top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Öykü: Japonya

    "Haklısın. Sen de peşindesin iyi hissetmenin. Konuşamadığın dili, içinde olmadığın bir hâli, burada olmayanı istiyorsun, olana körsün." Gizem Sayacan “Niyetimiz iyi hissetmek değil, hissetmede iyileşmektir.” diyor bir yazar. Sen de diyorsun ki marul, fransızca, filmler, Japonya.. Haklısın. Sen de peşindesin iyi hissetmenin. Konuşamadığın dili, içinde olmadığın bir hâli, burada olmayanı istiyorsun, olana körsün. Salatana yetiştirdiğin marullardan koyup hayata bağlanıyorsun. Bana da öneriyorsun. Ben de sana bazı şeyler öneriyorum, bak bir de şunu dene diyorum. Ben de biliyorum bu işi, az değilim. Salatalar çok güzel, o yönetmenlere bayılıyoruz, kuş seslerini dolduruyoruz yatak odalarımıza, incelikleri seviyoruz, hayata dair en lezzetli şeyleri bulup çıkarıyoruz. Boş vakitlerimizde iyi hissetmeye hazırlanıyoruz. Ten seviyoruz. Derinlik, zeka, şakalar, şarkılar... Peki his halihazırda varken biz tam olarak neredeyiz? Zaten diyorum. Her şey. Yeterince varken? Neredeyiz? Birine yoğun ve güzel şeyler hissetmenin itici ve utanç verici bulunabileceği ihtimaline karşı nasıl o kadar hızlı sahteleşebiliyoruz? Bu işte nasıl ustalaştık? Hepsi ve daha fazlası terapistlerimizin dosyalarında. Tane tane, inci gibi, nar gibi, mıh gibi oradalar. Yaşamı hissetmenin sofrasını kurup, o sofraya bir türlü oturamamanın tedavisi biraz uzun. Anladık ama hadi artık. Bak ben muhtemelen sana aşık değilim. Herhangi birine bir şey değilim. Değilsin, değiliz. Muhtemelen sen benim marulumsun, tenimdeki heyecansın, andaki coşkusun, daha canlı hissetmenin ihtimalisin. Zaten hep orada olanın, hepimize yetecek kadar aşk olanın meyvesisin. Ve bu ne kadar güzel! Bu yeterince güzel. Bizi göbeğinde hoplatan, dallarını belimize dolayan, son poğaçayı bizim için saklayan, düştüğümüz yerden kaldıran, hep olan, seven, yumurtaya can veren yaşamın her daim hazır sofrasında sakince bırakabilir miyiz tüm peşindeliklerimizi? Salatalar hazırken, marullar tazeyken, ben sana hiç boş değilim demezden biraz evvel. Şimdi, şu an. Film burada, Japonya biziz.

  • Psikoloji dünyasından izler

    Melih Yıldız, Aklın Uçurumunda adlı kitabında, birçok sanatçının, yazarın, bilim insanın psikoloji dünyasındaki izini sürerek ilginç hikâyelere ulaşıyor. Kitap, Sabahattin Ali, Ahmet Haşim, Şükûfe Nihal, Peyami Safa, Nâzım Hikmet, Fikret Mualla, Neyzen Tevfik, Ara Güler, Sunay Akın gibi sanat dünyamızda iz bırakmış birçok ismin yaşam hikâyesinin bilinmeyenlerini aktarırken bu sanatçıların karakterlerinin psikolojik altyapısını da okurlara sunuyor. Sanatçıların hikâyelerini ortaya çıkaran çıplak insan doğasına, varoluşun çetin koşullarında şekillenen iç dünyalara bu portreler aracılığıyla tanık oluyoruz. Aklın bize oynadığı oyunların arkasındaki öyküleri dinliyoruz. Travmalar ve sanat arasındaki yaratıcılık bağı birbiriyle ne derece ilişkili? Daima pusuda yatan ruh; acı, şefkat, aşk, ölüm gibi olgular karşısında nasıl dönüşüyor ve bu dönüşümden neler doğuyor? Melih Yıldız anlattığı yaşam hikâyeleriyle bu soruların peşine düşürüyor okuru. Ayrıca bu kitapta, Mazhar Osman Uzman, Emil Kraepelin, Besim Ömer Akalın, Fahrettin Celâl Göktulga gibi önemli tıp insanlarının anlatılan yaşam öyküleri dışında Fransız Lape Hastanesi’nin kuruluşundan Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’ndeki Düşünen Adam heykelinin hikâyesine kadar psikoloji dünyamızda önemli yeri olan mekânların hikâyelerini de okuyacaksınız. AKLIN UÇURUMUNDA Melih Yıldız Parma Kitap, 2022 128 s.

  • Geçmişi ne kadar beklediniz?

    Demet Eker, Üzeyir Karahasanoğlu’nun ilk kitabı, Geçmişi Beklemek kitabı üzerine yazdı: "Gündelik hayatta karşımıza çıkan, bazen hikayelerinden habersiz olduğumuz onca insan Karahasanoğlu’nun kaleminde hayat buluyor ve ete kemiğe bürünerek yaşadığımız günleri sorgulatıyor." Demet Eker Üzeyir Karahasanoğlu’nun 2022 Sennur Sezer Emek ve Direniş Öykü Ödülü alan dosyası Geçmişi Beklemek, geçtiğimiz günlerde okuruyla buluştu. Sıradan insanların günlük yaşamından izler taşıyan, geçmişle hesaplaşmanın ve beklenenin göreceli değişkenliğinin farklı hallerini yansıtan öykülerin toplandığı Geçmişi Beklemek, on dört öyküden oluşuyor. Dili kullanmadaki ustalık, kurgudaki başarıyla birleşince her biri birbirinden farklı fakat suskunluğun ortaklığını dile getirmede birbirine benzeyen ve okura çeşitli anlam alanları açan öyküler bir araya gelmiş. İlk öykü "Zamansız", siyasi tarihimiz bakımından pek çok ailenin ya da insanın tanıdık sancılarını dile getiriyor. Alt katmanlarında kıskançlık, çok istenmesine rağmen sahip olunamayan şeylere ait tutkular gibi insanî evrensel değerleri sorgulatan öyküde yıllardır görüşülmeyen ve hapse giren bir arkadaşın yıllar sonra tesadüfen görülmesiyle yaşananlar, hepsinin iç hesaplaşmasına dönüşen gelgitlerle merak unsuru canlı tutularak aktarılıyor. Okurun kendi yaşantısındaki ara verişleri nasıl doldurduğu, okurla öykü arasındaki mesafe açısından bakıldığında farklı sorgulamaları da beraberinde getiriyor. Sahi, hayatlarımızın kırılma noktası neydi, biz o günü unuttuk mu yoksa bir zamansızlığı bize dikte eden insanlar karşımıza çıktığında nasıl tepkiler veririz? Kendi algılarımızla idealize ettiğimiz biri, eksiklerimizle hesaplaşmamıza neden olurken ona kin duyar mıyız? “Çünkü sen hep zamansızdın. Yaşanmayacak, yaşanamayacak bir zamanın adamıydın! Değil kahraman, belki bir deli, en fazla bir derviştin. Zamansız bir derviştin.” (s.19) “Zamansız” öyküsündeki duyguların benzeri “Rüstem Çıkmazı”nda başka bir biçime evrilerek okurun karşısına çıkıyor. Bir ablanın, gençliğinin utanç kaynağı olarak gördüğü kardeşine duyduğu hisler, insanlık tarihinin en eski meselelerinden biri olan ve Habil’le Kabil’den beri bilinçaltımıza yerleşen kardeş katline fiziksel olarak değil de ruhsal boyutta imkân veren bir gerçeklikle aktarılıyor. Bu öyküde kurguyu parçalayan yazar, “flashback”le ayrıntılara ulaşmamızı sağlıyor. Böylece bilgilerin parçalanarak verilmesi merak ögesini de diri tutuyor. Kitaptaki en sevdiğim öykülerden biri olduğunu vurgulamak istediğim "Rüstem Çıkmazı"nı Cem Karaca’nın “Bu Son Olsun” şarkısıyla ikinci kere okuduğumu da belirtmeliyim. İlk okumada da dikkatimi çeken, özellikle geriye dönüşlerde karşıma çıkan alaycı dil ve ironi, öyküdeki zıtlıkların ön plana çıkmasını görmemiz açısından da çok yerinde bir tercih olmuş. “Ne tür bir kaza bu, kırk yedinizde Sultan Hanım?”demekten ben yorulmuştum. O işin hangi aşamasında yaşandı kaza? Lastik mi patladı, fren mi tutmadı? Bak, erken emekli Macit Bey’e laf ediyor muyuz? İşten güçten elini eteğini çekmesi yaradı yeminle. Sabah yürüyüşü, ballı sütler… Herif gümbür gümbür. Dikkat edeceksin kendine Valide Sultan! (s.24) Kitapta üzerinde durulması gereken öykülerden biri de “Ardıç Ağacı” adını taşıyor. Öyküde ardıç sembolünün kullanılmasının, söz konusu sembolün öyküyle ilişkilendirilerek anlaşılması gerektiğinin altını çizmemiz gerekiyor. Yaşamları birbirine bağlı iki türün merkezde tutulmasıyla anlatılanlar, benzerlikler kurularak okunduğunda anlam katmanları da ortaya çıkmış oluyor. Grimm Kardeşler’in derlediği masallardan biri “Ardıç Ağacı”dır. İğne yapraklı bir ağaç olan ardıcın, Avrupa folklorunda yaşam verici bir güç ile ilişkilendirilmesi; meyvelerinin Avrupa’da, yapraklarının Amerikan yerlileri tarafından şifacılıkta kullanılması öyküyü okurken unutmamamız gereken bilgilerden. Kültürümüzde de kutsal kabul edilen ağaçlardan birinin ardıç olması da çok dikkat çekicidir. Türk kültüründe bebek beşiklerinde ardıç kullanıldığını, kurt girmediği için cin ve şeytanın da bu ağaca uğramadığını düşünen kimi Türk topluluklarında ardıçtan yapılan tütsülerin yerini hatırlatmakta fayda olduğunu düşünüyorum. Üç bölümden oluşan bu öykünün iki bölümünde insan dışında anlatıcı seçilmesi ve bu iki anlatıcının yer yer şiirsel bir dille birbirine bağlanan, yaşamları birbirine bağlı iki canlı olması günümüzde gözümüzden kaçan dengeleri de hatırlatıyor. Tüm hüznünü ayakta yaşamak zorunda olan herkese gönderme niteliğinde de okunacak bir öykü olduğunu belirtmeliyim. Defalarca düşüp yeniden ayağa kalkmak zorunda olan herkese. Her yanının hüzün yalımına kesmesi, darbenin ummadığı yerden gelmesindenmiş. Örselenmiş de örselenmiş. (s.27) Geçmişi Beklemek’teki bazı öyküler de okuruna başka yazarları ve onların eserlerini işaret ediyor. “Boşlukta” isimli öykü İrfan Yalçın’ın Cellat Ağlıyor’una, “Yılan Kokusu” isimli öykü ise Erdal Öz’e selam çakıyor. Gündelik hayatta karşımıza çıkan, bazen hikayelerinden habersiz olduğumuz onca insan Karahasanoğlu’nun kaleminde hayat buluyor ve ete kemiğe bürünerek yaşadığımız günleri sorgulatıyor. Bazen patron-çalışan bazen mülteci-yerli ilişkisini yansıtan öykülerin fonunda toplumsal belleğimize kazınan olaylar yer alıyor. Böylece anlatılanların zamanı hakkında çıkarımlarda bulunma imkanına sahip oluyoruz. Akşama epeyce vakit olmasına karşın gökyüzü hâlâ pusluydu ve güneş, bulutların ardında bir yerlerde kendini unutturmuş, kimse de peşine düşmemişti. Uğur Mumcu cinayeti gibi…(s.53) Şiire ait unsurların yerinde kullanılarak kelimelerin anlam değerlerine derinlik kazandırıldığını, söz diziminin tekrarlarla ritme kavuştuğunu da söylemeden geçmeyelim. Kuş sesli zil, acılarıyla pek eğlenerek ne çok çınladı, ne çok çınladı, ne çok çınladı…(s.72) Geçmişi Beklemek, okurunun beklentisine cevap verecek nitelikte öykülerden oluşan, öyküseverlerin okuması gereken bir ilk kitap. Türk edebiyatının son dönem öykücülüğünün geldiği noktaya şahitlik etmemizi sağlayan ve gelecekle ilgili beklentiyi edebiyatımız adına diri tutan ve aldığı ödüle de yakışan, emeğin ve direnişin önemini hatırlatan bir ilk kitap. Okuyanı ve anlayanı çok olsun. GEÇMİŞİ BEKLEMEK Üzeyir Karahasanoğlu Manos Kitap, 2022 94 s.

  • Yazar, bir hikâyenin peşine düştüğünde ne kadar ileriye gidebilir?

    Çizgili Pijamalı Çocuk'tan tanıdığımız John Boyne'un kalemini zirve noktasına tırmandıran Gökyüzüne Uzanan Merdiven, başkalarının hikâyelerini avlayarak kendine mâl eden saplantılı bir yazarın portresini çiziyor. Başarıya ulaşmak için her yolu mubah gören zeki ve acımasız bir yazarın edebiyat çevrelerinde tutunabilmek için neleri göze alabileceğini gösteren bu ustaca tasarlanmış roman, fikir ve sanat eserlerindeki intihal sorununa da dikkat çekiyor. Yayıncılık dünyasının dinamiklerini anlamak adına çok değerli paylaşımlarda bulunan kitap; hırsları, zaafları ve bastırılmış arzuları uğruna yıldızı bir anda parlayan veya ışık hızında sönen yazarların çalkantılı hayatlarından, ışıltılı ama bir o kadar da samimiyetsiz manzaralar sunuyor. Bir hikâye bulduğunda ya da duyduğunda onu sahiplen; sonra dünya ayaklarına gelecektir. Edebiyat tutkusu yüzünden evinden, ailesinden koparak bir otelde garsonluk yapmaya başlayan Maurice Swift'in en büyük ideali ileride başarılı bir yazar olmaktır. Bu yolda kendince adımlar atsa da en büyük eksikliği hayal gücüdür. Fakat böylesine küçük bir ayrıntı yüzünden idealinden vazgeçmek niyetinde değildir. Çünkü aslında, bir yazar için gereken en önemli şey hikâyelerdir ve hikâyeler tek bir zihnin ürünü olmaksızın her yerde bulunabilir. Genç adam, 1988 yılında, Batı Berlin'deki Savoy Oteli'nde, ünlü romancı Erich Ackermann'la yaşadığı tesadüfi karşılaşma sonrasında hedefine bir adım daha yaklaşır. Kısa sürede ilişkileri tarifi zor bir usta-çırak ilişkisine dönüşür. Uzun süredir yaratıcı ateşini yakabilecek bir kıvılcımın izini süren Maurice nihayet aradığını bulmuştur: Erich'in yarım asırdır yükünü sırtladığı büyük sırrı, ilk romanı için bulunmaz bir kaynak olacaktır... Zamanla ''neslinin en becerikli İngiliz yazarı'' olarak anılmaya başlanacak bir adamın seksenlerin sonundan iki binli yıllara uzanan yazarlık kariyerini odağına alan Gökyüzüne Uzanan Merdiven, şöhret ve başarı hırsının insanın gözünü ne denli karartabileceğini gösteriyor. ''Herkesin bir sırrı vardır,'' düşüncesiyle okurun içinde pusuda yatan merak arzusunu uyandıran John Boyne, kusursuz bir psikolojik romana imza atıyor. 1971 yılında İrlanda'nın Dublin kentinde dünyaya gelen John Boyne, Dublin Trinity Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. Yazarın 2006 yılında yayımladığı ve Nazi toplama kampları gerçeğini iki çocuğun gözünden anlattığı romanı Çizgili Pijamalı Çocuk, Miramax tarafından sinemaya uyarlanarak pek çok ödül aldı. Tüm dünyada milyonlarca satan kitap İrlanda listelerinde 80 hafta bir numarada kalarak büyük bir rekora imza attı ve New York Times'ın çok satanlar listesinin de zirvesine yükseldi. Yetişkin edebiyatı alanında da ürünler veren Boyne, çalışmalarına Dublin'de devam etmektedir. GÖKYÜZÜNE UZANAN MERDİVEN John Boyne Delidolu Kitap, 2022 Çeviri: Emili İlemre 376 s.

  • “Kendine ait bir oda”dan

    Ege Yatır, Britanya'nın çağdaş ressamlarından Celia Paul’un kaleme aldığı Otoportre üzerine yazdı: "Bu ömür dökümünün içinde Paul’un sanat yolculuğundan ilişkilerine, beslenme alanlarından yaşamı alımlayışına kadar pek çok durak var." Ege Yatır Kendini sadece kelimelerle değil seslerle de ifade edebilen yazarlar, mimariye hayranlık duyarak notalarını inşa eden müzisyenler, fırçasının yanına kamerasını da koyabilen ressamlar… Bu türden buluşmaları çoğaltmak mümkün. Farklı sanat disiplinlerini kendinde buluşturabilen isimlere bakmak gerek bir de: Kendiyle ve yetenekleriyle yetinmeyip çevresini de araştıran, farklı ifade biçimlerinin peşine düşen, yeni yaratım yollarının kapılarını zorlayan sanatçılar!.. Bunlardan biri de Britanya'nın en önemli çağdaş ressamlarından biri olan Celia Paul. Paul’un çok sayıda ulusal ve uluslararası seride gösterilen eserleri British Museum’dan Metropolitan Müzesi’ne kadar dünyanın önde gelen koleksiyonlarının da arasında yer alıyor. 1959 yılında dünyaya gelen ve ilkgençlik yıllarından bu yana önemli sanat çevrelerinin ve olaylarının içinde bulunmuş olan Paul, 2019’da bu kez kendine yeni bir ifade alanı açmanın peşine düşüyor. Kalemini eline alıp bir ömür dökümü diyebileceğimiz bir işe girişiyor. Bu ömür dökümünün içinde Paul’un sanat yolculuğundan ilişkilerine, beslenme alanlarından yaşamı alımlayışına kadar pek çok durak var. 2019’da yayımladığı Otoportre adını verdiği bu eserinden sonra, sanat çevrelerinde büyük yankı uyandırıyor Paul. Geçmiş sayfalar tekrar karıştırılmaya başlanıyor. Hocası, gençlik yıllarındaki sevgilisi ve çocuğunun babası Lucian Freud ile başından geçenler tekrar konuşulmaya başlanıyor. Paul de kitabında Freud’a geniş bir yer ayırıyor zaten, konuşulmaya izin verebilecek pek çok kapıyı aralıyor. Fakat sonuç olarak Freud sadece bir sevgili değil onun için. Sanat dehlizinde yolunu ve kendini bulmasına yardım da eden bir rehber aynı zamanda. Tam da bu nedenle Otoportre'yi sadece bir ömür dökümü değil, bir sanatçının sanat yolundaki serencamı olarak da okumak gerek. İşte bu Otoportre geçen günlerde Mine Haydaroğlu çevirisiyle Türkçede de okurlarıyla buluştu. Paul Otoportre’de ressam Lucian Freud’la ilişkisine, gençliğine ve sanatını kurduğu günlere dönüp bakıyor. Bu samimi anlatıda kendi kendisini konu eden bir ressamın cesareti, nazik, güçlü bir sanatçı portresi ortaya koyuyor. Dünyasını samimiyetle ve bir hesaplaşma mantığından çıkararak önce kendine, sonra okurlarına açıyor Paul. Üstelik bunu dil üzerinde ciddi anlamda hissedilen hakimiyetiyle yapıyor. Paul’un yazıyıyla ilişkisinin ne kadar derinlikli olduğunun da kanıtı niteliğinde Otoportre. Bu ilişkinin üzerine gittiğimizde Paul’un da önsözde anlattığı gibi çocukluk yıllarına kadar uzanıyoruz. Paul’un tuttuğu günlükler, derdini dökmede fırçasının yanına kalemi de koyması karşımıza çıkıyor. Yazının bu anlamda Paul için bir kendini tanıma aracı olduğunu da görüyoruz. Kendinden bir adım dışarı doğru atıp kendini uzaktan izleme… Otoportre’de yaptığı da bundan farksız aslında. Çocukluk alışkanlığını ileri taşıyıp gününü değil tüm bir ömrünü projekte ediyor Paul. Celia Paul’un ortaya döktüklerini sanat dünyası açısından ele aldığımızda ise bu dünyada bir kadın olmanın hikâyesi olarak da okuyabiliriz Otoportre’yi. Kitap üzerine değerlendirmelerde bulunan en önemli isimlerden olan Rachel Cusk şöyle okuyor meseleyi: “Celia Paul’ün üzerinden genç kadın sanatçıların kendilerini ifade etmekte yaşadıkları zorlukların anlatılması kültürümüzün ruhunda açılmış en derin yaraları açığa çıkarıyor: Erkek sanatçıların nereden kaynaklandığı belli olmayan gücü, yaratmaya meyleden kadınların kırılganlığı ve dışlanmaları, kimin kadının ve bedeninin sahibi olduğu ve neye yaradığı…” Bu yönüyle Otoportre’ye eğildiğimizde Celia Paul’un yazdıklarıyla “kendine ait oda”sını yarattığını söyleyebiliriz. O da zaten sanat dünyasındaki her kadının buna mutlaka ulaşması gerektiğini dile getiriyor. Ressamların meşhur tabloları otoportreleri olur genelde. Kendini gözünden ve fırçasından nasıl okuduğu insanlar tarafından merak edilir. Celia Paul’un otoportresi kelimelerle… “Kendine ait oda”sını tüm samimiyetiyle açıyor ünlü sanatçı. Ortaya ise bir sanatçının dünyası tüm çıplaklığıyla seriliyor. OTOPORTRE Celia Paul Yapı Kredi Yayınları, 2022 Çeviren: Mine Haydaroğlu 172 s.

  • Öykü: Geride Kalanlar

    "Elleri bile mutsuz; yaşından evvel kırışmış, tırnakları kısacık, özensiz kesildiği belli. Avucunun ortasındaki pembe hap bile kaçmak istiyor elinden; günlerdir beni sakinleştiren tek dostumu orada yalnız bırakmak istemiyorum. Gönülsüzce alıp dilimin üzerine koyuyorum." Deniz Mat Artun Bugün yirmi birinci gün. Yirmi sabah oldu, ben güneşin doğuşunu bu pencereden izlemeye başlayalı. Pervaza dokunuyorum; kendimden geçecek gibi olduğum her an dokunuyorum en yakınımda ne varsa ona. Dokunmak yaşadığımı farkettiriyor, “Bir yere gitmeyeceğim!” diyorum kendime, ezberlediğim bir şarkının en dokunaklı cümlesi gibi. Burada olduğumu hissetmek iyi geliyor, pervazın soğukluğuyla ürperiyor elim. Yirminci kez, bu odada, güne başlıyorum. “İlaç saati!” Dönüp bakıyorum, yine aynı kadın. Her sabah onun elinden alıyorum ilaçlarımı. Biraz güleryüzlü olsa en azından, içim açılırdı. Ama o, evinde sıcak bir bardak çay içeceği saatlerde bana ilaç içirdiği için mutsuz, tüm karanlığıyla çöküyor üzerime. Pembe hapımı uzatıyor, almak istemiyorum. Elleri bile mutsuz; yaşından evvel kırışmış, tırnakları kısacık, özensiz kesildiği belli. Avucunun ortasındaki pembe hap bile kaçmak istiyor elinden; günlerdir beni sakinleştiren tek dostumu orada yalnız bırakmak istemiyorum. Gönülsüzce alıp dilimin üzerine koyuyorum. “Suyunu da al!” Tamam, içtim işte. Çık artık! Onun da benimle bir saniye daha fazla kalmaya tahammülü yok belli ki, aceleyle çıkıyor odamdan. Pembe hap çoktan girdi vücuduma, gözlerimi kapatıp hapın mucizesini gerçekleştirmesini bekliyorum. “Seni kahpe! Seni pis, aşağılık fahişe!” N’oluyor be? Hemşire odaya geri girmiş, bir eliyle saçımı çekiyor, diğeriyle tokat atıyor bana. Tam da pelteye dönmüşüm üstelik, kavga anında ne yapılacağını bile unutmanın üzerine bir de günlerdir ilaçlarımı içiren kadından dayak yemenin şaşkınlığını yaşıyorum. Açık bıraktığı kapıdan iki hastabakıcı giriyor, kadını güç bela alıyorlar üzerimden. Mutsuz gözlerinden şimdi ateş fışkırıyor: “Bırakın da bulsun belasını! Bırakın beni, geberteceğim!” Saçlarım yoluk, sağ yanağım kıpkırmızı; az önce beni çekiştirip kaldırdığı koltuğuma geri düşüyorum. Kadını çıkarıyorlar odamdan; başhekim bile gelmiş, kapının önü meraklı izleyicilerle dolu. Bir hemşire gelip saçlarımı düzeltiyor, yanağıma buz torbası dayıyor bir başkası. Neye uğradığımızı şaşırdık hepimiz, en şaşkın benim tabii. Başhekim yanıma geliyor, gözleri mahcup. “Sema hanım, kusura bakmayın lütfen. Nasıl özür dileyeceğimi bilmiyorum. Neden böyle bir şey yaptı, hiç anlamadık. İnanın, ilk kez böyle bir durumla karşılaşıyoruz.” Adamın mahcubiyetinin kaynağı belli, azılı avukat Sema hanım’ın dava açmasından korkuyor. Farketmiyor mu acaba, avukat Sema hanım az önce içtiği pembe hap ve yediği dayak yüzünden artık bu gezegende değil, uzay boşluğunda süzülüyor. Cevap verecek halim yok, elimdeki buz torbasını adama uzatıp yatağıma uzanıyorum. Herkes beni izliyor, farkındayım. Başka bir zamanda, başka bir Sema şu anda yerle bir etmişti bu hastaneyi; şimdiki zamanın Sema’sı yalnızca uyumak istiyor. Bırakın beni, çıkın odamdan. Görür görmez tanıdım onu. Sarı saçlı, incecik, zarif. Eh, artık pek de zarif sayılmaz. Topuklu ayakkabıları üzerinde koşturan avukat hanım şimdi gri bir eşofmanla, titreyen bacaklarla yürüyor. Etme bulma dünyası! Sen bana ettiklerini şimdi bir bir bulacaksın avukat hanım. Konuştum hemen diğer hemşirelerle, benden başkası bakmayacak ona. Gerekirse eve gitmem, uyuma. Uyuyabildiğim mi var sanki? Yusuf gittiğinden beri bir kez bile uyku girmedi gözüme. O pembe ilaçlardan vermek istediler, almam dedim! Alırsam unuturum, unutursam affederim. Ben affetmeyeceğim! Öfkemle duracağım ayakta; intikamımı alana kadar ne uyurum, ne unuturum. Yusuf’la uyuyamadığım uykuyu neyleyeyim hem? Yatağın sağ tarafına atardım kolumu yarı uyur yarı uyanık, elim çarpardı gövdesine. Heybetli bir ağacın gölgesinde uyumuşum sanki, güneşten korumuş bedenimi. Hey gidi Yusuf! Nasıl severdi beni eskiden. Gücünü hissettikçe içim titrerdi, teslim olurdum iyice. Şimdi nerede Yusuf? Nereye götürdün Yusuf’u avukat hanım? Onun gittiği yere sen de gitmedikçe uyku yok bana bir daha! Tembihledim işte herkesi. İlacını ben getireceğim, birisini çağırdığında ben koşacağım. Bu dünyadan gidene kadar sadece beni göreceksin Sema hanım, sadece beni! Kaç saat oldu uyuyalı? Saç diplerim acıyor, yanağım sızlıyor. Gördüğüm rüya unutturmuştu yediğim dayağı, şimdi yeniden hatırlıyorum bütün bedenimle. Hissetmek istemiyorum hiçbir şeyi, rüyama geri dönmek istiyorum. Gözlerimi kapatıyorum, hemen şimdi geri dönmek istiyorum uykuya. Rüyamı hatırlıyorum, onu gördüm yine. Kaç gecedir istemeden uyuduğum her uykuda onun yüzü var. Rüyamda yüzüne dokunuyorum, avucumda hiçbir his yok bu kez. Bir kez daha yanağına dokunduğumda sıcacık hissetsem. Neredesin şimdi? Niye gittin? Ben her şeyin üstesinden gelmeye hazırdım seninle, herkesi yenebilirdik birlikte. Sen niye acele ettin? Canım çok yanıyor. Ağrı kesici istiyorum, başucumdaki butona dokunuyorum. Beni döven hemşire gelecek diye korkuyorum aslında, günlerdir ondan başka tek bir insan girmedi odama. Neyse ki bu kez bir başkası geliyor, ağrımı anlatmak için inliyorum acıdan. Gidip getirecek ilacımı herhalde, çıkıyor odadan. Yatağımda doğrulup çoktan kararmış gökyüzüne bakıyorum. Neredesin Yusuf? Ne yapacağım ben? Hemşire geri geliyor. Bu kadın da pek güleryüzlü sayılmaz. Elime bırakıyor ilacımı, içmemi beklemeden çıkıyor dışarıya. İlacı yutup gözlerimi kapatıyorum. Yusuf’un yüzü geliyor gözümün önüne. Alnına düşen tutamı kaldırıyorum elimle, dokunuyorum alnına. Sıcak. Dayanamayıp öpüyorum, gülüyor. Çok güzel güler. Sarılıyor bana, içine gömülüyorum. Şimdi burada olsa, içine alsa beni yine. Kaybolmak istiyorum. Yusuf nereye gittiyse oraya kaçmak, Yusuf’la birlikte yok olmak istiyorum. Gözlerimi açıyorum. Odadayım hala, bir yere kaçabileceğimi de sanmıyorum. Bugün Yusuf’un gidişinin yirmi birinci günü. Yirmi bir gündür Yusuf’suzum. Buna hiçbir ilacın çaresi yok. Beni uyardılar aslında. “Yusuf’u gördüm, yanında sarışın bir kadın vardı.” demişti Nursel, ağzının kenarıyla sırıta sırıta. Dağ gibi Yusuf’un benimle nasıl evlendiğine aklı ermemişti zaten, şimdi yanında görünce güzelim kadını, içi rahatlamıştır. “Çok samimiydiler, nasıl desem, sevgili gibi sanki.” Biliyordum zaten, yine de Nursel’e belli eder miyim hiç! “Yanlış görmüşsündür, Yusuf dün evden hiç çıkmadı.” İnanmadı tabii, yine de başını salladı, yürüdü gitti hastanın ilacını vermek için. Yusuf mutluydu ne zamandır, benimle ilgisi olmadığı belliydi. Ben hiç mutlu edemedim onu. Gençliğimize kanıp beni hamile bıraktı diye evlendik apar topar. Çocuk düştü iki buçuk ayı geçince. Beni bırakmadı, ama bir daha da çocuk yapmak istemedi. Bir gün gider diye korktum hep, gitmedi ama. Başka kadınlara gitmiştir tabii, yapmadı diyemem. Ama göz görmeyince gönül katlandı, Yusuf’un eninde sonunda benimle uyuyacağını bilerek. Son zamanlarında çok değişmişti; Yusuf’u hiç o kadar mutlu görmemiştim. Beni görmüyordu gözü, gözünün içine baktığımda başkasının hayali bakıyordu bana. Yine de döner dolaşır, geceleri yanımda dinlenir diye avunmuştum. Ne bileyim avukat hanımın Yusuf’un içine böyle sızacağını? “Ben gidiyorum.” dedi bana, tam korktuğum gibi. “Mutlu değiliz zaten, boşanalım artık.” Ben konuşamadım. Git, diyemezdim zaten ama gitme de diyecek değildim. Nasıl diyeyim? Yoktu ki ne zamandır burada, gitme desem ne değişecekti? Sarıldım son kez, kaç yıldır o güzel gövdesinde dinlendirmişti beni, son kez öptüm yüzünü, ellerini. “Bari kendine dikkat et”, dedim. “İyi olduğunu bileyim.” Nereden bilecektim ki? Ah, nerden bilirdim? “Yusuf!” Kendi sesime uyanıyorum. Rüyalarımdan çıkmadığını biliyordum ama uyurken adını da inliyormuşum demek ki. Gözlerimi açmadan uzanmaya devam ediyorum. Karşılaştığımız günü hatırlıyorum; ev sahibiyle duruşması için gelmiş adliyeye. Ev sahibinin avukatı benim, nasıl da konuşkan bir kadın. Kaç tane evi varmış, hiçbir kiracısı bu kadar sorunlu değilmiş. Aslında adam iyiymiş de karısı cazgırmış, ibret-i alem olsun diye evden çıkartacakmış bunları. Kadını dinlerken gözüm bizimle birlikte bekleyen adama takılıyor. O da beni farketmiş belli ki, gülümsüyor. İçeriye giriyoruz, her zamanki prosedür, işimiz kısa sürüyor. Adliyeden çıktığımda Yusuf’u görüyorum yine, otobüs durağına doğru yürüyor. Gideceği yere bırakmayı teklif ediyorum, Yusuf öyle bir gülümsüyor ki, dönüşsüz bir yola girdiğimi anlıyorum anında. Günlerimiz gecelerimiz Yusuf’un sıcaklığında geçiyor; Yusuf benim kaderime dönüşüyor. Evli olduğunu biliyorum, karısının ikimize de dünyayı dar edeceğine şüphem yok ama Yusuf öyle bir sarıyor ki beni, hiçbir korkum kalmıyor onun yanında. Bir ses mi duydum? Gözlerimi açtığım an anlıyorum odada yalnız olmadığımı. Gözlerini dikmiş bana bakıyor o hemşire. Başucumdaki butona uzanacakken elimi tutuyor, bağıracağımı anlayınca diğer eliyle ağzımı kapatıyor. Çırpınıyorum, ama nafile. O kadar güçlü ki. Ben de ilaçların, Yusuf’suzluğun acısıyla bir bebek kadar çaresizim. Teslim oluyorum. Anlıyor vazgeçtiğimi, ellerini çekiyor üzerimden. Göz gözeyiz, gözlerini benden ayırmadan bir sandalye çekip yanıbaşıma oturuyor. “Aferin Sema hanım. Ses çıkarma sakın!” Hafifçe inliyorum. “Ağrın mı var?” Sesindeki sahte şefkat midemi bulandırıyor, ama yine de başımı sallıyorum. “Belli, az önce de inliyordun Yusuf Yusuf diye...Dur, sana bir ağrı kesici yapayım, hemen alır acını.” Koluma bir iğne batırıyor. “Gerçi bu iğne ağrını alır sadece. Acın kalır yerli yerinde. Koskoca Yusuf’u öldürdün sen, geçer mi hiç acısı?” Yusuf’u tanıyor mu bu kadın? Zorlukla konuşuyorum. “Yusuf’u nerden tanıyorsun sen?” Ayağa kalkıyor birden. “Nereden tanırım ben Yusuf’u? O boylu poslu adamı benim gibi zirzop karının teki nerden tanır? Karısıydım ben onun avukat hanım, karısı! Sen onu benim yanımdan çekip aldın! İyi mi oldu şimdi? İyi mi oldu?” Bir de Yusuf’u nereden tanıdığımı soruyor, aşağılık kadın! Karısı olduğumu öğrenince apışıp kaldı işte. Alıp götürdüğün Yusuf’un ilk sevdasıydım ben. Tamam, aşık değildi bana ama, evlenmişti işte benimle. Sen evlenemeden, Yusuf’a doyamadan kanına girdin onun. Alacak verecek davasıymış, savunduğun adamı dava çıkışı kurşunlamışlar. Yusuf da yanındaymış, bir saniye ayrılamazsınız ya, seni almaya gelmiş. Atılgandır Yusuf, gözüpektir. Sana bir şey olmasın diye atmış kendini önüne. Madem seviyordun onu, neden izin verdin kurşunların vücuduna girmesine? Neden itmedin onu, neden siper ettin kendine? Devran döndü avukat hanım, Yusuf’umun intikamı seni buldu işte. Ben aldım onun intikamını. Beni sevmese de, istemese de, ben onun için katil oldum işte. O kurşunların hedefinde ben olsaydım, önüme atılır mıydı Yusuf? Bilirim, yapmazdı. “Kurtuldum” diye sevinirdi belki de. Ama ben aldım intikamını işte. Nasıl da uzattın kolunu celladına? Az kaldı, iki-üç dakikaya uğurlayacağım seni. Gittiğin yerde Yusuf’un olmayacağına eminim, içim rahat. O cennetin en güzel köşesindedir şimdi, karısının kanını yerde bırakmadığını izliyordur. Belki artık seversin beni Yusuf’um? “Benim cesur karım” diye övünüyor musun benimle? Avukat Sema hanım gibi makyajlı, süslü, topuklu ayakkabılı olamadım hiç; ama bak, ben de bir işe yaradım işte Yusuf’um. Sema hanım’ın uyanmamak üzere gözlerini kapamasına az kaldı. Görüyor musun Yusuf? Yusuf’un karısı sensin demek. Ev sahibini bezdiren, Yusuf’un gözlerini bulutlandıran o kadın. Karşıma çıkacağını biliyordum bir gün, en zayıf halimdeyken eline düşeceğimi tahmin etmemiştim sadece. Sana acıyorum, çünkü ne hissettiğini en iyi ben biliyorum. Elinden aldım Yusuf’u, onsuz kalmana sebep oldum. Ben Yusuf’un sıcaklığında erirken seni soğuklara mahkum ettim. Pişman değilim yine de, ben çok mutlu oldum. Keşke beni korumasaydı Yusuf, keşke onun arkasına sığınacak kadar korkak olmasaydım. O muhteşem gövdesini delmeseydi kurşunlar, ben onun yere düştüğünü hiç görmeseydim. Gözlerim kapanıyor. Ağrı kesiciden olsa gerek. Yine Yusuf’u göreceğim için mutluyum, karısının öfkeli yüzünden kurtulacağım bu uykuyla. Etraf kararırken Yusuf’un sıcak gülümsemesi karşımda beliriyor, onu ilk gördüğüm andaki gibi gülüyor bana. Gel Yusuf, sarıl bana. Yusuf bana sarılıyor, elimi alnına götürüyorum. Sanki Yusuf gerçekten yanımda, tenini hissediyorum adeta. Hiç uyanmak istemiyorum bu kez uykudan, götür beni Yusuf buradan! Yusuf elini bana uzatıyor. Günlerdir içinde eridiğim yatağım, karanlık hastane odası, Yusuf’un hesap soran karısı arkamızda kalıyor. Yusuf beni sonsuzluğa götürüyor.

  • Yaşam denen muammanın son örtüsünü kaldırana kadar

    Seçkin bir entelektüel olan yaşlı akademisyen Axel Vander göründüğü gibi bir adam değildir, bütün yaşamı bir yalandır. Yakın zamanda yitirdiği eşinin yasını tuttuğu sırada geçmişine ait sırlarını ve dikkatle gizlediği kimliğini bildiğini iddia eden bir kadından aldığı bir mektupla birlikte yaşamı farklı bir yöne sapar. Aslında geçmişinin ortaya çıkmasından hep korkmuş olan Vander mektubu yazan kişiyle tanışmak için Torino’ya gider. İleri yaşının ve alkolün etkisiyle gerçeği gerçekdışı olandan ayırmakta zorlanan Vander, maskesini düşürecek bilgilere sahip olan kadınla, Cass Cleave ile görüşür. Ne var ki Cleave’in gerçeklik duygusu da Vander’inki kadar güvenilmezdir. Bu biri genç biri yaşlı iki sıra dışı kişi ta başından felakete mahkûm, karanlık ve tedirgin edici bir ilişkiye girerler. Vander ile genç kadın, Torino’nun büyüleyici sokaklarında, otellerinde, üniversite çevrelerinde ve geçmişin hikâyelerinde yaşam denen muammanın son örtüsünü kaldırana kadar birbirlerinden ayrılmayacaklardır. John Banville, Deniz romanıyla 2005 Man Booker Ödülünü kazanan John Banville 1945 yılında İrlanda’nın Wexford kasabasında doğdu. Uzun yıllar Irish Times gazetesinin edebiyat sayfası editörlüğünü yapan Banville’in ilk kitabı olan Long Lankin 1970’te yayınlandı. Zeki kurguları ve eşsiz üslubu ile Nabokov’un varisi olarak tanımlanan yazarın öteki yapıtları Nightspawn, Birchwood, Doctor Copernicus (1976 James Tait Black Ödülü), Kepler (1981 Guardian Roman Ödülü), The Newton Letter, Mefisto, The Book of Evidence (Tutanak Defteri-1989 Guinnes Peat Havacılık Ödülü), Ghosts (Hayaletler), Athena, The Untouchable (Dokunulmaz), Shroud, Eclips’tir. SIR John Banville Sia Kitap, 2022 Çeviri: Ayça Çınaroğlu 288 s.

  • Boşluktan doğup yine boşluğa varan bir akış

    Yasemin Yücel, Tugay Kaban’ın kaleme aldığı, Orhan Pamuk’a Satmak İstediğim Roman üzerine yazdı: "Tüm kitap boyunca, okur hoşnut kalsın diye bırakılan bir şey yok." Yasemin Yücel Sözü uzatma. Dinlemekten yoruldum. Onun içindir ki söylenenleri neden söylemeyeyim. Onun için söylenmiş birçok şey söylenebilir. Fakat o dili bilmiyorum. Bir bilene danış. Metinler arasıdır metinler. Tugay Kaban’ın Orhan Pamuk’a Satmak İstediğim Roman isimli eseri algılayıcı edilgen bir bilinç, yalnızca bir göz, kulak ve ağız düzeyinde kalıyor. Hiçbir seçim şansı bulmaksızın fiziğin ve fiziksel olayların bağıran, karmaşık, çılgın çavlanını bir duyumsal sinir ucu olarak alıyor ve kaydediyor. Üstelik bunlar fotoğrafik bir doğrulukla gerçekleşiyor. Boşluktan doğup yine boşluğa varan bir akış. Belki de insan yaşamının gerçeği üzerine kısacık ve aşırı karmaşık, tek bir Stringbergce bildiridir bunların tümü. Okurun aymazlığına hiçbir son vermeyen bir bildiri. Ve ola ki bir gerçeğe dokunuyordur bunlar, kuşkusuz, yaşamın on bin yüzeyine ve onlardan yüz bin renk tonuyla yansıyan bir gerçeğe. Hızı ve kıvamı son bölümde öyle artıyor ki. Öylesi dayanılmazdır ki tümceler, boğucu boşluğu, taşırma noktasına ulaştırır. Bu tümüyle umutsuz boşluk duygusu, etkin içeriğidir bütün eserin. Gerçek olan, tüm bunlardan hiçbir şeyin ortaya çıkmadığı, hiçbir şeyin de gerçekleşmediğidir ve sayfadan sayfaya sürülen gizli bir bekleyiş, bir umutsuz sürükleniş, bir tortu bırakışı vardır okur üzerinde. Okur, okur, okursunuz ve okuduğunuzdan bir şeyler anladığınızı savlarsınız. Arada bir, bir tümcede hava boşluğuna düşersiniz de boyun eğişin kendine özgü bir özelliği, sizi her şeye alışılabilinen düzeye getirir her defasında. Hiçbir şey gelip buluşmaz okurla. Her şey ondan başka bir yöne sapar ve daha kendine bir yol açmadan, o doğrultuyu da terk eder. Hep yukarıya ve öteye doğru, kendisiyle doyumsuz, alaycı, kötücül, aşağılayan, kederli, umutsuz ve acı doludur yapıt. Kendisini yıpratan, duygudaşlığı üzerinde oynar okuyucunun, ta ki usulca bir uyku araya girip de bu enerji tükenişini durduruncaya dek. Oysa evet, metin kısadır. Her tümceyi bir şaka saysak, tümünü birden anlamak pek fark etmez. Bir tümcenin ortalık yerinde de durulabilir, ilk yarısının etkinliği varlığını sürdürmeye yeterlidir veya öyle görünür en azından. Bütün metin, duruma göre, yeni bir baş yahut kuyruk bölümünü geliştiren bir solucan niteliği taşır. Tugay Kaban gibi düşünüşün, böylesi bir gizemli karakteristiği, onun, soğukkanlı hayvanlarla, özellikle de solucan türüyle yakın ilişkiler kurabildiğini göstermekte. Bağırsak kurtları edebî güçlerle donatılmış olsalardı, beyin eksiklikleri nedeniyle, sempatik sinir sistemlerinin kendilerine özgü işlevleriyle yazarlardı. Buna benzer bir şeyin Kaban’ın başına geldiği, yani özümüzde bir akılsal işlevin şiddetli kısıtlanması ve algılama işlemlerinin sınırlı kalması eşliğinde oluşan bir iç organsal düşünme olgusu bulunduğundan kuşkulanıyorum. Bağırsak kurdu başlı başına yaşayan ve olağanüstü doğurganlığı olan bir kozmostur; kanımca Kaban’ın etkili sayfalarının kaba ama aykırı düşmeyen bir imgesidir bu. Zaten kendisi de bağırsaklardan bahsediyor, öyle değil mi? Kaban’ın yapıtı, 700 sayfa yahut bunun katları da olabilirdi. Yine de bir damla bile eksiltmeyecekti imgelemlerini ve yine de gerçekten önemli olan şeyler duyulmasın için çabalayacaktı. Elbette ki bir kitap, içerik taşır, anlattığı bir şeyler vardır, ancak ben Kaban’ın herhangi bir şeyi açıklamak istediği konusunda kuşkuluyum. Usanmaz bir okur için, bu çıldırtıcı hoş görüş, görgü tanığı olmayan bu dram, bu tek benci soyutlama, bir açıklama getirir mi, olası mı bu? Benim kötü niyetimi ayaklandırıyor Orhan Pamuk’a Satmak İstediğim Roman. Birçok insanda da bunun gerçekleştirdiğine eminim. Tüm kitap boyunca, okur hoşnut kalsın diye bırakılan bir şey yok. Canlandırıcı, umutlandırıcı hiçbir şey yok. Yalnızca yaşamın biçimsiz yanları, dokunaklı, trajik ve korkunç çevrimleri bir karmaşa içinde sürüp gidiyor. Konuya özgü bağlantıları abartılı bir büyüteçle incelemek zorunda kalıyoruz. Ancak ortadalar işte; öncelikle kişiye özgü sessiz bir öfke içeren, acımasızca budanmış hayattan artakalanlar, sonra ise acınası çıplaklığı ile kalabalığın gözleri önüne serilen, özellikle çerçevelenmiş bir düşün tarihinin yıkıntıları. Bölümlerde gizlenmiş bir düzen veya koşutluklar bulunabilir belki. Yeniden yapılanmaya karşı hiçbir eğilim göstermez, gerçekten, yıkıcılık kendi içinde bir sonuç durumuna gelmiştir eserde. Ancak bu, ortada olanın yarısı bile değildir, bir de belirtibilim (semptomatoloji) konusu var. Ki bu, çok kısa süreler için bilinçli olabilen, sürekli yargılama yeteneğinden yoksun, değerlendirme yapamamanın boşluk ve kopukluklarına düşen yazarın, kesintisizce, başıboş gezintileriyle eş anlam taşımaktadır. Bunun da ötesinde, daha sıklıkla, duyusal etkinliklerin şiddetlendirilişi görülmekte. Bunu üçlemenin ilk kitabında da (Erotik Poetika) görüyoruz. Orhan Pamuk’a Satmak İstediğim Roman için herhangi bir yargıya varılabilir ancak, sürekli yineleyiş duygusu uyandırmasına karşın, tekdüze olmadığı kesin gibi. Eserin sergiledikleri, birbiriyle uyumlu ve süreğen. Bütün yapıt, amacın tekilliğini ve acımasızca seçiciliğini gösterir biçimde bir yeraltı yaşam akışından doğmuştur ki bunlar da birleşik kişisel isteklerin ve yönlendirilmiş amaçların kuşku götürmez kanıtlarıdırlar. Aklın işlevleri katı bir kontrol altındadır; kendilerini içten gelen ve hatalı yollarla açıklamazlar. Algılamanın işlevlerine yani duyum ve sezgilere bütünüyle öncelik verirlerken, ayrımcı fonksiyonlar yani düşünce ve duygular sürekli olarak bastırılmışlardır. Bunlar yalnızca olağan algılama nesneleri durumunda akılsal içerikler biçiminde görülürler. Güzelliğin ani dokunuşuna boyun eğmek için sıklıkla duyulan isteğe karşın, genel eğilimlerce aklın ve dünyanın gölgeli bir resmini sergilemesine izin vermez. Kaban, kişisel bir uyarıyı değil, modern ruhun ortaklaşa ve doğruca bilinçaltından yükselen, ortaklaşılan yaşamın akışını izler. Ortaklaşa bir fenomen oluşu nedeniyle, edebiyat, resim, mimari ve heykel gibi çok geniş bir yelpaze içinde, kendine özgü çalışmalarını sunuyor. Orhan Pamuk’a Satmak İstediğim Roman, sen, amaç sarhoşu, amaç yüklü beyaz adam için gerçek edebî yapıtlardan birisin. *Bu yazıyı yazarken, Mazhar Candan’ın C. G. Jung’dan tercüme ettiği Ulysses ve Picasso Üzerine Denemeler eserinden oldukça yararlandım. Kendisine teşekkürlerimi sunarım. ORHAN PAMUK’A SATMAK İSTEDİĞİM ROMAN Tugay Kaban Epona Yayınları, 2021 72 s.

  • Peki, ya eserler yazar değiştirseydi?

    Borges sayesinde artık hepimiz Don Quijote’nin gerçek yazarının Pierre Ménard olduğunu biliyoruz. Peki Kafka’nın Yabancı’yı, Tolstoy’un ise Rüzgâr Gibi Geçti’yi yazdığını ya da Hitchcock’un Potemkin Zırhlısı filmini çektiğini biliyor muydunuz? Edebiyat profesörü ve denemeci Pierre Bayard’a göre, eserlerin müelliflerini değiştirmek ve onları başka bir bakış açısıyla incelemeye çalışmak hem algımızı zenginleştiren hem de bizi daha çok hayal kurmaya teşvik eden bir yöntem. Bayard, Don Quijote’yi bir 20. yüzyıl bilimkurgu yazarına atfeden Borges’in ve 1968’de “müellifin ölümü”nü ilan eden Roland Barthes’ın yolundan ilerliyor; Nietzsche’yi Karamazov Kardeşler’i yazmaya iten sebepleri sorguluyor, Balzac’ın Parma Manastırı’ndaki üslubunu inceliyor. Pierre Bayard 1954’te Fransa’da, Amiens’te doğdu. İlk kitabı "İl etait deux fois Romain Gary", 1990’da yayımlandı. 1993’te Editions de Minuit’nin "Paradoxe" dizisini başlattı. "Roger Ackroyd’u Kim Öldürdü?" adlı kitabıyla büyük başarı kazandı (1998). Yazarın edebiyat tarihine farklı bir bakış açısı getiren "Paradoxe" dizisi kapsamında kaleme aldığı son kitap da "Enquète sur Hamlet"tir (2002). PEKİ, YA ESERLER YAZAR DEĞİŞTİRSEYDİ? Pierre Bayard Everest Yayınları, 2022 Çeviri: Murat Erşen Tür: Deneme 156 s.

  • Öykü: 9 Numara

    "Bütün bu kayıplarımıza rağmen gereken dersleri almadık ve yok olduk diyeceğimiz kadar bir avuç insan kaldık şu tarumar edilmiş dünyada." Erdem Kıralı Doğru, sular kesik ve uzun zamandır yıkanmıyoruz. Hepimiz kokuyoruz ama birbirimizden tiksinmiyoruz. Yemek için ne verilirse ona razı oluyoruz. Hatta bazen sirke içip, bal yiyoruz. O ölümlerden önce aç kalmış değildik ama gözümüz de asla doymamıştı. Bütün bu kayıplarımıza rağmen gereken dersleri almadık ve yok olduk diyeceğimiz kadar bir avuç insan kaldık şu tarumar edilmiş dünyada. Bazıları yeniden bir medeniyet kurmaktan bahsediyor. Bazılarıysa “Son demlerimiz, kıymetini bilelim dünya bitti” diyor. Ben mi ne diyorum? Yeri göğü beyaz duvarlar olan bu küçük dünyamda ben mutluyum. Tüm sevdiklerimi kaybettim, kalanlarsa umurumda değil. Ailemi, eşimi, çocuklarımı, annemi babamı, kardeşlerimi, yeğenlerimi, kuzenlerimi, herkesi aldı götürdü o benden. Şimdi medeniyet yeniden kurulsa ne olacak? Diyelim ki kuruldu, ilk elli sene geçmişten dersini almış, bol nutuk atan nesil ve çocukları olacak. Sonraki elli senede ise “artık değişim zamanı geldi” diye bağıran genç sesler onların yerini alacak. Dolayısıyla en fazla yüz sene içerisinde aynı senaryo aynı son tekrar gerçekleşecek. Ama ben buna izin vermeyeceğim. Ben bu sonun gelişini hızlandıracağım. Bir daha aynı şeyleri yaşayarak rezil edemeyecek insanoğlu kendini. Delice geliyor değil mi, ama gerçekten bunu durdurabilecek tek kişi benim. Çünkü deli değilim, ben bir dâhiyim. Geç kalmış bir dahi. O virüs defalarca mutasyona uğradı ve tam sekiz sene sonra ansızın kendi kendine yok oldu. Bence saklandı. Yıllarca bu virüsü alt edecek aşıyı ya da ilacı bulmak için çabaladım ama başarılı olamadım. Sevdiklerimi teker teker aldıkça, onunla olan savaşım adım adım şekil değiştirdi. Tüm meslektaşlarım azala azala pes ettiler zaman geçtikçe. Hatta aralarında başarısızlıklarından suçluluk duyup intihar edenler bile oldu. Bense konuyu bir intikam davasına çevirmiştim kendi zihnimde. İçimdeki bitmez öfke motivasyonu sayesinde asla vazgeçmedim çalışmaktan. Yüzlerce cesetten aldığım antikor örneklerini binlerce kez türevleyerek, onu tekrar canlandırıp, bir cam tüpe hapsetmeyi başardım. Saklandığı yerden onu bulup yakaladım. Belki de bunu yapmamın nedeni aciz ve mağlup oluşuma kendimce teselli arayışımdı, çok emin değilim. Onu zamanında yenip, etkisiz hala getirememiştim ama onu hapsetmeyi başarmıştım. O benim tutsağım artık. Evet, bütün dünyanın katili, gelmiş geçmiş en büyük cani benim tutsağım. Bu beyaz odada ben de bir tutsak gibi görünsem de asıl gayem onu herkesten saklamaktı. Onu ufacık bir tüpte yaşatıyorum ve geceleri ışıklar söndüğünde tüpü cebimden usulca çıkarıp onunla konuşuyorum. Ben ona nefretimi kusarken o gayet sakin tüpün içinde dingin bir tebessümle beni dinliyor. Onun fısıltılarını duymamış gibi yapıyorum ve devam ediyorum gelmiş geçmiş en büyük caniye nefretimi kusmaya. O ise kendinden gayet emin, garip bir tebessümle beni dinliyor ve o alaycı gülüşü beni çok rahatsız ediyor. Er ya da geç onu bu ortak beyaz hücremizden dışarı kendi elimle salacağımdan o kadar emin ki. Zira çok da haksız değil. Ama bunu nasıl bu kadar kesin biliyor? Adeta profesyonel bir kiralık katil gibi soğukkanlı ve bizden geriye kalanları öldürmek için onu salmamı bekliyor. “Evet, sal beni.” “Çok beklersin sen, emeline ulaşamayacaksın.” “Hadi sal beni, sal ki görevimi tamamlayayım, daha ne bekliyorsun?” “Sus, sen tutsağımsın, senin efendinim ben.” “Sen mi efendimsin, güldürme beni nerde olduğunun farkında değilsin sanırım. Madem efendimsin, özür dileyeyim hemen senden, sonuçta onca sevdiğini öldürdüm.” “Sus, sus dedim. Yoksa…” “Yoksa? Yoksa yine duvarlara tekmeler atıp kendini yerden yere mi atarsın? Senin için en zoru ufak kızındı sanırım. O bayağı direnmişti değil mi bana. Ne umutlanmıştın onu kurtaracaksın diye. Çünkü ciğerlerini sona bırakmıştım, diğer organlarını sarmıştım önce. Sırf sana bir biraz umut olsun diye, hatırlasana.” Hatırlasana mı? O anı unutabilmek için tüm benliğimi silmiştim zihnimden ben. Ama faydası olmamıştı. Acı, yine acı. Geçmeyen, azalmayan, bitmeyen acı. “Baba…” “Söyle minik aşkım.” “Annemi ve kardeşlerimi görecek miyim orada.” “İpek saçlım, öyle deme şimdi.” “Baba, sen tek başına ne yapacaksın?” “Minik aşkım, babanın ilacı seni kurtaracak, dayan biraz daha, lütfen, dayan.” “Sen üzülme babacım. Annem beni kollar orada. Asıl seni düşünüyorum ben.” Güzel kızım, prensesim, o benim tutunabildiğim son dalımdı…minik aşkım…ipek saçlım… “Hain seni… Nasıl da biliyorsun tam dibe vurduğum anı? Sonrası malum işte, buradayım. Neden kızımdan bahsediyorsun tüm sevdiklerimi alıp götürmüş olmana rağmen? Neden bunu yapıyorsun bana? Neden bana işkence yapmaya devam ediyorsun?” “Çünkü bunu sen istedin. Hesaplaşmak istediğin bir hortlak gibi beni geri getirdin. Ne bekliyordun? Pişmanım deyip senden af dileyeceğimi mi? İlk anneni öldürmüştüm değil mi? Baban da arkasından ancak bir hafta dayanabilmişti.” “Tamam, yeter, sus. Güçlü olan sensin, kabul ediyorum. Seni salacağım. Salacağım ki kalan tüm insanları da öldür, rahatla. Bundan ne haz alıyorsan?” “Haz mı? Zavallı insanoğlu, haz için öldürmek sizin gibi basit yaratıklar için geçerlidir. Ben ne için yaratılmışsam onu yerine getiriyorum.” “Anlamıyorum, hala anlamıyorum, ders vermek mi amacın yoksa bizi cezalandırmak mı?” “İnsanoğlu ders almaz, alsa da unutur. Biz görevlilere düşense, zaman zaman onlara hatırlatmaktır.” “Hatırlatmak mı? Milyonlarca insanı öldürerek kalanlara neyi hatırlatabilirsin ki?” “Aciz olduklarını ve her zaman aciz kalacaklarını.” Hem bilgece hem de zalimce sözleri nasıl da çınlıyor kafamın içinde. Her ne kadar doğru söylüyor olsa da daha fazla onu duymak istemiyordum. “Seni salacağım ama bana söz vermeni istiyorum?” “Benim fıtratımda söz vermek yoktur, sadece öldürürüm ben.” “Zaten benim istediğim de bu. Bir insanı bile canlı bırakmamanı istiyorum bu dünyada.” “Maalesef bu mümkün değil?” “Nasıl olur? Senin öldüremeyeceğin bir insan olamaz. Ne aşı bulundu ne de ilaç. Yanılıyor muyum, bulundu mu, yo bulunmadı tabi. Yoksa bulunmuş muydu ya? Uzun zaman oldu buraya geleli, bilemiyorum. Her neyse, salacağım seni ama herkesi öldüreceksin, o kadar.” “Mümkün değil, nedenini bilmiyorum ama bedenlerine nüfuz edemediğim insanlar oluyor artık. Sanki etraflarında görünmeyen bir koruyucu kalkan var.” Görünmeyen koruyucu kalkan mı? İşte bu yıllardır duyduğum ilk güzel haberdi. Hiç cevap vermeden mutluluk gözyaşlarıyla tüpü tekrar cebime koydum. Evet, bu bir yok ediliş değildi, bu yeni bir başlangıç fırsatıydı. Nuh tufanı sonrasında da dünya yeniden kurulmamış mıydı? Şimdiki yeni başlangıcın anahtarı benim cebimde duruyor. Demek bu kutsal görev bu kez bana verildi. Peki ya gemi? Gemi hazır mı? Ben yapmış mıydım gemiyi? Biri yapmıştı sanki, hazırdır gemi. Yapmıştır, yapmıştır. “Nuh, yıllarını bu gemiyi yapmaya adadın. Ne deniz var yakınımızda ne de bir göl. Aksine yıllardır kuraklık var. Neden bu gemi?” “Çocuklarımın anası, bil ki gün gelecek, bu gemiye binmek için beden bedeni çiğneyecek. Ancak kimlerin bu gemide olacağını sadece kalpleri belirleyecek.” “Onlar senin tanrına inanmıyorlar, seni dinlemiyorlar. Sense onları kurtarmak için gemi yapıyorsun. Hepsi uzaktan sana ve gemine alaylı alaylı bakarak gülüşüyorlar. Hatta …” “Hatta çocuklarım da bana inanmıyorlar değil mi? Hatta sen de?” “Nuh, ben senin kadınınım, sen nereye ben oraya, tabi çocuklarım da öyle.” “Güzel söyledin ama dediğim gibi, sen dahil, çocuklarım dahil, bu gemiye kimlerin bineceğini sadece kalpleri belirleyecek.” Evet yıllarca o cani virüsle savaştım. Tek gayem onu yok etmekti. Meğer dünyanın ikinci başlangıcını tamamlamak üzere görevliymişim ben. Görevim tufanı getirmek mi, gemiyi inşa etmek mi, anımsamıyorum. Her neyse, şimdi onun tekrar en hızlı şekilde yayılmasını sağlayacak yeri bulup bu tüpten dışarı salmam gerekiyor. Sanırım nasıl biliyorum ama önce bu beyaz odadan dışarı çıkmam lazım. Geliyorlar, çok kötü kokuyorum, nasıl çıkacağım buradan? “9 numarayı yine tazyikli suyla mı yıkayacağız?” “Evet, hala direniyor 'sular kesik yıkanamam ben' diye.” “Sen anlayabildin mi bizi görünce sözde neyi saklamaya çalıştığını?” “Salgında karısı, kızı tüm ailesi ölmüş. Doktormuş, aşıyı bulamadı diye kafayı sıyırmış işte. Bulamadığı o hayali aşıdır kesin.” “Hakikaten ya, aşıyı gerçekte kimim bulduğu asla öğrenilemedi değil mi? Kutuda bir tüpün içinde kargoyla gelmiş sağlık bakanlığına. Gönderen kısmı isimsiz, üzerinde sadece 'Nuh’un Gemisi' yazması da cabası.” “Bak ne diyeceğim, bizim çatlak doktor olmasın o aşıyı yollayan. Pöf…Ne kokuyor bu adam ya? Ben kapının gözünden hortumu içeri tutacağım, sen vanayı sonuna kadar aç.” Basın suyu, basın. Kokuyorum ben. Su, sadece bol su temizler bu dünyayı. Yerden, gökten, her yerden gelen su. Ne ibret alıcı gündür o. Gök ne kadar su taşıyorsa bıraktı yeryüzüne. Yer ne kadar su saklıyorsa derinlerinde saldı yukarı. Kokuşmuş ruhlardan başka kirli kalan yoktu artık. Peki ya gemidekiler, gemidekilerin hepsi temiz miydi?

  • Kedilerin yolu bir gün ...

    Nicoletta Costa’nın kedilere adadığı, Rusya, Yunanistan, İspanya, Çin de dahil olmak üzere dünyada pek çok ülkede yayımlanan, ödüller kazanan kitabı Kediler Şehri Türkçede. Limandaki eski mahallelerden birinde Dil Balığı Caddesi 3 numarada içinde gürültücü mü gürültücü, sevimli mi sevimli kedilerin yaşadığı kocaman pembe bir apartman varmış. Kedilerin yolu bir gün kendi gibi mini minnacık çatı katında oturan ve zamanla kedilerin can dostu olan farecik Filippo ile kesişmiş. Nicoletta Costa içindeki çocuğu korumayı bildiğinden ve dünyaya bir çocuğun gözleriyle bakmayı başarabildiğinden çocuk dünyasının en büyük yazarlarından biri olarak bilinir. 1980’den beri onlarca hikâyede kelimeleriyle ve çizimleriyle o dünyayı anlatmaya devam ediyor. Yayımladığı 300’den fazla kitap aracılığıyla çocukların düşüncelerini, davranışlarını ve tutumlarını keşfetmemizi sağlıyor. Kitapları Rusya, Yunanistan, İspanya, Çin de dahil pek çok ülkede yayımlandı. Yıllar içerisinde önemli ödüller kazandı. Nicoletta Costa eserlerini hem yazar hem de resimler. “Kediler” adlı seri Nicoletta Costa’nın en sevdiği hayvan olan kedilere adanmıştır ve Dil Balığı Caddesi’ndeki 3 numaralı büyük binanın sakinlerinin maceralarını anlatmaktadır. KEDİLER ŞEHRİ Nicoletta Costa Dinozor Çocuk, 2022 Çeviri: Aydagül Ferullo 32 s.

  • Anlatılan her şey gerçek!

    Gamze Çoban, Algan Sezgintüredi ve Mesut Demirbilek ile Kavgaz serisinin ilk romanı Çantacı üzerine söyleşti: "Kavgaz serisi, sonuçta kurgu olmakla birlikte yazı ortağım, emekli Emniyet Müdürü Mesut Demirbilek'in hayatına dayanıyor." Algan Sezgintüredi'yi Vedat ve Tefo'yu merkezine alan polisiye serisiyle, Süperben adlı gerçeküstü romanıyla ve özellikle modern Amerikan edebiyatından yaptığı çevirileriyle tanıyoruz. Mesut Demirbilek ise özellikle suç bilimi takipçilerinin yakından tanıdığı bir uzman, emekli emniyet müdürü. İki isim örneğine çok rastlamadığımız bir proje için bir araya geldi: Kavgaz serisi. On iki kitap olarak planlanan seride her defasında başrolde 20'li yaşlarında emniyete katılmış Mutlu Kavgaz karakteri ve çözdüğü polisiye olaylar var. Üstelik tüm hikayeler gerçek olaylara dayanıyor. Serinin ilk romanı Kavgaz: Çantacı 80'li yılları fon olarak alıyor, gizemli bir cinayetin izini soluk soluğa sürmemizi sağlıyor. Yazarlarla DNA analizinin, bilgisayarın, cep telefonunun, internetin olmadığı ama çabanın ve azmin başrolde olduğu o günleri ve o günlerde geçen romanlarını konuştuk. Bu röportajda ve bu romanda anlatılan her şey gerçek! Kavgaz: Çantacı Yalnızca Bir Başlangıç! Sizi Vedat ile Tefo'nun maceraları ile tanıdık. Bu kez ana kahramanımız Mutlu Kavgaz. Bize Mutlu Kavgaz'ı anlatır mısınız? Mutlu Kavgaz, Edirneli, orta halli denebilecek, idealist ve vatansever bir ailenin çocuğu. Küçük yaşta televizyonda izleyerek hayranı olduğu Komiser Columbo ve Dedektif Baretta'nın etkisiyle cinayet dedektifi olma kararı alan Mutlu'yla kitabımızda, 22 yaşında, Polis Akademisi'ni bitirip İstanbul Cinayet Büroda göreve başladığı gün tanışıyoruz. Mutlu her anlamda saf, temiz, zeki, çalışkan, dürüst ve en önemlisi, iyi bir aile terbiyesine sahip bir genç. Olaylar seksenlerin sonunda geçiyor. Kahramanın başına gelenler ile dönem tercihiniz hikâyeyi oldukça sürükleyici bir hale getiriyor. Döneme nasıl karar verdiniz? Kavgaz serisi, sonuçta kurgu olmakla birlikte yazı ortağım, emekli Emniyet Müdürü Mesut Demirbilek'in hayatına dayanıyor. Dolayısıyla başlangıcı, onun mesleğe başlamasına denk getirmeyi seçtik. İkimizin de yaşadığı ama farklı bakış açılarıyla yaşadığı yıllar ve şöyle bir önem taşıyorlar: Seksenler, Dünya'nın internetin getirdiği kültürel devrim ve gelişme hızı katlanarak artan teknolojiyle "tanıştığı" dönem. Beraberinde modadan müziğe, yaşayış tarzlarına dek pek çok şeyin değişimini getiriyor. Ülkemizse biraz geriden geliyor; tanışmanın eşiğinde henüz. Karar verirken hikâyede istediğimiz gerçeklik duygusunu sağlamasının yanı sıra, bugünün bilgisi ve bakış açısıyla yargılanmaması gereken pek çok unsur söz konusu ve bunları göstermenin, geçmişi anlamada faydalı olabileceğini düşündük. Polisiyede ve genel olarak edebiyatta kusursuz kahramanlara çok alışkınız. Kavgaz ise acemilikleriyle kusursuzluktan uzak. Bu yeni yaklaşımı nasıl sağladınız? Esasen yeni bir yaklaşım değil bu; polisiye edebiyatta, kusursuzundan en kusurlusuna, akla gelebilecek her türden kahraman var ama evet, böylesi acemi bir kahramana sık rastlanmıyor. Kavgaz özelinde resmetmeye çalıştığımız şey, suçların en ağırıyla uğraşmaya soyunan bir gencin, yaşadığı dönemin şartları altındaki yolculuğu, boş bir sayfaya nelerin, ne şekilde yazılabileceği. Mutlu yolun başında, elbette acemi ve o açıdan hepimize benziyor denebilir; sonunda varacağı yeri birlikte görebilmeyi umuyoruz şimdilik. Kavgaz serisinin gerçek olaylara dayandığını söylüyorsunuz. Mesut Demirbilek ile nasıl bir çalışma yürüttünüz? Planımız sık sık bir araya gelerek konuşmak ve konuştuklarımız kaydetmekti. Sonrasında yazma işini, sağ olsun Mesut Demirbilek güvenerek bana bırakacaktı. Ancak ilk oturumumuzun ardından pandemi patlak verdi. Farklı şehirlerde oturduğumuzdan görüşmelerimizi telefon ve çevrimiçi programlar üzerinden yürütmek durumunda kaldık. Görüşmelerimizden doğan malzemeyi kurgulamak bana düşüyordu; yazdıklarımı parça parça yolladım, Mesut Demirbilek görüşlerini, tavsiyelerini ve itirazlarını sundu, ona göre ilerledik. Özellikle son dönem polisiye içeriklerde katilin kimi noktalarda yüceltilebildiğini görüyoruz. Bu yaklaşımı nasıl değerlendiriyorsunuz? Düşünce tarzları, bakış açıları, dönemlerle karşılıklı ilişki içinde değişiyor; öyle olması normal ve iyi. Ama bence bazı temel ilkelere sıkı tutunmak gerekli. Hayatta siyah-beyaz netliğine sahip çok az şey var, kabul. Ayrıntıları, sebepler, vesaire konuşulabilir, irdelenebilir, üzerlerinde pek çok fikir yürütülebilir ve yürütülmelidir ama şu temel kabulden vazgeçmemek bence önemli: Suç, kötüdür. Suçlu da. Dolayısıyla suçludan yana savlar, bahaneler ve daha başka fikirler üretilse ve adalet kavramı kimi noktasında göreli olsa bile nihayetinde temel kabulün bu olmasından ve övgü yerine merhametin öne çıkarılmasından yanayım. Sizi Pera Palas'ta düzenlenen Kara Hafta Polisiye Festivali'nde birçok kez dinledim. Yıllar içinde bir araya geldiğiniz polisiye okurlarının görüş ve yorumları Kavgaz'ın şekillenmesinde ne kadar etkili oldu? Okurların görüş ve yorumlarının yazmamda etkili olduğunu söyleyebilirim ama ne kadar, onu söyleyemiyorum. Bilerek, etkiyi hissederek yaptığım şeyler kurgu ve dil konusunda mevcut. Her iki konuda da eksik ve hatalarımı görüp gidermeye, kendimi geliştirmeye çabaladığımı söyleyebilirim. İletişim kurulduğu sürece herhangi bir etki altında kalmamayı düşünemiyorum zaten. Polisiye Birliği'nin başkanısınız. Birlikte ne gibi çalışmalar yürütüyorsunuz? Birliğin öncelikli hedefi, ülkemizde polisiye edebiyatı olabildiğince görünür ve beğenilir kılmaya çabalamak. Temelde birbirimizi becerebildiğimizce madden ve manen destekliyor, birbirimizden bir şeyler öğrenmeye ve öğrendiklerimizi okura yansıtmaya çalışıyoruz, diyebilirim. Ayrıca Çınar Yayınları'ndan çıkardığımız, beğeni toplayan iki öykü derlememiz var: Kanlakarışık ve Karmakarışık. Pandemi araya girmeseydi okurlarla bir araya gelmemizi sağlayacak etkinlikler planlamıştık. Şartlar uygun olur olmaz bunlara girişmeyi arzuluyoruz. Peki ya Türkiye'de üretilen polisiye kitaplarıyla ilgili neler söylemek istersiniz? Dünya örnekleriyle yarışır bir noktada mıyız sizce? Fırsat buldukça anlatıyorum ve anlatacağım: Türkiye, Dünya'nın en eski polisiye edebiyat geleneklerinden birine sahip. Tarihte Fransa ve İngiltere'den sonra polisiye roman (bugün kabul gören haliyle) yazılmış üçüncü ülkeyiz. Yirminci yüzyılın ortalarına kadar topraklarımızda yayımlanmış pek çok polisiye eser var. Sonrasında özellikle siyasi iklim yüzünden polisiye edebiyat gölgede kalmış. Seksenlerin ortalarından itibaren tekrar öne çıkmaya başlıyor ve bugüne dek geliyor. Bu kadar zengin bir geçmiş söz konusuyken Dünya örnekleriyle yarışır noktadan bahsetmeye gerek yok bence. Tek eksiğimiz, yeterince tanınmamamız ki o da yavaş yavaş değişiyor. İlk kitabınızdan bugüne polisiye okurlarında ne gibi bir değişim gözlemliyorsunuz? Suç edebiyatının alt kollarından biri olan polisiye edebiyat, ülkemizde, tıpkı bilimkurgu ve fantezi türleri gibi uzun süre önyargıyla yaklaşılmış bir tür. Bunda toplumsal yapımızın, siyasi iklimimizin yanı sıra, pek çok okurun, adından dolayı belki, polisiye edebiyatı doğrudan polis anlatıları zannetmesinin de payı var bence. Polisiye okurumuzun, ben de bir polisiye okuruyum, son yıllarda emeklemeden yürümeye geçmeye başladığı kanısındayım. Okudukça, keşfettikçe ilginin daha da artacağını umuyorum. MESUT DEMİRBİLEK Algan Sezgintüredi ile yollarınız nasıl kesişti? Algan ile ilk olarak 2019 yılında konuk olarak katıldığımız Okan Bayülgen'in programında tanıştık. Tanışıklıkla başlayan uzun sohbetler güzel bir dostluğa ve bu sohbetler de güzel bir polisiye projesine dönüştü. Güzel ve kalıcı bir eser ortaya koymak için bütün şartlar oluşmuştu; kalemi güçlü bir edebiyatçı, tecrübeli bir eski polis, Covid-19 un yarattığı "zaman" ve hayatımızın artık olmazsa olmazı olan iletişim teknolojileri... Pek çok şey bir araya geldi. Kavgaz'ın gördüğü ilgiyi nasıl değerlendiriyorsunuz? Sizce Kavgaz neden bu kadar çok sevildi? Kavgaz'ın ilgiyle okunacağına ilk günden beri hep inandık çünkü arkasında çok emek, yorgunluk ve hiç unutulmayacak yaşanmışlıklar var. Okurlarımızın ilgisi ve yorumları bizleri çok memnun etti. Gelen yorumlar, yapılan eleştiriler ve gönderilen mesajlar o kadar samimi ve içten ki bu da bizi sonraki kitaplar için hem heyecanlandırıyor hem de önemli bir sorumluluk ekliyor. Kolları şimdiden sıvayıp çalışmalara başladık bile... Kavgaz`ın sevilmesinin ve hemen sahiplenilmesinin bence iki ana sebebi var: birincisi, hiç şüphesiz bir usta kalemin elinde hayat bulması, ikincisi de alışılmış kalıpların dışına çıkıp cinayet soruşturmalarının ve oradaki emekçilerin en doğal hallerini ve süreçlerini anlatıyor olması. Şu ana kadar karşılaştığımız en sık geri bildirimlerden belki bir üçüncü sebep de çıkarabiliriz: "o kadar içine çekiyor ki okumayı bırakamıyorsun ve iki günde bitiyor..." KAVGAZ: ÇANTACI Algan Sezgintüredi, Mesut Demirbilek April Yayıncılık, 2022 288 s.

bottom of page