tepesinde ise umutlar ve yarınlar... Zeytin ile babası, iki kişiyken bile üç kişiydiler artık. Hem de sonsuza kadar... MEŞE AĞACINDAKİ EV Chiara Lorenzoni ve Marco Somà Uçan Balık Yayınları, 2024 Çeviri: Ümit Mutlu 5+ yaş 32 s.
- Öykü: Kağıt Kesikleri
"Zaman çizgisinin dışında, yokluktan ziyade hiçliğe daha yakın bir konumda varlığını sürdürüyordu." Ökkeş Can Kılıç Apartmanların arşa ulaşmak için alabildiğine yükseldiği, aralarında ufacık bir boşluk dahi olmayacak şekilde yan yana ve karşı karşıya dizildiği, bir yılanı andıran, dar ve boyuna uzun bu sokak, nahoş bir sırra sahipti. Bu sırrı muhafaza edense tekdüze apartmanların arasına sıkışmış iki katlı müstakil, salaş bir evdi. Mükemmele yakın mimarilerin, müthiş bir uyum içindeki düzenliliğini bu ev bozuyordu. Sokağın orta yerinde müziç biçimde sırıtıyordu. Kimse bu evde kim yaşar bilmez, bilmek istemezdi. Hatta mecbur olmasalar önünden bile geçmezlerdi, fakat çift yönlü bir sokak olduğundan, ters yönden dolaşıp yolu uzatmak istemeyenler, mecburen evin önünden geçen tarafı kullanmak zorunda kalırlardı. Bu yüzdendir ki eve yaklaştıkça adımlar aşikâr şekilde hızlanır, uzaklaşınca sakinleşirdi. Hatta evin hemen önündeki apartman dairelerinin büyük bölümü boş, civarındakilerinin dolu olmasının sebebiyse kira fiyatlarının diğer dairelere nazaran ziyadesiyle ucuz olmasıydı. İnsanların evden uzak durmak istemesinin sebebiyse, evin korkutucu bir ihtişama sahip olmasaydı. İsten simsiyah olmuş pencereleri, çürümüş tahta dış kapısı, altında samimi bir turuncu saklayan pejmürde beyaz sıvası, orasından burasından dışarı çıkmış gider boruları, hiçbir zaman duman atmayan çatlak bacası… Hafif bir rüzgarla, boğuk bir hengâme eşliğinde enkaza dönecekmiş gibi duran bu eve, ne gariptir ki yıllardır hiçbir şey olmuyordu. Ne yağmur ne kar ne de kuvvetli fırtınalar bu müsvedde eve zarar veremiyordu. Zaman çizgisinin dışında, yokluktan ziyade hiçliğe daha yakın bir konumda varlığını sürdürüyordu. Bazı kimseler bu evde kimsenin yaşamadığını, yaşayamayacağını iddia etseler de kimi geceler, sarih bir kapı gıcırtısı tüm sokakta raks edercesine dolaşıyor, tüm evlerin kapısı çalıyor ardından kayboluyordu. Gıcırtının, evin kapısından geldiğini herkes biliyor ama kimse gecenin geç saatinde, penceresinden dahi olsa, evden tarafa bakmaya cesaret edemiyordu. Bu yüzden geceleri dışarıda kimse kolay kolay bulunmaz, böyle bir riski göze alanlarsa sesi işittiklerinde hemen bir apartmanın holüne kendisini atar, sabahı orada beklerlerdi. Bazı akşamlar da isli pencerelerinin, henüz ise bulanmamış tarafları, silik bir kızıllığa büründü. İçeride bir hareketlilik olduğunu anlayan herkes hızla evlerine döner, akşamın ve gecenin geri kalan saatlerini, erkenden bu ölü eve teslim ederlerdi. Evin ruhlar tarafından ele geçirildiğini düşünmeye başlayan insanların sayısı da gün geçtikçe artmaya devam ediyordu. Duvarlara sprey boya ile anlamsız şeyler yazacak ve çizecek kadar hamaset sahibi çocuklardan başka kimse eve yaklaşamıyordu. Çocukların çizdiği şeyleri yine ruhların yaptığını zanneden insanlardan apar topar taşınanlar bile oluyordu. Bazıları da artık bu evin önünden geçen çıkışı kullanmak yerine diğer taraftaki çıkışı kullanıp yolu uzatmayı göze almaya başlamışlardı. Arıtması yetersiz, ucu yosun bağlamış musluğundan akan suyu bardağına doldurdu. Tek tük, sapsarı dişlerin bulunduğu ağzıyla suyu içti. Ayağının etrafında cirit atan, adı sanı duyulmamış birkaç böceği farkında olmadan ezerek masasına doğru, paçalarından aşağı doğru sarkan kendisine birkaç beden büyük eşofmanıyla yürümeye başladı. O kadar yaşlıydı ki her adımda dizleri titriyor; kemikleri, kırılmadan önce ömürlerinin son demini yaşıyordu. Adımlarını sol-sağ veya sağ-sol şeklinde at(a)mıyordu. Sağ bacağıyla ilk adımı atıp sol bacağını peşinden sürüklemeyi başarabiliyordu. Masasına gelip sandalyesine iyice yerleştikten sonra avucunun içiyle, kağıdını koyacağı yerin tozunu aldı. Arından tozlu elini, çoğu düğmesi kopuk gömleğinin üzerinde temizledi. Masanın çekmecesini, açılabilen tek çekmecesini, açıp içinden kırmızı mürekkepli kalemini ve henüz yarısından fazlası boş bir kâğıt çıkardı. Mahir parmaklarıyla tuttuğu kalemle kâğıda bir şeyler yazmaya çalıştı. Can sıkıcı kâğıt hışırtısından başka hiçbir şey çıkmadı kalemin ucundan. Mürekkebi bitmişti. Çekmeceyi yine açtı, boş mürekkep kutusunu eline aldı. Birkaç dakika öylece kutunun içine baktı, sanki bir mucize olacakmış, kutunun içi mürekkep dolacakmış gibi bekledi. Bekledi. Bekledi. Ardından kâğıdı alıp ayağa kalktı. Cam kapaklı, iki metre uzunluğundaki dolaba gitti. İçindeki tek eşya olan plak oynatıcıyı aldı. Dolabın hemen yanındaki, ortasındaki boşluktan, duvardaki tek çiviye asılmış, üstünde mor renkli bir terazinin bulunduğu, gül desenleriyle süslü plağı alıp oynatıcıya taktı. Eski plak oynatıcıdan müzik kesik kesik çalmaya başladı. O da yavaş yavaş üst kattaki yatak odasına gitti. İçeri girince birkaç dakika öylece titreyen dizleriyle odanın ortasında bekledi. Ardından odanın sokağa bakan penceresini büyük bir gıcırtıyla açtı. Pencerenin hemen sol tarafındaki ceviz ağacından oyma gül desenli sandığa, elinde tuttuğu kâğıdı, sandığın içindeki diğer kâğıtların üstüne, özenle yerleştirdi. Yatağına gitti ve yastığının hemen altındaki küçük tabancasını çıkardı. Tertemiz silahının üstünde yüzünün yansımasını gördü. Tek tük bembeyaz saçları; sarkmış yanakları ve içine çökmüş gözleriyle gülünç buldu kendini. Yastığı, tabancayla beraber çenesinin altına bastırdı ve hiç tereddüt etmeden tek el ateş etti. Saat gece yarısına yaklaşıyordu. Hava soğuktu. Gökyüzü yıldızlı. Kavurucu sabah sıcağından eser bırakmayan akşam ayazının etkisini azaltmak için ince kot ceketini, elleriyle vücuduna sarmaya çalışan kaldırımdaki yalnız kadın, bir an önce evine ulaşmak için atik adımlara ilerliyordu. Sıra sıra apartmanların yanından hızla geçiyordu ki öğürmesine neden olan bir koku burnunu sarıp sarmaladı. Durdu, birkaç defa öksürme ve öğürme arasında tarifi zor sesler çıkardı. Kokunun verdiği zorluğa rağmen güç bela ilerlemesini sürdürdü. Sokak lambasının aydınlattığı kaldırımın ücra bir köşesinde, ağzında purosunu tüttüren siyah kabanlı bir beyefendinin yanından geçerken kendisine yöneltilen soruyla duraksadı, “İyi misiniz hanımefendi?” “Şu koku…?” diye kayıtsızca cevapladı kadın. Eliyle; sıra sıra apartmanların ortasındaki, iki katlı müstakil evi işaret eden kabanlı beyefendi, “İşte şu iki katlı evden geliyor.” dedi. Kadının midesi güçlü bir şekilde kasıldı ve koku, yine öğürmesine sebep oldu. “Ne iğrenç bir kokudur be! Leş gibi…” dedi, ardından birkaç defa öğürdü. “Siz biraz abartıyorsunuz bence hanımefendi, pek narinsiniz.” dedi kabanlı adam, ağzında tüttürmeye devam ettiği purosuyla. Yüzünün her bir tarafını tiksintiyle buruşturan kadın, kibirli tavırla, “Ne kibarlığı be adam, şu kokuya baksana kaç metre öteden kusturacak!” diye çıkıştı. Kabanlı adam fötr şapkasını çıkarıp saçını düzelttikten sonra geri taktı ve sustu. Kadın, kokuya verdiği aynı tiksinç tepkiyle kabanlı adamı süzdükten sonra yoluna devam etti. Kokuya maruz kalmamak için sol kolunu, burnuna kırarcasına bastırıyordu. Kabanlı adamın bahsettiği iki katlı evin yanına gelince adımları yavaşladı, göz ucuyla eve baktı. İğrenç kokunun kaynağını öğrenmek için güçlü bir istek duydu. Ay ışığı altında ürkütücü şekilde salınan salaş evin, anlamsız çekiciliğine kapıldı ve kapıyı birkaç defa tıklatma cesaretini kendine buldu. Ses yoktu. Birkaç defa daha tıklattı. Yine ses yoktu. Damarlarında hızla akan adrenalin, kapıyı açmayı denemesi konusunda kuvvetlice kadını dürttü. Yaşamı boyunca hiç bu kadar tehlikeli bir serüvenin içinde bulunmamıştı ve bu serüvene, kapıyı tıklatarak bile olsa, küçük bir adım atması kadını zaten yeterince tahrik etmişti. Ve şimdi daha fazlasını istiyordu. Kapı koluna hafifçe bastırdı ve kapı büyük bir gıcırtıyla kendiliğinden açıldı. İçeride epey eski bir lambadan soluk, sarı bir ışık etrafa yayılıyordu. İçeri girdi. Bir hırsız tedirginliğiyle, attığı her adımına dikkat ediyor, etrafını sürekli kolaçan ediyordu. Koku yoğunluğu üst kat merdivenlerine yaklaştıkça tavan yapsa da ağzından nefes alıp vererek bu kokunun etkisini epey azaltmayı akıl edebilmişti. Kulağı, kesik kesik gelen hafif bir müzik sesi işitti ama oradan tarafa bakmaya tenezzül etmedi. Adrenalinin somut bir resmi olarak gördüğü merdivenleri dikkatle çıkmaya başladı. Adımını attığı her basamak rahatsız edici şekilde gıcırdıyor, o da her gıcırdamada, istemsizce, dudağını biraz daha sert ısırıyordu. Bu yaptığı şeyin yasadışı veya etik dışı olmasını düşün(e)miyor, anlamlandıramadığı bir hipnoz büyüsüne kapılmış gibi kokunun kaynağına doğru yol almaya devam ediyordu. Üst katta kapısı açık olan tek bir oda vardı. Kadın da o odaya girdi ve gördüğü manzara karşısında kuvvetli bir vaveyla bastı. Bir saat bile olmadan gelen ambulans ve polis arabaları mavi-kırmızı ışıklarıyla, ruhsuz sokağı renklendirmişlerdi. Gecenin bu saatinde asla sokağa çıkmayan mahalleli, bir bir sokağa dökülmüş, metrelerce uzağında dahi olsalar kendilerini tir tir titreten bu evin kapısının önünde, olan biteni öğrenmeye çalışıyorlardı. Sedye üzerinde, üstü bembeyaz örtüyle kaplı bir adam apar topar ambulansa yüklenince mahalleli arasında uğultular yükselmeye başladı. Hemen ardından iki polis eşliğinde, gördüğü dehşet karşısında beti benzi atmış yüzüyle bir kadın çıktı. O da apar topar polis arabasına bindirildi ve gece öylece noktalanmış oldu. Ertesi sabah sarı bir şeritle evin etrafı sarıldı. Tüm mahalleli yine toplanmış, heyecanla içerden çıkacak bir yetkiliyi soru yağmuruna tutmayı bekliyordu... Sonuç, boş mürekkep kutularının sebep, bir tomar kâğıdın intiharın sonucu olabileceğini düşünemeyen yetkililer, sadece “intihar” notunu düşerek bu dosyayı rafa kaldırmayı tercih etmişlerdi.
- 17. Metin Altıok Şiir Ödülü için başvurular başladı!
Kırmızı Kedi Yayınevi'nin Zeynep Altıok ile birlikte şair Metin Altıok’un anısına düzenlediği 17. Metin Altıok Şiir Ödülü için başvurular başladı. Adaylar, 20 Şubat 2024 tarihine kadar 2023 yılı içerisinde yayımlanmış şiir kitaplarını 9 kopya olarak iletişim bilgileri ve özgeçmişleriyle birlikte Kırmızı Kedi Yayınevi’ne göndererek başvurularını yapabilirler. SEÇİCİ KURUL: Doğan Hızlan, Hilmi Yavuz, Eray Canberk, Ali Cengizkan, Haydar Ergülen, Şükrü Erbaş ve Latife Tekin. Adres: Kırmızı Kedi Yayınevi Ömer Avni Mahallesi, Emektar Sokak No:18 Gümüşsuyu Beyoğlu/İstanbul
- Can'dan Şubat kitapları
Feride Çiçekoğlu’nun otuz yıllık bir aradan sonra yazdığı Milföy ve Arkadaşları; André Gide’in dünyasına giriş niteliğinde olan Pastoral Senfoni; Robert Musil’in kadın karakterlere odaklandığı Üç Kadın; büyük sinemacı Werner Herzog’dan Dünyanın Alacakaranlığı ve daha fazlası şubat ayında Can Yayınları’nda. Feride Çiçekoğlu / Milföy ve Arkadaşları Feride Çiçekoğlu, otuz yıllık bir aradan sonra yazdığı bu romanda ormana terk edilmiş bir köpeğin, Milföy’ün sesine kulak vermemizi istiyor. Milföy yeniden “sahiplendirilme” hikâyesini ve sonrasını, tanıştığı kedi ve köpek arkadaşlarının hikâyeleriyle birlikte anlatıyor; anlattıkça da hüzünlü mazisine dair hafızasında kapılar aralıyor. Stefan Zweig / Korku (çev. Arif Gelen) Başta Roberto Rossellini olmak üzere birçok yönetmen tarafından beyazperdeye uyarlanan Korku, Stefan Zweig’ın her zamanki gibi insan ruhunun derinliklerini büyük bir ustalıkla soruşturduğu, nefes kesici bir uzun öykü. André Gide / Pastoral Senfoni (çev. Şirin Etik) André Gide eserlerini günah ve arzu arasındaki çatışma, ahlaki körlük, insan benliğinin çelişkili doğası üzerine temellendirmiştir, Pastoral Senfoni de bu açıdan yazarın dünyasına giriş niteliğinde, derin ve düşündürücü bir romandır. Vladimir Sorokin / Opriçnik’in Bir Günü (çev. Eyüp Karakuş) Üzerinde düşünülemeyecek kadar rahatsız edici ve görmezden gelinemeyecek kadar gerçeğe yakın bir gelecek tahayyülüyle Opriçnik’in Bir Günü, sert bir eleştiri. Robert Musil / Üç Kadın (çev. Zehra Aksu Yılmazer) Musil, 1911’de yayımlanan Birleşmeler’den sonra yine kadın karakterlere odaklandığı Üç Kadın’da farklı toplumsal sınıflardan gelen üç kadının hikâyesini anlatıyor. Üç Kadın, edebiyat gezegeninin dâhi münzevisi Musil’in hayatının eseri kabul edilen Niteliksiz Adam’dan önceki son aşama. Eva Balthasar / Permafrost (çev. Emrah İmre) İlk romanı Permafrost’la ülkesinin son yıllarda en çok konuşulan yazarlarından biri haline gelen Katalan yazar ve şair Eva Baltasar’ın isyan ve zarafeti buluşturduğu bu anlatı, gizemli buz katmanının altında hassas ve tutkulu bir varoluş sorgulaması. Werner Herzog / Dünyanın Alacakaranlığı (çev. Pınar Akkoç) Görevlendirildiği adada yılmadan 29 yıl geçiren asker Onoda’nın filmlere ve kitaplara birçok kez konu olan gerçek hikâyesini bu kez büyük sinemacı Werner Herzog anlatıyor. B.S. Johnson / Christie Malry’nin Dünyayla Hesabı (çev. Firdevs Ev) Christie Malry düz biridir. Para kazanması gerektiği için on yedi yaşındayken büyük bir bankada işe girer. Kasvetli iş ortamı ve işyerindeki ilişkiler Christie’yi huysuzlaştırır. Zaman geçtikçe, yıllarını aynı bankada, konfor alanında geçirip emeklilik yaşı gelene kadar beklemek yerine akşam sınıflarına katılıp muhasebe öğrenmeye ve iş değiştirmeye karar verir. William Shakespeare / Macbeth (çev. Zeynep Avcı) Shakespeare’in 1606 yılında kaleme aldığı düşünülen Macbeth, yazarın trajedileri arasında en kısa, ancak en çarpıcı olanıdır. Diğer oyunlarında yaptığından farklı olarak Shakespeare’in daha çok iki karaktere, Macbeth ve Lady Macbeth’e yoğunlaştığı oyun iktidar hırsı, manipülasyon, açgözlülük, ahlak, iyilik ve kötülük kavramlarına odaklanır. Friedrich Nietzsche / Sevgi ve Nefret Üzerine Aforizmalar (çev. Anıl Alacaoğlu) Alman filozof Friedrich Nietzsche’nin, Voltaire’in 100. ölüm yıldönümünde yayımlayıp büyük yazara ithaf ettiği İnsanca, Pek İnsanca isimli eserinden derlenen Sevgi ve Nefret Üzerine Aforizmalar, filozofun sevgi, nefret, dostluk, evlilik, intikam, hırs, ahlak, adalet, kibir, minnet ve iyi niyet gibi, insanlığın üstüne kafa yormaktan asla kaçınamayacağı temel meseleler hakkındaki düşüncelerinden oluşuyor.
- Gönüllü basitlik ve küçülme
Basit Yaşama Felsefesi, antik çağlardan günümüze basitliği bir yaşam biçimi olarak gören ve benimseyen tarihi figürlerin motivasyonlarını ve uygulamalarını anlatıyor. Henry David Thoreau'dan Steve Jobs'a, Diogenes’den Jean-Jacques Rousseau’ya, Kinikler ve Quakerlardan gönüllü basitlik ve küçülme gibi kavramlara dek bir dizi insanı, uygulamayı ve hareketi bir araya getiriyor. “Tüm varlıklardaki yaşamın kutsallığını kucaklamak ve geleneğin keyfiliğini sorgulamak bazı insanları hayatlarının gidişatını değiştirmeye teşvik eder. Hayatlarında yaptıkları değişiklikler basitçe yaşamanın nefes alıp vermekten ibaret olmadığı sonucuna varmalarını sağlar. Aksine basit yaşam yaşamı pasifçe karşılamaktan ziyade bilinçli bir şekilde yaşamaktan doğar. Bu bakımdan basit yaşam doğası gereği politiktir.” Basit Yaşama Felsefesi, antik çağlardan günümüze basitliği bir yaşam biçimi olarak gören ve benimseyen tarihi figürlerin motivasyonlarını ve uygulamalarını anlatıyor. Henry David Thoreau'dan Steve Jobs'a, Diogenes’den Jean-Jacques Rousseau’ya, Kinikler ve Quakerlardan gönüllü basitlik ve küçülme gibi kavramlara dek bir dizi insanı, uygulamayı ve hareketi bir araya getiriyor. Jérôme Brillaud eğitiminin ilk dönemlerini ülkesi Fransa’da tamamladı. Sonra Harvard Üniversitesi’nde Fransız Çalışmaları alanında doktora yapmak üzere ABD’ye gitti. Yardımcı Doçent olarak Indiana Üniversitesi’nde ve sonra Vanderbilt Üniversitesi’nde görev yaptı. 2012 yılında Manchester Üniversitesi Fransız Çalışmaları bölümüne katıldı. Burada on yedinci ve on sekizinci yüzyıl Fransız filozofları ve ahlakçıları üzerine, ayrıca Fransız edebiyatı, hayvan çalışmaları ve tiyatro üzerine dersler verdi. BASİT YAŞAMA FELSEFESİ Jérôme Brillaud Kolektif Kitap, 2024 Çeviri: Burcu Tümkaya 200 s.
- Mario Levi'ye veda
Edebiyatımızın güçlü kalemi Mario Levi hayatını kaybetti. Arkasında, İstanbul Bir Masaldı, En Güzel Aşk Hikayemiz, Bir Şehre Gidememek, Lunapark Kapandı, Bir Cümlelik Aşklar gibi unutulmaz romanlar bırakan Mario Levi 66 yaşında yaşama veda etti. Sadece yazdıklarıyla değil verdiği edebiyat dersleriyle de edebiyatla ilgilenenlerin, yazar adaylarının önünü açan Mario Levi, edebiyatımıza katkılarıyla her zaman unutulmaz bir yerde olacak. Mario Levi 1957 yılında İstanbul'da doğan Mario Levi, 1975 yılında Saint Michel Fransız Lisesi'nden, 1980 yılında İstanbul Üniversitesi Fransız ve Roman Filolojisi'nden mezun oldu. İlk öyküsünü 1975 yılında yazan Levi, 1984 yılından sonra, Hokka dergisi, Şalom, Cumhuriyet Gazetesi, Cumhuriyet Dergi, Stüdyo İmge, Gösteri, Milliyet Sanat, Argos ve Oksijen gibi birçok yayın organında yazılar kaleme aldı. İlk kitabı olan 'Jacques Brel: Bir Yalnız Adam'ı 1986 yılında yayınlayan yazar, 1990 yılında ise, ilk öykü kitabı olan 'Bir Şehre Gidememek' adlı kitabını yayınladı. İlk öykü kitabıyla o yılın Haldun Taner Öykü Ödülü’nü kazandı. 1991 yılında ikinci kitabı 'Madam Floridis Dönmeyebilir' adlı kitabıyla adında söz ettiren Levi ilk romanı 'En Güzel Aşk Hikayemiz' i 1992 yılında yazdı. 1993'te başladığı 'İstanbul Bir Masaldı' adlı kitabını 6 yılda bitirerek 1999 yılında yayınladı. Levi, bu kitabıyla 2000 yılında Yunus Nadi Roman Ödülü'nü kazandı. Son kitabı Mario Levi, edebiyat yazarlığının yanı sıra, Fransızca öğretmenliği, ithalatçılık, gazetecilik, radyo programcılığı, reklam yazarlığı da yaptı. Yazı atölyelerinde yazı yaratımı dersleri de veren Levi'nin son kitabı 'Bir Cümlelik Aşklar' ise Nisan 2016'da okuyucusuyla buluştu.
- Dünya ve Diğer Yerler
Jeanette Winterson'ın son kitabı Dünya ve Diğer Yerler, Belgin Selen Haktanır'ın çevirisiyle Türkçede. Harikulade düşsel manzaralar yaratan ve göz kamaştırıcı bir dile sahip bu on yedi öykü, okuru uykunun yasadışı olduğu, kimsesiz kalmış mağaza tezgâhtarlarının hayatlarının periler tarafından dönüştürüldüğü, zenginlerin elmas adasında kömürden mücevherler taktığı dünyalara götürüyor; varlığını hayal dahi edemeyeceğiniz, benzersiz yerlere… Winterson’ın okurlarını kendisine nasıl aşık ettiğini merak ediyorsanız cevap bu sayfalarda! Jeanette Winterson, 27 Ağustos 1959'da Manchester, İngiltere'de dünyaya geldi. Çocukluğu, ailesiyle birlikte Pendlebury'de geçti. Babası bir fabrika işçisiyken, annesi bir kuafördü. Winterson'un ailesi, onun eşcinsel olduğunu öğrendiğinde onu evden kovdu. Bu deneyim, Winterson'un eserlerine ve hayatına derin bir şekilde yansıdı. Winterson, eğitimine Oxford Üniversitesi'nde İngiliz Edebiyatı okuyarak başladı, ancak daha sonra üniversiteyi terk etti. İlk romanı "Oranges Are Not the Only Fruit" (Portakallar Tek Sebze Değildir) 1985 yılında yayımlandı. Roman, Winterson'un kendi deneyimlerinden esinlenerek kaleme aldığı otobiyografik bir eserdir. Bu eser, Winterson'a geniş bir okuyucu kitlesi kazandırdı ve edebiyat dünyasında büyük yankı uyandırdı. Yazarlık kariyeri boyunca Winterson, romanlarının yanı sıra denemeler, çocuk kitapları, kısa hikayeler ve tiyatro eserleri de yazdı. Eserleri, cinsellik, aidiyet, aşk ve kimlik gibi temaları derinlemesine ele alır. Eserleri, eleştirmenlerden ve okurlardan geniş övgü aldı ve pek çok ödül kazandı. Jeanette Winterson, edebi çalışmalarının yanı sıra düzenli olarak gazetelerde ve dergilerde makaleler yazmaktadır. Ayrıca televizyon ve radyo programlarına da katılarak edebi ve kültürel konularda görüşlerini paylaşmaktadır. Winterson, LGBT hakları ve edebi eserlerin toplumsal etkisi konularında da aktif bir şekilde yer almaktadır. Eserleri, edebi çevrelerde ve geniş okuyucu kitlesi arasında büyük saygı ve hayranlık uyandırmıştır. Jeanette Winterson, edebi başarıları ve toplumsal etkisiyle çağdaş İngiliz edebiyatının önemli isimlerinden biri olarak kabul edilmektedir. DÜNYA VE DİĞER YERLER Jeanette Winterson Kafka Kitap, 2023 Çeviri: Belgin Selen Haktanır Editör: Nazlı Berivan Ak 168 s.
- Tehlike davulları yolda
Harold MacGrath'ın kaleme aldığı Tehlikeli Zümrütler, aşk, macera, dostluk üçgeninde gelişen ve okurunu soluksuz bırakacak bir macera romanı. Trenden inen yolcular arasında uzun siyah paltolu bir adam vardı, paltosunun yakalarını yukarı kaldırmıştı. İngiliz tarzında giyinmiş bu adam, başına melon bir şapka takmıştı. Elinde hırpalanmış bir İngiliz asker çantası sallanıyordu. Hemen istasyon duvarına doğru yürüyüp sırtını duvara döndü. Neredeyse görünmezdi. Diğer yolcuların geçip gitmesini bekledi ve trenin son vagonundaki kırmızı stop lambaları sisin derinliklerinde kaybolana kadar hareketsiz kaldı, sonra sokağa doğru koştu. Tahttan indirilen Rus kraliyet ailesine ait olan ve kendilerine sahip olanları türlü türlü belalara sürüklediğine inanıldığı için “tehlike davulları” adıyla bilinen iki zümrüt Amerika Birleşik Devletleri’ne gönderilir ve bir grup insan taşların peşine düşer. Bu çok değerli iki taşı ele geçirmek için bir cinayet işlenmesinden sonra suçluyu adalete teslim edebilmek amacıyla akıl almaz bir kovalamaca başlar. Bu maceranın ortasında bir de aşk filizlenir. Tehlikeli Zümrütler aşk, macera, dostluk üçgeninde gelişen ve okurunu soluksuz bırakacak bir macera romanı. Harold MacGrath çok satan ve üretken bir Amerikalı romancı, kısa öykü yazarı ve senaristti. Kitle pazarı için bazen romantizm, casuslar, gizem ve macerayı kapsayan yılda birden fazla roman tamamladı. Yeni film endüstrisi için orijinal senaryolar yazmak üzere görevlendirilen, ulusal olarak bilinen ilk yazardı. TEHLİKELİ ZÜMRÜTLER Harold MacGrath Maya Yayınları, 2024 Çeviri: Ezgi Uğur 264 s.
- Çünkü aşk, hikâyeyi değiştirir
Şule Tüzül, Mahir Ünsal Eriş'in son romanı, Acaip üzerine yazdı: "Mahir Ünsal Eriş tadına doyulmaz bir aşk hikâyesinin içinde, devleti, aileyi, toplumu, erkeklik ve kadınlık meselelerini ince ince irdeliyor." Aşk, edebiyatta da sanatın diğer alanlarında da en çok işlenen konulardan biri. Elbette aşksız bir hayatı da düşünemiyoruz ancak bugün aşk üzerine yazmak hayli iddialı geliyor bana. Edebiyat tarihi öyle muhteşem aşk hikâyelerine imza attı ki bugün bunların üzerine ne yazılabilir diye düşünmeden edemiyorum. Ayrıca, bu yazıyı yazarken bile aşk sözcüğünü sürekli tekrarlamaktan rahatsızım çünkü her şey gibi aşkın da içini boşalttık, anlamını ters yüz ettik. Ama işte ne mutlu biz okurlara; bugün bile aşk romanı yazılabiliyormuş, hem de hasret kaldığımız güzellikte, hem de hasret kaldığımız sahicilikte. E ne de olsa yazarı bir dil ustası: Mahir Ünsal Eriş. Acaip, geçtimiz yılın sonuna doğru Can Yayınları tarafından yayımlandı. Bir siyasi roman üçlemesinin ikinci kitabı. İlk kitap Gaip'te mafya devlet ilişkilerinin sarmalında hafızasını kaybeden Salih Bey ve ailesinin soluk kesen macerasını okumuştuk. Acaip'te, Gaip'te kısa bir süre görünen, Salih Bey'in gizli ailesindeki oğlu Samim'in hikâyesi var. Acaip'te de siyasi tarihimizin izleriyle dolu bir maceranın peşine düşüyoruz. Mahir Ünsal Eriş tadına doyulmaz bir aşk hikâyesinin içinde, devleti, aileyi, toplumu, erkeklik ve kadınlık meselelerini ince ince irdeliyor. Acaip'in, okuru yaşamın karanlığıyla yüz yüze getiren hikâyeleri Samim'in aşkıyla aydınlanıyor, dengeleniyor. Mahir Ünsal Eriş bir söyleşisinde diyorki: “Çünkü aşk, hikâyeyi değiştirir. Sesi, kokuyu, fonu, atmosferi, meseleyi, dünyayı değiştirir. Hikâyeler aşkın süzgecinden geçince bambaşka şeylere dönüşürler. İki roman birbirine birkaç yerden bağlanmış olsa da tek başlarına da okunabiliyor. Mahir Ünsal Eriş'in dili kullanmaktaki ustalığına, kurgu ya da kurgu dışı, her kitabında bir kez daha hayran oluyorum. Babil Kulesi Kitabı'nda dil konusunda onun nasıl bu kadar başarılı olduğunun nedenlerini görme şansımız oldu. Diğer yandan dille olan ilişkisinin üzerine yapılandırdığı üslubunun Mahir Ünsal Eriş'e geniş bir okur kitlesi kazandırdığını, onu çağdaş Türk Edebiyatının en sevilen yazarlarından biri yaptığını düşünüyorum. Eriş'in bir kitabını okuyan onun büyülü yazın dünyasına öyle bir giriş yapıyor ki Eriş külliyatının peşine düşmesi kaçınılmaz oluyor. Acaip, hikâyenin ana kahramanı Samim'in Güzin'e yolladığı bir mektup. bu mektubun içinde o kadar çok altını çizdiğim cümle var ki hangi birini burada paylaşayım. Bir tanesini tadımlık buraya bırkayım: "Bizi hayatın içine çeken şeyin, onun başımıza neler getireceğini bilememek olduğunu öğrendim. Sevgin, sevilişim bana bunu öğretti Güzin." Başkalarının mektuplarını, hele de aşk mektubunu okumak yapılmasının çok yanlış olduğunu bile bile insanın yapmaktan da kendini alamadığı davranışlardan biri. Acaip, bu açıdan da daha ilk satırlarda okuru kendine çekiveriyor; bu mektubu rahatlıkla okuyabiliyoruz, iki âşığın tüm sırlarını hiç çekinmeden öğrenebiliyoruz. Eriş, sadece dil ustalığıyla değil bu anlatım tercihi nedeniyle de okuru ilk sayfada hikâyenin içine çekiyor. Bu güzelim kurguya hikâye içinde hikâyeler ekleniyor. Zengin, dolu dolu bir metinde ilerliyoruz. Mahir Ünsal Eriş'in roman ve öykü kahramanları çok tanıdık simalardır. Ya bize benzerler ya da yakın ve uzak çevremizdeki insanlara. Her birinin karşılığını buluruz hayatta. Sahicidirler. Hele de kadın kahramanlarının iç dünyalarını bu kadar iyi yansıtması benim Eriş yazınında en çok etkilendiğim özelliklerden biridir. Mahir Ünsal Eriş, yarattığı karakterler üzerinden kimseyi yargılamaz, yüceltmez de. Okurun her birine belirli bir mesafeden bakmasını, her bir karakterin içinde bulunduğu koşullarla değerlendirilmesini, her birini anlamamızı sağlar. Eriş'in karakterlerinin hiçbirine tam anlamıyla kızamayız, bazen hak veririz ama tam anlamıyla iyi ya da kötü de diyemeyiz. İyilik de kötülük de görecelidir, insana dairdir her ikisi de. İyinin ne zaman kötü, kötünün ne zaman iyi olacağını asla bilemeyeceğimizin altını çizer bu üçlemenin ilk iki romanı. Eriş'in yarattığı karakterler eril bir kalemin ürünleri değildir. Eriş'in yazınında asla yer bulamayan erillik, dil ve kurgusunda olduğu gibi yarattığı karakterlerde de bu özelliğini korur. Eril iktidarın temsili olarak eserlerinde yer alan erkek karakterler bu erilliğin eleştirisi için yaratılmışlardır. Acaip bir Ankara romanı. Ömrümün büyük bölümünü Ankara'da geçiren biri olarak Ankara ve aşkı da bir arada düşünemezdim açıkçası. Ankara, bürokrasinin ve siyasetin şehridir. Kuralların ve yasaların şehridir. Bürokrasinin ağırlığını yüzünde taşır gibi asık suratlıdır Ankara insanı. Kötü bir şehir değildir ama ne bileyim aşkı İstanbul'a, İzmir'e, Ege şehirlerine yakıştırırım da Ankara'ya yakıştıramam nedense. Eriş, bu düşüncemi de yerle bir etti tabii ki. Yine de Samim'e bir yerde şunu söyletiyor: "Evime, eşyama, işime, gücüme ne oldu hiç bilmeden, Ankara'nın arkamda kaybolan ışıklarına baktım uzun uzun. Ne tuhaf bir şehir burası? İçinde âşık olmadan sevilemiyor." Mahir Ünsal Eriş söyleşilerinde üçlemenin üçüncü romanının isminin Tekzip olacağını, hikâyenin başka karakterlerinden penceresinden devam edeceğini duyurdu okurlarına. Bugün maalesef kötülüğün güçlü olduğu, hayatlarımızı şekillendirdiği bir dünyada yaşıyoruz. Kötüleğe edebiyatla, sanatla ve aşkla direniyoruz. Gaip gibi Acaip de bitmemiş bir hikâye. Romanlar son buluyor ama hikâyeleri, kahramanları romanlar bitse de aramızda yaşamaya devam ediyorlar. Mahir Ünsal Eriş'in roman ve öykü kahramanları, dedim ya, zaten hep aramızdalar. "Umut, kalbimizin kenarındaki karanlık kuyu," diyor Samim. Ben de serinin üçüncü romanını iyilerin ve aşkın kazanacağına dair o umutla bekliyorum. ACAİP Mahir Ünsal Eriş Can Yayınları, 2023
- Gerçeküstücülüğün dehlizlerinde “Dalice” öyküler...
Asuman Portakal'ın imzasını taşıyan Dali'nin Dehası, Sürrealizmin ebedî kralı Salvador Dali'nin sıra dışı yaşamından ve yirminci yüzyıl resim sanatına yön veren yapıtlarından izler taşıyan öykülere açılıyor. Dali'yi kurgusuna yerleştirip ona ait özgün sözler eşliğinde anlatımını güçlendiren kitap, 1500'den fazla eser veren sanatçının esin kaynakları ve yaratım süreci hakkında ilginç bilgiler paylaşıyor. Lorca, Breton, Freud, Picasso gibi kendi alanında öncü isimleri öykülerine konuk eden yazar, geçtiğimiz yüzyılın toplumsal, bilimsel, kültürel ve siyasi atmosferinin renkli bir panoramasını da çiziyor. “İnsanların ilgisini çekmek isteyen, onları kışkırtmalıdır,” diyen Salvador Dali, bilinçaltını görsel bir dille betimlemek için hangi sembollere sarıldı? Delilikle harmanlanmış dehasının ardında ne gibi sırlar yatıyordu? Eşinin hayatındaki rolü neydi? Kime duyduğu hayranlık sık sık kıskançlık krizlerine dönüşüyordu? Neden ölümsüzlüğün peşinde koşmaktan bir an bile vazgeçmedi?..Dali'nin Dehası, resimlerin canlandığı gerçeküstü bir evrene davet ediyor okurları. Asuman Portakal, Dali'nin çizdiği beş farklı tablosundan ve Florida'daki Dali Müzesi tarafından hazırlanan Deepfake video enstalasyonundan esinlenerek kaleme aldığı bu öykülerinde, gerçeği büke büke kendi efsanesini yaratmış bir dehanın deliliğe kafa tutuşuna tanıklık ettiriyor. Fırçasıyla gördüklerinin âdeta fotoğrafını çeken Dali'nin kâh tuvaline konan bir at sineği kâh özel tasarladığı şövalesi dile geliyor. Biricik eşi Gala ilham perisi olarak çıkıyor karşımıza. Sanatçı çocukluğu ile karşılıklı sohbet ederken, “görkemli bir uyku canavarı” beliriyor yanı başımızda. Hemen sonrasında Pasifik'in derinlerinde yüzen Azulina Dalgıçları tarafından Bikini Atolü'ndeki atom bombası denemelerine karşı yükselen protesto bayrağını görüyoruz. Bilinçaltının ve rüyaların coşkun denizinde batıp çıkarken, büyük ustanın sıra dışı biçimde aramıza geri dönüşüne şaşırıyoruz. Dehasının “antenleri” saydığı bıyıklarıyla karşımızda duran Salvador Dali hologramı, tüm heybetiyle ölümsüzlüğünü yeniden ilan etmek için sabırsızlanıyor... Gerçekliğin sınırlarını zorlayan karmaşık figürlerle “bilmece resimler” yapan Salvador Dali'yi daha yakından tanıtmak arzusuyla hazırlanan bu kitap, sanat tarihinin anlaşılması en güç ustalarından birini anlaşılır kılmakla kalmıyor, aynı zamanda çağımıza yakınlaştırarak gelecek üzerine gündüz düşleri de kurduruyor. Dünya o kadar sıkıcı bir yer ki, iyi ki Dali var! Asuman Portakal 1978'de İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'ni (MSÜ) bitirdi. Kâğıtlara düşlerini boyayan çocuklara 24 yıl rehberlik etti. Çeşitli karma sergilere katıldı, iki kişisel sergi açtı. Yapıtları Türkiye'den başka, İrlanda, İsveç, Japonya, İsviçre ve Yunanistan'da özel koleksiyonlarda yer aldı. Çocuklar için öykü ve romanlar yazdı. Bu yapıtlarıyla ödüller kazandı. Renklerle oynamayı, çocukları ve gülmeyi çok seviyor. DALİ'NİN DEHASI Asuman Portakal Tudem Yayınları, 2024 Çizer: Zeynep Özatalay 11+ yaş Tür: Öykü 104 s.
- Don Jose Ruiz’in yazdığı Şamanın Özgürlüğe Giden Yolu, çıktı…
Şamanın Özgürlüğe Giden Yolu’nda Ruiz, kişisel özgürlüğünüzü kendinize ve başkalarına yönelik koşulsuz sevgiyle bulmayı, ona sahip çıkmayı ve bunu yaparken acı çekme bağımlılığını kırmayı öğretiyor. Toltek şamanları, amacı dinleyicinin zihnine, sonunda filizlenip yeni ve daha iyi bir yaşam tarzına dönüşebilecek bir bilgi tohumu yerleştirmek olan hikayelerini nesilden nesile aktardılar. Bu hikayelerde, özgürleşmenin gücünün koşulsuz sevgi olduğu ve bunu anlamanın bizi kendimize ve başkalarına yüklediğimiz olumsuz yargılardan kurtaracağı anlatıldı. Kendinizi ve başkalarını koşulsuz sevme alışkanlığını edindiğinizde hayattaki alışageldik sorunların çoğu ortadan kalkar. En önemlisi bizi “yeterli olmadığımız” inancından kurtarır. Her zaman gelecekte olan, ulaşılamayacak bir mutluluk halinin peşinde koşmak yerine, mutlu olmak için ihtiyaç duyduğunuz her şeye tam burada, şu anda sahip olduğunuzu fark edersiniz. Bu insan hayatının bir rüya olduğu gerçeğine uyanırsınız ve güzel bir şeyin hayalini kurmaya başlarsınız. Don Jose Ruiz’in yazdığı Şamanın Özgürlüğe Giden Yolu Destek Yayınları’ndan çıktı… KOŞULSUZ SEVGİYLE GELEN ÖZGÜRLÜK! İnsanlık bir kriz yaşıyor! Savaş, yoksulluk, çevresel felaketler gezegeni bir yıkım noktasına getirdi. Çoğumuz derinlerde korku içindeyiz, hatta kırgınlık, öfke ve nefretle doluyuz. Toltek şamanları antik çağlardan beri bunların kökeninin, zihnimizde ve onların deyimiyle “acı çekme bağımlılığımızda” bulunabileceğini, ayrıca bu bağımlılıktan kurtulmak veya nihai bedeli ödemek arasında bir seçim yapmamız gerekeceğini anlatıyorlar. Toltek şamanı Don Jose Ruiz’e göre artık zamanı geldi ve bu ancak içinizde mümkün. Şamanın Özgürlüğe Giden Yolu’nda Ruiz size kişisel özgürlüğünüzü kendinize ve başkalarına yönelik koşulsuz sevgiyle bulmayı, ona sahip çıkmayı ve bunu yaparken acı çekme bağımlılığını kırmayı öğretecek. Böylece dünyada ihtiyaç duyulan değişimi gerçekleştirmenin ilk adımı olarak huzur ve uyum içinde yaşayabileceksiniz. Kişisel özgürlüğü sağlamaya yönelik Toltek uygulamalarını içeren ve Don Jose Ruiz’in şimdiye kadarki en radikal kitabı sayılan Şamanın Özgürlüğe Giden Yolu, yazarın eski ve yeni tüm okurlarını fazlasıyla heyecanlandıracak bir deneyimi sunuyor. Don Jose Ruiz, Kartal Şövalyeleri soyundan bir Nagual’dır (Toltek şamanı) ve Dört Anlaşma’nın yazarı Don Miguel Ruiz’in oğludur. Jose, The Medicine Bag (İlaç Çantası), Şamanların Bilgeliği ve Şamanik Güç Hayvanları kitaplarının yazarıdır. Aynı zamanda Beşinci Anlaşma’nın ortak yazarıdır. ŞAMANIN ÖZGÜRLÜĞE GİDEN YOLU Don Jose Ruiz Destek Yayınları, 2024 Çeviri: Cemal Can Tarımcıoğlu Türü: Kişisel Gelişim 160 s.
- Yaratıcılık ritüelleri 5 Defne Suman: "Kendi kulağıma, 'Bizi yazmak kurtarır,' diye fısıldıyorum!"
Yazarların yaratım süreçlerine odaklanan "Yaratıcılık Ritüelleri Söyleşileri"nde Semrin Şahin'in bu haftaki konuğu, Defne Suman. "Kâğıt üzerinde kalem hareket ettikçe moralim düzeliyor. En sağlam desteği okurlarımdan alıyorum. Onların yazdıkları e-postalara dönüyorum sıklıkla. Dağılıp gittiğimde, kitaplarımın insanların iç dünyasında yarattığı etkiyi okumak yoluma ışık tutuyor" diyen Suman'la günlük alışkanlıklarından yazıyla kurduğu ilişkiye dair derinlikli bir söyleşi yapıyor Şahin. İlham dolu, keyifli okumalar. Yaratıcı sanatlarda akışta kalmanın, kendimizi yaratma anının içinde tutarak, sürüklenmeden kalabilmenin ne kadar zor olduğu bilinen bir gerçek. Bizi “an” a döndürecek bazı küçük totemler, seremoniler, bazı ritüellerin olmasının yaptığımız çalışma üzerinde odağımızı canlı tuttuğuna dair çalışmalar mevcut. Bu anlamda birçok yazarın günlük yazma alışkanlıkları olduğunu da biliyoruz. Yazmaya başlamadan önce yaptığınız ritüeller var mı? Kahve! Yazmaya başlamadan önce mutlaka kahve yaparım. Eğer dışarıda, bir kafede yazıyorsam ki sık sık yazmak için evden çıkarım, siparişim masaya gelince yazmaya başlarım. Mutlaka kulaklarım tıkalıdır. Evde de olsam kulaklık takarım. Dışarıdaki gürültüyü kessin diye. Çoğunlukla müzik dinlerim. Bir roman boyunca aynı parçaları döndüre döndüre dinlerim. Duymam bile artık o müziği ama yine de yazarken bana ritim versin diye kulağımda tutarım. Bir de saat kurarım. Her 24 dakikada bir ara veririm. Bu ara sadece başımı kaldırıp etrafa bakmak olabilir ya da çalışma odamdaysam bir iki adım atmak olabilir. Sonraki 24 dakika yine hiç ara vermeden yazarım. Bu şekilde arka arkaya üç saate varan 24 dakikalar dizebiliyorum. Dr. Seuss olarak bilinen yazar ve illüstratör Theodor Seuss Geisel, geniş bir şapka koleksiyonuna sahiptir. İlham gelmediğinde, dolabının başına gider, koleksiyonundan seçtiği bir şapkayı takar ve fikir bulmayı beklermiş. Ne hikmetse mutlaka parlak bir fikirle şapkayı başından çıkarırmış. Siz yaratım tıkanması yaşıyor musunuz ve bu tıkanmayı aşmak için neler yapıyorsunuz? Sanatçının Yolu kitabında sözü edilen “Sabah Sayfaları” tıkandığımda bana yardımcı olur. Zaten bir romanı yazarken bölümleri önce el yazısıyla yazarak kendime anlatırım. Sabah Sayfaları alıştırması benim için budur. Bu bölümde neler oluyor bana anlat. Kimi günler Sabah Sayfaları “İyi de o kadın oraya nasıl gitti, bunu araştıralım” “o saatte vapur kalkar mı, buna bakalım”, gibi notlarla ağır aksak ilerlerken, kimi günler romanın bir bölümü veya öykünün tamamı şıkır şıkır akar. Bu açılmayı ve tıkanmayı belirleyen şeyler nedir henüz keşfetmiş değilim ama metin ittir, ittir yine de hiç gitmiyorsa, başka bir bölüm, başka bir karakter üzerinde çalışırım. Hâlâ olmuyorsa o romandan ya da öyküden vazgeçerim. Genelde bir öyküye kırk gün veririm. Kırk gün sonra kanallar hâlâ tıkanıksa bırakırım gitsin, belki başka bir yazarın yazması gereken öyküdür o, onun hayal dünyasına konsun. Yaratıcı çalışmalar yaparken hiç engellerle (iş ortamı, zamansal sorunlar, yazdıklarınızın görünür olmaması gibi engellerle) karşılaştınız mı? Bu engellerle nasıl mücadele ettiniz? Tam aksine sizi destekleyen ve yolunuzu açan kişiler oldu mu? Olmaz mı! Bir kadın yazar için yazmaya oturacağı her saat, yazmak için çıkmayı düşündüğü her seyahat bir mücadele alanıdır. Herkesin evinde bakıma muhtaç çocuklar, hastalar, yaşlılar vardır. Yazar erkeklerin birçoğu evden ve bakım görevinden fiziksel olarak uzaklaşabilirken kadınlar evlerinde yazarlar ki gereksinim halinde odalarından çabucak çıkabilsinler. Bir kadın yazarın evinden ve ailesinden yazmak gerekçesiyle tamamen kopması zordur. O yüzden de dünya edebiyatının ünlü kadın yazarları evin sessizleştiği ve onlara kaldığı nadir anlarında mutfak masalarında yazmıştırlar. Bir yandan yemek pişirip bir yandan çamaşır asarak. Ben de bir yandan çalışırken (Hatha Yoga dersleri veriyorum), bir yandan MS hastası eşine bakan, ev işlerine koşan bir insanım. Bu işlerin arasında -sıklıkla olduğu üzere- üzerinde çalıştığım roman veya öyküyle ilgilenemediğim bir gün geçirirsem moralim bozuluyor. O zaman bana en iyi gelen şey evden çıkmak, bisiklete binmek (Atina’da yaşıyorum. Bisiklet için kolay bir kent değil ama ben biniyorum) ve bir kahveye gidip tek başıma oturmak. Moral bozukluğu ve yenilgi hakkında düşünmenin beni daha derin bir buhrana soktuğunu keşfettiğimden beri doğrudan işlere saldırıyorum. Kendi kulağıma, “Bizi yazmak kurtarır,” diye fısıldıyorum. Bir öykü yaz, bir hatıranı kaleme al, bir karakterle kâğıt üzerinde sohbet et. Yaz yaz yaz! (Böyle deli anlarımda aklıma kendini sandalyeye bağlayan Ayn Rand gelir: “Sen bir yazı makinesisin artık” diye buyurur kendine!) Kâğıt üzerinde kalem hareket ettikçe moralim düzeliyor. En sağlam desteği okurlarımdan alıyorum. Onların yazdıkları e-postalara dönüyorum sıklıkla. Dağılıp gittiğimde, kitaplarımın insanların iç dünyasında yarattığı etkiyi okumak yoluma ışık tutuyor. Yazmaya başladığınızdaki dönemdeki duygularınızla şimdi hissettikleriniz aynı mı? Bu süreçte yazarlığınızda nasıl yol aldınız? Ben yazmaya blogculuk ile başladım. O zamanlar tek başıma seyahat ediyordum. Uzakdoğu’da gönüllü öğretmenlik ederek hayatımı sürdürüyordum. Budist manastırlarda, Hindu aşramlarında kalıyor ve oralarda yaşadıklarımı kaleme alıyordum. Okurların ilgisini çekti bu yazılar. Kısa süre sonra da yazılarımı kitaplaştırma teklifi geldi bir yayınevinden. O zamanlar öyle çok övgü aldım ki kendimi olmuş bitmiş bir yazar olarak görmeye başladım. Roman yazmaya kolları sıvadığımda romanımın çok sevileceğine, her kitapevinde bulunacağına inancım sağlamdı. Bugünden bakınca diyebilirim ki başlardaki duygum hafif dozda kibirdi. Tevazu yavaş yavaş benliğime nüfus etti. Hayranlık duyduğum yazarların metinlerini inceltmek için: hislerini, hallerini ifade edecek sözleri, cümleleri bulmak için ne çok emek sarf ettiklerini, bir edebiyat eserinin ne çok katmanlı bir tasarım olduğunu kavramam zaman aldı. Şimdi yolun başında bir yazar olduğumu biliyorum. Edebiyat kulesine bir minicik çakıl taşı koyabilmek için canla başla çalışıyorum. Kibirden tevazuya giden bir yolculuk diyebiliriz belki. Yazar Julia Cameron “Sanatçının Yolu” adlı kitabında yazarların güçlerini toplamaları için sabah sayfalarından söz eder. Sabah uyanır uyanmaz yazmayı tavsiye eder. Siz sabah mı yoksa gece mi yazıyorsunuz? Yazma rutininiz nedir? Yazarken elinizin altında tuttuğunuz kitaplar var mı? Ben ne zaman vakit bulursam o zaman yazıyorum doğrusu. Sabah Sayfaları’nın gücüne inanıyorum. Günün ilk işi olarak yazmak mümkün olmuyor. Dediğim gibi sabah erken Hatha Yoga dersleri veriyorum. Sabah 6’da başlıyor bu dersler. Sonra bedensel engelli eşimin kaldırılması, kahvesi derken sabahın o büyülü saatlerini kaçırıyorum. Yine de sabah işleri bitince, kendime bir kahve koyup odama kapanıyor ve yeni kalkmışım gibi kendimi baştan programlamaya çalışıyorum. Sabah Sayfaları için bazen de evimizin yakınındaki bir kahveye gidiyorum. Evde insanlar varken, kapalı kapılar ardında bile olsam benim odaklanmam çok zor. Belki bu soruyu şöyle yanıtlayabilirim: Evden uzaklaştığım zamanlarda yazıyorum. Kahvede, tek başıma çıktığım seyahatlerde, uzaklarda, otel odalarında. Ben yaratmış olsaydım dediğiniz bir yapıt (tablo , öykü, şiir, beste vs…) var mı? Nedeniyle birlikte bu yapıtın sizin için anlamını açıklar mısınız? Yok galiba. Ben yaratmış olsaydım o bayıldığım yapıtı kesin eleştirir, eksik görürdüm. Oysa bir başkasının elinden, kaleminden çıkınca hayranlık hakkını kendimde görebiliyorum. Arundhati Roy’un Küçük Şeylerin Tanrısı kitabı benim için bir şaheserdir örneğin. Her okuyuşumda yeni bir yerimden yakalar, çarpar beni. Leonard Cohen’in tüm şarkıları… Dinlemeye doyamam. Şükriye Dikmen’in portrelerine uzun uzun bakasım gelir. Edip Cansever’in Gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk /Hiçbir yere gitmiyor dizesi… Ben yaratmış olsaydım diyemem. Ama yaratan iyi ki yaratmış diye her gün içimden geçiririm.















