top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Yolculukların en çilelisi aşk için yapılandır

    Ahmet Ümit’ten insanlığın en yüce duygusu olan aşkın doğasına dair bir hikâyat: Bir Aşk Masalı 10 Ekim Pazartesi günü Yapı Kredi Yayınları kitabevlerinde ve tüm kitapçılarda. “Yolculukların en çilelisi aşk için yapılandır. Ve zorluk ne kadar artarsa aşk o kadar kıymete biner, o kadar anlam kazanır, o kadar vazgeçilmez bir hal alır…” Asla sevdiğin insanın gardiyanı olma… Bir varmış bir yokmuş, dünyada acayiplikler çokmuş. Bir gece beş farklı ülkede, beş prens aynı rüyayı görmüşler: Bir genç kız, kadim bir kentin alacakaranlık sokaklarında ışıktan bir güzellik halinde dolaşıyormuş. İşte o kızı gördükten sonra, artık ne eski hayatları kalmış ne de eski hakikatleri. Ahmet Ümit’ten insanlığın en yüce duygusu olan aşkın doğasına dair bir hikâyat. 10 Ekim Pazartesi günü Yapı Kredi Yayınları’ndan çıkacak olan Bir Aşk Masalı, beş prensin sevda uğruna revan oldukları bir yol ve hal macerası. Kaf Dağı’ndan ıssız çöllere, ücra hanlardan savaşçı kabilelerin çadırlarına, devlerden denizkızlarına, balinalardan devasa yılanlara, cümle tabiatın ve mahlukatın geçiş yaptığı bir hayal perdesi. Ahmet Ümit, 1960’ta Gaziantep’te doğdu. 1983’te Marmara Üniversitesi Kamu Yönetimi Bölümü’nü bitirdi. 1985-1986 yıllarında, Moskova’da, Sosyal Bilimler Akademisi’nde siyaset eğitimi gördü. Şiirleri, 1989 yılında “Sokağın Zulası” adıyla yayımlandı. 1992’de ilk öykü kitabı “Çıplak Ayaklıydı Gece” yayımlandı. Bunu “Bir Ses Böler Geceyi”, “Agatha’nın Anahtarı”, “Şeytan Ayrıntıda Gizlidir” adlı polisiye öykü kitapları izledi. Hem çocuklara hem büyüklere yönelik “Masal Masal İçinde” ve “Olmayan Ülke” kitapları ile farklı bir tarz denedi. 1996’da yazdığı ilk romanı “Sis ve Gece”, polisiye edebiyatta bir başyapıt olarak değerlendirildi. Bu romanın ardından “Kar Kokusu”, “Patasana” ve “Kukla” yayımlandı. Bu kitapları “Ninatta’nın Bileziği”, “İnsan Ruhunun Haritası”, “Aşk Köpekliktir”, “Beyoğlu Rapsodisi”, “Kavim”, “Bab-ı Esrar”, “İstanbul Hatırası”, “Sultanı Öldürmek”, “Beyoğlu’nun En Güzel Abisi”, “Elveda Güzel Vatanım” ve “Kırlangıç Çığlığı” adlı kitapları izledi. Ahmet Ümit’in, İsmail Gülgeç’le birlikte hazırladığı “Başkomser Nevzat-Çiçekçinin Ölümü” ve “Başkomser Nevzat-Tapınak Fahişeleri”, “Aptülika” (Abdülkadir Elçioğlu) ile birlikte hazırladığı “Başkomser Nevzat-Davulcu Davut’u Kim Öldürdü?” ve Bartu Bölükbaşı ile birlikte hazırladığı “Elveda Güzel Vatanım-İttihatçıların Yükselişi” adlı çizgi romanları da bulunmaktadır. Yayımlanmış 26 eseri bulunan Ahmet Ümit’in seksene yakın kitabı 26 yabancı dilde yayımlandı. Aynı zamanda usta yazarın öykülerinden yola çıkılarak Uğur Yücel tarafından “Karanlıkta Koşanlar” ve Cevdet Mercan tarafından “Şeytan Ayrıntıda Gizlidir” dizileri yapıldı. “Sis ve Gece” adlı romanı 2007 yılında Turgut Yasalar tarafından, “Bir Ses Böler Geceyi” ise Ersan Arseven tarafından sinemaya uyarlandı. “Şeytan Ayrıntıda Gizlidir”, “Agatha’nın Anahtarı”, “İstanbul Hatırası”, “Kavim” ve “Kırlangıç Çığlığı” kitapları radyo tiyatrosu formatına uyarlanarak NTV Radyo’da yayımlandı. “Aşk Köpekliktir” tiyatro olarak sahnelendi. “Ninatta’nın Bileziği” ise opera olarak seyirciyle buluştu. Senaryosunu Ahmet Ümit’in yazdığı, yönetmenliğini uzun yıllardır birçok belgesel hazırlamış olan Cengiz Özkarabekir’in üstlendiği “Merhaba Güzel Vatanım”ın çekimleri ise devam ediyor. Bir drama belgeseli olan “Merhaba Güzel Vatanım”, yolu Moskova’dan geçen dünya şairi Nâzım Hikmet’in hayatı ile onu örnek almış ve tıpkı onun gibi hayatının bir dönemini Moskova’da geçirmiş Ahmet Ümit’in hikâyesini konu ediyor. BİR AŞK MASALI Ahmet Ümit Yapı Kredi Yayınları, 2022 Tür: Masal 256 s.

  • Milliyet Sanat’ın 50. Yıl Özel Sayısı Çıktı!

    29 Eylül 1972’den bu yana yayın hayatını aralıksız sürdüren Milliyet Sanat dergisi 50 yaşında! Yeni nesillerle buluştukça yenilenen ve dönüşen Milliyet Sanat, dijital mahallenin baskısına aldırış etmeden yolunda bütün hızıyla ilerliyor. Milliyet Sanat, Abdi İpekçi’nin öncülüğünde başlayan ve birbirinden değerli isimlerin katkılarıyla zenginleşen 50 yıllık yolculuğunu, raflarda ve dijital uygulamalarda yerini alan Ekim 2022 sayısıyla kutluyor. Yeni yaşına yeni tasarımıyla başlayan Milliyet Sanat, 50. yıl özel sayısında okurları köklü geçmişinde bir yolculuğa çıkarıyor. Milliyet Sanat’ta muhabirlik, editörlük, yayın koordinatörlüğü görevlerinde bulunduktan sonra 2008’de derginin genel yayın yönetmenliğine getirilen ve bu görevi halen sürdüren Filiz Aygündüz, yeni sayıda kaleme aldığı yazıda “18 yaşından beri onu takip eden bir okuru, 30 yıllık meslek hayatı bu dergiyle onurlandırılmış bir gazeteci olarak, Milliyet Sanat’ı bugüne getiren tüm yol arkadaşlarına teşekkür etmek isterim,” diyerek derginin yarım asırlık yayın yolculuğunun duraklarını ve bu yolda emeği geçen isimleri anıyor. Bu özel sayı için Milliyet Sanat’ın 50 yıllık arşivini tarayan Evrim Altuğ okurları nostaljik bir yolculuğa çıkarıyor. Altuğ’un çalışması, derginin geçtiğimiz yarım asırda Türkiye’nin geçirdiği kültürel, sosyal ve siyasal dönüşümleri halka özgürce yansıtan “popüler” bir ayna olma vazifesini hiçbir zaman unutmadığını da gözler önüne seriyor. Kültür sanat dünyasının en önemli isimleri ve yolu dergiden geçenler, Milliyet Sanat’ın ilk 50 yılına dair anılarını ve görüşlerini anlatırken Seray Şahinler ise hazırladığı derlemeyle Milliyet Sanat’ın sayfalarından geçen yazar, çizer ve şairleri anarak Türk edebiyatının hikâyesine kapsamlı bir bakış sunuyor. Daha genç ve daha dinamik bir şekilde bir sonraki 50 yıla koşmaya hazırlanan Milliyet Sanat’ın Ekim 2022 sayısında da her zamanki gibi Türkiye’nin ve dünyanın kültür sanat gündeminin nabzını tutuyor. Plastik sanatlardan sinemaya, müzikten sahne sanatlarına ve edebiyata kadar sanatın her alanından dikkat çekici haberler, önemli isimlerle özel röportajlar ve renkli içerikler yeni sayıda okurları bekliyor.

  • Yaşam bir hastalıktır ve ölüm doğumla başlar

    Üç Arkadaş, bir otomobil tamirhanesini ustalıkla ve kurnazlıkla işleten Robert, Gottfried ve Otto’yu, Robert’in genç Pat’a duyduğu trajik aşkı, korkuları ve endişeleri, cesareti ve dostluğu, savaştan ve barıştan daha üstün olan umudu incelikle ve samimi bir dille anlatıyor. “Yaşam bir hastalıktır ve ölüm doğumla başlar. Her nefes alış ve kalbin her çarpışı aslında biraz ölüm, sona yaklaştıran küçük bir sarsıntı demektir.” 1920’lerin sonunda Berlin: I. Dünya Savaşı çoktan bitmiştir, gece kulüpleri yaşama sevinciyle dolup taşmakta, sokaklarda fakirlik ve siyasi huzursuzluk hüküm sürmektedir. Ekonomik krizin insanları bunalttığı bu dönemde üç eski asker, savaşın yaralarını sarmaya, yeni hayata tutunmaya çalışmaktadır. Erich Maria Remarque 22 Haziran 1898'de Osnabrück'te doğdu. On sekiz yaşındayken askere alındı ve I. Dünya Savaşı'nda batı cephesine gönderildi. Aynı yıl 31 Temmuz'da ağır yaralanınca askeri bir hastaneye kaldırıldı ve savaşın sonuna kadar burada kaldı. Remarque savaş bitince öğretmelik ve mezar taşçılığı gibi çeşitli işlerle uğraştı, 1927'de en çok tanınan romanı "Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok"u yazdı, ama kitap ancak 1929'da bir yayıncı bulabildi. Yayımlanır yayımlanmaz Almanya başta olmak üzere tüm dünyada büyük ses getiren roman 1930'da sinemaya uyarlandı. Remarque, 1931'de "Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok"un devamı niteliğindeki "Dönüş Yolu"nu tamamladıktan sonra İsviçre'ye, yaklaşık on yıl sonra da Amerika'ya taşındı. Kitapları Naziler tarafından yakıldı ve kız kardeşi anti-Nazi propagandası yapmaktan suçlu bulunarak idam edildi. Remarque bu süre zarfında "İnsanları Seveceksin", "Tedirgin Hayat "ve "Lizbon'da Gece" gibi eserler verdi ve ABD vatandaşı oldu. 1957'de eşinden ayrıldıktan sonra ertesi yıl Hollywood'da tanıştığı Paulette Goddard evlendi. 25 Eylül 1970'te öldü. ÜÇ ARKADAŞ Erich Maria Remarque Everest Yayınları, 2022 Çeviri: Yasemin Dindaş - Saffet Günersel Tür: Roman 472 s.

  • Öfke, Dil, Denizküre

    Lucius Annaeus Seneca Öfke Üzerine adlı eserinde "tutkuların en kötüsü" olarak nitelediği öfkenin kaynağını, türlerini ve çarelerini araştırıyor. François Recanati Dil ve (Zihnin) Felsefe'inde dil felsefesi ve zihin felsefesiyle artık ayrışmaz bir bütün oluşturur. Moby Dick Yerküre ve Denizküre Arasında kitabında yazar Mehmet Aydın, Melville’den hareketle edebî tahlillerin bir adım ötesine geçer. ÖFKE ÜZERİNE Lucius Annaeus Seneca Roma’nın belki de en tartışmalı imparatorlarından Nero’nun eğitmenliğini yapmış, Roma’nın o çetin ve katlanılması zor dönemlerinde Stoa felsefesine sığınıp ahlâk üzerine pek çok eser vermiş olan Lucius Annaeus Seneca bu eserinde ‘tutkuların en kötüsü’ olarak nitelediği öfkenin kaynağını, türlerini ve çarelerini araştırıyor. İnsanların kötülüğe olan meylinin ancak mantık yoluyla dizginlenebileceğini savunan Seneca, öfke kontrolünde de mantık yürütme sonucunda ortaya çıkması gereken yüce gönüllülüğü, hoşgörüyü ve telkinleri ön plana çıkarıyor. Romalı bir yazarın tüm insanlığı ilgilendiren bir sorun olan öfke üzerine yazdığı bu eser, evrensel çapta uygulanabilecek pek çok öğüdü de içermektedir: “Kısa süre sonra şu son nefesimizi vereceğiz. Bu anda, henüz nefes alıp verirken, henüz insanların arasındayken insanlığı onurlandıralım. Kimseye korku salmayalım, kimse için tehlike arz etmeyelim, kayıplarımızı, uğradığımız haksızlıkları, suiistimalleri, sataşmaları hiçe sayalım ve zaten kısa ömürlü olan aksiliklere yüce gönüllülükle katlanalım. Dedikleri gibi, biz hesap kitap yapıp kaygılanmakla meşgul olurken ölüm her an bizi bulabilir.” Çeviri: A. Doğucan Hanegelioğlu Tür: Felsefe 138 s. DİL (VE ZİHNİN) FELSEFESİ François Recanati Dil felsefesi ve zihin felsefesi artık ayrışmaz bir bütün oluşturur. Dilsel anlatım “anlam içerir”. Peki, bu ne anlama gelir? François Recanati üç olası yanıtı birbirinden ayırt eder. Birinci yanıta göre anlam içermek, (dilsel bir anlatım için) zihinsel temsillerle ilişkilendirilmektir. İkici yanıta göre anlam içermek, “atıfta bulunmak” ve dünyada bir şeye –dil dışı bir gerçekliğe– gönderme yapmaktır. Üçüncü yanıta göre ise anlam içermek, söz denilen bu toplumsal etkinlikte ayırt edici bir rol oynamaktır. Birinci yanıt zihinsel temsillere gönderme yapar. Ancak zihinsel temsil için bir içeriğe sahip olmak ne demektir? Asıl soru daha geneldir diye bir düşünceye yöneliriz: Anlam içermek ya da bir içeriğe sahip olmak ne demek? (Dilsel ya da zihinsel) bir temsil nedir? Çağdaş filozoflar, düşüncenin yanısıra dile de uygulanabilecek kadar geniş bir içerik kuramı arayışındadırlar. François Recanati bunların çabalarını bize tanıtıp Wittgenstein’dan ilham alınmış “pragmatik” yaklaşım lehinde bir sonuca ulaşır. Düşünceyi ve dili dünyayı temsil ettiren şey, her şeyden önce düşünce ve dilin dünyada olması, ‘burada’ bir yere sahip olması ve ‘burada’ bir rol oynamasıdır. Çeviri: Ayşe Meral Tür: Felsefe 191 s. MOBY DICK YERKÜRE VE DENİZKÜRE ARASINDA Mehmet Aydın Fantastik serüvenler arasında Melville’in Moby Dick romanı anlatı ve çağrışım zenginlikleri ile okurunu uzun bir yolculuğa davet eder. Görünüşte, Kaptan Ahab, bir kazada kendisini sakatlayan balinanın peşine düşmüş ve engin sularda Moby Dick’i aramaya koyulmuştur. Kaptan er veya geç Moby Dick’i ele geçireceğini düşünür. Okyanusun uçsuz bucaksızlığı onun gözünü korkutmaz, çünkü hiçbir şey intikam arzusundan daha güçlü değildir. Melville insan ve gizem dolu hayvan dünyaları arasında kurduğu onca ilişkide, esasen, “kendi kendini zehirleyen”, “anlam ve yargılama kabiliyetini bütünüyle yozlaştıran” hınç duygusuyla birlikte en kadim duygu ve düşünce haritalarına doğru yol alır. Yazar Mehmet Aydın, Melville’den hareketle edebî tahlillerin bir adım ötesine geçer. Yerküre ve denizküre arasında birçok efsaneyi süsleyen, kutsal kitapların tasvir ettiği, hayal dünyalarına konu olmuş, felsefenin iz sürdüğü ve modernlerin daima bir anlam arayışında olduğu meseleleri, ikilemleri ve çatışmaları bir roman etrafında çözümler. İnsanlar arasında görünen ve görünmeyen ilişkilere dikkat çeker. Her aşamada duygu birikimleri çoğalır. Yaşam öykülerine umut ve trajediler eklenir. Böylelikle kavramlar birbirini besler ve açar. Gelinen noktada ise, insanın gücü ve güçsüzlüğü farklı araçlarla ve okumalarla deneyimlendiği gibi doğa, çevre, etik, hayvanlar, kapitalizm, tüketim kültürü vb. konular, Moby Dick’in perspektifinden, devasa bir balinanın gözünden bambaşka bir boyuta taşınmış olur. Tür: Edebiyat 157 s.

  • “Çocuk kitaplarında öğretici olmanın pek bir önemi yok. Hayatın kendisi zaten bir okul”

    Burak Soyer, Mustafa Orakçı ile Bitirim İkili serisinin son kitabı Amazon Ormanları’nda odağında söyleşti: "Bir gün yanımdan geçerken omzuma dokundu. “O kadar okuyorsun, bir tane de sen yazsana.” dedi. İlk kıvılcım bu cümle olabilir." Çocukların severek okuduğu Levent, Bitirim İkili Nuri ve Avni ile Kağan serilerinin yazarı, çocuk edebiyatının usta kalemlerinden, Mustafa Orakçı’yla Bitirim İkili serisinin son kitabı Amazon Ormanları’nda vesilesiyle bir araya geldik. Kahramanları Nuri ve Avni’yi azılı düşmanları Rüstem’in peşinden bu kez Amazon Ormanları’na sürükleyen Orakçı’ya okurluğunu, yazarlığını, çocuklara ve çocuk edebiyatına bakışını sorduk o da sorularımızı içtenlikle yanıtladı. Çocuk kitapları okumaya nasıl başladınız? Kimleri okuyordunuz, kimlerden beslendiniz? İlkokul birinci sınıfa gidiyordum. Babam bana renkli, resimli bir kitap hediye etmişti: Pinokyo… O kitabın resimlerini hâlen hatırlarım. Ama bende asıl yer eden ise dördüncü veya üçüncü sınıfta okuduğum Denizler Altında Yirmi Bin Fersah adlı Jules Verne kitabı oldu. Halının üzerine oturdum, okumaya başladım ve bitirdim. Bitirdiğimde bir süre yerimden kalkamadım. Adeta büyülenmiştim. Jules Verne sevgim o zaman başladı. Hâlâ da devam etmekte… Onun dışında dönem dönem değişkenlik gösterdi. Mahallenin çocuklarıyla dönüşümlü okuduğumuz, Kızıl Maskeler, Red Kit'ler ise tonlarca… İlkokul üçüncü sınıftan sonra ablamın yanında kalıp okula gitmeye başladım. Aynı zamanda okul müdürümüz olan eniştem okumamla özellikle ilgilendi. Her gün bir kitap okuyarak devam ettim. O zamandan sonra da bir daha elime ne geçerse onu okudum. Okuma alışkanlığımı eniştem ve müdürüm, öğretmenim Fehmi Aydın’a borçluyum. Sizi çocuklar için yazmaya iten ne oldu? Ben yazmaya çok geç karar verdim. Hep içimde vardı. Ama bir türlü yazmadım. Öğretmen olduktan sonra yirmili yaşlarımın başında başladı yazma maceram. Bir dağ köyünde öğretmenlik yaparken sınıftaki kitaplıkta birkaç tane kitap vardı. Kötü tercümelerdi. Ben bundan daha iyisini yazarım dedim. Öyle başladı. Bir başka yazma sebebim ise babamdır. Beni evde sürekli kitaplığın önünde kitap okurken görürdü. Bir gün yanımdan geçerken omzuma dokundu. “O kadar okuyorsun, bir tane de sen yazsana.” dedi. İlk kıvılcım bu cümle olabilir. Çocuk kitapları mutlaka “öğretici” olmak zorunda mı? Örneğin sadece mizah ya da macerayla dolu bir çocuk romanı küçük okurlar için bir şey ifade etmez mi? Ben önce bir öğretmen sonra bir yazar olarak birisinin parmak sallayarak “şunu yapmalısınız, şunu yapmamalısınız” demesini sevmiyorum. Öğrenciyken de şimdi de sevmiyorum. Çocuk kitaplarında öğretici olmanın pek bir önemi yok. Hayatın kendisi zaten bir okul… Ayrıca çocukların yetişkinlerden daha akıllı ve makul olduklarını düşünüyorum. Bence onlara öğretilecek şeyler olabilir ama onlardan öğrenecek de çok şeyimiz var. Çocuk edebiyatında çocuklar, sınırsız hayal gücü, merak etme, soru sorma, öğrenme hevesine sahip oldukları için yazarlar konu sıkıntısı çekmeyeceğini ancak diğer yandan da bu özellikleri sebebiyle yazılan eserlerin onları tatmin edecek nitelikte olması gerektiğini ve bu yüzden de yazarları zorlayacağını düşünürüm. Katılır mısınız bu görüşüme? Kesinlikle haklısınız. Video oyunlarının, internetin, televizyonun ve daha pek çok şeyin olduğu günümüzde hayal gücü bakımından çok zengin örnekler var. Çıta sürekli yükseliyor. Yazar olarak söylenmemişi söylemek, daha iyisini yapmak gittikçe zorlaşıyor. Çocukların beğeneceği eserler oraya çıkarmak daha güç hâle geliyor. Sizin çok beğenilen Levent ve Bitirim İkili serileriniz var. Çocuk edebiyatında iyi bir seri yakalamak ve bu ivmeyi sürdürmek zor mu? İnsanın ilk kitabını yazması, onu yayımlatması oldukça zor. (Gerçi şimdi daha kolay sanki.) Kitabı yazmak bir tecrübe, seri haline getirip devam ettirmek, ona bir ivme kazandırmak daha farklı bir beceri. Bu beceriyi ben deneme yanılma yoluyla öğrenmeye çalışıyorum. Bir karakteriniz seviliyor, kitap ilgi görüyorsa o karakter üzerinden devam etmek, beğenilen eseri seri haline getirmek daha doğru bir yaklaşım diye düşünüyorum. Bu ay çıkan serinin yeni kitabında Bitirim İkili’yi bu kez Amazon Ormanları’na gönderiyorsunuz. Daha önce de dünyanın dört bir yanında yine Rüstem’in peşindelerdi. Avni ve Nuri’nin Rüstem’in peşinde dünyaya dolaşarak yaşadıkları maceralarda, “gizli öğreticilik” diye tanımlayabileceğim bir tarz yaratıyorsunuz. Daha açık konuşmak gerekirse; kitaptaki "Bilgi Notu" olarak ayırdığınız kutularda ayrı bir not düşüyorsunuz ama zaten siz o notları düşmeseniz de macera Amazon Ormanları’nda geçtiği için kitabı okuyan bir çocuk, “Amazon Ormanları nedir?” diye soracaktır muhtemelen. Bu sebeple de katı, didaktik bir “öğreticilikten” ayrıldığını düşünüyorum. Doğru mu yorumluyorum? Böyle düşünmenize çok sevindim. Önceki sorularda da söylediğim gibi “Bu böyledir, şu şöyledir” demeyi sevmiyorum. Bitirim İkili’yi yazarken okuyucunun başka bir yere bakma ihtiyacı hissedeceği noktaları yarı ciddi yarı esprili bir dille açıklamaya çalıştım. Amacım okuyanların farkındalık sahibi olmaları… Amazon Ormanları’nın azaldığını, oradaki yaşam zenginliğini anlatmaya çalıştım. Amazon’a gitmedim ama oranın yok olmasının burada beni etkileyeceğini biliyorum. Bu sebeple de Nuri ile Avni’yi dünyanın enteresan yerlerine götürmeye çalıştım. Avni ve Nuri’nin ilişkisini biraz Karagöz’le Hacivat’a benzettim ben. Böyle bir etkileşim aklınıza geldi mi hiç? Zira Avni’nin Nuri’den çekmediği kalmıyor. Ona laf da anlatamıyor… Bu hiç aklıma gelmedi. Bu benzetme beni çok mutlu etti. Teşekkür ederim. Aklıma gelmedi ama Karagöz ve Hacivat kültürümüzün ve doğal olarak bizim bir parçamız. Ben espri becerisinin öğrenilebildiğini düşünüyorum. Hiçbir dayanağım yok ama böyle düşünüyorum. Karagöz’ün ve Hacivat’ın, Nasrettin Hoca’nın bizim ve mizahımız üzerinde etkisi olduğunu hissediyorum. Nuri’nin Karagöz’e benzemesi normal sanırım. Rüstem karakterini nasıl yarattınız? Çünkü çocuk edebiyatı için "ip üzerinde" bir karakter. Mafyatik bir tip. Dolayısıyla şiddetin devreye girme durumu söz konusu. Bu sınırı nasıl çektiniz? Rüstem salt kötü değil. Oldukça beceriksiz. İçinde biraz olsun insanlık var. Nuri’yi ve Avni’yi sevmiyor, kötü planlar peşinde de olabilir ama Nuri de az kötü değil. Okuduğumuz kadarıyla Avni ve Nuri’nin maceraları devam edecek. Sırada onları neler bekliyor? Küçük dostlarımız için ufak bir ipucu istesem? Bir sonraki kitapta işler değişecek. Rüstem zamanda kaybolunca Avni ile Nuri geçmişe bir yolculuk yapacak. Bir Viking kılıcı ile yollara düşecekler ve her zamanki gibi başlarına gelmeyen kalmayacak. Oldukça farklı ve çok eğlenceli bir macera bekliyor onları… BİTİRİM İKİLİ - AMAZON ORMANLARI'NDA Mustafa Orakçı Timaş Çocuk, 2022 160 s.

  • Tom Hanks’in ilk romanının çıkış tarihi belli oldu

    ABD’li aktör Tom Hanks, Hollywood’daki 50 yıllık kariyeri boyunca mesleki olarak öğrendiği ve yaşadıklarını romanlaştırdı. Hanks’in Hollywood’da başarılı olmaya ve zirvede kalmaya çalışırken öğrendiği “önemli derslere” dayanan The Making of Another Major Motion Picture Masterpiece adlı ilk romanı, Milliyet'te yer alan habere göre 9 Mayıs 2023’te piyasaya çıkacak. Oscar’lı aktörün romanındaki karakterleri arasında savaştan dönen sorunlu bir asker, sanatsal yeteneği olan genç bir çocuk, ilham verici ve eksantrik bir yönetmen, yükselişte olan kendini beğenmiş bir film yıldızı ve yorulmak bilmeyen bir yapım asistanı yer alıyor. Penguin Random House kitabın konusunu “yıldızlarla dolu, milyonlarca dolarlık bir süper kahraman aksiyon filminin yapımı hakkında bir roman. . . ve ona ilham veren mütevazı çizgi romanlar” sözleriyle özetledi. Açıklamaya göre roman, "İkinci Dünya Savaşı’ndan bu yana Amerika ve Amerikan kültüründeki değişiklikleri komik ve dokunaklı bir şekilde aktarıyor." Hanks, 2017’de kısa hikayelerden oluşan Uncommon Type: Some Stories (Olağandışı Tip: Bazı Hikayeler) adlı bir kitap yazmıştı.

  • Ozan Can Türkmen'den iki kitap

    Düzyazı şiir tarzını da kullanan şairin düzden, terse attığı ilmekler nasıl bir yol ayrımında çakılı kaldığımızı bize bildiriyor. "Elbette sevmek Dünyanın sonu gelmeye karar verdiğinde Yaşanacak müthiş sevgi kaosunu. Makinenin doğasında bulunan arının, Nasıl gideceğini değil hayır Gidilecek bir adres soranların, Sürekli ömrünü ölçenlerin Aynı suya kanmasına imkân sağlamak. Bir de suyun maaş bordrosu" Dili, tabiatın ilk günlerinde kullanıldığı gibi el yordamıyla, -deneyerek bozma niyetini saklayarak- kullanan şairin yeni aşk şiiri denen bir türü başlattığı iddia edilebilir. Sakin, gösterişsiz, kahramanlıktan ve dolayısı ile kahramanlığın üreticisi epikten kaçan şiirlerin toplamı bu kitap. “Gözleriniz aklınızın küçük kızları” diyerek başlayan kitapta “unutmazsak kurtuluruz hatırlamaktan. bazı şeyleri”, “Kimsenin öz annesi değilsin/ bu merhameti sigortan karşılamaz.” gibi dizeler şairin çevikliğini kısmen bize anlatabilecek dizeler. Düzyazı şiir tarzını da kullanan şairin düzden, terse attığı ilmekler nasıl bir yol ayrımında çakılı kaldığımızı bize bildiriyor. AZ ÖNCEKİ ODA Ozan Can Türkmen Tabiat Kitap, 2022 Editör: Enes Kurdaş Yayına Hazırlayan: Cihat Duman 80 s. Türkçenin bütün imkanları seferber edilmekle birlikte şair, anlamda bir manivela görevi üstlenmiş. Göstergebilimin, semantiğin alanına girebilecek şiirlerden biri ile başbaşa kalıyoruz : rin çiçekleri çin rın sırları tın kendime bir bahçe kuracağım. rin çiçekleri çin rın sırları tın altın külçe kan çil altın hükmünü dünyanın hükmü sayacağım. göğün yüzünün olmadığı anlaşılınca geldik beri, aynı yeryüz: kediler kapı tırmalıyor kapalı görünse, yılandan zehir fikri, tuğladan rok, on dakikada kahvaltı, bir yılda bu yıl, on yılda bir araba. bir perdeden kurtulur gibi açık kapılarda bir an görürsen öyle kolay, görünse, başın dönmüş dişlerinin yaraları açık, yeah herhangi bir şey için mahvolmaya değer. ALTIN VE RA Ozan Can Türkmen Tabiat Kitap, 2022 Yayına Hazırlayan: Cihat Duman 80 s.

  • Kadın Yazarlar Haftası Başlıyor

    Toplumsal cinsiyet eşitliği konusundaki çalışmalarıyla Türkiye’nin ilk “Mor Bayrak”lı yerel yönetimi olan Çankaya Belediyesi, kadın yazarları okurlarıyla buluşturuyor. “6. Kadın Yazarlar Haftası” 3 Ekim'de başlıyor. Toplumsal cinsiyet eşitliği konusundaki çalışmalarıyla Türkiye’nin ilk “Mor Bayrak”lı yerel yönetimi olan Çankaya Belediyesi, kadın yazarları okurlarıyla buluşturuyor. Bu yıl altıncısı düzenlenen Kadın Yazarlar Haftası, 3-7 Ekim tarihleri arasında gerçekleştirilecek. Doğan Taşdelen Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde düzenlenecek etkinlikte; Ayten Kaya Görgün, Banu Bülbül, Aslı Alpar, Gülhan Avşar ve Senem Timuroğlu eser ve söyleşileriyle yer alacak. Kadınların ekonomik-sosyal yaşamdan eşit bir şekilde yararlanmaları, sanattaki varlıklarını artırmaları için her alanda kadına hizmette pozitif ayrımcılık yaptıklarını kaydeden Çankaya Belediye Başkanı Alper Taşdelen, “Belediyemizde ve ilçemizde fark oluşturacak çalışmalar için sivil toplum kuruluşları ve üniversitelerle işbirliği içindeyiz. Toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanması için mücadele ediyoruz” dedi. Kitabın ve kadının bir arada olmasının önemine de değinen Taşdelen, “Kadının gücünü de kitabın gücünü de öğrenmesi gereken bir toplumuz. Bu nedenledir ki kadın yazarlar bizler için kıymetlidir” diye konuştu. 3-7 Ekim tarihleri arasında Doğan Taşdelen Çağdaş Sanatlar Merkezi Gülten Akın Salonu'nda düzenlenecek etkinliğin programı ise şöyle: 3 Ekim Pazartesi Saat: 18.00-20.00 Ayten Kaya Görgün-“Çatlak Kızlar Sağlam Kapıda 4 Ekim Salı Saat: 18.00-20.00 Banu Bülbül-“Jaguarın Gözleri” 5 Ekim Çarşamba Saat: 18.00-20.00 Aslı Alpar-“Emine Hanımın Romanı” 6 Ekim Perşembe Saat: 18.00-20.00 Gülhan Alıcı Avşar-“Vaveyla” 7 Ekim Cuma Saat: 18.00-20.00 Dr. Senem Timuroğlu-“Kanatlanmış Kadınlar: Osmanlı Ve Avrupalı Kadın Yazarların Dostluğu”

  • Öykü: Deniz kızı

    "Öksürmeye başlıyorum, yıllar evvel boğazıma takılan kılçığın etime yeniden batışını hissediyorum. Annem sırtıma vuruyor, Geçti geçti, diyor, Hadi gel biraz da makyaj yapalım." Gaye Keskin Mor elbiseni giy, diyor annem, En sevdiği renk mor. Siyah kotumu, sarı bluzumu üzerimden çıkarıyorum. Sutyen külot mor elbisemi arıyorum dolapta. Yanlış yere bakıyorsun, diyor annem, Orada değil, şifonyerin ilk çekmecesinde. Ne işi var orada, diyorum, Dolap dururken. Ne bileyim, diyor, Oraya koymuşum. O önde ben arkada şifonyerin yanına yürüyoruz. İlk çekmeceyi çekip birkaç bluzu kaldırınca mor elbisemi buluyorum. Kumaşı topak topak. Penyesi sağa sola sünmüş. Rengi de epey solmuş. Başka bir şey giysem olmaz mı anne, diyorum, Olmaz, diyor, Başka mor kıyafetin yok. Mecburen elbiseyi üzerime geçiriyorum. İnce ip askıları gevşemiş, ama tamire vakit yetmez. Omuzlarımın üzerinden iki düğüm atıyorum. Hah, diyor annem, Sana bayılacak, bir de o renkli tacını taktın mı tam bir deniz kızı olacaksın. Öksürmeye başlıyorum, yıllar evvel boğazıma takılan kılçığın etime yeniden batışını hissediyorum. Annem sırtıma vuruyor, Geçti geçti, diyor, Hadi gel biraz da makyaj yapalım. Tuvalet aynasının önündeyiz şimdi. Otur, diyor otuz iki yıllık vizon kadife pufu göstererek. Oturuyorum. Yanaklarına biraz allık sür, diyor, Ama fazla abartma. Yanaklarıma biraz allık sürüyorum, fazla abartmıyorum. Kirpiklerini rimelle, diyor, böyle uzun uzun oldukları belli olsun, kirpikleri ne kadar da bana benziyor diye düşünsün. Kirpiklerimi rimelliyorum, çok da uzun durmuyorlar ve hatta bence onun kirpiklerine hiç benzemiyorlar, ama anneme söylemiyorum. Az da ruj sür, diyor annem, sürüyorum. Saat kaçta geleceğim demişti, diyor kol saatime bakıp. Yedi, diyorum. İyi iyi, diyor annem, Ben sana gelecek demiştim, bak gördün mü geliyor. Yirmi yıl sonra, diyorum, Her şeyden sonra geliyor. Olsun olsun, diyor annem, Konuştuğumuz her şeyi hatırlıyorsun di mi? Hatırlıyorum. Tekrarla, diyor, tekrarlıyorum. Aferin, diyor, Aferin, bu iş bu kez kesin tamam. Annem telefonumu gösteriyor. Aç bak bakalım, şu kız yeni bir şeyler paylaşmış mı. Açıp bakıyorum. Çeşme’deymiş diyorum, Çeşme’de midye dolma yenir, yazmış. En sevdiğim, diye de eklemiş. Kızın silikon memelerine, protez tırnaklarına, kaynak saçlarına bakıyorum. Kirpikleri uzun, diyorum, Epey uzun. Çocuğa bak, diyor annem, O nerede? Ona da bakıyorum. Toplantıdaymış, diyorum, Bilmem ne bankasının bilmem ne sorumlularıyla. Üzerinde koyu renk smokin. Ayakkabıları rugan. Onun da kirpikleri uzun. Annem saçımı okşuyor, Neredeyse gelir, diyor, Hazır mısın? Ben cevap veremeden telefonum çalıyor. Boğazımdaki kılçık yeniden dirilirken, telefonu açıyorum. Beş dakikaya kapındayım, diyor, Evdesin değil mi? Bir öksürükle kılçıktan kurtuluyorum. Evdeyiz, diyorum. Kuşkuyla tekrarlıyor, Evdesiniz? Ah, diyorum, Evdeyim, bekliyorum. Tamam, diyor, bina şifresi ne? Annemin adını söylüyorum, Mualla. Şifre Mualla mı? Tiksinti mi o sesindeki? Anlamıyorum. Evet, diyorum, Öyle. Peki, diyor, Hadi aç kapıyı geldim. Açıyorum. Yirmi yıl evvel uğurladığım kapıda karşılıyorum şimdi onu. Saçları kır. Göz kenarlarında derin çizgiler. Elleri dizlerinde, yavaş yavaş çıkıyor merdivenleri. Bir basamak sonrasında, arkasına bakmadan gittiği o günü hatırlıyorum, bir de boğazımda takılı kılçıkla ardından çırpınışımı. Çocuk ölüyor, dediğini duyuyorum annemin, Bir şey yap. Durduğunu görüyorum ama belki de geçen bunca zamandan sonra hatıralarımda onu orada ben durduruyorum. Bazen sarsılıp titreyen anılarımın içinde başka bir görüntü var oluyor, dönüp bana baktığını, gülümsediğini, dudaklarını kıpırdatıp beni sevdiğini söylediğini görüyorum. Gerçek mi değil mi? Sonra sesini duyuyorum. Bıktım artık numaralarınızdan, deyişi çınlıyor apartmanın boşluğunda, Ne haliniz varsa görün. Komşular çıkıyor sesime. Kılçıktan kurtarıyorlar beni. Babasızlıktan? Hayır. O seviyor diye her geldiğinde balık pişiren annem kendini yerden yere atıyor. Kurtuldum korkma, diyorum, umurunda değil. Bana değil, belli ki ona ağlıyor. Hah, diyor, Ne çok merdiven var. Şimdi neredeyse karşımda, son iki basamak kaldı. Hoş bulduk, diyor kinayeli. Hoş geldin, diyorum. Ters yüz, diyor ayakkabılarını çıkarırken. Ayakkabılarını çıkarmasına gerek yok, diye sesleniyor annem mutfaktan. Tekrarlıyorum. Olmaz, diyor, Olur mu hiç öyle. Peki, diyorum. Bir kavganın daha ortasında kalmaya mecalim yok. Holde duruyor, mor elbisemi süzüyor. Şimdi nereye? Salonu gösteriyorum. Kahve mi içersin çay mı? Salona seğirtiyor. Kahve, diyor, Az şekerli, bol köpüklü. Hep sevdiği gibi, diyor annem mutfaktan, yineliyorum. Başını sallıyor. Salondaki üçlü antrasit koltuğun en ortasına oturuyor. Mutfağa gidiyorum. Annem otuz iki yıldır sandıkta duran gelinliği giymiş, eteğinin kuyruğu mutfak fayansının üzerinde salınıyor. Gülümseyerek bana bakıyor. Bu nereden çıktı, diyorum, İçimden geldi, diyor. Kahve neredeydi, diye aranıyorum, annem kilerin kapağını işaret ediyor. Peki şeker? Hay Allah, diyor, Şeker de kullanmıyorsun ki. Kileri kurcalıyorum, dört küp şeker buluyorum. Ben kullanıyordum neyse ki, diyor, O zamandan kalmış. Başımı sallıyorum. Gelinliğe ne gerek vardı ki? Ne karışıyorsun bana, diyor, İçimden geldi giydim. Peki, diyorum, Hangi fincanları kullanmalı? Üst raftakileri al, diyor, bana bir omuz atıp kıkırdıyor. Hâlâ yakışıklı mı öyle? Yok ya, diyorum, İyice yaşlanmış. O vurulduğun siyah saçları kar beyaz artık. Peki kirpikleri, diyor, öyle kıvrım kıvrım uzun mu yine? Bakmadım, diyorum, Kahvenin yanına lokum mu koysam? Helva daha uygun olurdu aslında, diyor, Ama bilmiyorsun ki kavurmayı. Yetişmez zaten, diyorum, Çikolata mı lokum mu, hangisi sence anne? Lokum sevmez, diyor, sonra aklına bir şey geliyor, kıkırdıyor. Ne düşündüğünü sormuyorum, sorarsam kaçınmadan anlatmasından korkuyorum. Kahveyi fincana, çikolataya tabağa koyup salona yollanıyorum. Elleri yine dizlerinde, dizlerini ovuyor. Kahveye uzanıyor, Çikolata kalsın, yemem. Çikolata tabağını sehpaya bırakıyorum, Peki lokum? Yok yok, otur hadi, kahvemi içip seni görüp gideceğim. Gülümsüyorum. Karşısına mı oturmalı yanına mı? Annem de mutfakta. Yanımda olsa sorardım. Dikilip duruyorum. Dikilip ona bakıyorum. Karşı koltuğu gösteriyor, geçip oturuyorum. Nasılsın, diyor. Nasılım? Bilmiyorum. Hiçbir şey söylemeden yüzüne bakıyorum. Çok üzüldüm, diyor, Annenin öyle aniden gidişine. Aniden değil ki, diyorum ayağımın ucunu halıya sürtüp, Yavaş yavaş öldü. Nasıl, diyor, Trafik kazasında nasıl yavaş yavaş öldü? O direksiyona geçip arabayı uçurumdan aşağı, denize sürmeye karar vermesi uzun sürdü, diyorum, Yirmi yıl kadar. Bir şey demiyor. Aklının dehlizlerinde kayboluyor bir süre, sonra tünelin ucunu gözlerimde bulmuş gibi gülümsüyor. Seni çok severdi. Severdi, diyorum. Seni daha çok severdi. Koltuğunda huzursuzca kıpırdanıyor. İki gün sonra buldular, diyorum, iki gün denizin dibinde kalmış. Biraz daha kaykılıyor. Dinlemek istemiyor. Annem salona giriyor şimdi. Gözümün ucuyla ona bakıyorum. Beyaz gelinlik hâlâ üzerinde, kafasında da renkli tacım. Kıkırdıyorum. Dönüp kapıya bakıyor, Ne oldu, diyor. Bir şey yok, diyorum, Şeyi takmayı unutmuşum, tacımı. Kahvesinden bir yudum alıyor. Anladım, diyor, Olsun böyle de iyi. Sevdin mi, diyorum. Neyi, diyor. Sesi tasalı. Mor elbisemi, diyorum, Moru seversin ya. Ha evet, diyor, Sevdim. Şey, var mı bir şeye ihtiyacın? Herhangi bir şeye? Evet, diyorum. Annemle göz gözeyiz. Defalarca konuştuklarımızı ona tekrarlıyorum bu kez: Çocuklarını gördüm sosyal medyada, diyorum, Kardeşlerimi. Onlarla tanışmaya ihtiyacım var. Bana soyadını vermene ihtiyacım var. Sana artık Müfit Bey dememeye ihtiyacım var. Koltukta huzursuzca kıpırdanıyor. Bana Müfit Bey dememen konusunda anlaşabiliriz, diyor, Telefondayken ve yanında kimse yokken bana baba diyebilirsin. Ama diğerleri… Annem yanına oturuyor. Gelinlik eteğinin kuyruğu Müfit Bey’in kucağına düşüyor. Çok üzgünüm ama mümkün değil. Benim bir ailem var, bir hayatım var, bir itibarım var. Yapamam. Boğazımda yine kılçığın acısı. Öksürmeye başlıyorum. Annem kalkıp sırtıma vuruyor. Hadi devam et, diyor, Konuştuğumuz gibi. Müfit Bey yerinden kalkmadan ve hatta kıpırdamadan bana bakıyor. Öksürüğüm bitince, Bir su iç istersen, diyor. Annem yanımda şimdi. Avucum elinde. Allık sürdüm, diyorum, Güzel olmuş mu? Ha? Senin için sürdüm, kirpiklerimi de rimelledim. Kahveyi kenara koyuyor. Ben artık kalkayım, başın sağ olsun. Yine bir şey istersen, sekreterimi… Dava açarım de annem, diyor, yineliyorum. Müfit Bey olduğu yerde duruyor. Ne yaparsın? Dava açarım, diyorum, İspatlarım kızın olduğumu. Annemi nasıl bir başına bırakıp ölüme yolladığını anlatırım. Parmakları titriyor. Sol gözü seğiriyor. Büyük bir adımla yanı başıma geliyor. Şimdi üzerimde koca bir gölge. Şimdi gerçek bir baba yakınlığında. Dizlerime kapanıp yalvarmasını bekliyorum, yapma etme demesini. Sonra elimden tutmasını belki, belki bunlardan biri olsa sonrasını hayal edebileceğim ama edemiyorum. Paranı alıyorsun, diyor, Her ay düzenli alıyorsun paranı. Üzerime hiçbir şey yok, hiçbir şey kazanamazsın. Elindekinden de olursun. Ben de her şeyimi kaybederim. Bunu mu istiyorsun, diyor. Annem elimi daha sıkı tutuyor. Biraz ileriye gittik, diyor, Korkuttuk onu. Hadi, kalk da gönlünü al. Ayağa kalkıyorum. Yine gitmesin diye, son tavizimi veriyorum. Ben para istemiyorum ki, diyorum, Ben seni istiyorum. Özür dilerim. Gözleri gözlerimde. Bunları duymadım farz ediyorum, diyor, Dediğim gibi bir şey olursa sekreterimi ara. Tamam, diyorum ayağımı yeniden halıya sürtüp, Yarın da gel ama. Yarın gel de sana balık pişireyim. Annem kulağıma mı fısıldadı ben mi düşünüp söyledim bunu emin değilim. Müfit Bey hiçbir şey söylemiyor, usulca kapıya yürüyüp dışarı çıkıyor. Ayakkabılarını yavaş yavaş ayağına geçirip bana sarılıyor. Ben balık sevmem, diyor, Hiç sevmedim. Ben midye dolma severim. Gözlerime yaşlar yürüyor. Peki, diyorum, Neden anneme balık severim dedin? Ellerini iki yana açıyor. Annen balık pişirmek istiyordu, diyor. Sonra, tıpkı yirmi yıl önceki gibi merdivenleri ardına bakmadan iniyor. Boğazımda kılçığın acısı, üzerimde mor elbise; annemin ağladığını duyana dek kapıda öylece kalıyorum.

  • Sen de merak ediyorsan hadi durma, tut elimden

    Elif Demirbolat Aksoy’un yazdığı, Çağrı Odabaşı’nın resimlediği Annemin Kabarık Etekleri, utangaç bir çocuk olan Dünya’nın, adeta kurtarılmış bölge olarak gördüğü güvenli alanından, annesinin eteklerinin altından çıkarak hayata karışmasının ilham veren hikâyesini anlatıyor! Annemin o kocaman kabarık etekleri benim güven dolu sığınağımdı. Ne zaman utanıp sıkılsam kendimi orada bulurdum. Hayal âlemine dalıp her şeyi unuturdum. Bazen bir limonata nehrinde yüzer bazen bulutların üzerine çıkardım. Orası benim herkesten sakladığım gizli dünyamdı. Sen de merak ediyorsan hadi durma, tut elimden. Birlikte sayfalarda bir gezintiye çıkalım… Elif Demirbolat Aksoy Ankara’da doğdu. Lise eğitimini TED Ankara Koleji’nde tamamladı. Başkent Üniversitesi’nden endüstri mühendisi olarak mezun olduktan sonra Koç Üniversitesi’nde işletme yüksek lisansı yapmak üzere İstanbul yolculuğuna başladı. Profesyonel yaşamında, moda, reklam ve havacılık gibi sektörlerde pazarlama ve iletişim üzerine görev yaptı, çeşitli kuruluşlara marka yönetimi alanında danışmanlık verdi. Memur kentinden ticaretin merkezine yaptığı yolculuğun, kendisine, yaşamı farklı biçimlerde sentezleme fırsatı tanıdığına inanmaktadır. Yaratıcı üretimi, hayatının vazgeçilmezi olarak gören yazarın, çocukluk ve gençlik yılları bale, tiyatro, piyano, yazın ve resim sanatı ile iç içe geçti Kendi yaşamı içindeki zıtlıkları hem ilham verici hem de trajikomik olarak yorumlayan Elif Demirbolat Aksoy, resim ve yazın çalışmalarını bu bakış açısı ışığında sürdürüyor. Evli ve bir kız çocuğu annesi. ANNEMİN KABARIK ETEKLERİ Elif Demirbolat Aksoy Uçan Fil Yayınları, 2022 Resimleyen: Çağrı Odabaşı

  • Bu düşüşlere bir ad verelim!

    Nagihan Kahraman, Aynur Kulak’ın on yedi yıl sonra çıkan ikinci kitabı, Adı Olmayan İkinci Öykü üzerine yazdı: "Aynur Kulak, birbirine bir ağla bağlanmış gibi olan bu öykülerde aileye de odaklanıyor. Aile seçilebilen değil içine doğulan canlı bir varlık." Bu yazının adını koymakta çok zorlandım, çünkü bahsedeceğim öykü kitabındaki öykülerin adı yok. Aslında var elbette ama biz bunu okudukça öğreneceğiz, yavaş yavaş… Öykülerden biri adını vermiş esere: Adı Olmayan İkinci Öykü. Bu eser, Aynur Kulak’ın ikinci kitabı. 2005 yılında İnkılâp Yayınları tarafından yayımlanan Günlerden Bir Gün adlı romanından sonra geçtiğimiz günlerde İthaki Yayınları etiketi ile raflarda yerini aldı. Aradan geçen on yedi yılda kitap inceleme yazıları ve yazar söyleşileri ile çeşitli dergilerde ve internet sitelerinde aktifti yazar. Kendisini bu yazılarından tanıyan okurları için öyküleri ile de karşılaşmak bu yüzden şüphesiz büyük sürpriz! Adı Olmayan İkinci Öykü, toplam dokuz öyküden oluşuyor. Hepsi birbiriyle örüntülü; sanki birbirinin devamı gibi. Fakat tek başlarına okunmaya da müsaitler, kendi içinde bütünlüğü var hepsinin. İlk öykü “Adı Olmayan İlk Öykü” ile ana karakterin dünyasına giriyoruz. Sonrasında da zaten bu bildiğimiz dünyadan hareketle devam ediyor öyküler. Anne, baba, büyük ve küçük abla, anneanne gibi aile fertleriyle bir aradalığın ama aynı zamanda birbirlerinden de bir o kadar farklı olmanın verdiği sıkıntı içimizi kaplıyor. Böylece ilk “düşüş”ü orada gerçekleşiyor karakterin. Bu gerçekten bir düşüş ancak soyut düşüşlerle devam edecek sonraki yıllarda öyküler. Baştan sona kadar adı olmayan dört öykü görüyoruz, aralarda “adları olan” başka öyküler de var fakat herbirinin ismi oldukça belirsiz; kendilerini açık etmeyen öyküler. Yazar tarafından özellikle seçilmişler adeta. “Karşılaştırmalı Hayal Kırıklıkları”, “Olma Yolunda Vaatler”, “Değillemeler Eşliğinde” gibi… Hikâyeler geçiyor, düşmeler devam ediyorken bir yandan da geçmişten günümüze doğru akıyor zaman. Lineer bir zaman akışından bahsetmek mümkün değil, ekseriyetle dağınık bir zaman bu ve sıçramalarla ilerliyoruz kitap boyunca. Tam da öykülerdeki gibi düşe kalka… Yazar düşmeyi bir metafor olarak kullanmış hemen hemen her öyküde. Bu kavram etrafında okurla derin bir sohbete giriyor tâ kitabın başında. Sonunda da yine okurla birlikte cevap bulmaya çalışıyor sorulara, onu da dahil ediyor düşmelerine. İlk defa yakan top oynarken başlayan düşme hâli önündeki yıllar boyunca devam edecek ve biz öykülerde bunu ararken yıllar geçip gidecek, hep olduğu gibi. Şöyle diyor öyküde bu yüzden: “O gece günlüğüme şunları yazacaktım: ‘Yol boyunca düştüm. Düşmeyi çok seven birinin öyküsünü günü geldiğinde yazabilmek için.’”(s.29) Düşüş bir kez gerçekleştikten sonra on beş yıl boyunca devam ediyor. İlk öyküden son öyküye doğru ilerlerken böylece düşüşlerin sonuna da yaklaşılıyor. Aslında bunun tam bir son olduğunu söylemek mümkün değil. Yakan top oynarken gerçekleşen bir düşmeden bir metroda insanların üzerine düşme arasında çokça şey yaşanıyor, yaşanacak. Aynur Kulak, birbirine bir ağla bağlanmış gibi olan bu öykülerde aileye de odaklanıyor. Aile seçilebilen değil içine doğulan canlı bir varlık. Anne-baba arasındaki ilişkiyi çocuklar belirleyemiyor çoğunlukla örneğin. Bu uyumsuzluğun fark edildiği ama elden bir şey gelmediği günler de oluyor. Olmak istenip de bambaşka biri hâline de dönüşülebiliyor arada. Böylece çarpılıyor rastgele bir yerlere. Yol boyunca düşmeler, çarpmalar bitmiyor hiç. Yazar bunları düşündürüyor okurlarına bol bol. On beş koca yılın ardından şehre yüksek bir apartmanın on beşinci katından bakıyoruz bir gece vakti. Belki yeni bir düşüş vardır sırada? Evet sevgili yazar, okurunuz sade içiyor kahvesini. Haydi düşelim! ADI OLMAYAN İKİNCİ ÖYKÜ Aynur Kulak İthaki Yayınları, 2022 80 s.

  • Foucault’nun son kitabı Türkçede!

    Michel Foucault’nun ölmeden önce kaleme aldığı son kitabı Tenin İtirafları Ekim ayında Ayrıntı Yayınları’ndan çıkıyor. Ünlü filozof, Cinselliğin Tarihi adlı çalışmasının son eseri olan Tenin İtirafları’nı aslında serinin ikinci kitabı olarak planlamıştı. Ancak araya giren College de France seminerlerinin araştırmalarıyla kesişmesiyle beraber bu çalışmasını tekrar düşünür. İlk cilt Bilme İstenci’ni bitirdikten sonra araya giren 8 yıllık süreçte araştırmalarına devam ettikten sonra 1984’te art arda ikinci cilt Hazların Kullanımı ve üçüncü cilt Kendilik Kaygısı yayımlanır. Ölümünden kısa bir süre öncesine denk gelen aynı yılda Tenin İtirafları’nı yayınevine teslim etmesine karşın son düzeltmeleri yapmaya ömrü vefa etmediği ve vasiyetinde de belirttiği üzere hayattayken yayımlanan metinlerinin dışında hiçbir metnin yayımlanmasını istemediğinden bu kitap da saklı kalır. Bugüne gelecek olursak, ölümünden 34 yıl sonra 2018’de, Frédéric Gros’nun editörlüğünde, Cinselliğin Tarihi projesini bütünleyen bu çalışma ilk defa okurlarla buluşur. Cinselliğin Tarihi dizisinin dördüncü ve son kitabı Tenin İtirafları Murat Erşen’in çevirisiyle, Oğuz Tecimen ve Eda Çaça’nın editörlüğünde ve Ferda Keskin’in sunuşuyla Türkçeye kazandırıldı. Michel Foucault’nun Ayrıntı Yayınları’nda daha önce yayımlanan kitaplarından oluşan, felsefe kitapları içinde önemli bir seçki olarak yer alan Foucault Kitaplığı Cinselliğin Tarihi, Büyük Kapatılma, İktidarın Gözü, Akıl Hastalığı ve Psikoloji gibi çok sayıda eserden oluşuyor. Foucault’nun Tenin İtirafları’yla tamamına eren Cinselliğin Tarihi projesi Foucault’nun düşüncesinde eşsiz bir uğrak olarak okunabileceği gibi, günümüz dünyasında bedenin bakımından ruhun bakımına her türlü söylemin üretildiği kişisel gelişim çılgınlığına alternatif bir yaşam kılavuzları arkeolojisi olarak da okunabilir. Michel Foucault 1926’da Poitiers’de doğdu. Yayımladığı ilk kitabı Akıl Hastalığı ve Kişilik’ten (1954) başlayarak hayatı boyunca adeta dört ana eksende topladığı “iktidar” konularının tarihini yazdı. Bir başka deyişle, bu konuların o güne dek “yazılmış tarihlerini” parçaladı. Tıp-Delilik; Bilim-Bilgi; Gözetim-Hapishane; Cinsellik-Aile ana eksenlerinde verdiği ürünler arasında Klasik Çağda Deliliğin Tarihi (İmge Kitabevi Yayınları, çev: M.A. Kılıçbay, 1995); Kliniğin Doğuşu (Doruk Yayıncılık, çev: Temel Keşoğlu, 2002); Gözetim ve Ceza: Hapishanenin Doğuşu (İmge Kitabevi Yayınları, çev: M.A. Kılıçbay, 1992) yer aldı. Edebiyat ve görsel sanatlar alanındaki iki önemli çalışması olan R. Roussel (1963) ve (Yapı Kredi Yayınları’nın Sanat dizisinde yayımlanan) Bu Bir Pipo Değildir ile de çağını derinden etkileyen bu önemli düşünür 1984’te öldüğünde henüz 58 yaşındaydı. TENİN İTİRAFLARI Michel Foucault Ayrıntı Yayınları, 2022 Çeviri: Murat Erşen

bottom of page