Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Yazar kendi sesini nasıl bulur?
Modern edebiyatın en tartışmalı isimlerinden Henry Miller, eserlerinden bölümler, notlarından derlemeler ve mektuplarından kesitlerle oluşan Yazmak Üzerine’de bu defa kendi yazı macerasıyla karşımızda. Henry Miller, yazı işlerini yaşama uğraşıyla eş görüyor ve en yüce makamı saydığı yazı masasının başından bildiriyor. Miller, çivisi çıkmış bu dünyada yazarlığın inceliklerine kafa yoruyor; savaştığı yasaklardan kopardığı tartışmalara, yaratma kaygısından yaşam sancısına varan yolda okura rehberlik ediyor. Yazmak Üzerine kıymetli, zihin açıcı ve aydınlatıcı bir metin - ateşten korkmayanlar için. Henry Miller Alman göçmeni bir ailenin ilk çocuğu olarak 1891 yılında New York’ta dünyaya geldi. Başarılı geçen lise yıllarının ardından City College’a kaydolan Miller, sonraları “ıstırap, keder ve kargaşadan ibaret” olduğunu söylediği eğitimini tamamlamadan üniversiteden ayrıldı. Bulaşıkçılıktan liman işçiliğine, barmenlikten piyano öğretmenliğine varana dek pek çok farklı işle hayatını kazandı. İş ve macera peşinde Amerika’nın bir şehrinden diğerine seyahat ettiği sırada Emma Goldman ile tanışmış; Céline, Rabelais, Dostoyevski gibi büyük ustalardan, gerçeküstücülük ve dadaizm gibi akımlardan, ayrıca Henry David Thoreau, Walt Whitman ve Jack London’ın özgürlük odaklı arayışlarından etkilenmiştir. Miller, etkilendiği tüm yazarlarla bağını kopartarak kendi özgün sesini bulduğunu ve bir tür “umutsuzluk” yüzünden yazar olduğunu söyler. 1917’de Beatrice Wickens ile evlenen Henry Miller, ikinci evliliğini -yazınında da etkisini gösteren- June Mansfield ile 1924 yılında yaptı. Oradan oraya sürüklendiği yıllarda yazmayı sürdürse de yazdıklarını yayımlatmakta büyük zorluklar çekti. Eşi June ile çıktığı dokuz aylık Avrupa seyahatinin ardından New York’a döndü, ancak kısa süre sonra tekrar Londra’ya ve ardından Paris’e gitti. New York ve Paris yıllarındaki yaşamına ait ayrıntılar, metinlerine geniş bir biçimde yansır. Toplumsal eleştiri, bilinç akışı ve sürrealist dalışlarla bezeli, geleneksel biçemden uzak metinleriyle öne çıkmış ve modern yazında kendi üslubuyla çığır açmıştır. Paris’te İngilizce özgün dilinde yayımlanan eserleri gümrük yasaklarına tabi tutulmuş ve anavatanı olan ABD’de on yıllar boyunca yayımlanmamıştır. Sözünü sakınmayan Miller’ın kapitalist dünyayı ve bu dünyanın gelişim anlayışını betimleyişi; yeni bir soluk, yeni bir varoluş ve yeni bir insanlık hasretiyle yontulmuştur. Marcel Duchamp, Blaise Cendrars, Lawrence Durrell, Ezra Pound, T.S. Eliot, John Dos Passos, Karl Shapiro ve George Orwell gibi farklı görüşlere sahip aydınların ortak beğenisini kazanan Henry Miller, hakkında açılan davalar, maruz kaldığı yasaklar ve koparttığı fırtınalar bir yana, bugün çağdaş edebiyatın en sarsıcı ve güçlü seslerinden sayılmaktadır. Henry Miller 1980 yılında hayata veda etmiştir. Eserlerinden bazıları: Yengeç Dönencesi, Oğlak Dönencesi, Marousi’nin Devi, Seksus, Pleksus, Neksus, Clichy’de Sessiz Günler, Cennette Bir Şeytan, Çılgın Üçlü, Big Sur ve Hieronymus Bosch’un Portakalları, Kara Bahar, Merdivenin Dibindeki Gülümseyiş. YAZMAK ÜZERİNE Henry Miller Siren Yayınları, 2023 Çeviri: Avi Pardo 245 s.
- 7. Uluslararası İzmir Edebiyat Festivali başlıyor
İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali, "Edebiyat Cumhuriyettir" temasıyla başlıyor. İzmir Büyükşehir Belediyesi Ahmet Priştina Kent Arşivi ve Müzesi (APİKAM) tarafından düzenlenen festival, 15 Eylül’de Agora Arkeolojik Kazı Alanı'nda açılış töreniyle başlayacak. Cumhuriyetin 100. yılında, yedincisi düzenlenen İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali’nin direktörlüğü Haydar Ergülen tarafından yapılacak. Onur konuğu: İnci Aral Bu yıl 7. defa düzenlenen İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali’nin onur konuğu İnci Aral oldu. 15 Eylül’de “Cumhuriyet ve İnci Aral Edebiyatında Kadın İmgesi” isimli bir söyleşi gerçekleştirilecek. Kentin farklı bölgelerinde etkinlikler 15 Eylül – 20 Eylül tarihleri arasında gerçekleşecek festivalde, Güney Afrika, Makedonya, İran ve Almanya’dan da edebiyatçılar katılacak. Kentin farklı bölgelerinde çeşitli etkinlikler düzenlenecek. Paneller, söyleşiler, şiir dinletileri etkinlikleri ve tiyatro oyunları sahneye konulacak. Festival programı hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz. Açık Mekan Performansları 7. İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali öncesi, festivali tanıtmak ve okuma kültürüne odaklanmak amaçlı açık mekan performansları yapılıyor. 11 Eylül’de başlayan performanslar, Erdal Çoban, Esra Akkuzu, Sedef Dumrul, Mustafa Kocakalay, Mustafa Tuncel tarafından yapılıyor. Açık mekân performansları 12 Eylül’de Konak Metro İstasyonu’nda ve 14 Eylül’de Karşıyaka Meydanı’nda yapılacak. Festivalin etkinlik mekanları Kentin farklı bölgelerinde yapılacak etkinlikler, Ahmet Adnan Saygun Sanat Merkezi, Ahmet Piriştina Kent Arşivi, Gençlik Tiyatrosu, Bornova Aşık Veysel Amfi Tiyatro, AGORA Ören Yeri ve Kültürpark’ta gerçekleşecek.
- Gerçekten hakikati bilmek istiyor musun?
Sabahattin Ali’yi Ben Öldürdüm, Sabahattin Ali cinayetini aydınlatmaya çalışan esrarlı bir yazarın, kendi hakikatini de aramasının, her durakta, her otelde, her gecede, her kentte cinayetin izleriyle birlikte kendinden ve hayatından eksik parçaları da bulmaya çalışmasının romanı. Gerçekten hakikati bilmek istiyor musun? Peki hakikate ulaşmak mümkün mü? “İnsanlar öldüğünde izlediği filmler ne olur bilmiyorum. Dinledikleri şarkılar, içlerinde biriken özlemler. Okudukları kitaplar boşa mı okunmuş olur misal? Bir kuş gibi çırpınan kalpleri, ısındıkları bahar güneşleri, ciğerlerine çektikleri taze çimen kokuları. İlk sonbahar yağmurlarıyla gizledikleri gözyaşları. Yalnızlıktan üşüdükleri kışlar, kederi gizlemek için saklandıkları çocukluk gülüşleri, sadece yalnız olmadıklarını düşündükleri için imrendikleri insanlar…” Sabahattin Ali’yi Ben Öldürdüm, kurmaca ile gerçeğin iç içe geçtiği bir yolculuğun hikâyesi. Sabahattin Ali cinayetini aydınlatmaya çalışan esrarlı bir yazarın, kendi hakikatini de aramasının, her durakta, her otelde, her gecede, her kentte cinayetin izleriyle birlikte kendinden ve hayatından eksik parçaları da bulmaya çalışmasının romanı. Gökçer Tahincioglu, Sabahattin Ali cinayetinde bugüne kadar gün ışığına çıkmamış, cinayetle ilgili iddiaları doğrulayabilecek belgeleri ince ince örülmüş bir romanın parçası olarak açıklıyor. Gökçer Tahincioğlu 1977’de doğdu. 1997-2018 yılları arasında Milliyet gazetesinde çalıştı. Halen T24 internet sitesinde yazmaya devam ediyor. Haber, yazı ve fotoğraflarıyla Musa Anter, Metin Göktepe, Abdi İpekçi gibi isimlerin adını taşıyan gazetecilik ödüllerini aldı. Çağdaş Gazeteciler Derneği ve Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Basın Özgürlüğü ödüllerine layık görüldü. Bu Öğrencilere Bu İşi mi Öğrettiler?: Öğrenci Muhalefeti ve Baskılar (2013, Kemal Göktaş’la birlikte), Beyaz Toros: Faili Belli Devlet Cinayetleri (2013) ve Devlet Dersi: Çocuk Hak ve İhlallerinde Cezasızlık Öyküleri (2016) adlı mesleki kitaplara imza attı. 2021 yılında Yaralı Hafıza: Kayıpları ve Kıyımları Hatırlamak, Kayıp Adalet: Cezasızlık ve Korunan Failler, 2022’de Çünkü Umurumuzda, 2023’te İfade Özgürlüğünün On Yılı adlı kitapları derledi. İlk romanı Mühür, 2018’de yayımlandı. İkinci romanı Kiraz Ağacı ile 2021 Yunus Nadi Roman Ödülü’ne layık görüldü. Ulaş Doğu’nun babasıdır. SABAHATTİN ALİ'Yİ BEN ÖLDÜRDÜM Gökçer Tahincioğlu İletişim Yayınları, 2023 Tür: Roman 270 s.
- Ben de bir “Ruhunu Satan” mıyım?
Başar Yılmaz, Fatih Gezer'in son romanı, Ruhunu Satanlar Derneği üzerine yazdı: "Yazar son romanında sistem ve toplum eleştirisini daha çarpıcı bir boyuta taşırken karşımıza farklı bir dil, kurgu tekniği ve kahraman eşliğinde çıkıyor." Başar Yılmaz Dünyada sömürü düzeni yeni başlamadı; daima vardı. Gelgelelim, günümüzde sermayenin varlığını sürdürerek iktisadi birikiminin devamı adına sömürünün boyutlarının küresel dünya şartlarına göre adapte edildiği gerçeği ile karşı karşıyayız. Sistem, bireylerin emek ve zamanını artık çok daha cüzi bir bedel karşılığında satın alırken, aynı bireyleri tüketim ve metalaşmanın kıskacına sokarak sömürüden arta kalan yaşam alanlarını da kontrolü altına almayı başarmakta. Sistem aygıtları vasıtasıyla modern toplumun tüketim iştahı körüklenmekte, statü arzuları kutsanmaktadır. Hal böyleyken, emeğini satarak yaşayan o büyük kitlenin artık zincirlerinden başka kaybedeceği pek çok şey var. Kredi ile aldığı ev veya otomobilini, biriken kredi kartı borçlarını, çocuklarını gönderdiği özel okulların taksitlerini karşılayabilmek adına, sistemin içinde kalma zorunluluğuna sahip “büyük insanlığın” emek ve zamanından başka ihraç etmesi gereken bir kıymet daha çıkıyor ortaya: Ruhu. Fatih Gezer, “Ruhunu Satanlar Derneği” ile kapitalizmin çarkları arasında sıkışmış her okura şu soruyu sordurtuyor: Ben de bir “Ruhunu Satan” mıyım? Gezer’in, Vedat Türkali İlk Roman ödüllü Ölüler Kıraathanesi‘nde de, ikinci romanı Suni Tebessüm ’de de hikâyelerini belirgin bir toplumcu perspektifle işlediğine şahit olduk. Bu nüveyi, metinlerine edebiyatın merkezinde kalarak yerleştirebilme maharetinin, yazarı kayda değer bir okur kitlesine ulaştırdığını söylesek sanırım yanılmayız. Gezer, son romanı Ruhunu Satanlar Derneği ile sistem ve toplum eleştirisini daha çarpıcı bir boyuta taşırken karşımıza farklı bir dil, kurgu tekniği ve kahraman eşliğinde çıkıyor bu kez. Mehmet Aşçı’nın hatıratları üzerinden okura nakledilen roman, o “nevi şahsına münhasır” karakterin biçimlenmesine zemin hazırlayan sıra dışı aile tarihi ile başlıyor. Sultan Vahdettin’in aşçılarından biri olan büyük dedesi Nebi Bey’in, kendi icadı olan yemeği Ahir’i, Sultan’a sunma arzusu ve Osmanlı’nın yıkılışı ile Sultan’ının peşinden giderek ölene dek o arzunun esiri olması soyunun kader haritasını çiziyor. Öyle ki Mehmet Aşçı, günün yaşam biçiminden, modasından, konuşulan dilinden uzak, müstakil bir karakter olarak şekilleniyor okurun zihninde. Karakteri, pileli pantolonu, köstekli saati ve kendine has tabiatıyla ete kemiğe bürünmüş bir halde içselleştiriyoruz. Buradan hareketle, yazar, Mehmet Aşçı karakterini adeta kuşanmış diyebiliriz. Mehmet Aşçı’nın, unutamayacağı aşkı Leyla’dan ayrılırken söylediği bir söz ile doğan “Ruhunu Satan” metaforu, önce bir intikam aracı sonrasındaysa kontrolden çıkan bir modern sömürü mitine dönüşüyor. Ana karaktere dair gösterilen titizliğin, olay örgüsü ve yan karakterler için de geçerli olduğunu söylersek abartmış olmayız. Bu karakterlerin ince düşünülmüş, hikâyeye boyut katan özellikleri ve kurgunun kafa yorulmuş detaylarla bezenmesi metnin estetiğine kayda değer bir katkı sunuyor. Kimi yerlerde girift hadiselerin okura aktarılması romanın temposunu belli ölçüde düşürüyor gibi hissettirebilir. Bunu yazar tarafından ele aldığımızda, ortaya konulması icap eden büyük resmin okurun önüne serebilmek adına tercih edildiği anlaşılabilir. Fatih Gezer, önceki romanlarında da görüldüğü üzere edebiyatta estetiğe ve kurguya önem veren bir yazar. Hikâyenin barındırdığı kapitalizm eleştirisi, kirli siyaset, dinin kitleleri yönlendirecek bir araç olarak kullanılması, bireyin yabancılaşması gibi gerçekleri kurduğu atmosfer ve sembollerle aktarıyor okura. Bu meyanda Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Saatleri Ayarlama Enstitüsü klasiğine zarif bir selam gönderdiği de dikkatli okurun gözünden kaçmayacaktır. Dünyanın mevcut sistemle yol aldığı istikameti de belli yerlerde distopyaya meyleden unsurlarla işaret ediyor yazar. İyi bir finalden yoksun hikâye, geri kalan mekanizmaları doğru işlese de biraz eksiktir hep. Fatih Gezer, romancılığının alametifarikalarından biri olan final becerisini Ruhunu Satanlar Derneği’nde bambaşka bir seviyeye çıkarmakta. Öyle ki okurun hikâyenin sonunda karşılaştığı sürprizle birlikte başka bir perspektife erişeceği ve bu gözle romanı tekrardan okumak isteyebileceğini söylemek mümkün. RUHUNU SATANLAR DERNEĞİ Fatih Gezer Everest Yayınları, 2023 336 s.
- Utanç, göçmenlik ve sosyal sınıflarının güçlüklerini keşfeden anne ve kız
Neresi Bizim Evimiz? bir kız çocuğuyla annesinin dokunaklı olduğu kadar komik ama bir o kadar da gerçek hayat hikâyesini okurlarla buluşturuyor. "Hayır, yanlış olan şey bir tek benim bekliyor olmam: Olmuşlar ve olabilecekler arasında, olasılıklar âleminde nefesimi tutmayı becerebildiğim müddetçe asılı duruyorum. Nefesimi tutmak için canımı dişime takarak çatlamış, yarısı ölmüş ailemin bağrında oturuyor ve eve gitmeyi bekliyorum." Katy, genç bir kızken, annesinin seks işçiliği yaparak para kazandığını keşfeder ve aralarındaki bağ bozulur. Yetişkinliğinde, annesiyle ilişkilerini iyileştirmeye çalışmadan önce, keder ve akıl sağlığı sorunlarıyla mücadele eder. 1935’ten 2010’a, Kanada’dan Leeds ve Jamaika’ya uzanan bu hikâyede, utanç, göçmenlik ve sosyal sınıflarının güçlüklerini keşfeden anne ve kız, hızla değişen bir dünyada birbirlerinin seçimlerini anlamakta zorlanır. Acaba kendi gerçeklerini bulmaya çalışan bu iki güçlü kadın, geçmişin zalim hayaletlerini alt edip aralarındaki düşmanlıkta ateşkes ilan edebilecekler midir? Yorkshire’da büyüyen Katy Massey, on beş yıl serbest gazetecilik yaptı. Newcastle Üniversitesi tarafından 2010 yılında ödüle layık görülen Neresi Bizim Evimiz? anı ve otobiyografi alanındaki doktorasının yaratıcı yanını ortaya çıkardı. Aksi takdirde bilinemeyecek olan hayat hikâyelerini bulmaya ve yayımlamaya odaklanan bir editör ve proje yapımcısı olarak yaptığı araştırmaları, yeni işlerine ilham oldu. Bunun sonucunda, kısa anılardan oluşan temalı iki koleksiyon ortaya çıktı: Melez aile deneyimlerinin anlatıldığı Tangled Roots ve Brexit Referandumu’nun bireysel etkilerini konu edinen Who We Are Now? Çalışmaları, editörlüğünü Kit De Waal’un yaptığı Common People (Unbound) antolojisinin bir parçası olarak 2019’da yayımlandı. Yazar şu an, 1950’lerle 1970’ler arasında Leeds’te geçen bir roman yazmakta ve Doğu Sussex’te yaşamaktadır. NERESİ BİZİM EVİMİZ? Katy Massey Düşbaz Kitap, 2023 Çeviri: Özlem Uygun 224 s.
- Öykü: Boşver Sen Onları
"Pazar miskinliğinin sadece büyük şehirlerin varlıklı semtlerine has bir lüks olmadığını kanıtlarcasına sakindi etraf." Özlem Çadırcı Günlerdir yağan şiddetli karla kaplanan Soğuksu köyünün toprak yolları, kara bulutların arasından güneşin kendini göstermesiyle çamur deryasına dönmeye hazırlanıyordu. Pazar miskinliğinin sadece büyük şehirlerin varlıklı semtlerine has bir lüks olmadığını kanıtlarcasına sakindi etraf. Köy ahalisi, taş mı yoksa aş mı kaynadığı bilinmeyen evlerinin mahremiyetine sığınmıştı belli ki. Issız sokakta, kamburu çıkmış, sıska ayyaşlara benzeyen sert bakışlı bakımsız sokak kedilerinden başka, sabahın köründe kar topu oynamaya çıkmış üç, beş çocuk bir de ince uzun bir karaltı dikkat çekiyordu. Soğuktan yanakları al al olmuş, telaşla bir yere yetişmeye çalıştığı belli olan genç kadın, cambazlık yapar gibi yerdeki bir taştan diğerine sekip, kaldırım demeye bin şahit isteyen beton bloğa kendini attıktan sonra soluklanıp, botlarına bulaşan çamuru taşa sürterek temizlemeye çalıştı. Topuklarına zamk gibi yapışmıştı meret. Ne kadar uğraşırsa uğraşsın, çıkartmayı beceremedi. Ayağındaki kahverengi botların perişan haline bakarken, aklı hafta sonuna rağmen açık olan bakkalın telefonunu kullanarak yaptığı konuşmadaydı. “Ne vardı sanki utanacak. Borç gönder, dardayım param yok diyemeden kapattın telefonu! Salak Fidan, kafasız Fidan!” diye söylenerek yürümeye koyulduğunda, gözü ta uzaklardan görünen yekpare duvara takıldı. İran sınırı boyunca devam edip çorak tepelere kadar uzanan modüler beton bloklara bakarken, “Koca duvar çekmeyi bilmiş, yollara asfalt dökmeyi akıl edememiş boklar.” diye geçirdi aklından. Sinirleri gölgesiyle kavga edecek kadar bozuktu. Zayıflıktan avurtları çökmüş, uykusuzluktan gözünün feri kaçmıştı. Hem bedeni hem de gönlü yorgundu Fidan’ın. Geldiği ilk günden beri yengesinin kaprisleriyle, erken bunama teşhisi konan dayısının bitip tükenmeyen saçma istekleri arasında serseme dönmüştü. Ama yine de yüz eğip huysuzlanmıyor, şikayet etmek yerine, sabırla sayılı günlerin geçip gitmesini bekliyordu. Çünkü o, artık hayatta olmasa da annesini hayal kırıklığına uğratacak davranışlarda bulunmazdı. Berivan’ın kızı annesine çekmemiş, mızmızın tekiymiş dedirtmezdi millete. Hele o dedikoducu yengesinin ağzına asla laf vermezdi. Bir ay önce Soğuksu’ya gelmek üzere Van Otogarı’ndan bindiği minibüste el çantasını unutmasaydı belki de başına gelen bu sıkıntıların hiçbiri yaşanmayacaktı. Arayıp sormasına, minibüsü kullanan şoförü sıkıştırmasına rağmen bulunamamıştı çantası. Belli ki biri dikkatsizliğinden istifade edip, çantayı hızla iç etmeyi becermişti. En çok da yeni aldığı son model cep telefonuyla birlikte çalınan parasına içi yanmıştı. Yıllardır biriktirip köşeye koyduğu birikimini dayısının hastalandığını duyar duymaz hiç düşünmeden adamın tedavisi için yengesine gönderdiğinden, elindeki avcundaki tek paraydı cüzdanındaki. O da kuş olup uçunca, dımdızlak kalakalmıştı ortada. Dayısının aklı bir gelip bir gittiğinden, kendisine arka çıkamıyordu. Yengesi desen, beş para etmez aç gözlünün tekiydi. İlk birkaç hafta, olayın şokuyla bir şey yapmak aklına bile gelmemiş, sonrasında en iyi bildiği işi yapmaya, dikiş dikerek para kazanmaya karar vermişti genç kadın. Zar zor geçinen bir avuç insanın yaşadığı Soğuksu’da bunun düşündüğü kadar kolay olmayacağını fark ettiğinde kısa süreli bir panik yaşamış, tek bir müşteri bile çıkmadan geçen günlerin sonunda, artık ümidini kesmek üzereyken gelmişti muhtarın kızının gelinlik siparişi. İşli, nakışlı kostümler dikmeye alışkın olduğundan, gelinlik dikmek çocuk oyuncağıydı onun için. Dört elle sarılmıştı gelen siparişe. Yengesinin külüstür dikiş makinasının çıkarttığı aksiliklere rağmen birkaç güne kalmaz gelinliği teslim edecek, sonrasında da kazandığı parayla otobüs bileti satın alıp soluğu İstanbul’daki evinde alacaktı. O yüzden dişini tırnağına takmış, düştüğü parasızlık girdabından kurtulma ümidiyle günlerdir çabalıyordu. Sıkıntılı düşüncelerinden sıyrılıp, gecikmeden eve varmak için adımlarını sıklaştırdığı sırada, yengesiyle burun buruna geldi. “Kız çalı süpürgesi gibi ne geziniyorsun lek lek sokaklarda? Vahdi’ nin yeğeni köylük yerde aranıyor diye laf mı çıkartacaksın başımıza. Bak hele senden başka bir Allahın kulu var mı sokaklarda?” diye çemkiren Huriye, pörtlek gözleri, kocaman karga burnu, gıdısıyla birleşen çenesindeki siyah et beniyle güzel sayılacak bir tip olmasa da kadını asıl çirkin kılan kötü huyu, kıskanç mizacı, içten pazarlıklı tavırlarıydı. Kalbinin karanlığı yüzüne yansımıştı adeta. “İplik almaya gittim yenge. Söyledim ya sana evden çıkarken…” diye derdini anlatmaya çalışsa da yengesi çoktan sözünü kesip araya girmişti bile. “İplik almak kırk saat mi sürüyor? Öldüm meraktan. Başına bir iş geldi sandım. Koca evin işini de yıktın üstüme. Oh yan gel yat Osman. Şehirli kurnazı ne olacak,” Huriye’nin nobran tavırlarını sineye çekecek biri değildi Fidan. Böyle tiplerle baş etmesini bilirdi bilmesine ama muhtaçtı kadına. Onun verdiği yatakta uyuyor, önüne koyduğu yemeği yiyordu. Eli para görünceye kadar alttan alması lazımdı. Cevap vermek yerine sustu. Huriye pörtlek gözlerini devirerek, Fidan’a ters ters baktıktan sonra, “Hadi düş önüme” diyerek arkasını dönmüş ve oturdukları evin sokağına doğru çoktan yürümeye başlamıştı. Geniş kalçalarını, bir sağa bir sola ata ata yürüyen yengesinin şekilsiz vücudunu arkadan takip ederken kendi kendine, “Aşure kazanı mübarek. Nemrut katana ne olacak!” diye mırıldanıyordu Fidan. Ayağını sürerek gönülsüzce eve girdiğinde, dayısının kaç gündür yapmasını istediği konuyu hatırladı. “İnşallah yine başlamaz,” diye geçirdi içinden. Hastalığının oyunundan mıydı neydi bilinmez, Vahdi’ nin bıkıp usanmadan ısrar ettiği kurnazlığı aklı almıyor, dayısının bir gidip bir gelen aklıyla nasıl bu planı yaptığını anlayamıyordu. Yıllardır kendine kol kanat geren baba yarısı Ziya’dan, İstanbul’da oturduğu dairenin tapusunu kendi üstüne yapmasını, ölse isteyemezdi Fidan. Kimsesizliğini, sahipsizliğini kullanarak kendini acındırmak için dil dökemezdi adama. Zaten, annesiyle yaşadıkları evden tek kuruş kira almadan oturmalarına yıllarca izin vermişti. Dayısı, “Ziya’ dan apartmanı istesen onu bile verir sana” diyerek saçmalıyor, Fidan nedenini sorduğunda yüzüne boş boş bakıp, susmayı tercih ediyordu. Allahtan, paragöz yengesi kocasının akıl sağlığının yerinde olmadığının farkındaydı. Arada karısına anne diyor, bazen babaannesi sanıp kadının yüzüne şap diye tükürüyordu. Ev ahalisi Vahdi’ nin gelgitlerinden farklı şekillerde etkilendiğinden, adamın tapu konusundaki saçma ısrarını önemsemiyor olsa da Fidan nedense bu konunun altından bir bit yeniği çıkacağına inanıyordu içten içe. Kafasında uçuşup duran vesveselere kilit vurup bir an önce dikiş makinasının başına oturma arzusuyla eve girdi. Taze gelin provaya gelmeden bitirmesi gereken bir ton nakış vardı daha. Yengesiyle papaz olmamak için önce ellerini yıkayıp alt üst olan mutfağı toparlamaya koyuldu. Bütün eve sinen kavrulmuş soğan kokusu genzini yaktı, kokudan midesi bulandı. Evyenin üstüne yığılmış bulaşıkları hallettikten sonra, fayanslara yapışan yağ lekelerini telle ovup çıkartmaya çalıştı. Yerleri silmeye başladığında, yengesi çoktan divana kurulmuş, baş parmağına doladığı ipliği attıra attıra dantel örerken bir yandan da şakur şukur çiklet çiğniyordu. Çıkan çıtırtılı ses Fidan’ın tüylerini diken diken ediyor olsa da ses etmedi. Giderayak benli Huriye’ nin eline olmadık koz verip, kısıtlı huzurunun kaçmasına izin veremezdi. Ancak televizyondaki sabah programının sunucusunun yaptığı, “Yenge zulmüne dayanamayan genç kız, dayısının karısını on yerinden bıçakladı.” anonsunu duyunca daha fazla dayanamadı. Yüzüne pis bir gülümseme yerleştirip, yengesine bakıp göz kırptı. Huriye anlamayan gözlerle Fidan’a bön bön bakarken, o en fırlama haliyle, “Ben olsam hiç elimi kana bulamazdım valla! Daha temiz hallederdim.” “O ne demek kız. Apır sapır konuşmasana. Daha temiz halletmek de neymiş,” Kadının bilmiş tavrına gıcık kapmamak mümkün değildi. Hazreti Eyüp gelse, onu bile çileden çıkartmayı başarırdı Huriye. Öyle çekilmez, öyle sevimsizdi. Fidancığın sabrı da taşmakla taşmamak arasında gidip geliyordu zaten. “Zehirlerdim seni.” deyiverdi. Koca cüssesiyle oturduğu divanın neredeyse yarısını kaplayan kadın, beklemediği yorum karşısında kalakaldı, Fidan ise en pozcu haliyle konuşmaya devam ediyordu. “Misal yani, lafın gelişi diyorum. Bıçaklayıp, kan revanla uğraşacağıma, zehir işi en temiz, en kolay yol bence. Silip süpürme derdi de yok. Kimsenin ruhu da duymaz. Aklına da gelmez! Hık deyip mortingen. Hem ölene, hem öldürene kolaylık. Sizin dolap altındaki fare zehri mesela, bire bir valla bu iş için,” Kinayeli dokundurmasının yarattığı etkiyi beklemeden, umursamaz bir tavırla, elindeki yer kovasıyla banyoya girerken, yengesinin arkasından, “Gök gözlü manyak!” diye söylenen sesini duydu. “Seni ne zaman zehirleyeceğimi kafanda kur dur bakalım Huriş sultan!” derken elindeki kovayı lavaboya boşaltıyordu. Banyodan çıkıp, yengesinin yüzüne bakmadan yeğenleriyle paylaştığı küçük odaya girdi. Arkasından kapıyı kapatıp, dikiş makinasının başına oturduğunda derin bir iç geçirdi. İnce küçük iğneye, yeni aldığı beyaz ipliği dikkatle takarken “Hayaller İstanbul, gerçekler deli Huriye’nin Soğuksu’ daki malikanesi” diye mırıldanıyordu. Gelinliğin eteklerini, makinaya özenle yerleştirip, ayağı ile pedalı bir ileri bir geri hareketlendirerek ipliğin çıkarttığı dikiş izini takip etmeye başladığında derdi tasayı çoktan unutmuştu. Meslek lisesinin moda tasarımı bölümünden mezun olmasına rağmen dikiş dikmenin inceliklerini annesinden öğrenmişti Fidan. Dört yıl önce ölen annesini her hatırladığında, ona duyduğu hasret burnunun direğindeki sızıyla başlıyor sonra boğazına yerleşen koca bir düğüme dönüşüyordu. En çok anne diye seslenmeyi özlemişti. Onun ölümüyle birlikte başı sıkıştığında arayıp, yetiş diyeceği kimsesi kalmamıştı artık. Yapayalnızdı bu dünyada. Gözleri doldu. “Pes etmek yok,” diye geçirdi içinden. Gelenin geçtiği, konanın göçtüğü bir düzende, yakında rahata ereceğini, bir kez daha kendi kendine telkin edip, tüm dikkatini önündeki dikişe verdi. Elindeki nakışı hatasız işleme gayretiyle huzurla çalışmaya koyulduğu sırada holden gelen gürültüler dikkatini dağıttı. Bağıra çağıra kocasına laf anlatmaya çalışan yengesinin sesine, yeğenlerininki karışıyor, boğucu evin gerçekliği kendini asla unutturmuyordu. Evinin sakinliğini, her zamankinden çok özlediğini düşündü. “Gökten kasnak yağsa bir tanesi boynuma geçmez” diye söylenirken, kutunun içindeki renkli boncuklar ve payetler “boş ver sen onları, bak bizim tarafta her şey nasıl da eğlenceli,” der gibi Fidan’a göz kırpıyorlardı.
- Köleliği aratmayan çalışma koşulları ve denizlerdeki sömürü düzeni
Aldanış Adası, 2014’te Ne Rezalet adlı öykü kitabıyla Roberto Bolaño Ödülü’ne değer görülen Paulina Flores’in ilk romanı. Önceki hayatından ve travmalarından kaçarak Punta Arenas’ta inzivaya çekilen Miguel. Santiago’daki hayal kırıklıklarıyla dolu hayatından kaçarak onun yanına giden kızı Marcela. Ve ikisi arasında bir bağa dönüşen, kalamar gemisinde geçirdiği günleri ve gemiden kaçışını atlatmaya çalışan Koreli Lee. Bu üç karakteri bir araya getiren Aldanış Adası, Kore filmlerini andıran durağan stiline, iç içe geçen diyaloglarla ilerleyen dingin ritmine paralel olarak yoğun bir endüstriyel dumanın ve çılgınca çalışma hızının da süregeldiği bir dünya sunuyor Güney Amerika’nın ıssız Ateş Toprakları’nda. Kurtuluş umuduyla hayatlarını riske atarak Macellan Boğazı’nda balık işleme gemilerinden Patagonya’nın buz gibi sularına atlayan Uzakdoğulu denizciler hakkındaki gerçek haberlerden ilham alan Aldanış Adası, köleliği aratmayan çalışma koşullarını ve denizlerdeki sömürü düzenini hikâyeye yedirerek gerçekle kurgunun sınırlarını eritiyor. Paulina Flores 1988’de Santiago’da doğdu. Şili Üniversitesi’nde edebiyat öğrenimi gördü. Garsonluk, kütüphanecilik, öğretmenlik gibi çeşitli mesleklerle uğraştı. Luis López-Aliaga ve Alejandro Zambra’nın edebiyat atölyelerine katıldı. “Ne Rezalet” öyküsü 2014’te Roberto Bolaño Öykü Ödülü’ne değer görüldü. Ne Rezalet öykü kitabıyla 2015’te Şili Sanat Eleştirmenleri Camiası Edebiyat Ödülü’ne değer görülerek yılın en iyi yeni yazarı seçildi. Santiago’da yaşıyor. ALDANIŞ ADASI Paulina Flores Notos Kitap, 2023 Çeviri: Roza Hakmen 304 s.
- "Sanatçıların canavarlıklarını görmezden gelebilir miyiz?"
Roberto Bolaño, Amerika Kıtasında Nazi Edebiyatı’nda Amerika kıtasının iliklerine işlemiş Nazizmi aşırı sağa meyilli kurmaca aydınların ve yazarların yaşamöyküleri üzerinden ele alır. Bolaño külliyatının dönüm noktaları sayılabilecek eserlerin çıkış noktalarını barındıran bu roman, özgün yapısı, sınıflandırılamaz içeriği ve benzersiz yaratıcılığıyla Şilili yazarın klasiklerinden. Fazla gecikmeden bu dünyada yer edinmenin sadece ve sadece iki yolu olduğunu kavradı: Ya açık şiddet yoluyla, ki bunun pek oluru yoktu, çünkü bir damla kan görmeye bile tahammülü olmayan sakin mizaçlı ve sinirleri zayıf bir adamdı ya da üstü örtük bir şiddet biçimi olan, insana saygınlık kazandıran ve yolun başındaki bazı hassas ülkelerde sınıf atlamanın yöntemlerinden biri olan edebiyatla. Roberto Bolaño 1953’te Şili’de doğdu. Çocukluğunu Şili’de, ilkgençliğini Meksika’da geçiren Roberto Bolaño yirmili yaşlarda Avrupa’ya giderek Katalonya’ya yerleşti. Geçimini bekçilik, mevsimlik işçilik, bulaşıkçılık gibi işlerden sağlarken bir yandan da şiirler ve romanlar kaleme aldı. İlk çocuğunun dünyaya gelmesinin ardından gelirini artırmak amacıyla düzyazıya ağırlık vermeye başladı. Vahşi Hafiyeler (1998) romanıyla Rómulo Gallegos ve Herralde ödülleri başta olmak üzere birçok ödül kazanmasıyla Latin Amerika edebiyatının Boom kuşağından beri en önemli romancısı olarak gösterildi, eserleri birçok dile çevrildi. 2003’te 50 yaşında Barcelona’da öldü. AMERİKA KITASINDA NAZİ EDİBİYATI Roberto Bolaño Can Yayınları, 2023 Çeviri: Çiğdem Öztürk 240 s.
- 2023 İzmir Kitap Fuarı Ekim ayında okurlar ile buluşuyor!
28 Ekim-5 Kasım 2023 tarihlerinde gerçekleşecek İzkitap İzmir Kitap Fuarı'nın onur konuğu Birhan Keskin. İzkitap İzmir Kitap Fuarı, Akdeniz’in en büyük kültür şöleni olma hedefinin bir parçası olarak ağırlayacağı uluslararası konuklarıyla, iyi planlanmış etkinlikleriyle, katılımcı yayınevlerinin düzeyiyle 2023 yılına büyük bir heyecanla hazırlanıyor. Fuarın bu senek, onur konuğu Birhan Keskin olacak. İzmir Kitap Fuarı, İZFAŞ - İzmir Fuarcılık Hizmetleri Kültür ve Sanat İşleri Tic. A.Ş ve SNS Fuarcılık Organizasyon Tic. Ltd. Şti. organizatörleri tarafından 28 Ekim - 5 Kasım 2023 tarihleri arasında fuarizmir’de düzenlencektir.
- 15. İTEF İstanbul Uluslararası Edebiyat Festivali başlıyor
2009’dan beri çeşitli temalarla edebiyatseverleri bir araya getiren, Türkiye’nin ilk uluslararası edebiyat festivali İTEF 15. yılını kutluyor! Şehir temalarıyla başlayıp edebiyatı takip ettiğimiz, dalgaları kırdığımız, günebaktığımız, bulutların üstüne çıktığımız, en son da aşkta edebiyatı bulduğumuz, 595 yazarı ağırladığımız 14 yılın ardından bu yıl Yeryüzü Edebiyatı teması ile okurlarla buluşacağız. 15. İTEF – İstanbul Uluslararası Edebiyat Festivalinde, “Yeryüzü Edebiyatı” temasıyla 20 – 24 Eylül 2023 tarihleri arasında sizlerle buluşacağız. Festivalimizin birbirinden farklı etkinliklerine Saint Benoît Fransız Lisesi ev sahipliği yapacak. Tüm edebiyat dünyasının buluşacağı 20 Eylül’de başlayan İTEF, 24 Eylül Pazar günü Yalova’da bulunan Kalem Ev’deki Edebiyat Bahçesi etkinlikleri ile sonlanacak. Yeryüzü Edebiyatı kapsamında 27 etkinlik ile 9 farklı ülkeden yazar, çevirmen, çizer ve yayıncılık profesyoneli edebiyatseverlerle buluşacak. Etkinliklerimiz, 21 Eylül Perşembe günü Marta Breen ve Vigdis Hjorth söyleşileri ile başlayacak. Festival boyunca İTEF sahnesinde yer alacak isimler arasında Adelina Tërshani, Ahmet Ümit, Aleksandra Savanović, Bashkim Shehu, Cansu Erkan, Cem Oğuz, Dejan Trajkoski, Erling Kagge, Gerbrand Bakker, Hande Çiğdemoğlu, Leonarda Patrignani, Marek Sindelka, Marta Breen, Özge Deniz, Şiirsel Taş, Tuğçe Isıyel, Vigdis Hjorth, Vladimir Pistalo ve Vladislav Bajac bulunuyor.
- Cesaret, kahraman olmak ve zaferler
Esra Karadoğan, Samantha -Ellen Bound’un yazdığı, Mehir Kalmış’ın Türkçeye çevirdiği Yedi Diyar Geçidi üzerine yazdı: "Romanın gerilimi hiç düşmüyor. Bu sırada yazar okura cesaret, kahramanlık ve hatta zaferlerin ne anlama geldiğini düşünme fırsatını da sunuyor." Esra Karadoğan Bazen yeni çıkan fantastik bir roman gördüğümde bu türde tüm konuların çoktan işlenip bittiğini düşünür, bu yeni! romanın bana yeni hiçbir şey katamayacağı düşüncesine kapılırım. Bununla birlikte sadece gerçeklikten! kaçmak için o fantastik dünyaya kısa bir süreliğine gitmenin iyi gelebileceğini düşünür ve okumaya başlarım. Samantha -Ellen Bound’un yazdığı, Mehir Kalmış’ın Türkçeye çevirdiği Yedi Diyar Geçidi de bende başta böyle bir izlenim yarattı. Üstelik kitap için “Narnia Günlükleri ve Harry Potter gibi büyülü dünyalara açılan bir hikâye” ifadesinin kullanıldığını okumuştum. Açık konuşmak gerekirse bu tarz benzetmelerin okurun beklentisini yükselttiğini biliyorum ve zaman zaman bu yüksek beklentinin altında kalan kitaplar nedeniyle hayal kırıklığına uğradığım zamanlar oldu. Fakat Yedi Diyar Geçidi beni şaşırttı. Evet, yine Harry Potter’da açılan gizli kapılar ya da Narnia Günlükleri’ndeki gibi başka diyarlara yapılan yolculuklar vardı ama Samantha – Ellen Bound bu diyarlara açılan kapıları farklılaştırmış, kurguyu cesurca karmaşıklaştırmış. Yedi Diyar Geçidi, ailelerinin iki kız kardeş, Celeste ve Esme’yi büyükannelerinin yanında bırakmalarıyla başlıyor. Celeste, biraz haşarı kardeşinin sorumluluğunu almaktan hiç memnun değil, Esme de Celeste’in onu sürekli uyarmasından ve sıkıcı olmasından. Bu iki kardeş arasındaki çatışma gerçekten can sıkıcı ta ki kuzenleri Ferdinand’ın gökyüzünden düşüşüne kadar. Celeste’in sıkıcılığının aksine Ferd iki kardeşe göre oldukça eğlenceli, ilginç ve neşeli biri. Celeste gerçekten sıkıcı olup olmadığını, ailesinin onları nasıl bütün bir yaz böyle bırakabildiğini sorgularken bir anda kendini büyük bir macera içinde buluyor. “Celeste girişe doğru adım attığında, hava serinledi ve saç diplerindeki ter uzak bir anı olarak kaldı. Karanfil, nane ve portakal kokuyor, ayak parmaklarının altında kırmızı bir kilim duruyor ve ön kapının üzerindeki dev kemerli pencerelerden içeri ışık giriyordu. Etrafını saran duvarlar cilalanmış, iç içe geçmiş ağaçlardan oluşan canlı bir kemerdi; çalı ve dalların arasından tılsımlar ve düğümler geçirilmiş ve cılız ahşap merdivenin tırabzanlarından kıvrılarak ikinci kata yükseliyordu. Açık kapı aralıkları, girişin her iki yanındaki portallara açılıyordu; solda güneş vuran avluya ve sağda Ferd’ün sığınak olarak kullandığı çalışma odasına açılıyordu.” Celeste ve Esme başta kısa süreceğini sandıkları ilk maceradan bir şekilde sağ kurtuluyorlar ama bu bir başlangıç oluyor. Bu romanda hoşuma giden detaylardan biri de sürekli birbirleriyle atışan bu iki kardeşin zaman içinde birbirlerine karşı değişen tavırları oldu. Esme ablasına sıkıcı demekten vazgeçiyor, ablası yaptıklarıyla bir kahramana dönüşüyor ve Esme de her şeyden mızmızlanmak yerine zamanı geldiğinde harekete geçmeyi, ablasını dinlemeyi ve en önemlisi ikisi de beraber hareket etmeyi öğreniyorlar. Tabii bunların hepsi bir anda içinde düştükleri birbirinden garip yaratıklardan ve tehlikelerden kurtulmaya ya da arkadaşlarını kurtarmaya çalışırken oluyor. Neredeyse tüm fantastik romanlar gibi yazar Samantha-Ellen Bound da mitolojik karakterlerden faydalanmış ve hatta bu karakterlere bolca yer vermiş, bu yazarın işini kolaylaştıran bir kaçış olarak yorumlanabilir fakat daha romanın başında yazarın hayal gücünün kuvvetini anlayabiliyorsunuz. Yine de bunca mitolojik karakteri özellikle genç okurların tanımaları zor olabilir hatta bazı karakterlerin yazarın hayal gücünün bir ürünü mü ya da mitolojik mi olduğu ikilemine düşebilirler. Ancak burada da kitapta yer alan notlar imdada yetişiyor. Böylece Yedi Diyar Geçidi, bir kitap olarak da okurlarına başka diyarların kapılarını açıyor. “Etraflarındaki dünya, sanki tüm sesler buğday tarlası tarafından yutulmuş gibi sessiz ve sakindi. Tarlaya girmek, okyanusa dalmak ve yüzeye ulaşıp ulaşamayacağını bilmeden nefesini tutmak zorunda kalmak gibi bir şeydi.” Romanın gerilimi hiç düşmüyor. Celeste ve Esme çoğu zaman onları kurtarmasını, en azından yol gösterici olmasını bekledikleri Ferd’in ihtiyaç duyduklarında yanlarında olmadığının farkındalar, tabii o arada Ferd’in çözmesi gereken başka problemler var. Diyarlar arasındaki geçişlerde tehlikeler, Ferd’e özel kurulan tuzaklar var. Başta maceradan maceraya koşan asıl kahraman Ferd olur diye düşünürken biz daha çok Celeste ve Esme’nin maceralarına odaklanıyoruz. Bu sırada yazar okura cesaret, kahramanlık ve hatta zaferlerin ne anlama geldiğini düşünme fırsatını da sunuyor. Yedi Diyar Geçidi, uzun soluklu bir macera, dostane davranmayan ama yine de iyi bir kalbe sahip olan karakterler, gizemler ve tuzaklarla dolu hız kesmeyen bir roman. Tüm karakterlerin ayrı ayrı rolleri var elbette ama Celeste’in kahraman olmak ve cesarete dair öğrendiklerini takip etmek benim için ayrıca keyifliydi. Yazar, kitabı sevenlere kitabın sonunda bir müjde de veriyor, belki de çok geçmeden Celeste ve Esme’nin maceralarının devamını da okuyabileceğiz. YEDİ DİYAR GEÇİDİ Samantha-Ellen Bound Timaş Yayınları, 2023 Çeviri: Mehir Kalmış 400 s.
- Öykü: Şey
"İçeride hissederek dışarıda ya da dışarıda hissederek içeride olabilmemin mekanıydı balkon; bir kapı bir de sineklik ayırıyordu bu iki dünyayı." Ece Eken Balkondaki sineklerden sıkılıp içeri girerken fark ettim onu. Kapının balkona açıldığı tarafta, tavanda, kendi etrafında hızlı hızlı dönen bir şey. Korktum. İçeri girip sinekliği kapattım ve sinekliğin ardından baktım. Tavanda kendi etrafında dönüp duran bu şey, hiçbir şekilde tanıdık değildi bana. Karanlıkta onun ne olduğunu seçemiyor ancak balkonun ışığını açmaya da cesaret edemiyordum. Sabaha kadar oradan ayrılacağını umarak çekildim kapının yanından. Akşam boyu tek bir kez daha dönüp bakmadım. Madem ışığı açamıyordum, karanlıkta tahminlerde bulunup, kendimi olasılıkların çemberinde sıkıştırmamın da bir anlamı yoktu. Böylece her ne kadar bizi bir kapı ayırsa da o belirsiz, biçimsiz, tekinsiz şeyle aynı evde uykuya daldık. Görüş alanımdan çıkması, kaygısını göğüs kafesimde hissetmeme engel değildi. Uykuya dalana kadar derin derin almaya uğraştığım nefeslerin sorumlusu hep o “şey”di. Ertesi sabah aklımda o “şey”le uyandım. Bu defa ortalığı aydınlatmak benim tercihime kalmamıştı. Ona bakmaya cesaret edene kadar balkona çıkmayacaktım. Ne zaman bakabileceğimi bilmediğim için balkondan mahrum bırakacaktım kendimi kim bilir hangi güne kadar. Sonra bir gün unutup da neyden kaçtığımı, ansızın açıverecektim balkonun kapısını; hazırlıksız yakalanacaktım. Usul usul bakma şansımı tepip, kendimi o “şey”in altında buluverecektim. Muhtemelen gözüme daha bir büyük görünecekti; bir çığlık atacak, içeri kaçacak, balkon kapısına duvar örecek, kim bilir belki de balkonu yakıp yıkacaktım. İçeride hissederek dışarıda ya da dışarıda hissederek içeride olabilmemin mekanıydı balkon; bir kapı bir de sineklik ayırıyordu bu iki dünyayı. Yalnızca sinekliği veya yalnızca kapıyı kapatmayı tercih edebilirdim. Her iki koşulda da sineklerden sakınmış olurdum kendimi. Ancak birinde cam kapının dışarıyı tüm berraklığıyla sunmasına aldanıp havasız kalabilir, diğerinde tenimde duyumsadığım rüzgarın dinginliğinde gözlerimi bozabilirdim. İkisini bir kapatmak ise balkona hiç bakmamayı seçmek gibiydi. İkisini bir açmamın bedeli ise nesnesi belirsiz bir istilaya kurban gitme olasılığını kucaklamaktı. Bir de içeriden taşınanlarla temizlenmesi, renklenmesi vardı balkonun. Yine içeriden taşınanlarla doyuran bir hal alması vardı; bu doyuruculuk benimle birlikte, karıncalara, börtü böceğe de bir davetti. Kimi zaman rahatsız da edebilirdi bu börtü böcek, ancak her daim onlardan kaçınma telaşında olursam balkonun meziyetlerini de köreltmiş olacaktım, biliyordum. Balkonu yakıp yıkmakla neyi yıkacaktım o vakit? Karıncalara yuva olabilen yanımı harap etmeye dönük arzumun üzerini kapatan korkumun nesnesi; kendi etrafında dönüp duran, nispeten küçük, karanlıkta siyah algıladığım o “şey”. Balkon kapısı camdandı. Uzağından bakınca balkon her zamanki aydınlığındaydı. Bir adım yaklaştım, balkondaki masaya baktım. Şimdi oranın bir güzel tozunu alıp, sabah kahvemi o masada içebilirdim. Bir adım daha yaklaştım, sandalyeler çarptı gözüme. Geceden bu yana hafif hafif toz birikmişti onların da üzerlerinde. Demek bıraksam günlerce, toz kaplayacaktı balkonun her bir karışını. Her şey rengini kaybedecekti. Bir adım daha yaklaştım. Bakışlarımı yukarıya doğrulttum. Onu gördüm. Kendi etrafında bu defa oldukça yavaş dönüyordu. Görüntüsü tanıdık, eylemi bir o kadar yabancıydı. Bu, örümcek ağına takılmış bir arıydı; neye dolandığını bilmeden, kendini kurtarma telaşıyla etrafa korku saçan bir arı. Korktuğum şeye bakmaktan kaçınarak onu tanımaktan kendimi alıkoyan, böylece balkonu da tekinsiz bir yer olarak imleyen bendim. Bakabilseydim tanırdım belki de onu. Hatta kurtarmaya yeltenirdim. Her bir temasın ona ölüm tehdidi gibi geleceğini, hatta belki de bu çabamla onun daha çok çırpınmasına, o ağa biraz daha fazla dolanmasına sebep olabileceğimi bilerek yapardım bunu. O ağı ören örümceği küstürmek de olacaktı göze aldıklarım arasında ve o ağın benim de ellerime dolanmasına, bulaşmasına tahammül etmek de. Olmadı, kurtaramadım. Birkaç gün onu oradan almaya da yanaşmadım. Balkona her çıkışımda bazen uzun uzun bazen yalnızca göz değdirerek baktım ona. Balkonumu ondan kurtarmış olmaktan ziyade onun da balkonumun bir parçası olduğunu idrak etmek gibiydi bu halim. Gecikmeliydi. Günden güne arının giderek kararan gövdesine bakmayı sürdürmeyi gerektiriyordu. Bakıyordum. Bir yerlerde ağlarını örüyordu örümceklerim. Bir yerlerde takıldığı ağdan kurtulmaya uğraşırken etrafa dehşet saçıyordu arılarım. Bense elimde tahtadan bir süpürge, nöbet tutuyor, kimi ağları bozuyor, kimi örümceklerden sakınıyordum. Bundan böyle görebilme yetimi güneşin insafına bırakmıyordum.















