Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Denizleri aşan bir aşk yolculuğu...
Wilfrid Lupano ile Grégory Panaccione'nin ortak imzasını taşıyan Aşk Denizi, gökyüzünün binbir rengiyle boyanan çizimleri ve denizlerin altını üstüne getiren hikâyesiyle sessiz bir aşk serenadı. Bizleri mütevazı bir köyde, denizle iç içe yaşayan kıyı insanlarının küçük dünyasına konuk eden bu lirik anlatı, yaşlı bir balıkçı ile cefakâr eşinin türlü maceralarla devleşen aşkına tanıklık ettiriyor. Azim, inanç ve kararlılıkla yeri geldiğinde kaderin oyununa dahi karşı gelinebileceğini gösteren kitap; tekrar okumalara açık yapısıyla farklı deneyimlere ve keşiflere yelken açtırıyor. Kelimelerin susup sadece çizgilerin konuştuğu bu görkemli anlatının başrolünde aşk var. Hem de öyle keyif verici, dingin bir aşk ki bu; varlığını sürdürmek için fırtına olup esmeye, okyanusu çalkalamaya bile hazır! Gözlüklü, çelimsiz, yaşlı bir balıkçı ile yüzlerce sardalya konservesi doldurmaktan hiç erinmeyen biricik karısı bizleri ucu bucağı olmayan bir aşk denizinde yüzdürüyor; ışığın ve sessizliğin tadını çıkarmaya, dalgaların kayalara öfkeyle vuran sesiyle dans etmeye, şimdiye dek hiç işitmediğimiz en keyif verici diyalogları dinlemeye çağırıyor. Buram buram iyot kokan sayfalarıyla okuru hemen avucunun içine almayı başaran kitap, şimdilerde nesli tükenen, bir zamanların o meşhur sessiz filmlerine âdeta saygı duruşunda bulunuyor. Göz alıcı çizimlerin derinlikli arka planlar ve ince detaylarla bütünlendiği Aşk Denizi, nice macerapereste ve tutkulu âşığa hayaller kurduran denize içten bir övgü. Grégory Panaccione 1968 yılında, Paris'in güneyindeki Antony komününde dünyaya geldi. Panaccione'nin çizim tutkusu küçük yaşlarda başladı. Bu alanda kariyer yapmaya karar verdikten sonra öncelikle reklam illüstratörü olarak çalıştı. Gelecek hedeflerini hep çizgi roman dünyası üstüne şekillendirdi. Sonrasında kendini ''tesadüf eseri'' animasyon işinde buldu. Story isimli bir kurum için karakter ve arka plan tasarımcılığı yaptı. Aynı dönemde profesyonel bir story-board sanatçısı olmak için eğitim aldı. Panaccione uzun yıllar, TotallySpies, Corto Maltese, Allo la terre ici les Martins gibi farklı stildeki seriler için story-boardlar hazırladı. 2000'de Milano'ya taşındı. Yirmi yılı aşkın süredir Avrupa merkezli pek çok yapımda, yönetmen, yazar, tasarımcı, Layout sanatçısı, animatör veya illüstratör olarak üretmeye devam ediyor. AŞK DENİZİ Çizen ve Renklendiren: Grégory Panaccione Desen Yayınları, 2023 Senaryo: Wilfrid Lupano 232 s.
- Şanu’yla birlikte doğanın ve Arhavi’nin izinde…
Bir çocuğun kökleriyle, doğayla ve Arhavi’yle derin bağlarını keşfettiği, fantastik ögelerle renklenen Şanu, sadece genç okurların değil, her yaştan okura hitap ediyor. Merak ettiği memleketini görmek için Arhavi’ye, Nana’sının yanına giden Laz kızı Şanu, doğayı tarumar eden istilacı Kabkaların arasına düşer. Bir zamanlar derelerin özgürce aktığı, ormanların sayısız canlıya yuva olduğu, birbirinden güzel evlerle çevrili Arhavi’nin değişimi, Şanu’ya insan olmanın anlamını sorgulatacaktır. Nazlı Demet Uyanık 20 Mayıs 1988’de Kadıköy’de doğdu. Yazlarını memleketi Arhavi’de geçirdi. 2010’da Yeditepe Üniversitesi İngilizce İşletme bölümünü bitirdi. Arhavi’nin doğası için on yıl boyunca aktif olarak mücadele etti. Sırtında Sepeti, Lemur Dergi, Bilim ve Gelecek, Kafkaokur, Yeşil Direniş, ARETE gibi çeşitli kitap, dergilerde yazıları yayınlandı. 2021’de İstanbul Üniversitesi’nde Orman Mühendisliği yüksek lisans programına kabul edildi. Dans etmeyi, okuyup yazmayı, doğayı ve hayvanları çok seviyor. ŞANU Nazlı Demet Uyanık Meav Yayınları, 2023 Yaş aralığı: 12 yaş ve üzeri 96 s.
- "Özgürlük" ve "eşitlik" kelimeleri orada bir anlam ifade etmiyordu
Laetitia Colombani'nin kaleme aldığı Uçurtma, adaletsiz ve baskıcı bir coğrafyanın kalbinde; umutla öfkenin, gelenekler karşısında gösterilen iradenin ve yeni bir gelecek inşa etme çabasının birbirine karıştığı bir roman. Saç Örgüsü romanındaki Smita’nın ruhunun eşlik ettiği, kız kardeşlik kavramının gözler önüne serildiği bu hikâye, yaşamaya ve mücadele etmeye dair bir övgü. Yaşadığı trajediden sonra tüm geçmişini ardında bırakarak yeni bir başlangıç yapmak için Hindistan'a giden Léna, etrafındaki her şey uykudayken okyanus kıyısında yüzmeyi alışkanlık hâline getirir. Her sabah gittiği ıssız kumsalda, küçük bir kızı yalnız başına uçurtmasıyla oynarken görür. Kız o kadar ufak tefek, o kadar cılızdır ki onu vahşi kuşların ipine asılarak uçan Küçük Prens’e benzetir. Çocuğun, balıkçılardan başka kimsenin ayakta olmadığı bir saatte, neden orada olduğunu merak eder. Léna bir sabah yüzerken akıntıya kapılır. Suya batmadan önce gördüğü son şeyse gökyüzündeki uçurtmanın silüetidir… Nihayet kendine geldiğinde, küçük kız sayesinde mucizevi bir şekilde kurtarıldığını öğrenir. Ağzından tek bir sözcük çıkmayan bu küçük kız kimdir? Sessizliğinde ne gizliyordur? Geçmişinin yüklerini yanında taşıyan, geleceğe dair hiçbir beklentisi olmayan, uçurumun kenarındaki Léna’nın hayatını tümden nasıl değiştirecektir? Laetitia Colombani; yapımcı, oyuncu, senarist ve roman yazarıdır. Fransa’da bir milyonun üzerinde satış rakamına ulaşan, kırk dile çevrilen ve yirmiden fazla ödül alan Saç Örgüsü adlı romanı 2020 yılında, Kazananlar ise 2021 yılında Yan Pasaj Yayınevi tarafından yayımlanmıştır. Saç Örgüsü, hâlihazırda sinemaya uyarlanmaktadır. UÇURTMA Laetitia Colombani Yan Pasaj Yayınevi, 2023 Çeviri : Gülşah Ercenk Editör : Hevdan Sönmez 172 s.
- Hayatın anlamı denen hayalet
Gökhan Yavuz Demir, Jessica Au’nun ikinci romanı Kar Havası üzerine yazdı: "Hiçbir şeyden bahsetmez gibi görünürken her şeyi odağına alabilecek kadar da hassas." Gökhan Yavuz Demir Kendisine büyük anlamlar atfedip, hakkında fiyakalı tespitler ve genellemeler yapmaya doyamadığımız hayat, aslında küçük detayların üst üste yığılmasından ibaret. İnsan, o bildik kendini beğenmişliğiyle kendi varoluşunu anlamlandırabilmek için bütün bu küçük detayları birbirine bağlayacak anlamlı bir büyük tahkiye inşa etmeye müptela. Fakat o inşa ettiğimiz büyük tahkiyelerde aslında kusursuz bir nedensellik zinciri bulunmuyor. Belki de kendimizi kandırmadan, doğrudan o küçük detaylara bakabilecek denli cesur olmalıyız. Sanırım sanatın aslî vazifesi de bizi bu küçük detaylara bakmaya cesaretlendirmek. Zaten büyük sanatçılar sudan korkan biz fanileri yüzmeyi öğrenmemiz için suya itiveren büyük öğretmenlerden başkası değiller. Melbourne doğumlu Jessica Au’nun ikinci romanı Kar Havası, bu ufak ayrıntılara odaklanmamızı sağlıyor. Tâbir caizse Au bizi arkadan sonsuz bir küçük detaylar okyanusuna itiveriyor. Kar Havası görüp görebileceğiniz en telaşsız ve basit roman olabilir. Hiçbir şeyden bahsetmez gibi görünürken her şeyi odağına alabilecek kadar da hassas. İsimsiz anlatıcının nedensiz çağrışımlarca tetiklenen zaman içindeki bir ileri bir geri giden bilinç yolculuğunda, aslında anlatılan bir olaylar silsilesi yok. Çok sade başlayan roman, hiç bölüm arası vermeden berrak bir pınarın usulca akan suyu gibi çok sade bir sonla da bitiyor. Romanın bir sahnesinde isimsiz anlatıcı annesine Yunan mitlerini neden sevdiğini açıklarken, aslında yazarı Au’nun yazarken yapmak istediği şeyin ipucunu da veriyor: “Bunun ressamların bir zamanlar kamera obscura’yı kullanmalarına benzediğini söyledim: Odaklanmak istedikleri şeye dolaylı olarak bakarak kendi gözleriyle gördüklerinden daha net görebiliyorlardı” (s. 31). Au da hayattaki hemen hemen her şeye aşkın, ölümün, güzelliğin, kederin, kaderin, akrabalığın, sanatın, yazmanın, göçmenliğin, yalnızlığın, anlamanın metaforu olarak bakıyor. Kar Havası’nın konusu aldatıcı biçimde basit: Meçhul bir batı ülkesinden (muhtemelen Avustralya’dan) anne ve yazar olmak niyetindeki yetişkin kızı Japonya’ya turistik bir geziye gider. Bu seyahatte turistik yerleri ziyaret eder, sergi ve müzeleri gezer, restoranlarda yemek yer, tren yolculukları yapar ve nihayetinde beraber vakit geçirirler. İsimsiz anlatıcımız her ne kadar her şeyde bir anlam aramaya ve sürekli bağlantılar kurmaya teşneyse de anne ile kızı arasındaki konuşmalar da bir o kadar sıradan, basit ve yüzeyseldir. Fakat bütün bu sıradan anlar, isimsiz anlatıcımızın zihninde sürekli başkalarıyla ilişkilerine dair çağrışımları tetikler: çocuk yapmayı düşündükleri partneri Laurie, onu klasiklerle tanıştıran üniversitedeki hocası, bir zamanlar çalıştığı Çin lokantasında karşılaştığı tekinsiz bir müşteri, ablası ve küçük yeğenleri, üniversite öğrenciliğindeki erkek arkadaşı, Laurie’nin heykeltraş babası veya annesinden dinlediği ama hiç görmediği Hong Kong’taki dayısı… Görünüşte yönsüz ve bağlantısız olan bütün bu ilişkilere dair hatıraları birbirine bağlayan şey “özen”dir. İsimsiz anlatıcı; Hong Kong’ta doğan annesi ile dayısının kıyafetlerine “özen” gösterdiklerini, kendi küçüklüğünde çocukluk kıyafetlerinin annesi tarafından “özenle” onarıldığını, öğrenciyken Çin lokantasında işine gösterdiği “özen”i, partneri Laurie’nin babasının atölyesi için ahşabı “özen” ve dikkatle şekillendirdiğini, iki hafta köpeğine bakmak için kaldığı hocasının evindeki her bir objenin “özenle” seçildiğini hatırlar. Daha derin bir anlam arayışında olan isimsiz anlatıcımız da zaten annesiyle yapacakları bu seyahati “özenle” planlamıştır. Çünkü özen hayata anlamını veren sevgi ve inançtır. Seramik kapların desenlerinde, kumaş kıvrımlarında, yürüyüş yaptıkları parklardaki ağaçların yapraklarında, akan suyun coşkulu ışıltısında, hamamlardaki buharda, kitapçı dükkânında çalan keman konçertosunda, sergi salonlarındaki empresyonist resimlerde anlam kendini gösterir gibi olur ve sonra anında silinir. Au’nun romanda yaptığı şey, tıpkı kahramanının Nikon marka fotoğraf makinesinin diyaframını ayarlarken yaptığı gibi, bu küçük detayların sade ve sakin geçit resminde anlam denen bu hayaletin siluetini bir anlığına da olsa kayda geçirmeye çalışmaktır. İsimsiz anlatıcının takıntılı biçimde istediği asıl şey birini gerçekten tanımak ve o biri tarafından da gerçekten tanınmaktır. Peki ama insan daha anlatıcımız gibi kendine meçhulken bu nasıl mümkün olacaktır? Ortak bir vokabüler bu kusursuz iletişimi tesis edebilir mi? Aslında bütün bu Japonya seyahati, annesiyle o müşterek hatıralar üzerinden işler kılınacak bir ortak vokabüler arayışı değil midir? Hâlbuki annesinin anadili Kantoncayken, isimsiz anlatıcının anadili İngilizcedir. Belki de bütün bir roman basit bir “hatırlıyorum” ifadesinin üzerine inşa edilmiş. Anlatıcı hatırladıkça birtakım hikâyeler, karakterler ve imajlar da kendilerini açıyor. Kahramanımız ikinci defa geldiği Japonya’yı, şimdiyi, o an cereyan eden konuşmaları ne kadar ayrıntıyla tasvir ederek anlatıyorsa, geldikleri ülkeyi (muhtemelen Avustralya’yı), geçmişi ve o geçmişte yaşananları da bir o kadar üstü kapalı, belirsiz ve imalarla anlatmayı tercih ediyor. Meselâ anlatıcının Katolik okulunda aldığı eğitimden, üniversite öğrencisiyken sınıf arkadaşlarına nazaran pek çok şeyi bilmemesinden, bir uyum problemi yaşamasından, ne yaparsa yapsın kendini sürekli dışarıda ve öteki hissetmekten kurtulamadığından şikâyet ettiğine şahitlik ediyoruz. Ama bütün bu hislerin kültürel mi yoksa şahsî sebeplerden mi kaynaklandığı hakkında hiçbir fikrimiz yok. Çünkü yazar bilinçli olarak tercih ettiği bu nokta atış kesinliğindeki geçmişe dair mikro hikâyelerle tam da böyle bir belirsizliği hedeflemiş. Kitap içindeki bu mikro hikâyelerin kesinliğine rağmen ustalıkla belirsiz bırakılmış pek çok şey var. Belki de tam da bu sebeple anne ile kızı geçmişten ve şimdiden konuşsalar da gelecekten hiç konuşmuyorlar. Bunun için Laurie’nin babasını tanısak bile, anlatıcı kendi babası hakkında tek bir laf bile etmiyor. Sanki anlatıcının kendisiyle problemi, daha ziyade annesiyle problemi gibi, yahut tam tersi. Çünkü bu seyahatin sonunda, en azından anlatıcı aslında birbirlerine ne kadar benzediklerini görüyor. Anlaşılan o ki bütün bu seyahat de zaten karşılıklı anlaşma ve uzlaşma umuduyla planlanmış. Fakat bu amacın hasıl olup olmadığı dahi meçhul. Çünkü nasıl anlam denen hayalet sürekli isimsiz anlatıcıdan kaçmayı başarıyorsa, yazarımız Au da cevaplardan ziyade imalar üzerine inşa ettiği “hayalet” bir metin yazmayı başarmış. Son sahnede anlatıcımız diz çöküp yaşlı annesinin ayakkabılarını bağlamasına yardım ettiğinde, nihayet onu olduğu gibi, yani ayakkabılarını bağlamak için kızının yardımına ihtiyaç duyan yaşlı bir kadın olarak gördüğünde kahramanımızın nihayet annesiyle o istediği derin bağı kurup kuramadığını bilemiyoruz. Fakat yazar Au’nun zarif, hassas, sade ve doğrudan üslubuyla okuruyla böyle derin bir bağ kurduğunu söyleyebiliriz. KAR HAVASI Jessica Au Timaş Yayınları, 2023 Çeviri: Kübra Bodur 112 s.
- Öykü: Bitmeyen Kavga Ya Da Kim Korkar Hain Editörden
"Zaten yazara oranla editör, bir filmdeki başrolün yanındaki figürandan farklı mıdır işin aslına bakılacak, kibarlık bir anlığına bir tarafa bırakılacak olursa?" Korkut Kabapalamut Bildiğiniz üzere editörlerle yazar adayları modern edebiyatın ya da yayıncılığın başlangıcından bu yana birbirlerinin âdeta doğal düşmanıdır. Elbette her kitap bir editör tarafından dikkatlice gözden geçirildikten, zaman zaman da yazarına soracak olursanız tamamen gereksiz, yersiz türlü muamelelere, eziyetlere tâbi tutulduktan sonra okuyucunun beğenisine sunulur; ancak söz konusu kitap yine de yazar ile editörün mutlu mesut beraberliklerinin meyvesi değildir çoğu durumda. Daha çok, yasak, sorunlu bir aşkın ürünü olduğunu söylemek yerinde olur onun. Peki nedir bu iki saygın, edebiyat disiplini adına vazgeçilemez nitelikteki kalem erbabının birbirleriyle bu derece alıp veremediği? Hedefleri ortak değil midir sanki? Aynı yolun yolcusu, kader birliği etmiş kimseler diyemez miyiz onlar için ilk bakışta? En nihayetinde amaç, güzel bir kitabı dizgiye yollamak, sonra da bir an önce yayınlanmasını, hakkında kaleme alınacak övücü, kuşatıcı yazıları, yeni baskıları beklemek değilse nedir? Zaten yazara oranla editör, bir filmdeki başrolün yanındaki figürandan farklı mıdır işin aslına bakılacak, kibarlık bir anlığına bir tarafa bırakılacak olursa? Yapıta A kişisi değil de B kişisi editörlük etse, sonuç çok mu farklı olacaktı sanki? Madem öyle, bu değerli çiftimiz arasında tam anlamıyla neler dönüyor, paylaşılamayan nedir, bu ikili neden tamamen başka yerlere ya da başka yerlerden bakıp, eninde sonunda neredeyse birbirlerinin yakasına yapışacak raddeye geliyorlar acaba? Tümü de öfke dolu, hırçın, uzlaşılmaz kimseler mi yani tesadüfen? Tabii ki hayır. Belki de bu noktada sorunu kavramak adına sürecin en başına dönmeliyiz Yani yazar adayının eserini editöre gönderdiği, editörün de metni biraz da isteksizlikle okumaya başladığı o heyecanla gerilim dolu kritik âna. Zira tatsızlık tam da bu noktada başlıyor çoğu örnekte. Genellikle yorgun, meşgul, belki nispeten de biraz mutsuz kimseler olan editörler, kusursuz çalışan birer hata radarı edasıyla, kendisinin keşfedilmeyi bekleyen bir dahi olduğundan en ufak kuşkusu bulunmayan yazar adayının eksiklerini işaretlemeye, hatalı, zayıf, gereksiz olduğunu düşündüğü satırların altını ya da üzerini hiç azalmayan bir zevk ve öfkeyle çizmeye, karalamaya, kimi sözcükleri fonetik ve semantik yönlerden kesinlikle daha yerinde buldukları anlamdaşlarıyla değiştirmeye başlıyor utanıp sıkılmadan. Peki nereden alıyor editör nam kişi bu sınırsız yetkiyi? Haiz bulunduğu afili sıfatından mı? Bu soru, çoğunluk tarafından derhal olumlu biçimde yanıtlansa da, yazara soracak olursanız böyle bir yetkinin kaynağı hiçbir yerde bulunamaz. Zira yoktur öyle bir şey. Editörün yapması gereken, o mükemmel metnin tadını doya doya çıkarmak, sonra da yazarı içtenlikle, uzun uzun kutlamaktan ibarettir. Bundan fazlasına neden gerek duymaktadır ki? Yoksa bir deli ya da kıskanç bir kişi midir o? Eserin mükemmel, çığır açıcı bir sanat eseri olduğunu bal gibi de bilmekle beraber, onu katletmek için türlü hileler, desiseler mi düşünmektedir alçakça? Nedir bu tipin zoru? Yazara neden, hangi uydurma gerekçelerle takmıştır kafayı? Kendisi yazamadığı ya da kötü yazdığı için mi? Genellikle hayır. Hiç de o yüzden değil. Sorunun kökeninde, herkesin kendini tam, kusursuz ya da buna çok yakın sayması, hissetmesi, eleştiriden, sorgulanmaktan hiç hoşlanmaması hakikati ya da olgusu yatar. Yani yazara göre eseri, editöre göre editörlük yeteneği ve pratiği neredeyse tam ve noksansızdır. Her ikisi de kendilerine göre mesleklerinin erbabıdır. Değilseler bile, en azından yakın vadede buna en büyük adaydırlar. Dolayısıyla karşı tarafın bir noktada kendilerine körü körüne muhalefet etmesi, durduk yere yeni, ahmakça önerilerle çıkagelmesi, pişmiş aşa su katması tam bir küstahlık, nankörlük, kendini bilmezlik örneğidir. O adam ya da kadın kendini kim ya da ne sanmaktadır acaba? Dostoyevski ya da Ataç mı, Stendhal ya da Yaşar Nabi Nayır mı? Peki, bütün gerçekten de mükemmel yazar ya da editörler birbirleriyle daima iyi mi geçinmiştir? Bana kalırsa hayır. Bir yazar ya da editör, kendisinin ya da performansının kusursuz olduğunu düşünmeye başladığı anda, karşı yana farkında bulunmadan savaş ilan etmiş demektir. Zira bu durumda pek de bir önemi yoktur diğerinin tercih ve ısrarlarının. Nasılsa her iki yana göre de mutlaka kendi dediği olmalıdır, olacaktır. Tabii gül gibi geçinip giden, tabiri caizse can ciğer kuzu sarması yazar ve editörler de bulunur yeterince kararlılıkla aranacak olursa. Nedir, bunlar genellikle kitabın edisyonu başlamadan çok çok önce bir vesileyle sıkı dost olmuşlardır ya da editör yazar adayının sıkı okuru, eski bir hayranıdır dergilerden, öykü seçkilerinden. Öyle olunca taraflar birbirlerinin suyuna ve hoşuna gitme konusunda hiçbir duraksama, sıkıntı yaşamazlar. Kitap, dostluklarının, birbirlerinden sınırsız memnuniyetlerinin akıntısında tatlılıkla sürüklenen minik bir kâğıttan kayık gibidir. Zaten alt tarafı bir kitap için kavga etmeye, durduk yere dostluğunuzu tehlikeye atmaya değer mi hiç canım! Kaldı ki kitapta da düzeltilecek pek bir şey bulamamıştır editör o kadar uğraşmasına, kül yutmaz biri olmasına karşın. Belki de sırf mükemmel bir yazar, eşsiz bir yetenek ve deha olduğu için dost ya da sıkı okur olmuştur o kişiye. Fazla da kaşımaya, kurcalamaya gelmez bu hassas, sıkıcı konular. Mutlaka bir bildiği vardır yazarın, kitabı o şekilde ve o uzunlukta yazmışsa. Tanrı her yazara böyle halden anlar, işinin ehli bir editör nasip etsin diyeceğim ama, tam da bunu söylemek üzereyken büyük, münasebetsiz bir soru işareti beliriyor zihnimde yazık ki. Ya yazar adayı o kadar da bilge ve hatasız biri değilse, ya eserin gerçekten de titiz bir taramaya, bir tarla gibi işlenmeye, yer yer yamalanıp söküklerinin ustaca dikilmeye, azıcık silkelenmeye gereksinimi bulunuyor, ancak bundan sonra ortaya harika bir roman ya da öykü demeti çıkıyorsa? Sizce de biraz olsun düşünmeye değmez mi bu konuyu?
- Deniz Yüce Başarır, “Ben Okurum”un yeni bölümünde Buket Uzuner’i ağırlıyor
Deniz Yüce Başarır ve Buket Uzuner “Ben Okurum”un yeni bölümünde, “Beni ben yapan yazarlardan birisidir,” dediği Fransız yazar Romain Gary, onun otobiyografik romanı Şafakta Verilmiş Sözüm Vardı ile birlikte diğer eserleri ve hayatının farklı yönleri üzerine sohbet etti. Romain Gary için “Sizi baştan çıkarır, inandığınız ve bildiğiniz şeyleri sorgulatır. Ki onu büyük yapan benim için budur,” diyen Uzuner “Ben Okurum” dinleyicilerine Şafakta Verilmiş Sözüm Vardı’yı okumalarını önemle tavsiye ediyor: “Söz veriyorum, hayatlarında yepyeni bir sayfa açılacaktır.” Sohbetle bilgiyi buluşturan podcast serisi “Ben Okurum”un yeni bölümünde Deniz Yüce Başarır, yazar Buket Uzuner’i ağırlıyor. Uzuner’in büyük hayranlık duyduğu, Balık İzlerinin Sesi adlı romanında kahramanlarından biri haline getirdiği Fransız yazar Romain Gary’nin konuşulduğu bölüm, yazarın hayatından esintiler taşıyan Şafakta Verilmiş Sözüm Vardı adlı esere odaklanıyor ama sohbet Gary’nin diğer eserlerine de uzanıyor. Goncourt Edebiyat Ödülü’nü iki kez alabilen tek yazar olarak tanınan Gary’in diğer yazar kimliği Emile Ajar, intiharı, aşkları ve tabii her zaman başrolde olan annesi sohbetin duraklarından birkaçı. Başarır, elbette yine Şafakta Verilmiş Sözüm Vardı’dan en can alıcı bölümleri seslendirmeyi de ihmal etmiyor. “Otobiyografik kurgu çok cesaret ister” “Bazı yazarların okur olarak biz yazdıklarını severiz bazı yazarlar ise kimlikleri, kişilikleri ve hayatlarıyla hayatımıza girer. Kendinize benzeyen yazarlara yakın hissedersiniz. İnsan kendisine çok benzeyen birisinin ve bütün sıkıntılara rağmen başarmış birisinin kendisine önderlik, yönderlik etmesinden çok hoşlanıyor. Benim kitaplarımı sevenler bilir, benim için mizah çok önemlidir,” diye anlatan Buket Uzuner, Romain Gary’nin kendisini çok etkileyen yönlerinden birisinin bu güçlü mizah duygusu olduğunu söylüyor. Şafakta Verilmiş Sözüm Vardı’nın, okuduğu ilk otobiyografik roman olduğunu belirten başarılı yazar sözlerine “Otobiyografik kurgu aslında çok cesaret isteyen bir şey. Yaşayan biyografi diyorlar şimdi. Romain Gary de bir anlamda bunun babası ya da ilklerinden biri,” diye devam ediyor. Şafakta Verilmiş Sözüm Vardı’da Romain Gary’nin yaşam ve ölümü, yücelik ve yoksulluğu, hayatın sınırlarında ve ip üstünde yürümeyi bir oyunun içine yerleştirdiğini söyleyen Buket Uzuner, “Ve çok akıcı bir şekilde anlatmış,” diye ekliyor. “Herhalde beni terk edip ona giderdin” Attila İlhan sayesinde radarına giren Romain Gary’nin çok renkli ve kendisini bir erkek olarak da çok cezbeden bir adam olduğunu söyleyen Buket Uzuner sohbete neşeli bir anektotla nokta koyuyor: “Eski eşim Romain Gary için, ‘İyi ki bu adam biz tanışmadan önce ölmüş. Yoksa herhalde sen beni terk edip ona giderdin’ demişti.” Yayıncılık dünyasının deneyimli ismi Deniz Yüce Başarır, “Ben Okurum” adlı podcast serisinin her bölümünde farklı bir konukla birlikte farklı bir kitaba odaklanıyor. Kitaplar üzerine bir arkadaş sohbeti tadında ilerleyen ve aynı zamanda bilgilendiren podcast’te Başarır, kitabın ona hissettirdiklerini anlatırken yazarıyla ilgili anahtar niteliğinde bilgiler vermeyi de ihmal etmiyor. Storytel Türkiye’nin sponsorluğunda hazırlanan “Ben Okurum”un tüm bölümlerine Storytel , Spotify , Apple Podcasts , Podtail , CastBox ve Simplecast ’ten ulaşılabilir. “Ben Okurum”: Değişen medya düzeninde podcast’ler gün geçtikçe önem kazanıyor. Tüm dünyada sayısı hızla artan bu yeni mecra için Türkiye’de de durum farklı değil. Çoğunlukla sohbet ya da monolog ağırlıklı podcast’lerin arasında, nadir de olsa tematik yapımlar da ortaya çıkıyor. Türkiye’nin en deneyimli yayıncılarından Deniz Yüce Başarır’ın imzasını taşıyan “Ben Okurum” adlı podcast de bu nadir yapımlardan biri. “Ben Okurum”un her bölümünde farklı bir kitaba odaklanan Başarır, kitabın ona hissettirdiklerini anlatırken, yazarıyla ilgili anahtar niteliğinde bilgiler vermeyi de ihmal etmiyor. Her bölümüne farklı bir ismin konuk olduğu “Ben Okurum”u bir arkadaş sohbeti gibi dinlemek de mümkün; kitaplar hakkında konuşan, tartışan, kitap sevgisini paylaşan dostların muhabbeti olarak... Ancak bu sohbetle sınırlı kalmayan podcast, söz konusu kitaptan alıntıları ve Deniz Yüce Başarır’ın kitapla ilgili bilgileri, kendi fikirlerini, yaşanmışlıklarını paylaştığı metinleri de kitap meraklılarına sunuyor. Birbirini tamamlayan, ustalıkla bir araya getirilmiş bu üç parçalı yapısı, “Ben Okurum”u diğer podcast’lerden ayıran en önemli özelliklerinden biri. Deniz Yüce Başarır: Psikoloji okudu. Seslendirme sanatçılığı, çevirmenlik, televizyon programcılığı ve sunuculuğu yaptıktan sonra 2003 yılında editör olarak Doğan Kitap’ta yayıncılığa başladı. 2017 yılında yayın direktörüyken yayınevinden ayrıldı; aynı yıl genel yayın yönetmeni olarak hep kitap’ın kurucu ekibinde yer aldı. Mart 2019’da bu görevinden de ayrılan Başarır, şu günlerde Storytel’de birçok kitabın sesi olarak ve “Ben Okurum” adlı podcast’iyle dinleyicilerle buluşuyor. Başarır’ın, babası ve Kent Oyuncuları’nın kurucularından usta tiyatro adamı Kâmran Yüce’nin arşivine dayanarak kaleme aldığı Perde Kapanmasa Görecektiniz, Kâmran Yüce’nin Arşivinden Kent Oyuncuları’nın Kuruluş Hikâyesi (1959-1986) adlı kitabı Ekim 2021’de okurlarla buluştu.
- Keşke her zaman ve tüm tarih için “yaşamak da bulaşıcı olsa”
Şair ve yazar Hakan İşcen'in karantina sürecinde gün gün tutulan notları Yaşamak da Bulaşıcı Olsa adıyla kitabında toplandı. "Adeta bir felaketler çağındayız. Milletçe yaşadığımız Deprem felaketlerinden önce yüz yılda bir yaşanacak çapta bir pandemi dünyayı kasıp kavurdu. 640 milyon insan bu virüsle tanıştı ve maalesef 6,5 milyondan fazla insan hayatını kaybetti. Türkiye’de sadece bu salgın kaynaklı resmi ölüm rakamları 100 bini çoktan geçti. Peki her şey bitti mi?.. Ne yazık ki hayır! Salgınla ilgili pek çok tartışma, gerek aşıların yararı veya virüsün vücutta bıraktığı etkiler bağlamında hâlâ aynı canlılıkta dünya gündeminde devam ediyor. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak ve olmamalı da! Bu dönemde bizce yeteri kadar öne çıkarılmayan bir konu da, salgının pik yaptığı o dönemde tüm dünyada ve ülkemizde sağlık emekçilerinin gösterdiği “cansiperane” özveridir. Maalesef ülkemizde de yüzlerce sağlık çalışanı bu mücadele sırasında hayatını kaybetmiştir. Bizler evde hangi diziyi seyredeceğiz tartışmaları yaparken, dışarıda dolaşamamaktan şikâyet ederken, onlar günlerce evlerine gidememiş, izin yapmaları dahi engellenmiş, günlerce çocuklarını ve yakınlarını görememişlerdir." “İlk hastaydı. Ne şanslı ki, vizitine Cemil Hoca geldi. Zehri ciğerinden söküp alıp can verdi ona. Hem ona hem toprağa.” “Yaşamak da Bulaşıcı Olsa” toplumsal bellek yaratmak adına tarihe düşülen şiirsel bir kayıt olarak, şimdiden gelecek kuşaklar için yerini almıştır. Aynı zamanda yaşadığımız tüm bu felaketler sırasında hayatını kaybeden ve savaşan tüm sağlık emekçileri için bir saygı duruş, içten bir selamlamadır. “İstanköylü Hipokrat, Gökova semalarından bakıyorsa Anadolu’ya talebeleriyle gurur duyuyor olmalı: O kadim yemin bu sinsi düşman karşısında dahi bu topraklarda asla bozulmadı…” YAŞAMAK DA BULAŞICI OLSA Hakan İşcen Simurg Art Yayınları, 2023 86 s.
- 2023 Gülten Akın Şiir Ödülünü Fırat Baytak kazandı
Merkezi Hollanda'da bulunan Balad Şiir Vakfı tarafından şair Gülten Akın adına düzenlenen şiir ödülünün ilki, Fırat Baytak'a verildi. Başkanlığını Hüseyin Ferhad'ın yaptığı, Elif Sofya, Gonca Özmen, Emel İrtem, Duygu Kankaytsın ve Balad Şiir Vakfı adına Haydar Eroğlu'ndan oluşan jüri; Fırat Baytak'ın 'Göç, Yol ve Taş' adlı dosyasını, ödüle layık gördü. Başvurular yayımlanmaya hazır kitap dosyası olarak kabul edilirken, ödüle layık görülen Fırat Baytak'ın 'Göç, Yol ve Taş' adlı dosyası, Pikaresk Yayınları tarafından yayımlanacak. Ödül töreni, Şair Hülya Deniz Ünal koordinatörlüğünde düzenlenecek. Fırat Baytak'a ödül plaketi ve 5000 TL'lik ödül telifi, ağustos ayında yapılacak Yozgat Bahadın Kültür Şenliği kapsamında verilecek. Ödül jürisi, Baytak'ın dosyasına ödülü verme gerekçesini ise şöyle açıkladı: "Eser bütünlüğü içinde kurulan atmosfer, söyleyiş biçimiyle paralellik taşıyor ve aksamıyor. Şaşırtıcı zihinsel ve dilsel sıçrayışları var. Çarpıcı bağdaştırma, imge ve buluşları, geleneğe yaptığı atıflar, yenilikçi bakışı, yer yer humordan ve ironiden beslenmesi, bütünselliğe varma gayreti, farklı biçimsel aranışları ve etkileyici buluşları öne çıkıyor. Tüm bunlar göz önüne alınarak, Fırat Baytak'ın 'Göç, Yol ve Taş' dosyası ödüle değer görülmüştür." Fırat Baytak 1996'da Batman'da doğdu. İlk ve orta öğrenimini burada tamamladı. Aydın Adnan Menderes Üniversitesi, İlk ve Acil Yardım Bölümünden mezun oldu. Halen Batman'da yaşıyor.
- Yumuşaklık ‘hakkında’ yumuşaklığın kendisi ‘tarafından’ yazılmış bir kitap
Yumuşaklığın Gücü bizi eğiten, yatıştıran, rahatsız eden, ama hepsinden önce bize bir şekilde, her an dokunan bir metin. “Yumuşaklık bir muamma… Karşılamak ile vermekten müteşekkil bir ikili harekete eklenmiş, ölümle doğumun imzaladığı geçişlerin eşiğinde beliriyor. Kendi yoğunluk derecelerini taşıdığı, sembolik bir kuvvet olduğu ve şeyler ile varlıklar üzerinde dönüştürücü bir kabiliyeti bulunduğu için de bir güç. […] Bana içini dökenleri dinlerken, her kişisel deneyimde yumuşaklığı duydum. Onun direniş kuvvetini ve ele gelmez sihrini ‘aktarım’ dediğimiz gizemde hissettim. Dünyayla ilişkisine bakınca gördüm ki yumuşaklık ilk olarak yaşamı taşıyan, kurtaran ve geliştiren bir zekâ...” “Bir felsefe kitabının konu ettiği meselenin tavrını takındığı çok nadiren görülür: Maddeyi ele alırken töze, yüzeyi ele alırken geometriye dönüşmesi, hatta zamana seslenirken sabırsızlanması gibi. Yumuşaklığın Gücü yumuşak bir kitap olmak gibi inanılmaz bir hünere sahip. Yumuşaklık ‘hakkında’ yumuşaklığın kendisi ‘tarafından’ yazılmış bir kitap. […] Yumuşaklığın Gücü bizi eğiten, yatıştıran, rahatsız eden, ama hepsinden önce bize bir şekilde daima, her an dokunan önemli bir metindir. Bu sayede okur, kırılganlığa adanmış bu kitaptan -şüpheye yer bırakmayacak şekilde- güçlenerek çıkar.” Catherine MALABOU Anne Dufourmantelle 1964 doğumlu Fransız filozof ve psikanalist. Felsefe doktorasını Sorbonne’da yaptı. 1998’de yayımlanan teziyle Fransız Akademisi’nin ödülünü kazandı. Çeşitli dergi ve gazetelerde düzenli yazılar yazdı, yayınevlerinde editör olarak çalıştı ve akademik kurumlarda psikanaliz ve felsefe dersleri verdi. 2017’de iki çocuğun dalgalı denizde boğulmasına engel olmaya çalışırken hayatını kaybetti. Başlıca eserleri arasında La Sauvagerie maternelle (Annenin Yabanlığı, 2001), En cas d’amour, psychopathologie de la vie amoureuse (Aşkın Halleri: Aşk Hayatının Psikopatolojisi, 2009) ve Puissance de la douceur (Yumuşaklığın Gücü, 2013, Kolektif Kitap’ın programındadır) yer almaktadır. Türkçeye Jacques Derrida’yla ortak çalışması çevrilmiştir (Davet: Konukseverlik Üzerine, Metis Kitap, 2020). YUMUŞAKLIĞIN GÜCÜ Anne Dufourmantelle Kolektif Kitap, 2023 Çeviri: Sinan Oruç, Samet Yalçın 144 s.
- Zorunda kalmışlıkların ortasında yaşama açlığı çeken biri: Olive Kitteridge
Muhammet Halit Koçak, Elizabeth Strout’un kaleme aldığı 2009 Pulitzer Edebiyat Ödülü kazananı Olive Kitteridge adlı romanı üzerine yazdı: "Hayatın anlamını çözdüğünü sanan biz gençler bir kenara dursun sözüm ona artık yaşamın daha fazla kendilerini şaşırtamayacağını düşünen yaşlılar için ders niteliğinde hikâyeler anlatıyor." Muhammet Halit Koçak “Yaşam bizim için meçhuldür” demişti martı Jonathan Livingston’un karşısına çıkan martı konseyinin başkanı. Bu sözü okuduğumda yaşımın geç olmasından da mütevellit çok üzerinde durmamıştım. Zira genç olmanın böyle avantajları var. Geleceğin ne getireceğinden bihaber olmak insana saf bir mutluluk getiriyor. Oysa yaşamak; hayatın karşımıza getirdiği tüm sıkıntılara rağmen yaşamak, geri kalan her şeyden daha önemli... Bu sözleri belki benim söylemem abes kaçabilir fakat Elizabeth Strout’un kaleminde hayat bulan Olive Kitteridge’in hayatının sizi ikna edebileceğini düşünüyorum. Olive Kitteridge, eğitimci bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Elizabeth Strout’un üçüncü romanı. Kırk iki yaşındayken yazdığı ilk eserle Pen/Faulkner Edebiyat Ödülü’ne aday olan Elizabeth Strout, 2008 yılında yayımlanan Olive Kitteridge adlı kitabıyla 2009 yılında Pulitzer Edebiyat Ödülü’nün sahibi oldu. Bu büyük başarısının ardından sürekli olarak yazmaya devam eden Elizabeth Strout, 2019 yılında yeniden Olive Kitteridge’in hikâyesini anlatmak için kalem kâğıdı eline aldı ve Olive, Yeniden kitabını yazdı. Ülkemizde daha önce Pegasus Yayınları tarafından Kül Mevsimi adıyla yayımlanan Olive Kitteridge’in maceraları, birkaç hafta önce Merve Sevtap Ilgın’ın çevirisiyle İthaki Yayınları tarafından Olive Kitteridge ve Olive, Yeniden kitaplarıyla bir kez daha okurların beğenisine sunuldu. Hepimiz kendi hayatımızın başrolü olduğumuzu düşünmeyi tercih ederiz. Hatta bu düşünceyi biraz daha ileri götürerek başka insanların hayatında da başrol olduğumuzu iddia etme cüretini kendimizde buluruz. Oysa gerçek, bundan çok daha acı. Hepimiz, başkalarının hayatında birer figürandan ibaretiz. Bu yazıyı yazan ben örneğin; sabah işe giden, öğle arasını beklerken zaman geçirmek isteyen ya da uyumadan önce bir şeyler okumak isteyen, sizin hayatınızda sıradan bir figürandan başka bir şey değilim. Olive Kitteridge de öyle. “’Ben biraz şey gibi biriyim aslında,’ diyerek konuşmayı sürdürdü, ‘hani insanlığın haritasını çıkarıp her insan için bir raptiye koysanız, o haritada bana ait bir raptiye olmazdı.’” Olive Kitteridge romanını okumaya başladığımda Elizabeth Strout’un kalemine karşı büyük bir hayranlık duydum. Zira Elizabeth Strout, kitabını yazarken oldukça cesur bir hamle yaparak ana karakterini hikâyenin başrolü değil, bir figüranı olarak konumlandırmıştı. Kitapta yer alan on üç hikâyenin tamamında Olive Kitteridge’i görüyoruz. Fakat Olive Kitteridge, sıradan bir başkahraman gibi her zaman hikâyenin odak noktasında değil hatta bunun tam tersi. Olive Kitteridge’in dünyasında yaşayan diğer karakterler kendi hikâyelerini anlatıyor, biz tam bu kitabın onlar hakkında olduğunu düşünürken kapı açılıp Olive Kitteridge içeri giriyor ve bize kendini yeniden hatırlatıyor. Fakat bunu yaparken Bayan Kitteridge tüm sahne ışıklarını üzerine çekmiyor, ışığını diğer karakterler üzerine yansıtıyor ve onların kendi öykülerini, kendi hayatlarını anlatma fırsatı veriyor. Yaşam bizim için meçhuldür demişti ya martı konseyinin başkanı, Olive Kitteridge romanını okurken bu söz sıklıkla aklınıza geliyor. Hayatını bir öğretmen olarak geçiren, eczacı eşi Henry Kitteridge ile uzun yıllar süren bir evliliğe ve Christopher ismini verdikleri bir erkek evlada sahip olan Olive Kitteridge, bize yaşamın kaç yaşında olursak olalım bilinmezliğini her zaman koruyacağını hatırlatıyor. Hayatın anlamını çözdüğünü sanan biz gençler bir kenara dursun sözüm ona artık yaşamın daha fazla kendilerini şaşırtamayacağını düşünen yaşlılar için ders niteliğinde hikâyeler anlatıyor. Olive Kitteridge mükemmel biri değil. Tıpkı onun dünyasındaki diğer herkes gibi. Ne mükemmel bir eş, ne mükemmel bir anne, ne mükemmel bir öğretmen ne de mükemmel bir arkadaş. Fakat elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışan biri, diğer herkes gibi. Aslına bakarsanız Olive Kitteridge bir insan, tıpkı bizim gibi. İnsanları istemeden kırıyor, hayatındaki en değerli insanlara onları ne kadar sevdiğini söylemekte geç kalıyor, hatalar yapıyor, ağlıyor, gülüyor ve hepsinden önemlisi hayat ona ne kadar aksini iddia etse de o yaşamaya devam etmeye çalışıyor. Onun hikâyesinde ejderhalar, uçan halılar, büyülü şatolar yok. Sadece basit, sıradan ve ölüme endeksli hayatlarını hiçbir zaman ölmeyecekmiş gibi yaşayan insanlar var. “Yaşama açlığı” diyor Olive Kitteridge buna ya da en azından ben öyle sanıyorum. “O sakin ve sıradan anların hayatlarının en mutlu anları olduğunu içten içe biliyorlar mıydı? Muhtemelen hayır. Hayatlarının en mutlu anlarını yaşayanlar genelde o anları yaşarken değil, yıllar sonra geriye dönüp baktığında anlardı bunu.” Kitabın parmak basmasına mutlu olduğum bir diğer konu ise “zorunda kalmışlık”. Yıllar içerisinde hepimiz hayatımızla ilgili kararlar veriyor ve bu kararların, etrafımızı çevreleyen birer duvar olmasına müsaade ediyoruz. Toplum içinde, başlangıçta severek ve isteyerek büründüğümüz rolleri oynamaya devam etmek zorunda kalıyoruz. İyi bir evlat olmak, iyi bir ebeveyn olmak, sevdiğinin yanlışlarını haykıramayan bir eş olmak zorunda kalıyor ve bu zorunda kalmışlığın altında eziliyoruz. Bazılarımız yaşamaktan zevk bile almıyor ve yaşamak zorunda olduğu için yalnızca ölemiyor o kadar. Olive Kitteridge kitabı ise bu “zorunda kalmışlıkların” hikâyesini anlatıyor bize. Karakterlerimizin toplumun ya da bizzat kendi seçimlerinin sonucunda yaşamak zorunda kaldıkları hayatları içerisinde nefes almaya ve bu zorunda kalmışlıklarını geride bırakmaya çalışmalarını okuyoruz. Bazıları bu döngüyü kırabilecek kadar güçlü olurken diğerleri bunlarla yaşamayı öğrenmek zorunda kalıyor fakat her iki durumda da sizi büyük ölçüde etkiliyorlar. Olive Kitteridge’in hikâyesini okuduktan sonra bankaya, metroya ya da insan kalabalığının bulunduğu herhangi bir yere aynı gözle bakmanız imkânsız bir hâle geliyor. Çünkü kitabı okumadan önceki aynı insan değilsiniz. Biliyorsunuz ki bu gördükleriniz birer figüran değil, hepsi kendi hikâyesinin başrolü ve siz yalnızca onların hayatlarından geçip giden bir yan karaktersiniz. Hepsinin kendi hikâyesi, anlatacak dertleri, söylenecek şarkıları var. Böylece durup onları izliyorsunuz, izliyorsunuz ve merak ediyorsunuz. OLIVE KITTERIDGE Elizabeth Strout İthaki Yayınları, 2023 Çeviri: Merve Sevtap Ilgın 328 s.
- Bir parça ekmeğe ulaşmak için çamaşır kolalamak, dikiş dikmek, gemilere yük taşımak, dilenmek
Latin Amerika'nın usta kalemlerinden Jorge Amado, Alınteri adlı romanında, tek göz odalarında aynı yokluğu paylaşanların ortak yaşam alanı Pelourinho Yokuşu 68 numaranın sakinleri üzerinden uzunca bir dönemin ve koca bir coğrafyanın röntgenini çekiyor. Sömürge döneminden kalma eski binanın çinko damlarını, kırık dökük kiremitlerini kızdıran güneş, içerideki pis havayı daha da yoğunlaştırıyor; ter, kan ve sidiğin ağır kokusu sıcak havada nefes almayı dahi güçleştiriyor... Bir parça ekmeğe ulaşmak için gün boyu çamaşır kolalamak, dikiş dikmek, gemilere yük taşımak, dilenmek, bedenlerini satmak zorunda olanlar; yarınsız ve mülksüzler, karınlarını doyurabilmek için her gün yeniden dalıyorlar hayat kavgasına... Açlığın, çaresizliğin, bitin pirenin farenin, hastalık ve sefaletin eksik olmadığı bu kavgaya, elbette insanın olduğu her yerdeki gibi şarkılar, danslar, aşklar ve mavralar eşlik ediyor. Boş kaynayan tencerelerin tıkırtılarına ve veremli öksürüklere patlamakta olan grevlerin sloganları, zengin nişanlı düşleri kurduran ucuz melodramlara anarşistlerin bildirileri karışıyor. Böylelikle bu ortak geleceksizlikten kurtuluşun yol haritası da giderek şekilleniyor. Sınıflar ortadan kalkmadığı sürece güncelliğini yitirmeyecek Alınteri, ilk kez Türkçede. Jorge Amado 1912’de Brezilya'da doğdu. Bir kakao plantasyonunda büyüdü, Salvador’da bir Cizvit okulunda okudu. Kakao plantasyonlarını konu alan ilk üç yapıtında, göçmen siyahlar, melezler ve yoksul beyazların yaşadığı sömürü ve sefaleti yansıttı. Halk destanlarının ilkel görkemini taşıyan Kızgın Toprak (1942) bu yapıtlarının en iyisiydi. 1930’da gazeteciliğe başlayan Amado, edebiyatın yanı sıra radikal siyasetle de doğrudan ilgilendi. 1935’te tutuklandı ve siyasi etkinlikleri yüzünden sık sık ülkeden sürüldü; yapıtlarının çoğu Brezilya ve Portekiz’de yasaklandı. 1946’da Brezilya Komünist Partisi milletvekili olarak Kurucu Meclis’e seçildi. Romanlarında çoğunlukla Bahia kent yaşamını, özellikle de çeşitli etnik gruplardan oluşan yoksul sınıfları betimledi. Tarçın Kokulu Kız (1958) ve Dona Flor ve İki Kocası (1966) adlı yapıtlarındaki yergi, Amado’nun siyasal tutumunu ortaya koyar. Diğer önemli yapıtları arasında Mucizeler Dükkânı, Sonsuz Topraklar, Gecenin Çobanları, Ölü Deniz ve Tereza Batista sayılabilir. Amado, 2001’de Brezilya’nın Salvador kentinde öldü. ALINTERİ Jorge Amado Sel Yayınları, 2023 Çeviri: Şehsuvar Adil Editör: Işık Ergüden Tür: Roman 152 s.
- Bulutlarda Bir Ömür
Gerald Murnane, Bulutlarda Bir Ömür adlı romanında, 1950’lerin Melbourne’üne, tutucu Katolik yaşam tarzına ve bunun genç erkek ve kadınlardaki yansımalarına ayna tutuyor. “Yaşamlarınızın bu kısmında,” diyordu Birader Cyprian, “biraz hüzünlü, biraz garip hissedebilirsiniz çünkü yaşamınızın saf ve mutlu günlerini arkanızda bırakıyorsunuz. Çocukluktan erkekliğe geçiyorsunuz çünkü. Çözmeniz gereken, canınızı sıkan yeni bilmeceler var, birkaç yıl önce aklınıza bile gelmeyen şeyler bunlar. Pek çoğunuz da muhakkak yeni yeni görmeye başladığınız tuhaf düşler yüzünden endişelisiniz.” Hormonları ve Katolikliği arasında kalan içine kapanık bir ergen olan Adrian Sherd doğal olarak hormonlarına yenik düşer ve Amerikalı film yıldızlarına başrol verdiği fantezi geceleri hayal eder. Ta ki Denise ile karşılaşana kadar. Denise ile birlikte seks fantezileri bir Katoliğin nasıl erdemli bir hayat yaşayabileceğine dair verilen derslere döner. Gerald Murnane 1939'da Melbourne'de doğdu. Tamarisk Row, The Plains, Inland, Barley Patch, A History of Books, A Million Windows ve Border Districts dahil olmak üzere on bir kurgu eserinin ve bir deneme koleksiyonunun yazarıdır. Görünmez Ama Kalıcı Leylaklar. Avustralya Konseyi'nden Emeritus Bursu, Patrick White Edebiyat Ödülü, Melbourne Edebiyat Ödülü, Adelaide Festivali Edebiyat Yenilik Ödülü ve Victorian Premier's Edebiyat Ödülü sahibidir. Son kurgu eseri Border Districts, 2018 Başbakanlık Kurgu Edebiyat Ödülü'nü aldı, 2018 Miles Franklin Edebiyat Ödülü ve 2018 ALS Altın Madalyası için kısa listeye girdi ve 2018 Voss Edebiyat Ödülü için uzun listeye girdi. BULUTLARDA BİR ÖMÜR Gerald Murnane Dedalus Kitap, 2023 Çeviri: Serkan Toy 228 s.















