Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Öykünün büyük ustası Cemil Kavukçu'dan Patika ve Temmuz Suçlu
Patika 1987 Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü'nü kazanan Patika Cemil Kavukçu'nun ikinci kitabı. Kimi kısa kimi neredeyse bir novella uzunluğundaki bu öykülerinde Kavukçu sıradan insanların günlük yaşamı kadar iç dünyalarına da odaklanıyor; tekdüze akıp giden olaylar karşısında yaşadıkları sıkıntıları, çözümsüzlükleri, özlemleri ve katı gerçekler karşısındaki tepkileri gözler önüne seriyor. Usta öykücü yazarlık kariyerinin daha başlarında gözlem gücü ve yaratıcılığını, insan psikolojisini kavrayışındaki derinliği ortaya koyuyor. "Birden her şeyi sana yazabileceğimi düşündüm. Evet, sana! Çekmeceleri hızla açıp kapadım, inanmayacaksın ama kâğıt arıyorum. Yok. Eskiden masamın üzerinde not almak, bir şeyler karalamak için bir yüzü kullanılmış kâğıtlar ve çeşit kalemler olurdu. Ama hiçbiri yok. Karşımdaymışsın gibi, konuşuyormuşuz gibi sana yazacağım. Uzun bir mektup olacak. Uçurum mektubu; başı sonu belirsiz. Koyu duman rengi bir boşluk, dibini göremiyorum. İçimi sana dökeceğim." PATİKA Cemil Kavukçu Can Yayınları, 2022 Dizi: Can Çağdaş Tür: Öykü 112 s. Temmuz Suçlu Cemil Kavukçu, kendi okurunu yaratmasını başarmış yazarlardan. Bunun nedeni biraz da kendi dilini ve üslubunu yaratabilmiş, kendisini başka öykücülerden ayıran çerçeveyi başarıyla çizebilmiş olmasında yatıyor. Uzun yıllardır yazmanın kazandırdığı ustalığı Cemil Kavukçu'nun her kitabında görebilmek olası. Temmuz Suçlu, yazarın üçüncü kitabı. Cemil Kavukçu, küçük gözlemlerden yola çıkarak oluşturduğu ve temeline insanı oturttuğu öykülerinde, insanın çevresiyle olan ilişkisini, içsel yaşamını, yalnızlığını, umarsızlığını, umutlarını ve umutsuzluklarını; toplumun ve çevrenin içinde kaybolan küçük insanların evrensel hikâyelerini anlatıyor. Eleştirmen Fethi Naci'nin "tam bir anlatı ustası" dediği Cemil Kavukçu, yalın dili, abartısız ve son derece akıcı anlatımıyla bir kez daha bir okuma şöleni sunuyor. TEMMUZ SUÇLU Cemil Kavukçu Can Yayınları, 2022 Dizi: Can Çağdaş Tür: Öykü 112 s. Cemil Kavukçu 1951'de İnegöl'de doğdu. İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Jeofizik Mühendisliği Bölümü'nü bitirdi (1976). Öyküleri, 1980'den bu yana çeşitli dergilerde yayımlandı. Patika adlı eseriyle 1987'de Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü'nü, 1996'da Uzak Noktalara Doğru adlı öykü kitabıyla Sait Faik Hikâye Armağanı'nı, 2009'da Angelacoma'nın Duvarları adlı anlatısıyla Sedat Simavi Edebiyat Ödülü'nü, 2013'te de Erdal Öz Edebiyat Ödülü'nü kazandı.
- İlelebet geçicilik
Aynur Kulak, Hilary Leichter'ın ilk romanı Geçici üzerine yazdı: "Belirsizliklerin nasıl düzenlendiğini, geçiciliğin artık bir yaşam biçimi üzerinden kabulü ile ele alması romanı baştan sona ilgi çekici kılıyor." “Burada geçici kalabilseydi gitmesi gerekmezdi gibi geliyor bana.” Hilary Leichter romanı Geçici, Marilynne Robinson’un Housekeeping romanından böyle bir alıntı ile başlıyor. Bu bir tesadüf değil çünkü Robinson, Housekeeping romanında ev idaresini yalnızca ev içi temizlik anlamında değil kayıplar karşısında kişinin kendisi ve ailesinin manevi düzenini nasıl sağlayabileceğiyle de ele alır. Hilary Leichter’ın da Geçici romanında yaptığı üzere sadece kişinin kendi belirsizliklerini değil toplum düzeni açısından da çağımızın en önemli sorunu olan belirsizliklerin nasıl düzenlendiğini, geçiciliğin artık bir yaşam biçimi üzerinden kabulü ile ele alması romanı baştan sona ilgi çekici kılıyor. Çünkü dünya toplumlarında yaşayan her bir birey kurdukları düzen içerisinde yaptıkları işlerden, yaşadıkları şehirlere ve evlere, sabah yataklarından kalkarak akşam yatağa girene kadarki günlük rutin işlerine kadar birer “geçiciler”. Dünya sadece inançlar kapsamında değil, tüm ayakta kalabilme unsurlarıyla geçiciliğin bir düzen mekanizması olarak çalıştırıldığı bir yer artık. İlelebet Geçici Olanın Hikâyesi Hilary Leichter’ın ilk romanı olan İthaki Yayınları tarafından Tülin Er çevirisi ile yayımlanan Geçici’deki isimsiz kahraman 23 iş arasında gidip gelen bir geçici işçidir. Şöyle anlatmaya başlar kendisini: “Kısa görevler, kısa kalışlar, kısa etekler. Geçici personel ajansım şehir merkezinin dışında, gündelik rahat ayakkabılar giymiş pudra kokulu kadınların olduğu bir zevk kubbesi. Âdet olduğu üzere, istihdamımı onların manikürlü ellerine bırakıyorum. Özgeçmişimi güven telkin eden karpal simyayla yoğurup bir yaşam oluşturan bir dizi maaş çekine dönüştürüyorlar.” Romanın canlı, yaratıcı üslubu ile kahramanın yer yer absürtlüğe doğru seğirten çılgın savruluşları onun gökdelen penceresi silmekten tutalım da posta dağıtıyor olmasına, trafiği yönlendirmekten tutalım da bir şirketin yönetim kurulu üyesi yerine geçmesine, bir adamın ayakkabı dolabını düzenlemesine veya vitrin mankenliğine varana kadar birbiriyle tamamen zıt işlerin her birini yapabilme becerisinden kaynaklanıyor. Bu romanın kahramanı diğer romanlardan alışık olduğumuz üzere birilerini kurtarma, intikam alma veya maceraya atılma peşinde değil. Peşinde olduğu şey kendisi gibi geçici olan arkadaşlarının da ifade ettikleri gibi “istikrar” ve “kalıcı” bir iş. İmkansıza yakın bir durum bu elbet. Öyle ki, imkansızı başarmış eski bir arkadaşı ile karşılaştığında onu kıskan kahramanımız, “Nasıl hissettiriyor?” diye sorar ağlamamaya çalışarak. “Kararlılık mı?” diye sorar arkadaşı kahramanımıza onu daha da fazla yaralayıcı şekilde ve yatıştırmaya çalışırmış gibi bir bayağılık ile devam ederek; “Bazen böyle şeyler, sen onları aramadığında gerçekleşir.” Leichter geçici bir şekilde güvencesiz çalışmanın özel hayatımızı nasıl etkilediğini ve artık bu durumun hayatın bir parçası olduğu gerçeğini anlatıyor bize aslında. Çalışmayı bırakma lüksümüz var mı? Bu soru burada dursun; tek bir iş ile hayatımızı idame ettirebilir miyiz? Ya da herhangi bir işte veya sektörde “istikrar” veya “kalıcılık” mümkün mü? Anlatılan hikâye tüm bu soruları kahramanımızın aşk hayatı üzerinden de soruyor bizlere. On sekiz tane erkek arkadaşının her biri bir gecede kendileri için belirlenmiş bir rolü ihtiyaçlara binaen yerine getirmekle tahsis ediliyorlar. Kullanışlı erkek arkadaş, yaşam koçu erkek arkadaş, ciddi erkek arkadaş, romantik erkek arkadaş, kafeinli erkek arkadaş, gerilimli erkek arkadaş vb… Birbirine el vererek mükemmel işleyen fakat aynı zamanda da, -elbette ki- bir “geçici” ilişkiler profili önümüze koyar Leichter. Gerçekçi Bir Dünyada Olduğunu Hissetmemek Her şeyin çığırından çıktığı böyle bir dünyada, yarışta başarılı olmanın değil bir yarış içerisinde birinci gelsen bile eninde sonunda geçici olacağın gerçeği tüm dünyanın malumu. Kendisiyle yapılan bir söyleşide; “İşe daha gerçekçi bir bakış açısıyla yaklaşan pek çok gerçekten daha iyi bir kitap olduğunu düşünüyorum ancak, gerçekçi bir dünyada olduğumu da düşünmüyorum. Hayatımda her gün olan şeyler hakkında o kadar sık şaşkınlık ve gerçek şoklar hissediyorum ki, absürt olmayacak şekilde yazabilir miydim bilmiyorum.” Absürt ve ürkütücü portremizi ortadan ikiye çatlamış bir aynadan görmemizi sağlıyor Leichter. Geçici’nin şaşırtıcı derecede absürt olaylar silsilesinin üst üste anlatıldığı yerlerde Alice Harikalar Diyarı’ndaki Kızıl Kraliçe’yi hatırlatıyor bana. Hikayenin bir yerinde Kızıl Kraliçe Alice’i bileğinden yakalayıp onu bir yarışın içine iterken şunları söyler: “Aynı yerde kalabilmek için yapabileceğin tüm koşuşturmacalara ihtiyacın var. Başka bir yere gitmek istiyorsan, bunun en az iki katı hızlı koşmalısın.” GEÇİCİ Hilary Leichter İthaki Yayınları, 2022 Çeviri: Tülin Er 200 s.
- Öykü: Aşk Bir Islak Rüya
"Mertebemiz aptallık bizim. Yine de bir yerden dengeleniyor. Evet safım; ama sezgilerim kuvvetli. Tartısı şaşmaz Allah, birinden mahrum etmiş, birini bolca vermiş." Nurgök Özkale Dışarısı felaket. Deniz taştı, caddeleri sel götürüyor. Öyle bir indiriyor ki, şemsiye filan kâr etmedi. Pardösüm sırılsıklam oldu, saç baş da dağıldı. Neyse ki kazağımla pantolonuma bir şey olmamış. Hayır, hayır! Fön makinesine gerek yok, bir havlu versen yeter, iyice kurularım saçlarımı ben şimdi… Hımmm. Ne kokuyor böyle? Bütün evi sarmış. Öyle mi? Ah, evet…Ben de bayılırım taze maya kokusuna. Tamam, tamam, geçtim salona, sen işine bak. Çay çok iyi geldi. Olur, içerim bir tane daha. Ellerine sağlık, poğaça çok güzel olmuş. Nasıl da yumuşacık. Peynir ağzımda dağılıverdi. Aaa, yok, daha fazla yiyemem. Bir tane yeter… İçerisi de sıcacık, kedi gibi kıvrılasım geldi kanepeye…Yok canım; öylesine dedim… Güzelim benim, tabii ki biliyorum yabancı ev olmadığını… Çekindiğimden değil, azıcık sohbet edelim şimdi. Epeydir kaynatamadık seninle…Yaa, ben de özlemişim seni… Pencereye bak, hava nasıl da kararıverdi, kış gibi… Alışverişe çıkmıştım. Yağmur başladığında arka caddedeydim, aklıma geldin. İyi yaptım gelmekle değil mi? Hem yağmur geçsin, dedim, hem de bir göreyim arkadaşımı…Bence de… Annem nasıl olsun, iyi, çok şükür. Aysel Teyze nasıl? Bu sabah mı konuştunuz? Oh, maşallah. Çok sevindim. Benim halim mi? Ne sen sor ne ben söyleyeyim… Neden olacak, aynı mevzu. Kurtulamadım gitti… Dur şimdi, ben sana ne anlatacağım asıl… Dün gece rüyama girdi… Kim mi? Sinan tabii ki… Rüyama girdi… Evet, gene. Bizim eve gelesice. Gülme! Sensin çatlak! Ay, beni de güldürdün. Çok moralim bozuk oysa… Ne diyordum? Evet, kalktı, dün gece geldi. Evet, zamanında çok yazmıştı bana… Ne dersin? Aynen öyle diyorum ben de. Hayırdır inşallah... Evet canım… Anlatıyorum, dinle… Hikâyelerin efendisi, şu bizim Sinan, komşumuzmuş, hem de dip komşumuz. Canım, lafın gelişi öyle dedim, hemen celallenme! Ay, bir de nereden bizim oluyor, demez mi ciddi ciddi. Ömürsün valla! Tamam, benim Sinan. Oldu mu, anlaştık mı? Hayır mı? Ona da peki! O halde şöyle diyeyim: İşte o “benim” olasıca Sinan, tası tarağı toplayıp damladı bana. Hah, gülersin şimdi; gül, gül! Olsun, beklerim ben… Tabii, yoksa nasıl göreceğim o dünya yakışıklısını başka türlü? Beni aradığı mı var artık? Olmaz canım… Ben de biliyorum. Aç tavuk rüyasında darı görürmüş ya, benimki o hesap… Yok yok, üzülmüyorum… Neyse, geçti; devam ediyorum. Rüyamda, aynı mahalledeymişiz. Hatta komşuymuşuz. Hem de dip dibe oturuyormuşuz. Evlerimiz tıpatıp birbirinin aynı… Kutu gibi, tek katlı… Deniz gören bir yamaçta… Kapılarımız aynı sokağa bakıyor, evlerin önünde mendil kadar avluları var. Öyle detaylarına kadar gördüm ki, sana resmini bile çizebilirim. Bir bakıyorum, evlerinin mutfağındayım. İçerisi bir ferah, bir ferah. Kendi evimdeymişim gibi keyfim yerinde. Olmasın mı? Peri Padişahının yanındayım. Bir de yakışıklılığı üstünde; dünya âlem bakmalara doyamaz. Kalbim pır pır. Elim ayağıma dolanıyor. Sonra bir bakıyorum ki gönlümün efendisi kışın tüten, yazın süs sehpası niyetine hizmet gören kuzinenin önüne atmış minderini. Almış bir bacağını altına. Sofra bezini yaymış, ekmek tahtasının üzerinde bamya ayıklıyor. Yaaa! Ayıklar, ayıklar; pek beceriklidir. Açık Öğretim’de Aşçılık okudu. Ama çocukluğundan beri böyledir. Hiç mutfaktan çıkmaz, hep anasıyla birlikte pişirir taşırır. Elinden her yemek gelir. Oturur iki dakikada iki kilo bamyayı ayıklar, bir pişirir nar ekşisiyle; parmaklarını yalarsın. Aaa, şimdi yiğidi öldür, yoğurdunu yeme, yazmakta da iyidir. Bak gene katıldı. Gülme de dinle! Hikâyeleri öyle ballandırarak anlatır ki, dinlerken kendinden geçer, ayakta uyursun valla. Uzattı bir tanesini bana. Neyi olacak, bamyalardan birini. Verdiği de ne, na şu küçük parmağımın yarısı kadar. Ama olsun. Verdi ya. İçim bir hoş oldu. Elimde bamya, kalakaldım. Rüyada bamya, hane kurmak mıydı, neydi… Neyse… Kanatlanıverdim. Salak salak gülümsüyorum. O küçük parmağımı dev kadar gösteren minnacık bamyayı gönül yaptı Şam hurması. Heee, yedim. İki lokmada yuttum. Bir de tatlı ki sorma. Bir zıpladım. Yataktan düşüyordum neredeyse. Ter içinde kalmışım. Hayırdır inşallah dedim. Önce durdum bir. Ağzım kaç kere yandı o kaleminden bal damlayan yüzünden. Dur hele kız, dedim. Azıcık bekle, hayırlara vesile olsun inşallah rüyan, ama sabret. Bakalım ne gelecek arkasından. Ah, ah; ama arzular dinler mi beni, olmuş kocaman ağızlı bir volkan, yanar da yanar. Patladı mı da yakar geçer. Ancak beş dakika tutabildim kendimi. Baştan aşağı ıslandım yeminle… Kendimi severken manyak olacağım bu gidişle… Aaa! Kıpkırmızı kesildin! Benim yerime ha? Aşk olsun! Niye utanacağım? Allah’ın bildiğini senden de saklamayayım artık. Tamam devam ediyorum. Çok geçmeden çıktı kokusu. Anlatacağım, patlama da dinle. Boşuna dememişler; aptala malum olurmuş. Yok canım, estağfurullah ne? Bilerek öyle dedim. Mertebemiz aptallık bizim. Yine de bir yerden dengeleniyor. Evet safım; ama sezgilerim kuvvetli. Tartısı şaşmaz Allah, birinden mahrum etmiş, birini bolca vermiş. Dur, dur… Dinle bak. Sabah kahvesine on yedi benli Şadiye ablayı çağırdım. Mahalle dedikodularını alırım, çaktırmadan da istikbalde ne var öğrenirim. İki hüpletti, içip bitiriverdi kahvesini. Fincanın dibini parmağıyla sıyırıp attı ağzına. Çevirip kapattı. Ben de arkasından. Yok kız, ne yüzüğü. Sabredemem o kadar. İşaret parmağım üstünde, bekliyorum. Falımız bir fallanmış; görme. Kahve zaten aracı, öyle havaya girer ki Şadiye abla, fincana bakmadan anlatır. Bu sefer kendini anlatası varmış. Saniye geçmedi, döküldü. Dün gece düşümde düştü döşüme, demesin mi? Temrin gibi. Kafiyeli mafiyeli. O da şair olup çıktı işte bu aşkın narına. Kim kız o, diyecek oldum. Kim olcek, Sinan, demesin mi? O anda şafak attı bende. Anaaa! Meğer o da yanıkmış masallar prensine. Evet ya, dilini sevdiğim, uçana kaçana yazanım, onun da düşüne giresiymiş. Belli etmeyeyim dedim ama betim benzim attı. O sırada kapıdan koca götlü Hayriye’nin kızı Elif girmesin mi? Neden olacak, o da görmüş bir ıslak rüya. Yaaa! Dedim bile! Daha soluklanmadan Ayşe damladı. Dur, bitmedi. Sonra da Aynur. Sorma, sorma! Kalbimin neşesi bir tek benim rüyama girse iyi; ben oturup çeyizimi düzmeye başlamışım, beyefendi meğer kim varsa, hepsinin kapısını tıklatmış dün gece. Sokak sokak herkesin rüyasını gezmiş anlayacağın. Bir çalgı kıyamet koptu. Açtım pencereyi, baktım. Eyvah, eyvah! Sokak ana baba günü. Herkes evinin önünde. Otomobiller konvoy halinde, dat dat basıyor mahalleli kendi kornasına. Ne oluyor demeye kalmıyor, Sinan’ı gördüm. Başında fesi, üzerinde inci gibi parlayan bembeyaz takımları, elinde upuzun, sarı sırmalı, topuzu püsküllü asasıyla sokağın ortasına atlamasın mı? Meğer onun düğünüymüş. Ne düğünü olsun beğenirsin? Sıkı dur canım benim: Sünnet düğünü…Yaaaa! Ben de şaştım. Bir durdum, iki durdum. Üçüncüde fırladım yerimden. Alırım ben seni, dedim. Şimdiye kadar fark ettirdim mi sana, vurdum mu yüzüne? Hem ne varmış, senin ne kusurun olacakmış, gizli sevdiğim. Canımın çekirdeği…Ben böyle ver yansın ederken bir tutuşma tutuştum… Kuş gibi uçup dalına konasım var. Ama iki saniye geçti geçmedi, belli oldu işin aslı astarı. Meğer iki gözümün başkaymış derdi. Yukarı mahalleden kunduracı İzak amcanın kızı Natali yok mu hani, Portman’la akraba çıkar, o derece, işte ona yanıkmış. Kızı da aynı akşam ziyaret etmiş. Evet canım, aynı gün… Hee, benden sonra. Benim için hava hoş da babama olmaz öyle damat, diyesiymiş Natali. Sünnetsiz girme bir daha rüyama, diye de tembihleyesiymiş. Eh işte, canımın çektiği, iki dirhem bir çekirdeğim, giymiş beyaz takımlarını, atmış kendini sokaklara. Kestirip atacakmış neyi var neyi yoksa fazladan. Yaaa! Şaştın mı? Bir tuhaf oldun? Gözlerin doldu. Üzüldün anlattıklarıma… Ah, kurban olurum… Tamam, aman olmadım bir şey… Neyse işte. Ah Şadiye Abla ah, dedim. Aşk bir rüya imiş, kendime yormuşum, ayıp mı? Baktım Şadiye Abla’dan hayır yok… Dalıp gitmiş. O anda uyandım. Evet… Hepsi rüyaydı anlattıklarımın. Sen nesini gerçek sandın? Aklıma ne geldi, bak. Al şu selpakı, burnunu sil… Akacak… Diyordum ki… Tevekkeli değil, bir kerecik vermişti. Na şu küçük parmağımın yarısı kadardı. İyi dedin kız, valla bamya kadardı. Hadi kızım hadi, dedi on yedi benli Şadiye abla. Kuru kuru çekilir mi o dediğin, insanı sarartır soldurur, bak gördün işte. Gençlik elden gitmeden vaz geçelim bu sevdadan. İyi oldu pencereyi açtığın. Odanın havası iyice ağırlaşmıştı. Kendimize gelelim artık. Çek içine iyice. Oh, mis! Nasıl da güzel kokuyor toprak yağmurdan sonra. Ay, kız doğdu, görüyor musun? İkimize de bir haller oldu… Çok oturdum…Yağmur susmuşken hazır, oyalanmadan gideyim… Kalkayım, kalkayım… Hadi bakalım… Sen de uğra ama, arayı açma böyle. Havlu da elimde kaldı. Dur, yerine asayım. Kal sağlıcakla. Annene selam söyle… Yok, takmıyorum kafama… İyiyim, merak etme… O değil de… Bamya kadarlığını sen nereden bildin?
- Anadolu’nun doğusundan yüzler, sesler, tatlar, tanıklıklar…
"Gérard de Nerval’den ilham aldım; Nuh’un, Ahmedi Hani’nin, Veysel Karani’nin, Ali Emiri’nin, Ahmed Arif’in, Yaşar Kemal’in izini sürdüm. Kazancı Bedih’in ezgilerinde Mem’in Zin’e, Siyabend’in Heco’ya, İbrahim’in Allah’a aşkını düşledim ve ben bu toprak sarısı coğrafyayı çok sevdim. Unutmayın! Anadolu’nun doğusunu görmeden Türkiye’yi tanımış olamazsınız." Anadolu’nun doğusundan yüzler, sesler, tatlar, tanıklıklar… Ankara’dan ötesi çok ama çok güzel; gidin mutlaka. Öyle üstünkörü değil; tanışarak, yüzleşerek, sindirerek gezin. Esnafa selam verin, çocukların oyunlarına katılın, yer sofralarına oturun, boz tepelerin ardındaki hayatlara kulak verin. Ben öyle yaptım ve Doğu’ya doyamadım. Kaç yüz kere çaya davet edildiğimi, bana kaç kez “Başım gözüm üstüne, yemeğe de buyur,” dendiğini hatırlamıyorum. Hem gözlüğüm hem de insanlara eğitimli olduğumu düşündürten yüzüm nedeniyle bana kaç kez “Hocam” dendiğini de sayamadım. Adres sorduğumda işini gücünü bırakıp beni aradığım yere kadar götüren insanlar tanıdım. Melih Uslu 1976 Yazı’nda Almanya’nın Osnabrück şehrinde doğdu. Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi ve Kapadokya Üniversitesi Turist Rehberliği Bölümü mezunudur. 2000’li yılların ilk yarısında Türkiye’nin en büyük dergi grubu olan 1 Numara Hearst Yayıncılık bünyesindeki GEZİ Travel dergisine girdi. Burada beş yıl editörlük yaptı. Türk Hava Yolları Skylife’ta editörlük, SunExpress uçak içi yayını SunTimes’ta yayın yönetmenliği görevlerinde bulundu. 2013 yılında Hürriyet Seyahat gazetesinin düzenlediği Türkiye’nin “en iyi seyahat yazarları” yarışmasında ilk üçe girdi. Bugüne dek aralarında İngiltere’den The Daily Telegraph, Fransa’dan Le Figaro, Körfez ülkelerinden Gulf News ve The National, Rusya’dan Pravda ve Kommersant, Almanya’dan Die Welt, Hollanda’dan Levenin Turkije, Kuzey Kıbrıs’tan Caretta’nın da bulunduğu 20’den fazla gazete, dergi ve internet sitesi için içerik hazırladı. Hâlen İstanbul ve Londra merkezli BuKafa Medya bünyesinde kadrolu metin yazarlığı görevini sürdüren Uslu, @goturkiye ve çatısı altındaki şehirlerin instagram sayfalarına yazılar yazıyor. 12 ülkede temsil edilen FOOD and TRAVEL Türkiye dergisi ile Türkiye Fotoğraf Vakfı resmî yayını FOTOSFER’de düzenli yazıları yayınlanan; aynı zamanda Hürriyet Seyahat gazetesi yazarlığını ve jüri üyeliğini sürdüren Uslu, eşi Filiz ile birlikte “Cennetim” dediği Marmaris’te yaşıyor. DOĞU SEYAHATNAMESİ Melih Uslu Mona Kitap, 2022 Tür: Gezi 200 s.
- Otizm, hiperhassasiyet yüklü bir farklılık
Peyman Ünalsın Gökhan, biyografi yazarı ve gazeteci Lorenz Wagner’in kaleme aldığı, nörobilimin Elon Musk’ı olarak tanınan Henry Markram ile oğlu Kai’nin azim, hırs, inanç dolu öyküsünü anlatan kitabı, Çok Hisseden Çocuk üzerine yazdı. 1989 yılında "Yağmur Adam" filmi vizyona girdiğinde hepimizin hayranlığını kazanan Dustin Hoffman’ı oyunculuğu ile alkışlamıştık. Kendine has küçük adımlarla yürüyüşü, takıntıları, göz temasından kaçınması, ani duygu patlamaları, zekâsı ile karşımızda çok değişik bir karakter vardı. Evet, o kelimenin tam anlamıyla bir karakterdi, tipik karakter değil. Zira çevremizde gördüğümüz insanlarda görebileceğimiz karakter özelliklerinin bütününe sahip değildi. O özeldi. Aradan geçen 33 yıldır, Yağmur Adam Raymond Babbitt özel bir karakter olma özelliğini koruyor. Bu zaman zarfında, o gün belki de çoğumuza yabancı olan otizmli bireyler, hayatımıza bir şekilde dokunmuş olabilirler. Matematik zekâları, hafızaları ile bizleri şaşırtırken oldukları yaştan daha küçük algılanmaları, asosyal tanımlayabileceğimiz içe kapanıklık halleri onlar hakkındaki düşüncelerimizi muğlaklıkta bırakıyor. Empati kuramadıkları düşüncesiyle toplumdan dışlanıyorlar. Düzeni bozdukları için standart okullara devam edemiyorlar. Topluma karıştıklarında anlamayan gözler tarafından süzülüyorlar. Otizm sinsi bir farklılık. Çok dikkatli bir anne de fark edemeyebiliyor, işinin ehli bir doktor da. Semptomlar DEHB (dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu) ile karışabiliyor. Otizmli bebeğin bakışlarındaki farklılık dikkat çekiyor. Diliyle değil, sıcak hareketleriyle kendini ifade ediyor. Karşı taraftan gördüğü ilgiyle ona bağlanıyor. Korkuya tahammül edemiyor. Dokunmayı önemsiyor. Sahipleniyor. Dünyaca ünlü nörobilim profesörü, Güney Afrika doğumlu İsrailli Henry Markram, 15 yıl üzerinde çalıştığı projesi ışığında otizmin bilinen doğrularının üzerini bir kalemle çizip, bembeyaz bir sayfaya yeni bilgi girişi yapıyor. Henry Markram 1962 yılında Kalahari Çölü’nde yaşayan varlıklı bir aileye doğar. Zengin olmaları alnının terini dökmeden hak edilmiş bir yaşam demek değildir. Hollanda asıllı büyükbabası “Çölde hiçbir şey beleş değildir” diyerek çocuklarını yetiştirdiği gibi torunlarını da iyi yaşamak için çok çalışmak gerektiği konusunda eğitir. Henry Markram’ın aynı evde yaşadığı aile bireylerinin haricinde onlarla aynı çiftlikte yaşamayan bir de amcası vardır. John Amca kitaplarla haşır neşir olmayı tercih eden duygusal bir insandır. Bazen kendinde değil gibi görünür, güçlükle konuşur, bakışları kararır. Henry 15 yaşındayken annesi acı haberi verir; John Amca ölmüştür. İçine düştüğü depresyondan kendini kurtaramamış ve intihar etmiştir. Amcasının kaybı Henry’yi nöroloji bilimine yöneltir. Cape Town Üniversitesi Tıp ve Psikiyatri bölümüne kabul edilir. Temel bilgilerle donanan Henry için üniversitenin boğucu konferans salonları çok sıkıcı olmaya başlar. Nörologların hastalıklarla ilgili belirtileri gözlemleyip sonrasında kitaptan uygun başlıkla hastalığa tanı koymaları ve tedavi amacının dışında sadece semptomları azaltmayı hedefleyen ilaçlar yazmaları Henry’ye oldukça monoton gelir. O, mükemmel işleyen gizemli insan beyniyle ilgili araştırmalar yapmayı daha cazip görür. Bunun için kaydını araştırma odaklı bir üniversiteye aldırmak zorundadır. Ve bütün oklar, İsrail’deki Weizmann Enstitüsü’nü işaret etmektedir. Büyükbabasının maddi desteği ile Weizmann’a kaydını aldırır. Amacı çağının DEHB (dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu), Parkinson, depresyon ve otizm gibi yıllar içinde katlanarak artan hastalıklarını incelemektir. Çocukları çok sever ve büyük bir aileye sahip olmak da hayallerinden biridir. Nitekim Anat ile evlenir ve üç çocukları olur. En küçük oğulları Kai aileye katıldığında otizm de sinsice hayatlarına sızar. Kai’nin otizm spektrumdan kaynaklı farklılığı doktorlar tarafından geç teşhis edilmesi, Henry’yi araştırmalarını bu yönde yapmaya iter. Henry otizm konusunda gelenekçi bilgileri ters yüz edecek tezler ileri sürer. Üç yıl üzerinde çalıştığı Mavi Beyin Projesi sekiz yıllık bir çalışma ile İnsan Beyni Projesi’ne dönüşür. Henry Markram’ın otizm spektrum üzerine yaptığı araştırmaları, öne sürdüğü tezleri ve bu uğurda geliştirdiği projelerini, Timaş Yayınları’nın Psikoloji Kitaplığı’ndan Haziran ayında çıkan Çok Hisseden Çocuk isimli biyografik kitaptan okuyoruz. Kitap, Avrupa’nın en önde gelen biyografi yazarlarından ve gazetecilerinden Lorenz Wagner imzasını taşıyor. Wagner Financial Times Deutschland’ın baş muhabirliğinden sonra Süddeutsche Zeitung Magazin’de yazmaya başlar. Henry ve Kai Markram hakkında yazdığı “The Son Code” Almanya’nın en çok okunan makalelerinden biri olur ve bu kitaba ilham verir. Aldığı pek çok ödülün yanı sıra “Prix Franco-Allemand du Journalisme (PFAJ)” gibi çok prestijli bir ödüle de lâyık görülür. Wagner Fransızca, Almanca ve İngilizce biliyor. E. Gülsen Yüksel tarafından dilimize çevrilen kitap, konusu gereği nörolojik terimler içerse de cümlelerin yapısı bağlamında net ve kolay okunabilir nitelikte. Wagner’in anlatımı, kitabı roman gibi rahat okumamızı sağlıyor. Bazı bölümlerde araştırmaların içerikleri ve sonuçları ile ilgili bilgileri mini bir röportaj tadında aktarıyor. “Gözler ruhun aynasıdır” sözü klişe gibi görünse de bu kanıyı kırmamız gerekiyor sanırım. Henry Markram kucağımıza aldığımız bir bebeğin gözlerinin mesaj yüklü olduğunu söylüyor. “Otizm kendini gözlerden ele verir -nitekim otizmli bebekler genellikle sadece gözlerinin ucuyla, çekingen bakışlarla dünyayla iletişim kurarlar ve gözbebekleri ışığa çok daha geç tepki verir- ancak doktorlar Kai’nin bakışlarındaki ipuçlarını görememişti.” (syf.44) Gündelik yaşamımızı daha konforlu hale getirmek için bazı ritüeller ediniriz. Otizmli bireylerin ritüelleri derinlere yerleşmiş korkulardan yeşeriyor. “Her sabah hangi çorabın ya da hangi çamaşırın giyileceği kavga sebebi olabiliyor; akşamları süzme peynirli sandviç yemeden yatmaya ikna olmuyordu. Ve sadece kendi seçtiği yastık doğru yerde duruyorsa uyuma aşamasına geçilebiliyordu.” (syf.94) Bizler otizmli bireyleri içe kapanık tanımlarken Markram onların, sahip oldukları “hiperhassasiyet” yetisi nedeniyle gözlerini kaçırma eğiliminde olduklarıyla ilgili bulgular elde ettiklerini belirtiyor. Çünkü yaptıkları araştırmalar, otizmli bireylerin beyinlerindeki nöronların işleyişlerini ortaya çıkarıyor. Bu kitap, kaçamak bakışlarıyla yanınıza yaklaşan küçük bir çocuğa korku değil, sevginizi sunun diyor. Onlar sevgi avcısı ve doğru anlaşılmaya ihtiyaçları var. ÇOK HİSSEDEN ÇOCUK Lorenz Wagner Çeviri: E. Gülsen Yüksel Timaş Yayınları, 2022 270 s.
- Sin Edebiyat yayın hayatına son verdi
Çağdaş Türk edebiyatında özgün dosyalar ve yazılarla yerini alan Sin Edebiyat, bu sayısıyla yayın hayatına son verdi. İçinde bulunduğumuz ekonomik sıkıntılar, yayıncılık sektöründeki baskı ve dağıtım sorununa, kâğıdın döviz kuruna endeksli olması, dolayısıyla artan kurun etkisiyle katlanan maliyetler de eklenince ülkemizde sıkıntıya düşen birçok sektör gibi yayıncılık sektörü de yara aldı. Bu durum yayıncılar için kapanma seçeneğinin yanında dijital yayıncılığa geçme seçeneğini de yeniden gündeme getirdi. Biz de bu sayımızda dijital ortamda edebiyat yayıncılığı yapan güzide isimlere yeni yayıncılık döneminin merak edilenlerini sorduk. Ayrıca henüz kâğıdın cazibesinden kopmayan ve köklü bir meslek olan sahaflığın yaşadığı sıkıntılara ve eski kitapların son dönemdeki durumuna kulak vermek üzere ülkemizin çeşitli bölgelerinde sahaflık yapan değerli isimlere çeşitli sorular yönelttik. Bu sayı için “dijital yayıncılarla sahafların buluştuğu” özel bir sayı diyebiliriz. Bu sayıda emeği geçen isimler şunlar: YAZI: Veysel K. TUR, Emirhan MUTLU, Ümit YAZICI, Gökhan AKÇURA, Ali Can SEKMEÇ, Ş. Dilek ŞERİT, Burak KUMPASOĞLU, Mustafa GAZİ. ÖYKÜ: Ahmet ŞİMŞEK, Figen YILDIZ, VIRGINIA WOOLF (Çev. Ece ÇİTELBEG). SORUŞTURMA DOSYALARI DİJİTALLEŞEN EDEBİYAT ORTAMLARI (Soruşturan: Yaşar ERCAN): Onur ÇALI, Emrah POLAT, Onur SELAMET, İsmail Cem DOĞRU, Abdullah EZİK, Muhammet ERDEVİR. GÜNÜMÜZDE SAHAFLIK (Soruşturan: Batıgün SARIKAYA): Aydan EGE, Burak KUMPASOĞLU, Medeni YILMAZ, Nazım Emre KOCA, Mustafa MIZRAK, Ümit NAR, Kamil KOÇ, Ümit YAZICI. SÖYLEŞİ: Sanaz Seyed ESFAHANİ (Söy. Turgut SAY). ŞİİR: Miguel ALGARIN (Çev. Hatice KURUN), Serkan TÜRK, Çınar EKİZ, Fuat EREN, İbrahim GÖKBURUN, Ferreira GULLAR (Çev. İbrahim ERCAN), Deniz MAHABAD, Eren B. BUDAK, Vedat BARGA, Batuhan ÇAĞLAYAN.
- Ova Dergisi 1. sayısıyla yayında!
Ova, birbirinden farklı konulardaki kurgu dışı metinlerle iki ayda bir okurla buluşacak. Dergi, yalnızca 250 adet basılacak ve "shopier" hesabı üzerinden ulaşılabilir olacak. Editörlüğünü Abdullah Ezik'in üstlendiği Ova'nın ilk sayısında Oğuz Demiralp, Nedret Öztokat Kılıçeri, Abdullah Ezik, Arzu Alkan Ateş, Feridun Andaç, Nilüfer İlkaya deneme-eleştiri yazılarıyla yer alıyor. Derginin "Geçmiş Zaman Yazıları" başlıklı köşesinde ise Ahmet Rasim'in, devrini anlatan bir deneme yazısına yer veriliyor.
- Öykü: Don
"İnsanoğlunun kızı Adile Peker." Benül Merve Kubanç Sümüklü iki velet yalın ayak koşturuyordu. Karaydılar, simsiyah. Sıska kollarından yakalayıp küvete atsam elime de bir kese alıp güzelce çitilesem... Gülümsedim. Üzerlerine alındılar. Fısıldaşıp kıkırdamaya başladılar. “Piç kuruları.” Ellerimi popomla sandalyenin arasına yerleştirdim. “Bir şey mi dedin abla?” “Yok.” Gözüyle ellerimi işaret edip “Üşüdün mü?” dedi. “İşine bak sen.” Bahçenin ortasındaki iskemlede oturan kadına baktım. Otların üzerindeki mavi, kırmızı örgü iplerinden bir şeyler örüyordu. Dünya yansa umurunda olmayacak gibi bir hali vardı. Kadının da kızlarının da… “Bayan?” Yerimden sıçradım. “Evet.” “Bir şey söyler misiniz artık ne yazalım buraya?” Sonunda aradığı kâğıdı kalemi bulmuş bana bakıyordu. “Genelde ne yazıyorlar?” “Efendim?” “Ne yazıyorlar insanlar anneleri için?” İç geçirdi. “Ne bileyim ablam ben! Herkes kendine göre bir şey yazıyor işte. Canım annem falan yazalım istersen.” “Tamam yaz. İnsanoğlunun kızı Adile Peker.” “Ablacım baba adı yazsak daha iyi olmaz mı?” “Olmaz. Babası belli değil.” Başını iki yana salladı. “Tööbe tööbe.” Kargacık burgacık harflerle dediklerimi yazdı. “Devam et,” dedim, “üç üç iki bin yirmi. Ruhuna El Fatiha.” Kalemi oynatmadan duraksadı. “Bu kadar mı?” “Yetmez mi?” “Sen bilirsin abla.” Bir şeyler daha karalayıp yüzüme baktı. “Borcum ne kadar?” “Sana beş bine olur.” “Kelime sayısına göre mi?” “Efendim?” “Diyorum ki, kelime sayısına göreyse bu fiyat sadece isim yazalım.” “Yok abla, mezar taşının parası bu, kelimeyle melimeyle alakası yok.” Etrafıma bakındım. “Daha küçük bir şey yok mu?” “Abla en küçüğünü seçtin zaten.” “Tamam çek şuradan.” Kredi kartını posa sokup, uzattı. “Anneyle aran pek yoktu galiba?” Şifreyi girip arkama yaslandım. Az önceki kadın oturduğu yerden kalkmış yünlerini toparlıyordu. “Annem,” dedim, “çok iyi don biçerdi.” Cihazdan çıkan kâğıdı koparamadan durdu. “Don mu?” “Don. Renkli renkli, her kıça uygun, her kıçtan alıp…” “Tööbe tööbe.” Kâğıdı koparıp uzattı. “Sonunda baktı ne kadar biçerse biçsin benimki bir türlü içine sığmıyor, başkasınınkini de uyduramıyor gitti zaten.” Verdiğini çantama koyup yerimden kalktım. "Yaşlılıktan mı?” diye sordu. Salak salak yüzüme bakıyordu. “Bıkkınlık diyelim.” “Kadıncağız da haklı, kolay mı sürekli don dikmek abla!”
- KulturALiterA Kitap Kulübü Temmuz 2022 Buluşması
KulturALiterA Kitap Kulübü Temmuz ayında 16’ıncı toplantısını gerçekleştiriyor. Temmuz kitabı ise Kazuo Ishiguro’nun Beni Asla Bırakma isimli romanı. 2017’de Nobel Edebiyat Ödülü’nü alan Kazuo İshiguro’nun Beni Asla Bırakma’sı bilim kurgu olarak kabul ediliyor. Evet, ana kahramanları klonlanmış insanlar ve ana konu da bu insanların hikâyeleri olsa da Ishiguro bizi yine hepimizin kendinden bir parça bulacağı insanlık hallerinin ince ince işlenmiş kıyılarında gezdiriyor. Bir yanıyla muhteşem bir sevgi romanı, diğer yanıyla modern yaşamlarımıza acımasız bir ayna tutan kapitalizm eleştirisi. Her birimiz ne kadar özeliz? Ne kadar özgürüz? Farklılıklarımız ve aynılıklarımızla var oluşumuzu nasıl anlamlandırıyoruz? Kazuo Ishiguro okurlarını, onun doyumsuz edebiyatını paylaşmaya davet ediyoruz. KulturaLitera Kitap Kulübü herkese açık ve ÜCRETSİZ. Kultura Litera Kitap Kulübü’nün bu toplantısı zoom üzerinden canlı olarak 27 Temmuz Çarşamba günü Türkiye saatiyle 19.30’da başlayacak. Tek yapmanız gereken ayın kitabını okumak ve www.kulturalitera.com aracılığıyla kitap kulübüne kaydolmak. Yürütücü: Şule Tüzül Kitaplar üzerine düşünür, yazar, konuşur. Başta Edebiyathaber, LiteraEdebiyat ve Altıüstükitap olmak üzere farklı mecralarda edebiyat ve kitaplar üzerine yazıyor. Edebiyathaber ve Videogren youtube sayfalarında, Altı Üstü Kitap Podcast programında ve fırsat bulduğu her yerde kitaplar üzerine konuşuyor. Katılım için kayıt yaptırmayı unutmayınız: www.kulturalitera.com
- Ünlü İtalyan yönetmenin gözünden ülkesinin acı ve sarsıcı gerçekleri
Filmleriyle dünya sinemasında ölümsüz bir iz bırakan Pier Paolo Pasolini'den aykırı bir neorealist başyapıt. Ebedî şehir Roma'nın tozlu ve yıkık kenar mahallelerinde yetişen, kimsesizlik ve yoklukla sınanan, öfkeyle büyüyen ve beslenen genç hayatların hikâyesi. Sanatın, kurumların ve toplumun arkasını döndüğü bir sınıfa adanmış bir kült roman. "Hissedilen ne lodos sıcağıydı ne de kavurucu bir sıcak; yalnızca sıcaktı. Sanki esintiye, kenar mahallelerin sararmış duvarlarına, çimenlere, el arabalarına, kapılarında yolcuların üzüm taneleri gibi üst üste yığıldığı otobüslere bir kat boya sürülmüştü: Şimdiki ve geçmişteki tüm yaz gecelerinin neşesi ve sefaletini taşıyan bir kat boya." Ebedî şehir Roma'nın tozlu ve yıkık kenar mahallelerinde yetişen, kimsesizlik ve yoklukla sınanan, öfkeyle büyüyen ve beslenen Caciotta, Lenzetta, Begalone, Alduccio gibi çocuklar. Riccetto da onlardan yalnızca biri; onun şehirdeki ilk Komünyon'uyla başlayan ve 1950'lere uzanan hikâyesinde aileleri dünya ve Tanrı tarafından başıboş bırakılan bu çocukların ne pahasına olursa olsun hayatta kalma mücadelesine tanık oluruz. Kenar Mahalle Çocukları, filmleriyle İtalyan ve dünya sinemasında ölümsüz bir iz bırakmış Pier Paolo Pasolini'nin en ünlü eseri, onun sınırları sürekli zorlayan aykırı zihninden faydalanan bir neorealist başyapıt. Sanatın, kurumların ve toplumun arkasını döndüğü bir sınıfa adanmış sarsıcı bir kült roman. Pier Paolo Pasolini 5 Mart 1922'de Bologna'da dünyaya geldi. Çocukluk ve ilk gençlik yıllarını subay babasıyla birlikte İtalya'nın kuzey kentlerinde geçirdi. 1942'de savaş şartları nedeniyle annesinin köyü Casarsa in Friuli'ye sığındı. Genç yaşta şiir yazmaya başlayan Pasolini, ilk şiir kitabını da bu yıl yayımladı. 1950'de Roma'ya taşındıktan sonra 1955 yılında ilk romanı Kenar Mahalle Çocukları'nı yayımladı. Aynı dönemde Federico Fellini ve Mauro Bolognini gibi sinemacılarla çalışmaya başladı. 1961 yılında ilk filmi Accattone'yle yönetmenliğe başlayan Pasolini, İtalyan Yeni Gerçekçiliği Sineması'nın en sıra dışı yapıtlarından bazılarına imza atmıştır: Mamma Roma (1962), La ricotta (1963), Il Vangelo secondo Matteo (1964), Uccellacci e uccellini (1966), Teorema (1968), Medea (1969), Il Decameron (1971), I racconti di Canterbury (1972), Il fiore delle Mille e una notte (1974) ve Salò o le 120 giornate di Sodoma (1975). 1973 yılından sonra Corriera della Sera gazetesinde yazdı ve İtalya'nın güncel sorunlarını ele aldı. Pier Paolo Pasolini 1 Kasım 1975 gecesi Roma yakınlarındaki Ostia'da öldürüldü. KENAR MAHALLE ÇOCUKLARI Pier Paolo Pasolini Can Yayınları, 2022 Çeviri: Nazlı Birgen Tür: Roman 296 s.
- İnsanların ölümü düşünmediği tek bir gün dahi olmayan zamanlar
Öyküyü ve kurguyu bir çırpıda görünür kılan etkili üslubuyla, bir aşiretin üç kuşağının hikâyesinde, 20. yüzyıl başındaki İstanbul sokaklarını, Anadolu’nun tedirgin bir kalp gibi atan çokkültürlü manzarasıyla buluşturuyor Abdullah Ataşçı. Sevdiğini kaybedince geleceğini de kaybeden Kulaksız Hüseyin ve beraberindeki bir avuç gençle zulme direnmeye çalışan Hasbekli İshak... II. Abdülhamid’in saltanatının son yıllarından Birinci Dünya Savaşı’na uzanan kırılma dönemine, “insanların ölümü düşünmediği tek bir gün dahi olmayan” zamanlara götürüyor Heder Ağacı bizi. “İnsana nefes olan insan değildir. En küçük bir kavgada dahi birbirlerinin canlarına okuyuşları, zayıf gördükleri kardeşlerinin topraklarına el koyuşları, canları istedi diye arzularına yenik düşüp gencecik kızları dağlara kaldırışları, savunmasız sübyancıklara rezilce sulanışları, bir arktaki incecik su için kanlarını oluk oluk akıtışları mı nefes almaktır? Bir köpek insana yoldaştır evet, bir keçi, bir arı, bir yılan, bir ot, bir taş bile insana yoldaştır da insan insana yoldaş değildir. İnsan zordur çünkü, tabiattaki her bir varlığa yüktür, hatta dilim varmasa da evet, ölümdür.” Yara Bende ile 2019 Attilâ İlhan Roman Ödülü’nü kazanan yazar, kahramanlarının avuçlarındaki çizgilerde kederli bir coğrafyanın küçüklü büyüklü kesiklerinin izini sürerken, masumiyetin karşısına insanı koyuyor ve okurun aklına muazzam bir çentik atıyor Heder Ağacı’nda: Kötülüğün tarihini kibir mi yazıyor? Abdullah Ataşçı 1973 yılında Elazığ'da dünyaya gelmiştir. Orta ve lise eğitimini tamamladı. Gazi üniversitesi İletişim Fakültesini bitirdi. Öyküleri bir çok edebi dergide yayınlandı.2002 yılında Tek Kişilik isimli öyküsü Yaba Edebiyat tarafından Hakkı Özkan anısına düzenlenmiş etkinlikle Teşekkür Belgesi aldı. Sokaktaki İnsan öyküleri isimli kitabını yayınladı. 2006 yılında Doğan Kitap tarafından yayımlanan Sığ Suyun Balıkları isimli öykü kitabı ile tüm dikkatleri üzerine çekti. HEDER AĞACI Abdullah Ataşçı Everest Yayınları, 2022 Tür: Roman 370 s.
- 12. Şerzan Kurt Öykü Yarışması başvuruları başladı
Eğitim Sen Batman Şubesi tarafından düzenlenen 12’nci Şerzan Kurt Öykü Yarışması için başvurular başladı. Son başvuru tarihi 1 Eylül. Yarışma sonuçları ise 12 Kasım’da açıklanacak. KATILIM KOŞULLARI * Katılımcılar daha önce herhangi bir yerde (kitap, dergi, internet vs.) yayımlanmamış ve ödül almamış bir öyküyle yarışmaya katılabilirler. * Yarışmanın dili Kürtçe ve Türkçe’dir. Her iki dilde ayrı ödül verilecektir. * Jüri uygun gördüğünde ödülü paylaştırabilecektir. *Öykü, özgeçmiş, iletişim bilgileri ve fotoğrafı da içeren bir mail ile serzankurt2011@gmail.com adresine gönderilmelidir. * Son katılım tarihi 1 Eylül 2022’dir. * 12. Şerzan Kurt Öykü Ödülü’nün sonuçlanmasının ardından hazırlanacak kitapta Seçici Kurul’un uygun göreceği eserlere yer verilecektir. Yarışmaya eser gönderenler bu hükmü kabul etmiş sayılacaktır. * Sonuçlar basın yoluyla açıklanacak olup, ödüller 12 Kasım 2022’de gerçekleştirilecek bir etkinlikle verilecektir. Ödül, kurum tarafından verilecek bir plakettir. Para ödülü verilmemektedir.















