top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Bir anne kızın Japonya sokaklarında kimliğe, dile ve aile ilişkilerine dair derin yolculuğu...

    Kar Havası; herhangi birimizin ortak bir dil konuşup konuşmadığına, bir ilişki denkleminde hangi boyutların sevgiye açılabileceğine ve bir başkasının iç dünyasını gerçekten bilmek için nasıl bir cesaret gerektiğine dair yazılmış bir roman... Bir anne ve kızı yurt dışından Tokyo'da buluşmak üzere yola çıkarlar: Burada sonbahar akşamları boyunca kanallarda yürürler, tayfun yağmurlarından kaçarlar, küçük kafe ve restoranlarda yemeklerini paylaşırlar ve şehrin radikal modern sanatını görmek için müzeleri ve galerileri ziyaret ederler. Bu sırada hava durumu, burçlar, giysiler ve nesneler, aile, mesafe ve hafıza hakkında konuşurlar. Ancak belirsizlikler çoktur. Burada gerçekten konuşan kimdir –sadece kızı mı, yoksa anne mi? Ve bu eliptik, hatta belki de hayali yolculuğun arkasındaki gerçek sebep nedir? Jessica Au Melbourne’da dünyaya geldi. İlk romanı Cargo (2011) Kathleen Mitchel Ödülü’ne layık görülmüştür. İkinci romanı Kar Havası, 2020 Fitzcarroldo Editions Roman Ödülü'ne layık görülmüş ve 2023 Victorian Premier's Prize for Fiction'a aday gösterilmiştir. KAR HAVASI Jessica Au Timaş Yayınları, 2023 Çeviri: Kübra Bodur 112 s.

  • Yazar kendi kendine konuşmasın diye; ilaç niyetine.

    “Sonra Hayat” başlıklı dosyasıyla Vedat Günyol Genç Deneme Yazarı Ödülü’ne değer görülen ve denemeleri aynı adla kitaplaşan Onur Çalı’nın ikinci deneme kitabı: Dünlükler. Onur Çalı, 2015’ten beri dünlük yazıyor ve bu dünlükleri Parşömen Edebiyat’ta yayımlıyor. Okuru ister deneme ister günlük –ya da yazarının deyimiyle “birkaç delibozuk söz”– desin; Dünlükler, işte bu yazıların toplamı. Gören, kaydeden ve aktaran iyi bir gözlemcinin notları. “Kimi içe doğru atar adımlarını, kimi dışa. Adımlarının her biri sağda solda bir yerleri işaret ediyor gibidir. Kimisi uzun ve ağır adımlarla yürür. Kimi küçük ama hızlı adımlar atar. Başka biri de çıkar, kısa ve ağır adımlarla arşınlar yeryüzünü. Kimi yürürken konuşur kendisiyle. Kimi sağa sola selamlar vererek yürür. Yürürken telefonla konuşmayı sevenler de vardır. Başını önünden kaldırmadan, adımlarını izleyerek yürüyenlere de rastlanır. Kimi Ford Taunus gibi yaylanarak yürür, kimi içinden (kimisi de bencileyin dışından) şarkı türkü söyleyerek... ‘Yalnız yürüyenlere bakmaktan geliyorum,’ da diyebilirdi Yakup.” Onur Çalı 1984 yılında Bergama’da doğdu, Ankara’da yaşıyor. Hacettepe Üniversitesi'nde Mütercim Tercümanlık, Ankara Üniversitesi'nde Kadın Çalışmaları ve Dinler Tarihi okudu. "Sonra Hayat" adlı dosyasıyla 2019 Vedat Günyol Genç Deneme Yazarı Ödülüne değer görüldü. Bir kamu kurumunda mütercim olarak çalışıyor. 2007 yılından beri Parşömen Sanal Fanzin’i yayımlıyor. 2015'ten beri Dünlük yazıyor. DÜNLÜKLER Onur Çalı İthaki Yayınları, 2023 Tür: Deneme

  • İşini değiştirmek, aşkı bulmak, yeni bir yol açmak mı istiyorsun; labirente gir

    Efe Elmas, Labirent adlı kitabında, arketipsel labirentin sırrını, ilahi matematiksel sekansını, çakralarla bağlantısını, en gizemli mitini, insanın gölgesiyle yüzleşerek, labirentte bir kahraman olarak doğmasını anlatıyor. Hayatın tüm gizemini içinde taşıyan, bir bebeğin ‘labirenti andıran’ ana rahminden doğuşuyla başlayan labirentin sırrı geçmiş, gelecek ve şimdiki zamanı birbirine bağlar. Öte âlem, bu âlem ve göksel âlemi buluşturan bu kutsal mahal şimdi hediyesini vermek istiyor. Düğümün çözülme zamanı. İskandinavya’nın taş labirentlerinden, Hindistan’ın kadim labirent alanlarına, Yukatan Yarımadasından, Antik Mısır Tapınaklarına, Eski Yunan’daki kil tabletlerden, Ortaçağ metinlerine ve günümüze uzanan labirent. Neden insanlık labirente bu kadar önem verdi ve dağlara taşlara, mağaralara, ağaçlara, ormanlara hep labirent çizdi? Atalarımız, dünyanın dört bir yanından, zamansız zamanlardan bize gizemleri fısıldıyor. Teorik bilgiler kadar, hayatındaki düğümleri çözebileceğin ritüeller, gücünü fark edeceğin seremoniler ve mitini bulacağın hikâyeler var. İşini değiştirmek, aşkı bulmak, geçmişten özgürleşmek, yeni bir yol açmak mı istiyorsun; labirente gir. Kitaptaki, ipuçları, basit ritüeller, seni ışığa götürecek, masallar, mitler, şifrelerle harika bir yolculuk bekler seni. Efe Elmas, 1989 yılında İzmir’de doğdu. Liseyi Bornova Anadolu Lisesi’nde, lisans eğitimini Celal Bayar Üniversitesi Gıda Mühendisliği bölümünde tamamladı. İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsünde Gıda Virolojisi alanında yüksek lisans yaparken hayatına farklı bir yön vererek bölümden ayrıldı. Carl Gustav Jung-Institut Zürich’de Analitik Psikoloji üzerine eğitim aldı ve Fitoterapi, Masal Terapi Oyun Terapisi, P4C eğitimlerini tamamladı. Şu anda Dokuz Eylül Üniversitesinde “Kadın Çalışmaları” alanında yüksek lisans yapıyor ve Carl Gustav Jung, ‘Tanrıça Arketipleri’ ile mitoloji ve masal üzerine tez hazırlıyor. Erken yaşlardan beri hem bilime hem bilinmeyene meraklı olan Elmas, her iki alanda da araştırmalar yaptı. Antropoloji, kadim inançlar, ritüeller, labirent sembolizmi, dinler tarihi, rüyalar, şifa teknikleri, mitoloji ve masal araştırmaları, toplumsal cinsiyet, simgebilim ile simgesel yorumlama araştırma alanları içinde. Araştırmaları 2008 yılından beri çeşitli dergilerde yayınlandı. Maya Şamanı Ayşe Nilgün Arıt’la 2013 yılında tanışmasıyla içsel arayışını şamanik geleneklerle derinleştirdi. 2016 yılından beri çalışmalarını eğitmen olarak sürdürüyor. Sıla Topçam ile “Masal ve Arketip”, “Şifalı Masallar” gibi etkinlikler gerçekleştiren Elmas çeşitli kongrelerde, kültür merkezlerinde, festivallerde, masal okullarında da eğitmen ve araştırmacı olarak yer alıyor. Elmas aynı zamanda Kadim İnsan Derneğinde başkanlık görevini yürütüyor. LABİRENT Efe Elmas Doğan Novus, 2023 Tür: Kişisel Gelişim 224 s.

  • Öykü: Kızın Kasabası

    "Eşyalarımı bir torbaya doldurup denize nazır sefer tası modeli dört katlı evin terasından çimlerin üzerine bırakıvermiştim." Eylem Akınhay Kasabamızda kızlar akşam kavuştuğunda kaçardı kocaya, bense bir sahil kasabasında yaşarken sabahın erken vaktinde kaçmıştım ilk kocama. Eşyalarımı bir torbaya doldurup denize nazır sefer tası modeli dört katlı evin terasından çimlerin üzerine bırakıvermiştim. Bir başka cehenneme kaçtığımı biliyordum bilmesine de kendime yeni, yepyeni, cinnetlik bir yuva kurmak istemiştim elceğzimle… Nikah kıyılıp belediyenin merdivenlerinden inerken etrafıma şöyle bir bakındığımı hatırlıyorum da kaçacak yeni bir delik arıyordum herhalde yine. Zaten aynı gün olmasa bile dört buçuk yıl sonra, kızımla el ele, hayatımın ikinci kaçışını yaşadım. Bu defa kızımın eşyalarını bir torbaya doldurup yaşadığımız evin balkonundan bahçemizin çimlerine fırlatıvermiştim. Sessiz sedasız olmuştu kaçışlarım; ilk günler yaygarasız, sonrası cümbüş… Gerçi kaçsan da kaçmasan da çıkış yoktu kasabadan. Kızların büyüdüğü ev bir ucuysa dünyanın, beş taş oynadıkları kaldırım üzerleri, gittikleri okul da öbür ucuydu ve iyi kötü evlenip barklanmak da başka bir dünya vadetmiyordu. Bildiğiniz fasit daire. Çocuktum; annemle el ele çarşıya giderdik. Evin dışı demek çarşı demekti benim için, balkona çıkmak da dışarıya çıkmak; dört oda bir salonlu, çok kapılı, bir balkonlu, ön ve arka bahçeli o evin dışında soluk almak. Yaz günleri annem basma elbiseler giyerdi; çiçekli desenli, japone kollu, omuzlarına incecik orlondan örme bir ceket atardı. Kış günüyse manto şifon; verevine kesimli bordo mantosunu giyer, bordo zemine lacivert çizgili, incecik bir eşarbı başına bağlardı. Ben eşarbı bağlamasını değil, yün cinsinden bir eşarbı sarmasını isterdim. Yaz kış rüzgârıyla meşhur kasabada kulakları üşürdü annemin. Eşarbı bıraktı şimdilerde, bereye ikna ettim onu; yakışıyor minnacık yüzüne el örgüsü bereler. Çarşı rengarenkti olabildiğince, kasabanın dışıysa hayal… Dedim ya, kasaba da dünyayı aratmıyordu, dünyanın bin bir türlü hali varsa, bizim kasaba da lakaplarıyla ayrı bir evrendi. Çorapçı Bahri Abi’nin çift kaplan fanilalar, donlar, ucuz deodorantlar, elizabeth arden marka salatalık kremleri, kiremit rengi rujlar, naylon çoraplarla tıkış tıkış dükkânı vardı mesela; rafların üzeri bir karış toz olurdu, annemle benim alerjimiz tutardı Bahri Abi’ye uğradığımızda, tahta tabureye oturur, soluklanır, ardı ardına hapşururduk. Peynirci Cemal’in teneke peyniri lezizdi leziz olmasına da dükkânı çok pisti, sinekler uçuşurdu her yerde; huzursuzlanırdım o sinekler peynir kalıplarının üzerine de konuyor mudur diye. Yarım kilo sarıver Cemal Abi, derdim; beyaz yağlı kâğıda sarardı o da. Pilo’nun fırınından alınan çavdar ekmeğine esmer ekmek diyorduk; yuvarlak minnak ekmekler, hazmı kolay. Uzun Çarşı’da köşe başında yeşil cam çerçeveli bir fırın, bir basamak inilerek girilirdi içine. Düğmeci Arif Abi’nin rengarenk düğmeleri olurdu; iplikleri, flormar marka ojeleri, boy boy fermuarları ve cam tezgahların gerisinde renkli gözlü, beyaz tenli muhacir genç kızlar çalışırdı. Çarşıdaki dükkanlar sıra sıraydı. Lazların tatlı maya ekmeği peksimeti, Misçi’lerden alınan her günlüğe giymelik kumaşlar, ellik yabanlığa Kocaemre’lerden empirmeler, jorjetler, Üzeyir’den alınan gecelikler pijamalar yastık yüzleri bebek tulumları, Baklavacı Arif Amca’nın lorlu cevizli baklavaları, Helvacı Hakkı’nın helvaları, akide şekerleri, Bakkal Süleyman Abi’den alınan üç yumurta bir paket makarna ile yarım kilo taze yoğurt, parasızlıktan elimi değdirmeye çekindiğim tenekeden gofret ve bisküvi kutuları, Abelaki Mahallesi’nde oturan Terzi Remziye’de teğellerinden sökülüp dikilmeyi bekleyen efil efil bluzlar ve Özgür Bezik Salonu, bordo renkli kadife perdeli, yüksek tavanlı koskocaman bahçeli, tahta masalı sandalyeli babamın kahvehanesi; karşısında adım atmamız, hatta kaldırımından geçmemiz yasak olan Efes Sineması. Terzi Bader’in diktiği eskimek bilmeyen mantolar, dikişleri sağlam olur, atmazdı. Ömer Mercan’ın dikişine her vakit bütçemiz denk düşmezdi, yoksa terzilikte kimse eline su dökemezdi. Yağcılar’ın delikli sert tulum peynirleri, Birben’in teninizi gıdıklayan angora kazakları, Sebla Apartmanı’nda oturan orta sınıf taşra sakinleri, parkın gazinosunda çayla neşem gazozu içen berduşlar; berduş dediysem, babam öyle belletmişti, Şehir Kulübü’nün müdavimleri zor bulurdu evlerinin yolunu; en azından bizim evdeki müdavim öyleydi. Herkesin evinin erkeği babası kendine tabii. Park Apartımanı’nda yerleşik Hükümet Güzeli, Hoppa Sibel’in adı çıkmıştı bir kere; onu da o neşeli adıyla sevmiştik. Mike Abi Nalan’ı seviyordu, Nalan da İzmir pavyonlarında çalışırdı. Gündüzleri Özgür Bezik’te kumar oynardı Mike Abi, mesleği kumarbazlıktı ne de olsa; krem rengi Chevrolet’sine binmiştim bir keresinde, sağ koltukta oturup kolumu da dışarıya atmıştım babamdan özenip. Mike ile babam garsoniyer arkadaşıydı; kaldı mı ki böyle arkadaşlıklar? Seçkin Site’sinde bir yazlık evi paylaşırlardı. Çocukluğum babamın evlerini hayal ederek geçti. Çaçi’yi en son babamın cenazesinde gördüm, hiç değişmemişti babamın Giritli olmayan Çerkes arkadaşı. Kobra’nın da Demir Köprü’nün üzerinde dönerci dükkânı vardı. Mehmet Abi’nin yüzü hakikaten kobraya benzerdi, ama hiç korkmazdım ondan, hatta severdim; dönerin altına dizdiği pideler etin ve üzerine gezdirdiği tereyağının sıcağından yumuşamış olurdu, Kasap Nejdet Abi, Piç Nejdet de derlerdi, tek başına öldü; yazık oldu, hep gülerdi, bol bol rakı içerdi, sarhoşluğu komikti, bir keresinde işemeye diye benim odama girmişti de son anda babam yolundan çevirmişti. “Biz,” derdi anneme, “eskimeyen eski dostlarız, Zer Yenge”. Kurtlanmış dediler ölüsü. Karısını kayınvalidesiyle aldatan adam da tarlasında çift sürerken traktörünün altında kalmıştı da mahallecek Allah’a olan inancımız bir kez daha perçinlenmişti, bu adaletin yerini bulduğu ölümle. Ne diyordum, mahallemizde kızlar akşamüzerleri kocaya kaçardı: uzak şehirlere kaçan kızlar, bir arka sokağa kaçanlar, evli çocuklu erkeklere kaçıp imam nikahına razı olanlar, fakir oğlanı bırakıp zengin kocaya varanlar, arabanın ön koltuğuna kayınvalidesi oturdu diye nişan atanlar, evine haciz gelince anasının evine dönenler, nişanda inci, kınada pilatin set, düğünde elmas takılıp nişan sepetine Vakko’dan don gecelik, sabahlık, bir de o dönemin modası beyaz yaprak çikolata konduğundan günde üç kere dayak yemeyi evliliğin şanından sayanlar, kocasının gönlü başkasına kayınca aklını fıttıranlar, kocamdır gezer gezer, önünde sonunda döneceği yer benim yanım olur diyenler, garantici olup dışarı ayaklı kocayı eve bağlamak için Zübeyir Hoca’ya gidip büyü yaptıran, akşama da okunmuş eşek dilini sofraya koyanlar. Akraba günlerinde çalkama yanına kalburabastının ikram edilmesinin hor görüldüğü bir kremalı pasta çırpmayı bilmeyenlere dudak bükülen 90’lı yıllar işte. Müslüman halaya habersiz romlu kekler yedirilince atılan kahkahalar, çok gülünce altına işeyenler, çaylar bitip sigaralar tüttürülüp hap kadar misafir odaları dumandan göz gözü görmezken teyplerden çalınan sepet havalarıyla atılan göbekler, mahalle kuaföründe aldırılan kaşlar bıyıklar, Aydın Caddesi’nde yeni açılan İstanbullu kuaförde kestirilip boyatılan saçlar, ağdacıya gitmenin ayıp kabul edildiği evde kaynatılan limonlu şekerle kıllarımızdan arındığımız sabahlar, akşam karanlığı yeni çökmüşken kapıyı çalan güğümünde süt, sepetinde lale satan evlendiğinde aylarca karısına yanaşamadığını duyduğumuz kara kaşlı kara gözlü delikanlı, annemin moulinex marka turuncu krem renkli elektrikli değirmeninde öğüttüğü pirinçler, karabiberler, hazır pirinç ununa kıymet vermediğimiz tazecik öğüttüğümüz pirinçle muhallebi kaynattığımız öğle üzerleri ve taşrada kadınların hava kararınca hayatlarının daha da karardığı yıllar. Dallas bunların yanında halt etmiş denilip arkalarından önlerinden dil uzatılan özgürlüğüne düşkün kadınların gönüllerinin çektiği erkeklerle birlikte oldukları taşra, Roma dondurmacısına kaçan güzeller güzeli kadının evine dönmek zorunda bırakılışının hüznü, erkeksiz evler, evlerine ayda yılda bir uğrayan kocalar, erkeklerin renkli cıvıl cıvıl hayatının gündüzlerimizi gecelerimizi soldurduğu anason kokan kusmuklu hayatlar… Evlerin içi desen ayrı bir alem. Tükürüklü mendiller, balgamın sıvandığı lavabolar, traş olurken akan kanlar, kanı durduran kan taşları, yatışmayan saçlara sürülen limon suları, bir türlü bağlanamayan kravatlar, ütüsü tutmamış diye sağa sola fırlatılan gömlekler, pantolonlar, sabah kahvaltısı niyetine öğle vakti kavurmaya kırılan dörder beşer yumurtalar, top köfteli terbiyeli çorbalar içilirken akan burunlar, sen çorbanı rahat iç diye bir yandan senin burnunu silen annemin yorgun elleri, küfürsüz kıyametsiz seni evden uğurladığımızda sessizce oh dediğimiz gün ortaları, geçmişte kalan eski günler geceler, üniversitede okuyan evin kızlarına denkleştirilen haftalıklar, okutuyorum da ne olacak orospu olacak diyen diller, evlenmesine karşı durulan kız evlatlara bohçacıdan alınan çeyizlik gecelikler sabahlıklar çay fincanları organze masa örtüleri ipek yorgan yüzleri gümüş çatal bıçak kaşık takımları, sandık diplerinde sararan danteller, donanalım diye çekmece içlerinde saklanan donlar, gönenelim diye delik işi bohçalarda giyilmeyi bekleyen gömlekler, gidilemeyen düğünler, içinden geçmenin yasak olduğu caddeler sokaklar, akraba cenaze evlerinde yenilebilen kıymalı tahinli pideler, taziyelerde bayılanlar ayılanlar, evlerin arka bahçelerinde yıkanan ölülerin ardından yedisinde kavrulan irmik helvaları, kırkında Lokmacı Recep’e döktürülen lokmalar, elli ikisinde Arap Aysel Abla’ya okutulan mevlütler, mevlütlerde içilen kavrulmuş çam fıstıklı limonatalar, bir kumaş mendilin içinde saklanıp eve getirilen güllü lokumlar, evdeki tüp bitince komşudan istenen küçük tüpler, akşamları içilen cevizli çaylar, kavrulan fıstıklar, patlayan mısırlar, kuru incirlerin içine bastırılan dövülmüş susamlar, sakızlı kahveler, ildirşahlı sütlaçlar, sana börekleri, şeftali desenli ağızda dağılan kurabiyeler, sacda pişirilen ıspanaklı gözlemeler, el açması kıymalı börekler. Hele babaannemin, ki benim asıl yuvam onun yanıydı, tığan pideleri, kimselerle paylaşmadığı beyaz melamin su bardağı, misafirlerini uğurladıktan sonra kolalı sularla nemlendirip çekiştire çekiştire düzelttiği divan örtüleri, yanar yanmaz sağır gaz sobası, altına çengeli iğnelerle naylon tutturduğu kahverengi kumaş önlüğü, soğuk suların altında yıpranmış olsa da güzelliği kaybolmamış elleri biçimli parmakları, dizlerine kadar çektiği kalın naylon çorapları, çorapları kaymasın diye dizlerine geçirdiği lastikleri, kuşağına yandan çarklı düğüm attığı ince kumaştan elbiseleri, sabahın erken saatinde kapısına vardığımda merdivenden inişini bana duyuran yumuşacık ayak sesleri, alüminyum tavada tereyağında pişirdiği sahanda yumurtalar, beyaz ekmeğin çıtır ucuna bandıra bandıra beni elleriyle besleyişi, üzerine içtiğimiz sakız kokulu kahveler, karşı evin damına suyla yumuşatıp ufalayarak attığımız ekmek kırıntıları, kumruları doyuruşumuz ve masallar, anlat nolur bir tane daha hadi bu son dediğim, bıkmadan usanmadan o tatlı sesinden sanki ilk kez dinliyormuşum gibi can kulağıyla dinlediğim masallar, yokluklarında hasret çektiğim insanların hatırına lokma lokma kahvaltı edişim, hapisteki amcamın hatırına bir lokma, yüzüne hasret olduğum babamın hatırına bir lokma, aa camdan bakan kumrunun hatırına derken, onlar ermiş muradına biz nereye, babaanne?? Sen mi, her oturuşunda sildiğin klozeti parlatırken tombul bacakların kıvrılıverdi de seni son kez görüşüm oldu bu, Doktor Sinan Bey kurtaramadı seni, ehh hep dediğini tutturdun atın ölümü arpadan oldu, o tadı damağımda tığan pidelerini o kadar bol yağda kızartmasaydık iyiydi belki de, senin gidişinden sonra Şişman Emine Hanım Teyze kıymalı çiğ börek yapmış da getirmişti, sanki sen yanımdaymışsın gibi iştahla yemiştim, bakma çiğ börek dediğime kıymayı ilkin soğanla kavurmuş içine de bol maydanoz doğramış, karabiber kıymanın ağır kokusunu da almış, temizliğini takdir ettiğin bir komşumuzdu gönül rahatlığıyla hüpletmiştim. Senden sonra eve ayakkabılarıyla giren misafirler oldu gözümden kaçmış değil de ama elden ne gelirdi. Evler sahibiyle yaşıyormuş, sen gidince evin de canı gitti, kurudu sanki. Ben mi babaanne senin beyaz melamin bardağın kim bilir hangi sakarlığımda kırıldı, pembe gaz lambanı kendimle birlikte Londra’ya taşıdım, mavi baş ucu sürahini bunca yıldır kullanmaya kıyamadım gözüm gibi bakıyorum, temizliğe devam, geçende yaşadığım apartmanın merdivenlerini süpürdüm bir baktım kaptırmışım sokağı da süpürüyorum, sonbaharda dökülen yapraklar yağmuru görünce ayağımı kaydırıyor, kaydırmasa bile yapraklar ayakkabıların tabanına yapışıyor kapımın önündeki paspasa kadar geliyor, paspası haftada bir yıkıyorum gerçi de yıkanmaktan eskidi babaanne, temizlik erken büktü belimi camları ıslak mendille elim değdikçe, halıyı on beşte bir anca silebiliyorum. Aklıma koyduysam yağmur yağarken bile camların tepesine çıkıyorum. Temizlik her derdimize devaydı değil mi babaanne? Bir vakit önce içime sinmedi senin mermeri de sildirdim ustaya makineyle, pırıl pırıl oldu, pembe sakız sardunyalar pek yakıştı toprağına, mezarcı Ali Rıza Bey de haftada bir suluyor sağ olsun, uzaklardan anca bu kadar babaanne, diyorum ya temizlik benim işim, aklın kalmasın bende, çok yıllar oldu kurtuldum kasabadan, zihnime dolanıyor arada, seni özlüyorum, seninle birlikte senin arkadaşlarını da, İkbal Hanım Teyze ile Giritlice sohbetlerinizi, Meziyet Hanım Teyze ile akşamları bize gelişinizi, bez mendillerinle burnunu silişini, usulca katladığın mendilini ceketinin kol ağzına sıkıştırışını, romatizmadan kıvıramadığın ağrılı dizlerinle sandalyeye eğilerek oturduğun yerden kıldığın beş vakit namazlarını, üç ayların başlangıcında komşularına dağıttığımız tavuklu pilavları, ramazan ayında topun patlayışını iki başımıza bekleyişimizi, çökelekli makarnanın üzerine gezdirdiğin tereyağını köpük köpük olana dek ateşten almayışını, öyle işte…

  • "En hafif ifadeyle katlanılmak zorunda olunan bir şey hayat."

    Görmezden gelinenleri irinli bir yarayı patlatır gibi görünür kılan incelikli bir dil, çağdaş öykücülüğümüzde çoktan yerini almış bir ilk kitap. Şenay Eroğlu Aksoy’u öykü okurlarıyla tanıştıran Evlerin Yüreği, yazarının deyimiyle bir çığlık: “Bazı evlerin yüreğinin karanlıkta çarptığını hepimiz biliyoruz. Orada zayıf olan için hayat zor. En hafif ifadeyle katlanılmak zorunda olunan bir şey hayat. Bu öyküler, yıllardır deneyimlediğim eşitsizlik ve itilmişliğe duyduğum öfkenin dışavurumu...” Şenay Eroğlu Aksoy 1968’de Kayseri’de doğdu. İlk öykü kitabı Evlerin Yüreği 2012’de, ikinci öykü kitabı Gece Çığırtkanları 2015’te yayımlandı. Çeşitli edebiyat dergilerinde ve gazetelerin kitap eklerinde edebiyat yazıları çıktı. Uzun yıllardır Notos Edebiyat dergisinin “Kitaplık” bölümünde öykü kitaplarıyla ilgili yazılar yazmakta. EVLERİN YÜREĞİ Şenay Eroğlu Aksoy Everest Yayınları, 2023 Tür: Öykü 88 s.

  • Aşağı dünyalardan yukarı dünyalara... Mezar çukurlarından takımyıldızlara...

    Dünya edebiyatında iz bırakan yazarların Türkiye’de daha önce basılmamış önemli eserlerinden oluşan edebiyat serisi Babil Ekspres, dünyaca ünlü Dracula’nın yazarı Bram Stoker’ın Yedi Yıldız Taşı’yla devam ediyor! Bram Stoker Türkçeye ilk kez çevrilen korku romanı Yedi Yıldız Taşı’nda okurları, eski Mısır kraliçesi Tera’nın mumyasını canlandırmak isteyen bir Eski Mısır bilimcisinin muhteşem bir mücevher bulmasıyla başlayan gizem ve gerilim yüklü yolculuğa davet ediyor. Uluslararası alanda beğeni kazanmış seçkin romanları edebiyatseverlerle buluşturmaya devam eden Kafka Kitap’ın Babil Ekspres serisi, dünya edebiyatının önemli isimlerinin daha önce Türkçede yayımlanmamış kitaplarını okurlara ulaştırıyor. Serinin yeni kitabı olarak yayımlanan Bram Stoker imzalı Yedi Yıldız Taşı’nı İngilizce aslından dilimize Belgin Selen Haktanır çevirdi. Genç avukat Malcolm Ross, bir gün sabahın erken saatlerinde uykusundan uyandırılır. Yeni tanıştığı güzel Margaret’ın babası, tutku dolu bir Eski Mısır bilgini olan Abel Trelawny kendi malikânesinde saldırıya uğramıştır. Ross, olan biteni anlamak ve sevdiği kadının yardımına koşmak için hemen yola çıkar. Günler boyunca baygın yatan Trelawny’nin başında nöbet tutarlar. Malikânenin her köşesi Eski Mısır’ın kutsal mezar eşyaları, bibloları ve değerli taşlarıyla doludur. Saldırıyla ilgili ortaya çıkan tuhaf gerçekler, evin kasvetli ve büyülü atmosferi içeridekileri yavaş yavaş etkisi altına almaya başlar. Fakat gizem, kendi attığı düğümleri vakti gelince tek tek çözecektir... Gotik edebiyatın ünlü klasiği Dracula’nın ölümsüz yazarı Bram Stoker, Yedi Yıldız Taşı’nda Eski Mısır’ın mezar taşları, hiyeroglifleri, mumyaları, tanrıları ve tüyler ürpertici ritüellerinin üzerine yıldızların ışığını tutuyor. Aşağı dünyalardan yukarı dünyalara... Mezar çukurlarından takımyıldızlara... Sembollerden anlamlara... Ölümden dirilişe... Bütün sırlarından soyunan “gerçeğe” doğru çağırıyor: Büyük Deney’e hazır mısınız? Bram Stoker 1847 yılında Dublin’de, bir devlet memurunun oğlu olarak dünyaya geldi. Çocukluğunda geçirdiği uzun bir hastalığın ardından evinin yakınındaki bir okula devam etti. On altı yaşındayken Trinity College, Dublin’e başladı ve çocukluk hastalığının etkilerini yenerek üniversitenin en başarılı sporcularından biri oldu. Aynı zamanda üniversitenin Felsefe Cemiyeti’nde aktif rol aldı, aktör Henry Irving’in bir oyununu izledikten sonra tiyatroyla ilgilenmeye başladı. Babasının izinden giderek bir süre devlet memurluğu yapsa da tiyatro tutkusu galip geldi; tiyatro eleştirileri yazdı, daha sonra Henry Irving’in tiyatro kumpanyasının menajerliğini üstlendi ve bu görevini sürdürürken ABD ve Kanada’ya seyahat etti. Tiyatro eleştirilerinin yanı sıra dönemin dergilerinde öyküler de yayımlayan Bram Stoker, 1897 yılında Dracula’nın yayımlanmasının ardından üne kavuştu. Diğer eserleri arasında, bugün unutulmuş olan The Snake’s Pass (1890), Personal Reminiscences of Henry Irving ve The Lair of the White Worm (1911) sayılabilir. Evli ve bir çocuk babası olan Stoker 1912 yılında Londra’da öldü. YEDİ YILDIZ TAŞI Bram Stoker Kafka Kitap, 2022 Çeviri: Belgin Selen Haktanır

  • Can Çocuk 3 yeni kitapla geliyor!

    Nesillerdir keyifle okunan ve her yaştan okurun içini ısıtan ''Noel Şarkısı'', Norveç ve Finlandiya'nın çok sevilen yazarları Bjørn Sortland ve Timo Parvela'dan nefes kesen bir uzay macerası: Kepler62, Almanya'nın sevilen çocuk klasiklerinden "Anneanne ile Frieder" NOEL ŞARKISI Cimri mi cimri, huysuz mu huysuz bir ihtiyar olan Ebenezer Scrooge, Noel arifesinde üç hayalet tarafından ziyaret edilir. Geçmişin, şimdinin ve geleceğin hayaletleriyle kendi yaşamında manevi bir yolculuğa çıkan Scrooge, geçmişi geçmişte bırakmayı ve Noel neşesini kucaklamayı nihayet öğrenecek midir? KEPLER62 Joni, abisi Ari'yi bulmak için kamptan ayrılır. Çıktığı bu zorlu yolculukta, X ve gölge aslanlarından biri ona eşlik ettiği için biraz rahatlamıştır. Bu yabancı gezegenin daha önce keşfedilmemiş bölgelerinde yapacakları seyahat bilinmezlerle doludur. Joni, X ve gölge aslanı gezegenin akıl almaz güzelliklerinin yanı sıra çirkinliklerini de deneyimleyeceklerdir. Peki ya fısıldayıcılarla ilgili gerçek nedir? Bir tür ilah oldukları doğru mudur? ANNEANNE İLE FRİDER OKUL YOLUNDA Frieder okula başlamayı iple çeker. Fakat büyük gün gelip çattığında hiçbir şey istediği gibi gitmez. Önce, kahvaltıda yeni okul pantolonuna reçel döker, ardından şekerlemeyle dolu okul külahını bir türlü bulamaz. Peki ya sonra?.. Okulun kapısı neden kilitlidir ki? İşte o an, Frieder gözyaşlarını tutamaz. Tabii her zamanki gibi anneannesine güvenmelidir, çünkü onun sayesinde okulun ilk günü Frieder'in hayal ettiğinden de güzel geçecektir.

  • Öykü: Major Depresyon

    "Belli ki içi gülmüyor. Canı istemiyor." Aygül Aydoğdu Ayda bir apartmanın kadınları bir araya geliriz. Gün niyetine. Pandemide epey ara verdik. Balkondan, pencereden salkım saçak görüşmeyi sürdürdük ama gün gibisi yok. Düğün, bayram bize. Önceleri basbayağı altınlı dolarlıydı. Varlıktan değil, boğazımızdan kestiğimizden. Sonra beş litrelik zeytinyağlı güne döndü. Şimdilerde de niyetine. Kısırımızı böreğimizi yiyor, göbeğimizi atabiliyorsak ne âlâ. Altındı dolardı, çok kalmaz zaten bizim kenarımızda. Açın koynunda ekmek durmaz, derdi rahmetli anneannem. Gün, on iki numarada bu ay. İki üstüm. Çeşit olsun diye İstanbul kısırı yaptım. Herkes bulgurla yapar, ben pirinçle yaparım. Bulguru bulmuşum da... Benimkine de aba bulamaz etine, atlas yamar götüne denir ya neyse. Nar ekşisi yerine şalgam suyu dökerim içine. Pirinç pembe pembe olur. Parmak yedirir. Yeşil soğandı, maydonozdu bir güzel süslerim. Prenses gibi oturturum tabağa. Söylemesi ayıp, elimden lezzet akar. Koca bir kâse doldurup çıktım yukarı. Sultan, kocası, dört çocuğu, kaynatası, kaynanası birlikte oturur on iki numarada. Zili çaldım. İkiletmeden açıldı kapı. Şaşırdım. Sultan'ın kaynanası. Sivri diliyle meşhur. Yuvarlanır gibi bıdır bıdır koşup Sultan açardı kapıyı hep. Elimdeki kabı aldı, içeri buyur etti. Salona girdim ki apartman orda. Fakat bir tuhaflık var. Dedikodu kazanı çoktan kaynamaya başlamış, fokurtusu apartmanı sarmış olmalıydı. Salon zehir gibi sessiz. Herkes kaş göz ediyor birbirine. Bana aldıran yok. Oturacak yer aradı gözüm. Mıhsıçtı Nadire'nin yanına geçtim. Bu yine eli boş gelmiştir. Kıyıp da iki börek saramamıştır. Acıkacağım diye sıçmaya korkar, öyle cimridir. Bana kalırsa mıhsıçtılığı da yokluktan. Bunlar çocukken her akşam duru suya un çalıp yerlermiş. Ee, aç karın katık ister mi? Şimdi eli biraz ekmek tutmuş ama yemeye de yedirmeye de ödü kopuyor. Gözüm kadın kalabalığına alışıp kim kimdir anlayınca Sultan'ı gördüm. Bir köşede oturuyor. Hoş geldin beş gittin demeyi bırak, dönüp yüzüme bile bakmadı. Sağ elinin işaret parmağını yeleğinin düğme deliğine geçirmiş, çevirip duruyor. Herkes şaşkın. Belli ki kimse ne olduğunu bilmiyor. Bakışıp duruyoruz. Meraktan çatladı çatlayacağız. Elmas teyze girdi salona, kayınvalidesi. Ardından Sultan'ın lisedeki kızı, Zümrüt. Soramıyoruz ama bir açıklama bekliyoruz, belli. “Bunamaya girmiş.” diyor Elmas teyze çenesiyle Sultan'ı işaret ederek. “Bunalıma babaanne, bunalıma.” diye düzeltiyor Zümrüt. Babaannesi okula göndermemiş bugün. Kadıncağız önce az konuşur olmuş. Zamanla dut yemiş bülbüle dönmüş. Köpeğe hoşt, kediye pist demiyormuş. Yıkılana dökülene bile karışmıyormuş. Ayda yılda bir sözcük çıkarsa çıkıyormuş ağzından. Evdeki işlerden elini eteğini çekmiş. Bir bananecilik gelmiş üstüne. Sonra da köşe yastığı gibi oturup kalmış. Hep birlikte dönüp Sultan'a bakıyoruz. Gözlerimizden vah vah akıyor. Çok acıyoruz. Onca kafa kendisine çevrilince dudaklarıyla belli belirsiz gülümsüyor bize. Belli ki içi gülmüyor. Canı istemiyor. Amaan... Buncağızın adı Sultan işte. Kendisi köle. Onca çoluğun çocuğun, kaynananın. kaynatanın yükü omuzlarında. Şimdi Elmas teyzenin yeni gelin gibi millete pasta börek servisi yaptığına bakmayın, küp gibi oturduğu yerden kalkmaz. Nasıl olsa Sultan döner ortalıkta. Bak kadıncağız yeleğinin düğme deliğinde parmak döndürüyor şimdi. Çocuklar desen paçalarını toplayamaz. Bir yanda yoksulluk ete yapışmış deri, sıyırıp atamazsın. Elmas, zümrüt isim sadece yoksa elde yok avuçta yok. Bir de kocası var ki evlere şenlik. Konuşmaz gülmez, kimseye gidip gelmez. Gece yarılarına kadar sokaklarda. Nereye girip çıktığı belli değil. Kırk tarakta bezi var adamın. Karısını alıp bir doktora bile götürmemiş. Aldıyı verdiyi salmış, Agop'un kazı gibi bakıyor kadıncağız şimdi. Kafası başka alemde. Televizyon programlarının birinde psikolog mu ne, işte ona denk gelmişler. Zümrüt aramış hemen programı. Annemin durumu böyleyken böyle diye anlatmış. “Görüp konuşmam lazım ama majör depresyon olabilir.” demiş televizyondaki. Elmas teyze, yoksa gelinime amansız illet mi bulaştı diye yanlarını dövmeye başlamış. Ama Zümrüt okumuş kız tabii açıklamış hemen, yok babaanne öyle bir hastalık değil, bunalıma girmiş diye. Bir nevi delilik herhalde. Bir altımdaki Takıntılı Neriman “Ah yazııık!” dedi. ”Sönmüş balon gibi içi çekilmiş kadının, acaba aşıdan mı?” Neriman'ın yeni takıntısı. Kolundan aşıyla kamera gönderip seni gözetleyecekler desen olur mu hiç öyle şey demez. Ona göre her şeyin başı, aşı. Ama hakkını yemeyeyim bir ağlayan pasta yapar, çikolatası şelale. Damak çatlatır. Derken Çin aşısıydı, Alman aşısıydı, sen üç oldun, ben beş oldum tartışması alev aldı. Yükseldi yükseldi söndü. Sultan için başka da tahminde bulunan olmadı. Yenildi içildi, nihayet tabak çatal şakırtısı kesildi. Sultan da yedi isteksiz isteksiz bir iki lokma. İçi almıyor demek ki. Sessizlik. Bir iki tokluk geğirtisi. Şimdi ne yapsak acaba kıpırtısı. Canımız da sıkılıyor bakışı. Eh, karnı doyunca biti kanlanıyor insanın. Zamanı geldi ama kimse söyleyemiyor. Ayıp olur şimdi insanlara. Kadın depresyona girmiş, hem de majör, sizin derdinize bak. Bizim Fatoş biraz densizdir. Benim üç üstüm. Söylerse o söyler. Başka kimse açmaz ağzını. Demeye kalmadı, uzun boynunu uzatıp “Kız Zümrüt, bi müzik aç da iki dönelim şurda, hem annene de iyi gelir.” Bilmez miyim ben, yumurtladı işte. Ardından “iyi gelir, iyi gelir” sağanağı boşaldı. Millet dünden hazırmış. Kızcağız da bir umuttur deyip açtı internetten Erik Dalı'nı. İstemem yan cebime koy misali bir ikisi kıyın kıyın çıktı ortaya. Sonra Sultan'dan başka oturan kalmadı. Hafif hafif omuz titretmeleri bel kıvırıp gerdan kırmaya vardırdık. Yüzsüzlüğü iyice ele alıp göbek hoplatıp kalça sallamaya bile başladık hasta kadının önünde. El çırpa çırpa dört döndük salonda. Sonunda kikirdeye kikirdeye vur patlasın çal oynasına geldik. Şu eğlence köşklerde saraylarda yok vallahi. Ooof, of!.. Sadece Sultan mı, hepimiz bunalmışız. Dünya şut çekilmiş top misali, hangi çamura saplanacağı belli değil. Şu hayatta gülecek neyimiz var, deliliğimize gülüyoruz işte. Ne kadar el şaklatıp kalça salladık bilmiyorum. Gevşedik. İçimiz ferahladı. Bedenlerimize tatlı bir yorgunluk indi. Omuz titretmelerimiz hafifledi. Ortada dönen tek tük kişi de yerine geçti. Müzik kapatıldı. Evde bekleyen işler akla düştü. Pamuk gibi kısa bir sessizlikten sonra artık kalkalım kıpırtıları başladı. Yüzler yeniden Sultan'a döndü. Tek tek geçmiş olsun dilekleri iletildi. Sultan başını indirip kaldırarak “Sağ olun.” dedi. Elmas teyzeyle Zümrüt herkesi yolculadı. Ben de boş kısır tabağını alıp aşağıya indim. Bizimkiler de biraz sonra doluşurlar eve. Kapıyı açıp eve girdim. Mutfakta bulaşık dağ. Kısırı da döke saça yapmışım. Süpürge açmalı. Akşama yemek yok. Büyük oğlanın kareli gömleği yarına yetişecek. Tek gömlek için makine açılmaz, elde yıkamalı. Zaten elektrik faturası da almış başını gitmiş. İki gün sonra kira... Küçüğün pantolon paçaları uzatılacak. Sulak yerde yetişmiş sanki boylanıyor da boylanıyor, giysi yetiştiremiyoruz çocuğa. Bugünün de dünden farkı yok işte. Hep aynı telaş. Sultan da elini eteğini çekmiş her şeyden. Kimseye aldırmaz olmuş. Öyle köşe yastığı... Baktım, benimkinin baba koltuğu gel gel ediyor bana. Geçtim oturdum. Elimi ayağımı düşürdüm. İçimin kıyıda köşede kalmış neşesini uçurdum. Gözlerim sağ elimin işaret parmağında, işaret parmağım hırkamın düğme deliğinde. Başladım döndürmeye. Az sonra zil çaldı. Benim oğlan. Zili duymadım. Çantasında anahtar var, çıkarıp açsın. Zil yetmedi, kapıyı yumruklamaya başladı. Apartman yıkılıyor. “Anneeeaa, anahtarı evde unuttum, açsana kapıyı!” diye yırtınıyor. Komşuları başımıza toplayacak. Dayanamadım. Hışımla kalkıp söylene söylene açtım kapıyı. “Aman be evladım, ağız tadıyla bir delirtmiyorsunuz insanı!”

  • Milliyet Sanat Mart sayısının tüm satış gelirini depremzedelere bağışlıyor!

    "Milliyet Sanat, 10 ilimizi ve milyonlarca insanı doğrudan etkileyen deprem felaketinin yasını kapağına taşıdı! Milliyet Sanat’ın, simsiyah bir kapakla basılan Mart 2023 sayısının satışından elde edilecek tüm gelir depremzedelere bağışlanacak." 50 yıllık yayın hayatını kesintisiz sürdüren kültür sanat dergisi Milliyet Sanat’ın, Türkiye’yi yasa boğan deprem felaketinin ardından çıkan Mart 2023 sayısı simsiyah kapağıyla raflarda yerini aldı. Bu büyük felaketin yaralarını sarmak için ilerleyen dönemlerde projelere katkı sunmaya ve her türlü işbirliğine açık olan Milliyet Sanat, ilk adım olarak Mart 2023 sayısının satışından elde edilecek tüm geliri depremzedeler yararına kullanılmak üzere bağışlayacak. Her zaman olduğu gibi müzik, edebiyat, plastik sanatlar, sinema, podcast ve sahne sanatları alanında birçok röportaj, haber, inceleme yazısı ve köşe yazısını okurlarla buluşturan Milliyet Sanat, yeni sayısında, geliri depremzedeler için STK’lara aktarılacak sanat etkinliklerinin haberlerine de ayrıca yer veriyor.

  • Normlara, travmalara ve yabancılaşmaya dair sarsıcı bir roman

    Uluslararası çoksatan Kasiyer’in yazarı Sayaka Murata’dan normlara, travmalara ve yabancılaşmaya dair sarsıcı bir roman: Dünyalılar. Natsuki diğer kızlar gibi değil. Bir asası ve dönüşüm aynası var. Cadı ya da uzaylı olduğunu düşünüyor. Kuzeni Yu’yla birlikte yazlarını Nagano’nun dağlarında uzak gezegenlerin hayalini kurarak geçiriyor. Korkunç bir dizi olay iki çocuğu sonsuza dek ayırınca birbirlerine söz veriyorlar: Ne olursa olsun hayatta kalınacak. Yıllar geçiyor. Natsuki bir yetişkin artık. Aseksüel kocasıyla sakin bir yaşamı var, normalmiş gibi davranarak elinden geldiğince hayatta kalmaya çalışıyor. Ancak Natsuki’nin ailesinin talepleri artıyor, arkadaşları neden hâlâ bir çocuk doğurmadığını sorguluyor ve Natsuki’nin küçüklüğünden kalan travmalar yavaş yavaş gün yüzüne çıkıyor. Nagano’ya dönmek için şehirden ayrılan Natsuki, Yu’yla yeniden bir araya gelmeye hazırlanırken aklında tek bir düşünce var: Dünyalılardan kaçmak mümkün mü? Sayaka Murata Japon bir yazardır. Gunzo Yeni Yazarlar Ödülü, Mishima Yukio Ödülü, Noma Edebi Yeni Yüz Ödülü ve Akutagawa Ödülü'nü kazandı. DÜNYALILAR Sayaka Murata İthaki Yayınları, 2023 Çeviri: Elif Batuman Tür: Roman

  • Rousseau, Nietzsehe, Rilke ve Proust’ta Figürel Dil

    Paul de Man’ın teorik çalışması, Okuma Alegorileri, Rousseau, Nietzsche, Rilke ve Proust’un örnek metinlerine dayanan bir okuma ve yorumlama tarzı ortaya koyuyor. Kitap boyunca, çağdaş eleştirideki meseleler polemik yerine analitik olarak ele alınmaktadır. Edebi metinlerin neden güçlü anlam kaynakları olmasına rağmen epistemolojik olarak tam aksine bir o kadar güvenilmez olduğu retorik bir analizle sorgulanır. De Man bu gerilimin altında metin, tarihsel eleştiri ve dil felsefesini tartışmaktadır. Paul de Man (1919-1983) Belçika doğumludur. 1942'de Brüksel Üniversitesi'nden mezun oldu ve 1947 yılına kadar yazar ve çevirmen olarak çalıştı. Daha sonra ABD'ye göç etti ve 1950'nin sonlarında Harvard Üniversitesi'nden doktorasını aldı. 1970'ten sonra Yale Üniversitesi'nde Beşeri Bilimler profesörü olarak karşılaştırmalı edebiyat dersleri vermeye başladı. Harvard, Cornell ve John Hopkins üniversitelerinde ve Zürih Üniversitesi karşılaştırmalı edebiyat bölümünde de dersler verdi. Edebiyat eleştirisi alanında özel bir yere sahip olan Körlük ve İçgörü, yazarın Türkçedeki ilk kitabı. Yayımlanmış diğer eserleri: Allegories of Reading: Figural Language in Rousseau, Nietzsche, Rilke, and Proust (Okuma Alegorileri: Rousseau, Nietzsche, Rilke ve Proust'ta Mecazi Dil, 1979), The Rhetoric of Romanticism (Romantizmin Retoriği, 1984), The Resistance to Theory (Teoriye Direnç, 1986), Wartime Journalism, 1934-1943 (Savaş Muhabirliği, 1988; haz. Werner Hamacher, Neil Heertz, Thomas Keenan), Critical Writings: 1953-1978 (Eleştiri Yazıları, 1989; haz. Lindsay Waters), Romanticism and Contemporary Criticism (Romantizm ve Çağdaş Eleştiri, 1993; haz. E. S. Burt, Kevin Newmark ve Andrzej Warminski), Aesthetic Ideology (Estetik İdeoloji, 1996; haz. Andrzej Warminski). OKUMA ALEGORİLERİ Paul de Man Alfa Kitap, 2023 Çeviri: Mustafa Zeki Çıraklı 456 s.

  • Yunan mitlerini kadın bakış açısıyla büyüleyici bir şekilde yeniden anlatan bir ilk roman

    Jennifer Saint’in, Antik Yunan’dan Theseus, Ariadne ve Minotor’un klasik hikâyesini yeniden kurgulayarak kaleme aldığı ilk romanı Ariadne, çıktı. Yunan mitlerinin unutulmuş kadınlarına ses veren ve öfkeli, huysuz tanrılar karşısında onların gücüne seslenen Ariadne, Antik Yunan mitlerini kadın bakış açısıyla büyüleyici bir şekilde yeniden anlatan bir ilk roman. Kral Minos’un kızı Giritli Prenses Ariadne, kardeşlerinden çok farklıdır. Dans pistinde şafağı selamlayarak, bakıcısının tanrılar ve kahramanlarla ilgili hikâyelerini dinleyerek büyümüştür. Kaderini tanrılara bırakmayıp kendi elleriyle yazmaya yemin eder. Sarayın altındaki Labirent’ten kardeşi Minotor'un toynak sesleri yankılanır ve her yıl Atina'dan 14 genç Minotor’un açlığını doyurmak için Girit'e haraç olarak gönderilir. Atinalı Prens Theseus canavarı yok etmek için adaya geldiğinde, Ariadne onun yeşil gözlerinde bir tehdit değil, kaçmak için bir fırsat görür. Tanrıların iradesine karşı gelir, ailesiyle ülkesine ihanet eder ve aşkı için her şeyi riske atar. Ariadne, Theseus’un Minotor’u öldürmesine yardım eder ve bu andan itibaren hikâyesi başlar… Hayatı boyunca Antik Yunan mitolojisine ilgi duyan Jennifer Saint, Londra’daki King’s College’da Klasik Çalışmalar Bölümü’nü tamamladı. Okulu bitirdikten sonraki on üç yıl boyunca İngilizce öğretmenliği yaptı. Edebiyata ve yaratıcı yazarlığa olan tutkusunu da öğrencileriyle paylaştı. Ariadne yazarın ilk romanı ve şu anda ikinci romanı için bir başka antik mit üzerinde çalışıyor. ARIADNE Jennifer Saint Epsilon Yayınları, 2023 Çeviri: Nilüfer Demirbaş

bottom of page