Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Hikâyelerin başladığı ve bittiği yerde, dünyamın merkezindeyim!
Ödüllü eserlerinden tanıdığımız Andreas Steinhöfel'in kaleminden çıkan Dünyamın Merkezi, bir delikanlının yetişkin ve olgun bir bireye dönüşme sürecini ele alan çok katmanlı bir ''oluşum romanı.'' ''Ayaklarımın altındaki yer hâlâ sallanıyormuş gibi geliyor ama artık düşmekten korkmuyorum. Bu güzel bir his. Hareket hâlindeki yaşama dair bir his...'' Yaşadığı yere sığamayan, geçmişinden kaçamayan, geleceğini göremeyen ve tercihlerine yönelik saldırılara karşı kendini savunmaktan başka çıkar yol bulamayan Phil'in darmadağın hayatına geniş bir parantez açan yazar; toplumsal baskıların ve büyüme sancılarının kültür farkı tanımadığını da bir kez daha gözler önüne seriyor. Yer yer Yunan mitolojisinden esinlenen girift konusu, sarsıcı kurgusu ve etkileyici üslubuyla okuru daha ilk sayfalarından kıskıvrak yakalamayı başaran kitap; bizi keşiflerimiz, hayal kırıklıklarımız ve yaşama dair seçimlerimiz üzerine sorgulamaya itiyor. Phil, hayat yolunun çok başında, henüz on yedi yaşında bir delikanlı. Fakat yaşıtlarından oldukça farklı; çünkü dünyaya körü körüne bakmaktan çok daha fazlasının peşinde. Bir yanda ilişkilerinde orta yolu bulamadığı uçarı annesi ve bir zamanlar hiç ayrılmadıkları ikiz kız kardeşi, öteki yanda ise içindeki dalgalanmaların kaynağı, tutkuyla kalbini kaptırdığı Nicholas var. Üstelik eski, büyük evlerinin odalarında birbirinden gizli, birbirinden saklı nice büyük sır açığa çıkmayı bekliyor. Ne var ki karmaşık geçmişiyle yüzleşmeden önce kendisiyle barışmayı öğrenmeli... Okurun zihnini kurcalamayı seven Andreas Steinhöfel zamandan ve mekândan bağımsız akan bu derinlikli hikâyesiyle, bizleri dünyalarımızın merkezine inmeye çağırıyor ve Phil'in peşi sıra, kitabın sayfalarının hayli ötesine geçecek bir yolculuğa çıkarıyor. Andreas Steinhöfel 1962'de Almanya'da doğdu. Çocuk ve gençlik romanları yazarlığının yanı sıra çevirmenlik de yaptı. İlk kitabı Sıkı Arkadaşlar ve Spagetti Canavarı'nı 1991'de, mezun olduktan sonra yayımladı. En ünlü kitaplarından biri olan Çat Kapı, Almanya'daki pek çok okulda okutuldu. Riko, Oskar ve Derin Gölgeler adlı kitabı ile 2008 yılında ''Corine Edebiyat Ödülü'' ve 2009 yılında ''Alman Gençlik Edebiyatı Ödülü''ne layık görüldü. 2017 yılında ''James Krüss Uluslararası Çocuk ve Gençlik Ödülü''nü kazanan yazar, hâlen Hesse'de yaşamaktadır. DÜNYAMIN MERKEZİ Andreas Steinhöfel Delidolu Yayınları, 2022 Çeviri: Olcay Mağden Tür: Roman 392 s.
- Yoksa artık her şey bir fikirden mi ibaret?
Ayşegül Sönmez, güncel sanatın ve postmodern olanın akıbetinden sanat ürününün emeğinin değerine, işlevine, niteliğine ve hatta “yenilebilirliğine” uzanan geniş bir çerçevede, “Yoksa artık her şey bir fikirden mi ibaret?” diye düşünenlere rehberlik ediyor. Çağdaş Sanat Var Mı? üreterek, izleyerek ya da paylaşarak sanata taraf olan herkesin kafasını kurcalayan otuz önemli soruyla çalıyor okurun kapısını; bu alandaki imkânları ve imkânsızlıkları cesur bir yaklaşımla tartışmaya açıyor. Herkes muzun sanat olup olmadığını tartışmakla kalmıyor, yeni hamlelerde bulunuyordu. Her yer muzdu. Her yer koli bandıydı. Her ne satıyorsan koli bandıyla duvara yapıştırarak satmak bir reklam stratejisine dönüşmüştü. Cattelan, pisuvarın bir hazır nesne olduğunu unutuşumuza küfürler savuracak, hazır nesne üreten dev bir makine yaratmıştı adeta Ayşegül Sönmez 1975'te İstanbul'da doğdu. İstanbul Üniversitesi İtalyan Dili ve Edebiyatı Bölümü mezunu. Meslek hayatına 1993'te Kim dergisinde başladı. 1994 yılında Milliyet Dergi Grubu'na bağlı Negatif Kültür ve Sanat Dergisi'nde plastik sanatlar muhalifliği ve editörlüğü yaptı. 1997'de Milliyet gazetesi kültür ve sanat sayfasına geçti. 1998'de Milliyet gazetesi ek yayınlarında köşe yazarlığı ve haber araştırma servisinde özel haber muhabiri olarak görev yaptı. 2002 yılından beri serbest gazeteci olarak çeşitli dergi ve gazeteler için yazıyor. ÇAĞDAŞ SANAT VAR MI? Ayşegül Sönmez Everest Yayınları, 2022 Tür: Deneme 188 s.
- Zamanın peşine düşen kitap
Nazlı Deniz Güler’in kaleme aldığı, yönetmen Ümit Ünal’ın resimlediği Zaman Ustası, geçen ve geçmeyen zamanların sırrını arayanlar için parlak ipuçlarıyla dolu bir hikaye... “Kimileri zamanı hesaba katmadan yaşar; ağır ağır, aheste aheste, keyifle geçirir vaktini. Zamanla yarışan da çoktur; kalabalıklarda koşuşturan, sürekli bir yerlere yetişmeye çalışan ve asla yirmi dört saat ile yetinemeyenlerdir onlar. Yapmaları gereken bir şeyi erteleyince, zaman kazandıklarını düşünenler de vardır. İstemedikleri bir işle uğraşırken, zaman kaybettiklerine inananlar da. Bazılarının ilişkisiyse daha farklıdır zamanla. Onun sırrını çözmeye ve onu özümsemeye adamışlardır kendilerini. Tıpkı usta gibi.” Nazlı Deniz Güler Adana'da doğdu. 2006 yılında Gazi Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümü'nü bitirdi. 2005 yılından beri medya sektöründe metin yazarlığı yapan Güler, çeşitli televizyon kanalları, prodüksiyon firmaları ve reklam ajanslarında çalıştı. Birçok televizyon programı, belgesel ve kısa film ekibinde yer aldı; yazarlık, yapımcılık ve yönetmenlik yaptı. 2008 yılında "Diğerleri" isimli kısa filmiyle Stranger Film Festivali'nin hem dünya seçkisinde hem de Türkiye finalistleri arasında yer aldı. 2010 yılında, Kültür ve Turizm Bakanlığı Sinema Genel Müdürlüğü'nden yapım desteği alan "1, 2, 3" adlı kısa filmi, yurtiçi ve yurtdışında birçok festivalde gösterildi ve 2012 yılında "Atıf Yılmaz Kısa Film Yarışması"nda özel ödüle layık görüldü. Nazlı Deniz Güler'in ilk çocuk kitabı olan Nar ve Elma Kurdu, 2014 yılında İletişim Yayınları tarafından yayımlandı. Yazarın ayrıca harfler üzerinden kurduğu bir hikaye serisi ve Meraklı Çakıl serisi bulunmaktadır. Güler, halen serbest metin yazarı olarak çalışmakta ve çocuk kitapları yazmaya devam etmektedir. ZAMAN USTASI Nazlı Deniz Güler Alakarga Yayınları, 2022 Resimleyen: Ümit Ünal 56 s.
- Öykü: Beni Sevmeyenler Apartmanı
"Tam on kapıcı, sekiz yönetici, üç esaslı tadilat eskittim ulan ben! Siz de kim oluyorsunuz?" Korkut Kabapalamut Yaşadığım apartmanda sevilmiyorum. Artık uzun zamandır eminim bundan. Başlangıçta acaba biraz paranoyaklık ve komşularıma haksızlık mı ediyorum diye düşünmüştüm iyi niyetle. Ama bana karşı o kadar çok sayıda somut, tartışmaya kapalı olumsuz tutum ve davranış sergilendi ki artık duraksamaya, kimseyi test etmeye gerek yok. Bu insanlar benden açık açık nefret ediyor. Buradan taşınsam, yerime tıpa tıp kendilerine benzer biri gelse çok memnun olurlar. Bunun sinyallerini cömertçe veriyorlar. Ben de aptal değilim ya. Aksine, olan bitenin tamamen ayırdındayım. Ama ne yalan söyleyeyim, ben de az inatçı, laf söz dinlemez, başına buyruk bir herif değilimdir. Doğruya doğru. Sonuna kadar direneceğim. İsterse polisler gelip alnıma silahlarını dayasın, bırakıp gitmek yok, geçecekler onu bir kalem. Mevzimi ölümüm pahasına koruyacağım. Asla geri adım atmayacağım. Sinir harbine hazırım. Gerekirse agresif karşılıklar da verebilirim. Tabanca edinebilirim. Elim armut toplamıyor ya. Zayıf, korkak ya da ahmak değilim. Düşmanlarıma acımam. Bana böyle hasmane davranmalarını haklı gösterecek bir şey yapmadım sonuçta. Bundan zerrece kuşkum yok. Alkol almam. Evime kadın olsun, erkek olsun konuk da gelmez. Asla yüksek sesle müzik dinlemem, televizyon izlemem. Kendi halinde yaşayıp giden, zararsız, örnek, parmakla gösterilecek cinsten bir kişiyim. Dolayısıyla, şayet gerçekten de benimle ciddi bir sorunları varsa, bunu kendileri tamamen keyfi olarak, kafalarında yaratmışlar, kurgulamışlar demektir. Konuyu onlarla her ortamda tartışmaya hazırım. Gerçi hiç de benimle konuşmaya layık kimseler değiller ya. Yine de bir kereye mahsus küçük bir istisna yapabilirim bu böceksi yaratıklar için çok gerekirse. Yahu ben neredeyse otuz yıldır, kesintisiz biçimde bu binada oturuyorum. Tatile bile gitmem. Şaka değil. Neredeyse yarım bir ömür. Bu kuş beyinli sersemler de kim oluyor? Kendilerini ne sanıyorlar acaba? Eskiden beri, kıdemli sakinlere karşı fazladan bir saygı duyulması gerektiğini düşünürüm apartman, site, lojman, plaza gibi sosyal ortamlarda. Yani siz kim bilir nerelerde (belki de sokaklarda, parklarda, beş para etmez bitli otellerde) sürterken bizim yerimiz yurdumuz belliydi. İnanmıyorsanız gidip postaneye, muhtara ya da nüfus müdürlüğüne sorun. Bunu bilmezden, anlamazlıktan gelmenin âlemi yok. Tam on kapıcı, sekiz yönetici, üç esaslı tadilat eskittim ulan ben! Siz de kim oluyorsunuz? Dağdan gelip bağdakini kovmaya çalışmak değil de nedir bu şimdi! Topunuzun Allah belasını versin, yüzünüzü şeytan görsün. Buradan bir tek ben sağ salim çıkacağım tamam mı, işte açık açık söylüyorum. Meydan okuyorum. Kafa tutuyorum hepinize birden. Neden böyle oldu bilmem. Gidin kendilerine sorun bir zahmet. Hiçbirini ciddiye almıyor, insan yerine de koymuyorum. Zaten sırf bu yüzden oldum olası hiçbir apartman toplantısına katılmam. Asansör bakımıymış, aidat artışıymış, ısınmada doğal gaza geçişmiş, böyle süfli işlere harcayacak vaktim yok benim. Düşünceleriyle ziyadesiyle meşgul bir insanım. Kimseye vekâlet falan da vermem. Âdetim değil. Bu yaptığım suçsa, gidip beni ilgili merciye behemahal şikâyet etsinler. Hoşlanmıyorum böyle saçma sapan etkinliklerden efendim, zorla değil ya. Basit basit hareketler, çiğ çiğ konuşmalar, böyle bir ortamda kendimi, varlığımı tamamen aşağılanmış, lekelenmiş hissederim. İnsanların çirkin, sığ yanlarının ortaya çıktığı, maskelerinin tamamen düştüğü zehirli ortamlardır bunlar. Yahu ben mecliste vekil miyim ki olur olmaz mevzularda lehe ya aleyhe oy kullanacağım, elimi robot gibi havaya kaldırıp indireceğim falan. Bana uygun, yakışan, sindirebileceğim bir hareket değil hiç. Kusura bakmayın. Kendiniz o fare ve karafatma ininizde, genel kurul toplantısı adı altında ne haltlar karıştırırsanız karıştırın. Ben alınan kararlara ne kadar akla, mantığa aykırı olurlarsa olsunlar uyarım. Daha ne istiyorsunuz yani, canımı mı? Kusura bakmayın ama ondan bende de hepi topu bir tanecik var, sizin gibi değersiz, abuk subuk kimselere kolayından çıkarıp armağan edemem doğrusu. Neymiş, apartmana giriş çıkışlarda, asansörde denk geldiğimizde bendenize selam veriyorlarmış da ben mendebur almıyormuşum, yüzlerine bile bakmıyormuşum, duymazdan görmezden geliyormuşum bu değerli şahsiyetleri. Hepsi yalan, iftira. Kendimim diye söylemiyorum ama tahsilli, gün görmüş, nezaket kurallarının fazlasıyla ayırdında aydın, kültürlü bir kişiyim. Düşmanım bile selam verse hiç gocunmadan güler yüzle alır, usulünce de iade ederim. Bir yerim eksilecek değil ya. Sanırım ilk benim selam vermemi, hal hatır sormamı, sırf çoğunlukta olduklarından dolayı onlara kölece biat etmemi bekliyor, doğallıkla öyle olmayınca da koro halinde öfkelenip çamur atıyorlar bana. Çok da umurumdaydı. Hepinizi toplasak yarım ağızla söylenecek bir günaydını bile hak etmezsiniz. Akbabalar sürüsü. Günün sonunda kazanan ben olacağım. Orası kesin. Planlarınızı buna göre yapın. Neymiş, oybirliğiyle karar alıp biricik evimi satışa çıkaracaklar, gerekirse elbirliğiyle kendileri satın alacaklar, benden böylelikle ebediyen kurtulacaklar, sonunda rahat bir nefes alacaklarmış. Dün akşam çöpü almaya geldiğinde, kendisinden haklı ama şimdi burada sözünü etmeyi gereksiz, biraz da yorucu bulduğum nedenlerle hiç de hoşlanmadığım ahmak kapıcımız söyledi bunu. Ben de derhal korkunç, uzun süreli bir kahkaha krizine girdim bu absürt, o an için hayli beklenmedik sözler karşısında. Neden girdim ben de bilmiyorum. Tam bir sürprizdi yani. Pek başıma gelen türden bir şey değil. İnsanı kaçık gibi gösteriyor. Kapıcı da ne yapacağını, söyleyeceğini şaşırdı, bilemedi garibim tabii. Galiba yaşadıklarımdan dolayı son zamanlarda sinirlerim biraz bozuk. Belki de manevi tazminat davası açmalıyım apartman sakinlerine. Daha doğrusu azgınlarına. Halep oradaysa arşın burada. Sanki apartmandan malik kovmak, insanların otuz yıllık evini haraç mezat satmak öyle kolaydı. Sizin varsa benim de avukatlarım var. İşin sonunda boşa masraf yapan, sükut-u hayale uğrayan, utancından gözlerime bakamayan, adliye kapısından kuyruğunu kıstırarak çıkan, avukatıyla çekişip tartışan taraf siz olacaksınız. Örneğin yargıca ne diyeceksiniz ki duruşmada? Bu adam bize günaydın demiyor, salak toplantılarımıza iştirak etmiyor, olması gereken aidat miktarı konusundaki hayati önemi haiz değerli görüşlerini bencilce kendine saklıyor, bizimle paylaşmaya yanaşmıyor, topumuzu görmezden geliyor, sinsice küçümsüyor, o yüzden minik, uyumlu komünitemizden mahkeme kararıyla derhal uzaklaştırılmalı mı? Allahın beyinsizleri. İnsanları kendinize güldürmek istiyorsanız hiç durmayın boşuna. Açın o salak davanızı. Aslında bundan yıllar önce gayet iyi geçindiğim, sıklıkla ziyaret ettiğim yaşlı bir komşum vardı. Otuz yıllık ikametgâhım boyunca son derece olumlu ilişkiler kurup sürdürdüğüm biricik insandı bu. Aklı, yaşından dolayı zaman zaman gider gelirdi haliyle. Bazen ona biraz yemek götürürdüm. Gerçi hayırlı bir oğlu vardı ve babasını sıklıkla ziyaret edip tüm ihtiyaçlarını titizlikle görürdü bu oğul. Onunla da aram son derece iyiydi. Bolca sohbet eder, şakalaşırdık. Elbette benim kadar aydın, donanımlı değilse de güler yüzlü, çevik, becerikli bir adamdı bu. Benden birkaç yaş büyüktü sanırım. (Şimdi ikisinin de adlarını unuttum yazık ki. Hafızam pek güçlü sayılmaz.) Söz konusu komşum epey zeki, görmüş geçirmiş, genel kültürü yerinde, o an için aklı başındaysa lafı sözü keyifle dinlenir, sevimli bir amcacıktı. Beni de çok severdi. (En azından ben öyle sanıyorum.) Oğlum diye hitap ederdi bana daima. Uzun, doyurucu sohbetlerimiz sırasında elbette ki hiçbirine kulak asmadığım kimi yerinde tavsiyelerde bulunur, arada bir yaşam tarzımdan dolayı kendini tutamayıp beni eleştiri yağmuruna tutar ama sonra neyse ki kendisinin kim olduğu ve halihazırda nerede bulunduğu da dâhil her şeyi bir anda tamamen unutup gittiğinden beni öyle çok da sıkboğaz edemezdi sağ olsun. Apartman sakinleri tarafından da sevilip kollanan bir kişiydi. Bana yönelik temel eleştirisi ise, yaşıma başıma, eğitim ve görgüme oranla yeterince sosyal, girişken bir insan olmadığımdı. Neymiş, hayalet ya da kaçık bir firari gibi evden dışarı çıkmıyor, kimseyle görüşmüyor, kendisiyle oğlu hariç kimseyi adam yerine koymuyormuşum. Doğrusunu söylemek gerekirse böyle de olmazmış yani, insan sosyal bir hayvanmış, cemiyet yaşamı da çok önemliymiş falan filan. Sanki ben bunları bilmiyormuşum, ikide bir, yerli yersiz aklıma getirmiyormuşum gibi. Bir de sık sık artık evlenmem, çoluk çocuğa karışmam önerisinde bulunurdu bana ısrarla. Ben de konuyu, Evet, tabii, çok haklısınız, isabet buyurdunuz amcacığım, ben de lafı tam oraya getirecektim şimdi, ağzımdan aldınız diyerek çabucak geçiştirir, onunla polemiğe girme riskini göze almaz, binadaki tek sadık müttefikimi yitirmek istemezdim haliyle. Kendisi yazık ki bundan on yıl kadar önce âniden vefat etti, evinde kalp krizi geçirmiş. Oğlu durumu bana haber verdiğinde hayli üzülüp sarsıldım. Yokluğunu uzun süre duyumsadım. Önemli, vazgeçilmez biriydi benim için. Apartmanda kapısını çalabildiğim tek kişi. Baş düşmanım sanırım 7 numarada kocası ve evde kalmış kızıyla birlikte oturan apartman yöneticisi kadın. Tahminen altmış yaşında var. Tam bir şirret ve cadaloz. Hakkımdaki dedikoduların çoğunu onun çıkarıp yaydığına dair çok sağlam, çürütülemez nitelikte kanıtlara sahibim uzun yıllardır. Acaba bana kafayı neden taktı? Hiç bilmiyorum bunu. Belki de tipimden, vücut dilimden falan hoşlanmadı, ya da onu ve apartmadaki otoritesini yok saydığımı, sarsmaya çalıştığımı düşündü. Oysa bunların hiçbiri doğru değil. Evet ilk gördüğüm andan itibaren hoşlanmadım kendisinden, ne yalan söyleyeyim itici buldum bu kadınla ailesini. Ama kesinlikle bundan ileriye de gitmedim, bir şey söylemedim, kimseye dedikodusunu yapmadım, surat bile asmadım bu sevimsiz, kendinden aşırı emin, kibir abidesi şahsa. Ama bir şekilde kendisine yönelik, benim de gerekçelendirmekte zorlandığım, bu nedenle mecburen iç güdüsel olduğunu varsaydığım nefretle tiksintimi kuvvetle hissetmiş olsa gerek. Bu da güçlü sezgilere sahip olduğunu gösteriyor elbette. Yani baş düşmanım o kadar da aptal, hafifsenecek türden biri değil. Apartmanda şu dava işini akıl edebilecek, hayata geçirebilecek çelik iradeye sahip tek kişi de kendisi muhtemelen. Ama dediğim gibi onunla yandaşlarından zerre kadar korkum yok. Hukuken, etik açıdan ve eğer varsa diğer tüm yönlerden de yüzde yüz ben haklıyım ve mağdurum bu süreğen çekişmede. İnimden çıkaramazlar, kapıya koyamazlar, bu yaştan sonra başka muhit ve evlere fırlatıp atamazlar, sürgün edemezler beni. Hem ben onlara ne yaptım ki, kesinlikle hiçbir şey. Aidatını en erken ödeyen kişi benim örneğin. Varlığım, kişiliğim bu insanları ne yönden tedirgin ediyor bilemiyorum. Suçum onlara benzememekse de bununla ancak gurur duyarım. Sanırım bu da gerçek anlamda bir kabahat ya da tahliye nedeni sayılamaz. Çok istiyor, bana artık katlanamıyorlarsa da evlerini topluca satıp gitsin ya da kiraya versinler. Gerçi onların yerine gelecek müstakbel sakinlerle de benzer durumlar, sürtüşmeler, sinir savaşları yaşayabilirirm tabii, zaten hayatta neyin garantisi var ki? Olacak olan olur. Öyleyse bekleyip görmeli. Gün doğmadan neler doğar. Sonuçta ben kendimden eminim.
- İnsan-Robot İş Birliğinin Geleceği
MIT Havacılık ve Uzay Bilimleri bölümünde doçent olan Julie Shah ile otonom araçlar üreten bir mühendislik ekibine liderlik eden Laura Major’ın kaleme aldığı Robotları Beklerken Neler Olacak, hükümetlerin, girişimcilerin ve insanların yakın gelecekte gerçekleşecek bu teknolojik devrime nasıl hazırlanması gerektiğini gösteriyor. Kitap, robotların gerçek dünyada nasıl yaşayabileceklerine ve insanlığın teknolojiyle ilişkisinin nereye doğru gideceğine dair tüm sorulara ışık tutuyor. Yeni nesil robotlar, kendi yapay zekâlarıyla gelecekler; yani sadece işlerimize yardım eden araçlardan çok daha fazlası olacaklar. Onlar, kendi kararlarını verebilen, düşünme yetisine sahip birer sosyal varlık olacaklar. Peki her söylediğimizi dinlemeye devam edecekler mi? Yoksa bir yerde kontrolden mi çıkacaklar? Bu soruların cevabı, kamusal hayatın tüm dinamiklerini etkileyecek. Tam da bu yüzden, robotların gemilerle ve uçaklarla kargo taşıyacağı, yollarda ve kaldırımlarda araç kullanacağı, acil servisleri yöneteceği, hatta küçük dükkânları işleteceği yeni düzeni iyi kurgulamamız kritik önem taşıyor. Ve yine bu yüzden, robotları tasarlayan ekiplerde sadece yazılımcılar ve mühendisler değil, davranış bilimciler de olmalı. ROBOTLARI BEKLERKEN NELER OLACAK Julie Shah & Laura Major Timaş Yayınları, 2022 Çeviri: Melis Zeren Tür: Popüler Bilim 288 s.
- Can Yayınları Ekim ayı yayın programı
Öykünün usta isimlerinden Cemil Kavukçu'nun yeni öykü derlemesi Boş Zamanlar, Olga Ravn'ın deneysel ve sıra dışı romanı Personel, Murat Uyurkulak'ın 2006 yılında yayımlanan ikinci romanı Har ve tüyler ürpertici anlatımıyla dünyada çok ses getiren Hayvan Hükümranlığı Can Yayınları'nın ekim kitapları arasında. Cemil Kavukçu / Boş Zamanlar Cemil Kavukçu'nun yeni öykü derlemesi Boş Zamanlar, sıradan insanın gerçekliğin sınırlarını zorlayan iç dünyasını anlatıyor. Toplumun farklı katmanlarından kişilerin sanrılı gerçekliklerine, hayallerine ve sürgün edilmişliklerine ışık tutan yazar, bir kez daha görünürdeki gerçeklik ile yaşananlar arasındaki uçurumları gözler önüne seriyor. Murat Uyurkulak / Har Murat Uyurkulak'ın ilk baskısını 2006 yılında yapan ikinci romanı Har, sorunlarla boğuşan karmakarışık bir Ortadoğu ülkesinde geçen, kara mizah ve alegoriden beslenen bir memleket portresi. Yasunari Kawabata / Go Ustası (çev. Habibe Salğar) Ayrıntılarıyla ışıldayan, hem gerilimli hem de dingin Go Ustası, Kawabata'ya Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandıran şiirsel üslup ve psikolojik zekâyla yazılmış, bütün bir toplum için yakılmış bir ağıt. Mihail Bulgakov / Kader Yumurtaları (çev. Uğur Büke) Bulgakov'un, H.G. Wells'in Tanrıların Tohumu eserinden esinlenerek yazdığı Kader Yumurtaları, bilimkurgu ile hiciv birleşimin alametifarikası; sıra dışı bir Rus biliminsanının, canlı organizmaların büyüme hızını artıran bir "kızıl" ışın keşfetmesini ve bu deneyin bir felakete dönüşen kaçınılmaz sonuçlarını anlatıyor. Mihail Bulgakov / Şeytanname (çev. Uğur Büke) Bulgakov'dan bir başka hiciv. Sovyet bürokrasisinin labirentlerindeki arayışı giderek gerçeküstü boyutlara ulaşan bir kâbusa dönüştüren Bulgakov'un ilk hiciv denemelerinden olan Şeytanname, Gogol ve Dostoyevski'yi anımsatıyor. Halide Edib Adıvar / İstanbul'da Bir Yabancı Halide Edib'in 1960 yılında tefrika edilen ancak yeni keşfedilen ve ilk defa Can Yayınları tarafından kitaplaştırılan romanı İstanbul'da Bir Yabancı, eski İstanbul'u arayan bir "İstanbul Beyefendisi"nin hikâyesi. Olga Ravn / Personel (çev. Gül Çakıroğlu) Olga Ravn'ın pek çok dile çevrilen Personel'i, yakın gelecekteki dünyaya yönelik ilginç bakış açıları ve eleştiriler getiren, ayrıca eleştirmenler tarafından bilimkurgu başyapıtlarıyla karşılaştırılan alegorik, deneysel ve sıra dışı bir roman. Jean-Baptiste Del Amo / Hayvan Hükümranlığı (çev. Şule Çiltaş) Güney Fransa'nın Puy-Larroque köyünde 1898'den 1981'e uzanan dört neslin hikâyesini anlatan Hayvan Hükümranlığı, Fransa kırsalının ayrıntılı, kirli ve şiddet dolu bir panoramasını çizerken, modern gıda üretiminin insanı acıya -sadece hayvanların çektiği acıya değil, başka insanların ıstırabına da- nasıl duyarsızlaştırdığını da çarpıcı bir biçimde gözler önüne seriyor. Jane Austen / Northanger Manastırı (çev. Özlem Alkan K) Austen'ın yirmili yaşlarda kaleme aldığı ilk ve kısa sürede en sevilen romanları arasında yer alan romanı Northanger Manastırı, on yedi yaşında bir genç kızın gözlemleri üzerinden dönem insanının, görgü kurallarının, hepsi birbirinin aynı olay ve karakterlerle dolu gotik romanların samimi bir parodisi. Bu Ay Kısa Klasiklerde Oscar Wilde / Reading Zindanı Baladı (çev. Fatih Demirci) Oscar Wilde'ın son eseri olan Reading Zindanı Baladı, 1895-1897 yıllarında eşcinselliği nedeniyle hapsedildiği, Reading Zindanı olarak bilinen Reading Hapishanesi'nden salıverildikten sonra Berneval-le-Grand'da geçirdiği sürgün günlerinde kaleme alınmıştır. Henry James / Halıdaki Desen (çev. Alper Bakım) Henry James'in bu gizemli öyküsü, Hugh Vereker adlı bir yazarın son romanını anladığı için kendisini tebrik eden belirsiz anlatıcımızın aslında eseri anlamayan kesim arasında olduğunu öğrenmesiyle başlar. Fakat hemen bu eseri zaten kimsenin anlamadığı, aslında Vereker'in tüm eserlerinde saklı belli bir fikrin olduğu, hatta bu fikrin bir İran halısına dokunmuş desene benzediği yönünde teselli edilir. Ancak bu teselli anlatıcı için Vereker'e ve halı desenlerine kafayı takma sebebidir.
- 18. Ankara Kitap Fuarı başlıyor!
18. Ankara Kitap Fuarı 21-30 Ekim tarihleri arasında ATO Congresium’da yapılacak. Fuarın onur konuğu Nazlı Eray. Kitapseverler, Eğitimciler, Yayıncılar ve Yazarlar 18. Ankara Kitap Fuarında buluşuyor. Eylül Fuarcılığın organize edeceği Ankara Kitap Fuarı’nda Türkiye’nin önde gelen yüzlerce yayınevi ve markasıyla kitapseverler 18. kez bir araya gelecek. Ankara Kitap Fuarı 2005 yılından beri düzenli olarak gerçekleşmekte olan kitap şölenidir. Geleneksel olarak, Ankara Ticaret Odası Congresium salonunda düzenlenir. Etkinliğe Türkiye’nin 300'ü aşkın yayınevi ve sivil toplum kuruluşları katılır. Ayrıca, Konuk Ülke olarak bir yabancı ülke davet edilir ve o ülkenin yayınevleri etkinlikte yer alır. Bu zamana kadar Fransa, İran, Rusya ve İtalya Fuara Konuk Ülke olarak katıldı. Genelde Konuk Ülkenin ünlü yazarları ile söyleşi ve imza töreni düzenlenir. 10 gün süren fuarda söyleşi, panel, şiir dinletileri ve çocuk aktivitelerinin de olduğu binden fazla etkinlik gerçekleşir.
- Yaratıcıdan sanatçıya yaratma
Tugay Kaban, Northrop Frye’ın 1980’deki Larkin-Stuart Konferansları’ndan derlenen Yaratma Yeniden Yaratma adlı eleştiri kitabı üzerine yazdı: "Frye yaratma ve yeniden yaratma arasında bir yerde durarak sualler sorup, cevaplar bulmaya çalışıyor." Tugay Kaban Ketebe Yayınları’nın Eleştiri serisinden yayımlanan Yaratma Yeniden Yaratma, Northrop Frye’ın 1980’de, Trinity College’ın desteğiyle, Toronto Üniversitesi ve St. Thomas Kilisesi’nde verdiği Larkin-Stuart Konferansları’ndan derlenmiş. Yaratma Yeniden Yaratma’nın konuları üzerine, öncesinde birçok farklı dersler veren Frye, kitabın henüz başlarında, verdiği o derslerin tekrarlarına düşmemek adına aynı şeyleri söylememeye çalıştığını özellikle belli ediyor. Frye’ın bahsettiği temel konunun ve bu eserin daha iyi anlaşılabilmesi için kitabın ismi üzerine şu uyarıyı yapmayı uygun buluyorum. Frye’ın eserinin orijinal adı, Creation and Recreation. İsmin Türkçeye çevirisinde aslında bir sorun görünmüyor fakat gereksiz gibi görülse de "and" yani "ve’nin Türkçe çeviride kullanılmaması, Türk okurları için meselelerin anlaşılması açısından farklı ve aslında yanlış anlamlar sunuyor. Frye yaratma ve yeniden yaratma arasında bir yerde durarak sualler sorup, cevaplar bulmaya çalışıyor. Lâkin "ve’yi kullanmadan "Yaratma Yeniden Yaratma" şeklinde okuduğumuzda ilk izlenim, Frye’ın baktığı yerden bakmamızı engelliyor. Tanrı’nın "yaratma"sı ile yaratılanın yani "insanın" yaratması meselesi üzerinden düşüncelerini sistemleştirmeye çalışan Frye, elbette ilk olarak Hristiyan merkezli kitaplara yüzünü dönüyor. Bu dönüş tabii Hristiyan coğrafyanın edebî eserleri üzerine birçok konuyu dallandırıp budaklandırıyor. Fakat örneğin Müslüman bir coğrafyanın, özellikle modern öncesi edebî eseri için pek de yön gösterici özellikler taşımıyor. Bazı değiniler/işaretler genel hatlarıyla benzerlikler gösteriyor olsa da coğrafî kıstasların, kitap okunurken, okurlar tarafından dikkate alınması gerekiyor. "Yaratma"nın tanrısal ve insanî yönleri üzerinden, insanî olanın tanrısal olana doğru bir akış gösterdiğini işaret eden Frye, birçok düşünürün "yaratma" üzerine geliştirdiği fikirlerine de yer veriyor ve misal Karl Barth’ın ismini anarak, onun, insanı bir yaratıcı olarak görmediğini vurguluyor. Bu vurgu, Frye’ı henüz metninin başlarında, kavramların gereklilikleri meselesine kadar geri götürüyor. Ve bu geri dönüş, coğrafî kıstasları göz ardı etmeden söylersek, konunun anlaşılması açısından oldukça verimli bir zemin hazırlıyor. Frye, meselelerini hızlı fakat dikkatli bir şekilde açarken, okurların takip etmeleri açısından bazı metinleri öne sürüyor. Bu metinlerden en dikkat çekeni ise, henüz Türkçeye çevrilmemiş olan, Oscar Wilde’ın Maskelerin Hakikati isimli denemesi. Bu denemenin yanında, konu işlenirken ortaya çıkan kavramların ışığında Wilde’ın başka denemelerine yahut Joyce’un Ulysses’ine kadar birçok farklı yazar ve eserden söz açılıyor. Sadece bu açıdan bile Yaratma Yeniden Yaratma’nın oldukça güçlü bir okuma zevki sunduğunu söyleyebilirim. Son olarak, metni okurken ve bir yandan da düşünürken, "yaratma" kelimesinin aslında tam olarak Türkçede yerli yerine oturtulmadığını fark ettiğimi dillendirmek istiyorum. Böylece belki de kitabı okuyacaklar için farklı bir pencere açabilir. Yaratma yani "halketme", yoktan yani hiçbir şekilde bilinmeyen hatta bilinmediğinin bile bilinmemesi şekilde bir anlama gelmektedir Türkçede. Bu da Yaratıcı’ya dair ve ait olan bir şeydir. Cüzî irade ile insana bahşedilmiş olan oluşturma, bütünleştirme, kurgulama, tanzim etme ve sair durumları ise aslında yoktan gerçekleşmez. Bir insan, bir sanat eserini oluştururken, her zaman yaratılmış olanın tasvirleri yahut benzerleri üzerinde hareket eder. Yoksa "Yeniden" demenin ne manâsı olurdu ki? “Onlar, hayatları çeşitli şekillerde darmadağın olmuş kişilerdi. Ama o dağınıklıktan öyle yoğun parçalar kurtardılar ki, bunlar, istikrarlı kişilerin seyrek olarak işittikleri şeylerdir. Onların vizyonu içimize işler, çünkü kısmi ve çarpıtılmıştır: Gerçektir, çünkü çarpıtılmıştır.” (Sy. 17 / Türkçesi: Kemal Atakay) YARATMA YENİDEN YARATMA Northrop Frye Ketebe Yayınları, 2022 Çeviri: Kemal Atakay 88 s.
- 2022 Nobel Edebiyat Ödülü Annie Ernaux'un oldu
2022 Nobel Edebiyat Ödülü, “kişisel hafızanın köklerini, yabancılaşmalarını ve kolektif kısıtlamalarını ortaya çıkarmadaki cesareti ve klinik keskinliği nedeniyle” Fransız yazar Annie Ernaux'a verildi. İsveç'in Stockholm kentinde bulunan İsveç Akademisi tarafından verilen Nobel Edebiyat Ödülü, bu sene 82 yaşındaki Fransız yazar ve edebiyat profesörü Annie Ernaux'un oldu. Ernaux yazılarında cinsiyet, dil ve sınıf açısından güçlü eşitsizliklerin damgasını vurduğu yaşamları tutarlı bir şekilde ve farklı açılardan inceler.
- Öykü: Sakil Yalnızlığım
"Musluktan akan su, içimde kabaran öfke oldu birden. Avuçlarıma doldurdum. Çarptım yüzüme. Sonra bir kez daha." Hülya Yalçın Uzandım. Pencereyi araladım. Bir esinti yaladı yüzümü, serinliği ayak ucuma kadar süzüldü. Pervaza dayandım. Sigara yakacaktım, yakmadım, üşendim dönüp almaya. Kuşların sabah şamatasını dinledim bir zaman. Her sabah ne düşünüyorsam, gene aynı şeyler geçti aklımdan. Midemden gelen ses, ayarı bozuk saat gibi. Ağzımda akşamdan kalma acı bir tat. Mutfakta bir şeyler vardır, dedim. Sürünüp akarcasına yürüdüm kapıya. Koltuğu geçerken sendeledim. Derin bir sancı, göğsümün sol yanında. Elimi uzattım, bastırdım sancıyan yere. Babam gibi ben de bu odada öleceğim, dedim, ama o koltuğunda yığılıp kalmıştı, benim ölümüm hayatı izlediğim camın kenarında. Tak diye bir ses, kendimle rutin sabah konuşmamı bozdu. Koltuğun kenarına tutundum. Kara bir kutu. Yıllardır odamdaki sakil yalnızlığıma eş. Klarnet kutum. Yere düşmüş. Eğildim aldım. Masama koydum. Baş köşeye. Aksayan adımlarla yürüdüm odamın kenarındaki tuvalete. İşedim, sanki yıllardır hiç işememişim gibi uzun. Ellerimi yıkadım. Aynada yüzümü seyrettim bir süre. Beyazlayan sakalım, bıyığım. Kaşlarımın arasında derinleşen çizgiler. Çatık kaşlı ihtiyarlıyorsun, dedim, baban gibi. Musluktan akan su, içimde kabaran öfke oldu birden. Avuçlarıma doldurdum. Çarptım yüzüme. Sonra bir kez daha. Dikkatle tekrar baktım aynaya. Gözlerim hafif kızarıktı, bakışlarım ölgün. Bırak oğlum, dedim, bu kendine acıma hallerini. Sert adımlarla çıktım tuvaletten. Koridorda, zeytinin ekşi kokusu, sabun aroması, gece bekçilerinin mesai sonu konuşmaları. Yeni bir gün, dedim, hadi hayırlısı. Mutfağa gittim. Zeytin, peynir çıkardım dolaptan. Dünden kalma bir parça ekmek. Tepsilerden birine koydum. Gözlerim demliğe takıldı birden, kıpırtısız. Annemin babamı fabrikaya göndermeden hazırladığı kahvaltı, öğlen için sefer tası. Yüzüm asıldı. Bizim Lale, ne zamandır İstanbul’da, oğlanın yanında. Olsa da uyurdu zaten. Derin bir iç çektim. Tepsiyi aldım odama geçtim. Pencerenin kenarındaki sehpada yapmak istedim kahvaltımı. Oturmadan pencereyi kapadım. Neredeyse hemen önümde uzanan mavi enginlikte gezdirdim bakışlarımı. Güneş hafif yükselmişti. Yarıya kadar indirdim storları. Bir şeyler atıştırırken kara kutuya hırsızlama bakışlar atıyordum. Gizli kaçamak klarnet çalarken yakalamıştı babam birkaç kez. “Patron adamdan çalgıcı mı olur?” demiş, kulağımı çekmişti. Hüzün bulut oldu, asıldı duvara. Patron ha, dedim. Kimse yakıştıramamıştı klarnetimle beni. Lale bile. “Çok arabesk, ne anlıyorsun şundan, bari çalgıcı olaydın,” demişti, buraya getirmiştim kara kutuyu. Bir iki zeytin, bir parça peynir attım ağzıma. Acı, kekremsi bir tat. Yüzümü buruşturdum. Suyumdan bir yudum aldım. Tatsızdı her şey. Saman gibi. Kalktım, masamın karşısındaki koltuğa oturdum. Elim klarnet kutusuna gidip gelirken yıllar içinde giderek çoğalan yalnızlığımın soğukluğu doldurdu odamı. Kaşlarımı çattım. Neyim ben, dedim. Yutkundum. Gözlerim dolu dolu. Oğlumla karım için para, babamla annem, ya ablalarım… Odanın sessizliği derinleşti. Kıpırtısızdı her şey. Fabrikadaki sabun kalıplarına, yağ şişelerine girmiştim. Kaplarda beklerken biriken asitli sıvı dolmuştu sanki içime. Kesik kesik nefes almaya başladım. Yerimden kalktım, cama doğru yürüdüm. Sığmıyordum odaya. Döndüm. Masama oturdum. Korkuyordum kutuyu açmaktan. Parmaklarımı masada tıkırdattım. Birkaç uzattım elimi. Sonunda dayanamadım, açtım. Üç parça. Ayrı ayrı özel bölmesinde. Uzun seneler yaşanmamış, dün gibi taze. Ellerim titriyordu. Parçaları çıkardım. Kenarındaki özel bezle sildim. Monte ettim. Eskisi kadar güçlü olmasa da üfledim. Üfledikçe huzursuz düşler doldu odama, darmadağın. Sessizlik yitti. Bir ara nefesim kesildi. Başımı kaldırdım. Simsiyah iri zeytin tanelerini andıran bir çift göz. Kalemle çizilmiş gibi hafif kalın kaş. Zayıf, çelimsiz. Beline kadar uzun, örgülü saçlı bir kız. “Ne güzel çalıyorsunuz,” dedi titrek sesiyle. Yanlış bir şey yaparken yakalanmış çocuk gibi baktım yüzüne. Üflemenin koyulttuğu sesimi düzelttim. “Sen de kimsin?” dedim. “Neriman Hanım bugün gelemeyecek, Selami Bey,” dedi, “yerine beni gönderdi.” Klarnetimi kutunun üzerine koydum. Hafif öksürdüm. “Bana haber vermedi.” “Aramış ama,” dedi. Sözünü devam ettirmesine izin vermedim. “Nesi varmış?” “Hasta,” dedi. Bakışlarımı yüzünde gezdirdim. Konuşması kasabalıya benzemiyordu. “Kimsin, kimlerdensin?” diye tekrarladım sorumu. Kara gözlerini hafif kıstı. Uzun kirpikleri pembe yanaklarını gölgeledi. “Adım Gülizar,” dedi, “Neriman Hanım’ın komşusunun kızıyım.” Bedenimde anlamadığım bir titreme. Ayak ayak üstüne attım. O gözleri bir yerlerden tanıyordum. Derin bir öksürük. Rahatlama sonra. Baktım. Kapının önünde dikilmiş, başı öne eğik bekliyordu. Bir an başını kaldırdı. “Şey,” dedi, “bir isteğiniz var mı diye soracaktım.” Dudaklarımı kıvırdım. Yutkundum. “Neriman Hanım olsaydı çayı çoktan demlemiş getirmişti,” dedim. Telaşlandı. “Hemen getireyim efendim,” dedi. “Dur,” dedim, “olmuş mudur, ne zaman geldin sen?” “Epey oldu, efendim,” dedi, “gelir gelmez koymuştum, ama bir şey yememişsinizdir diye düşündüm.” Tepsiyi gösterdim. “Bak, yedim,” dedim. Sehpaya koştu, tepsiyi aldı. Hızla odadan çıktı. Yerimden kalktım. Pencereye yürüdüm. İşçiler grup grup bahçe kapısından içeriye giriyorlardı. Kutusunda sakladığım klarnetimle seneler sonra ilk buluşmamın bir tanığı vardı artık. Belki de hayranlıkla dinleyeni. Kapı sesiyle sıçradım. “Çayınızı getirdim, efendim,” dedi. Elindeki tepside başka bir şeyler daha vardı. “Neriman abla gönderdi. Patron sever benim yaptığım böreği, dedi.” Gülümsedim. Masama doğru yürüdüm. “Başka bir isteğiniz,” diye sordu. “Yok,” dedim. Yerime oturdum. Atıştırırken sabun kalıpçısı geldi. Sonra ötekiler. Gelen giden, satışlar, rutin yoğunluk. Arada Gülizar’ı görmek istedim. Zarafeti, sesinin tınısı, zeytin irisi kara gözleri. Farklı yerlere götürüyordu beni. Hiç fark etmeden gün akşam oldu. Masamı topladım, çıkarken Gülizar’a bakındım. Yoktu. Yarın gelecek miydi, soramamıştım bile. Arabama binerken evin uzun zamandır hiç yaşanmayan yatak odasıyla oturma odası geldi aklıma. Döndüm, odamdan klarnetimi aldım. *** Dört gün boyunca farklı duygularla sürdüm arabamı evden fabrikaya, fabrikadan eve. Gülizar her sabah erkenden geliyor, çoğu zaman klarnet çalarken yakalıyordu beni. İri zeytin gözlerdeki hayranlığı görmek için belki, onun geldiği saate yakın çıkarıyordum klarnetimi. Haftanın son günü koltuğuma oturmuş, dışarıdan gelen ayak seslerini dinliyordum. Yaklaştığında üflemeye başlayacaktım. Birden kapı açıldı. “Beyim, çayınızı getirdim. Başka bir isteğiniz var mı?” diye sordu Neriman Hanım. Olduğum yerde kala kaldım. Tüm kaslarım gerildi. Birkaç dakika sessizce yüzüne baktım. Başımı iki yana salladım. Neriman Hanım dikilmiş gitmiyordu. Bakışlarının klarnetimde olduğunu fark ettim. Hızla çekmecemi açtım. Klarnetimi attım içine. Tam sığmamıştı. Sertçe Neriman Hanım’a baktım. “Ne bekliyorsunuz?” dedim, “Hem çayım nerede?” Şaşkınlıkla baktı yüzüme. “Masanıza koydum ya,” dedi. Hafif gülümseyerek çıktı odadan. Hemen klarnetimi çekmeceden aldım. Demonte edip, kutuya yerleştirdim. Günün yoğunluğunda aklım o çelimsiz, kara gözlü kızdaydı. Akşam çıkış vaktinde Neriman Hanım’ı çağırdım. “Gülizar isterse burada çalışabilir,” dedim. “Gelmez o, beyim,” dedi Neriman Hanım. “Neden?” dedim büyük bir merakla. “Annesi hasta,” dedi. “Bir ihtiyaçları olursa,…” dedim, O anda telefonum çaldı. Sözümün sonunu getiremedim. Eski arkadaşlarımdan Necmi, “Akşama balıkçıda toplanıyoruz, hadi gel,” dedi. Döndüm. Neriman Hanım çıkmıştı. Yarın konuşurum dedim. Çantamı alıp çıktım. Kasabanın orta yerinde, tam denizin kenarındaydı balıkçı. Ağır adımlarla girdim içeri. Sigara dumanına karışık anason bulutu masaları dolaşıyordu. Şen kahkahalar, balık kokusu. Necmi el etti, denize karşı uzun bir masadan. Engelleri aşar gibi yürüdüm, yayılıp oturanların arasından. Necmi, yanındaki boş sandalyeyi gösterdi. Geçtim, oturdum. Sanki herkes beni bekliyordu. Kısa bir hoşbeş. Sonrası Lale, benim yalnızlığım. Hovardalık hikâyeleri bir de. Necmi bir ara gülerek, “Seninkiler de hep İstanbul’a gidiyor oğlum,” dedi. Kaşlarımı çattım. Boş bakışlarımı gezdirdim yüzünde. Belki de alkolden aklımdan tuhaf sorular geçti. Bana, karıma kötü bir şey mi söylüyordu? Rakımdan bir yudum aldım. Necmi işte, dedim, her zamanki zevzekliği. Susmadı Necmi. “Niye oğlum, bön bön bakıyorsun? Bedriye teyzenin kızı Zeliha da seninki değil miydi?” Kara gölgeler dolandı yüzümde. Ürperdim. “O da nerden çıktı şimdi?” dedim sertçe. “Gelmiş, buradaymış,” dedi. Bir an gözlerimin önünde şimşekler çaktı. Kalp atışlarım hızlandı. Başımı pencereye çevirdim. Ay ışığı denizin üzerinde titreşiyordu. Küçük bir balıkçı teknesinin gölgesi vurmuştu yakamoza. Elektriğe kapılmış gibiydi bedenim, titriyordum. Zeliha’yla soluk soluğa, terlerimizin, kokularımızın birbirine karıştığı geceler geçiyordu aklımdan. Biçimli dudakları, iri gözleri, manalı bakışları, dolgun kalçaları. Sonra annemle babam. Sonra bir gün fabrikaya patron olacağım. Fabrika emektarının kızının bana yakışmayacağı sonra. Birden ayağa kalktım. “Benim gitmem lazım,” dedim. Hızla çıktım mekândan. Deli gibi sürdüm arabayı eve. Kapıdan girer girmez çantamı antrede bıraktım. Üzerimi değiştirdikten sonra elimde viskim, balkona çıktım. Bir zaman oturdum. Evliydim, ama değildim. Patrondum, ama yalnızdım. Manasızdı her şey. Kendimle, kabuğumu kıramamamla kavgam bittiğinde yeni günün ışıkları kasabayı aydınlatmıştı. Telefonum çaldı. Açtım. Necmi. “Zeliha, ölmüş, cenazesi öğle namazında,” dedi. Telefon elimden düştü. Olduğum yerde yığıldım. *** Kapı sesine uyandım. Kalktım kapıyı açtım. “Bu ne hal oğlum,” dedi Necmi, “hadi gidiyoruz. İyi kızdı Zeliha, bu durumda da yalnız mı bırakacaksın onu. Bari bir işe yara.” Necmi’nin söyledikleri havaya savrulan sözcüklerdi sanki. Yan yana gelip anlam oluşturamıyordu dağınık zihnimde. “Hadi, hadi,” dedi. Elimi yüzümü yıkadım. Çabucak giyindim. Çıktığımda Necmi salonda bekliyordu. “Biliyordun onun burada olduğunu,” dedi imalı. “Kimin?” dedim. “Klarneti çıkarmışsın. Nasıl hayranlıkla dinlerdi seni, hatırlasana.” Cevap veremedim. Beklemeden kapıya yürüdüm. Nefes nefese geldi arkamdan. “Benim arabayla gidelim,” dedi. “Tamam,” dedim. Yol boyu pek konuşmadık. Kasabanın uzak köşesinde nehrin kenarındaydı Zeliha’nın evi. Yolu hâlâ ezberimde. Bir ara gözlerimi sıkıca yumdum. Lisedeydik. Kuytudaki ağacın altında. Fundalıkların arasında. Derin bir iç çektim. “Yirmi bir yaşında bir kızı varmış, ama kocası yok yanında,” dedi Necmi. “Yirmi bir mi?” dedim şaşkınlıkla. “Fazıl Amcanın yatacak yeri yok,” dedi. “Babama laf etme,” dedim. “Öyle de…” dedi, “şu haline bak.” “Ne varmış halimde,” dedim. Durdu. “Hadi çok konuşma, geldik,” dedi. Dizlerim titredi arabadan inerken. Simsiyah uzun saçlı güzel kızı görecekmiş hissine kapıldım. Sanki dün bırakmıştım onu evine. Çıkıp gelecekti. Sımsıkı sarılacaktım. “Acele et,” dedi Necmi, “cenaze evden çıkarılıyor.” Hızlandım. Yolun tam karşısında durduk. Fazla kimse yoktu. Önlerde bir kızın ağladığını gördüm. Tam arkasında Neriman Hanım. Gayri ihtiyari yürüdüm. İyice yaklaşınca kendini parçalayarak ağlayanın Gülizar olduğunu fark ettim. Necmi koştu. Kolumu tuttu. “Bu Zeliha’nın kızı,” dedi.
- Mantık ile karmaşanın, reddin ve kurtuluşun diyaloğu
Anmadan Olmaz Düğün Çiceklerini, duygu haritamızı yeniden çizmeye aday bir yapıt. Şair Neslihan Altun, çeşitli dergilerde, fanzinlerde ve blogunda yirmi yıla yakın sürdürdüğü şiir geçmişini bu kitapla senteze kavuşturuyor. Karadeniz’den Ankara’ya, ilk gençlikten olgunluğa uzanan bir menzilde, bütün engebeleri ve düzlükleriyle günümüz yaşamının bir atlası. "Ben kindenim, dinersem mahvolayım Durulursam bataklıklarla ansınlar beni.” Tereddüt ile kararlılığın, soru işaretleri ile ünlemlerin, mantık ile karmaşanın, reddin ve kurtuluşun diyaloğu. Ankara şiir geleneğine yaslanan bir diyalog bu. "Okumayı söken babaların, son arkadaşların, eşyadan heyecan kapanların" geçit yaptığı bir imge ve dil yürüyüşü. ANMADAN OLMAZ DÜĞÜN ÇİÇEKLERİNİ Neslihan Altun 40 Kitap Yayınları, 2022 Tür: Şiir 58 s.
- Institut Français Çeviri Ödülleri 2022 sahibini buldu
Institut français Türkiye Fransızca Çeviri Ödülü’nü Bernard Lahire’in Rüyaların Sosyolojik Yorumu adlı kitabını Türkçeye kazandıran Zuhal Karagöz kazandı. Çok sayıda klasik, modern ve çağdaş eseri Türkçe'ye çevirmedeki üstün başarısından dolayı Roza Hakmen jüri tarafından Fransızca Çeviri Onur Ödülü'ne layık görüldü. Institut français Türkiye, yayınlanmış eserlerin Fransızcadan Türkçeye çevirisini teşvik etmek ve tercümanlık mesleğini öne çıkarmak, tercümanın Türkiye’de kitap ve yayıncılık sektöründeki yerini güçlendirmek amacıyla bir manifesto yayınlayarak 2021 yılında Fransızca Çeviri Ödülleri’ni başlatmıştır. Başkanlığını INALCO Türkçe Kürsüsü Yöneticisi ve Actes Sud Türkçe Koleksiyonu Müdürü Timour Muhidine’in yaptığı Institut français Türkiye Çeviri Ödülleri Seçici Kurulu; Yıldız Teknik Üniversitesi’nden Doç. Dr Lâle Özcan, Hacettepe Üniversitesi Çeviri Bölümü Başkanı Doç. Dr Zeynep Oral, Galatasaray Üniversitesi Öğr. Gör. ve çevirmen Dr. Şilan Karadağ ve çevirmen editör Ayça Sezen’den oluşuyor. Jürinin yaptığı açıklamaya göre değerlendirme, çevirmenlerin Türkçe metinde kullandığı dil ve üslubun kaynak metnin yazarının seçimleriyle eşdeğer tarz ve düzeyde kullanılması, somut bilgi ve kavramların yeterli düzeyde ve doğru olarak aktarılması, kültürel bağlam farklarının yarattığı sorunların çeviride kabul edilebilir biçimde çözümlenmiş olması ve yazı kalitesi bakımından doğruluk, akıcılık, kesinlik, kelime haznesinin zenginliği, ritim ve okunabilirlik kriterleri göz önünde bulundurularak yapıldı. Institut français Fransızca Çeviri Ödülü 2021 yılında Mahir Güven’in Fransızca aslından (Grand Frère) çevirdiği romanı Ağabey ile Ebru Erbaş’a verilmişti. Onur ödülü ise Şubat ayında yaşamını yitiren Aysel Bora’ya takdim edilmişti.















