top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Savaşın ürpertici karanlığında dökülen her kan karadır

    Uluslararası Booker Ödüllü Gece Tüm Kanlar Karadır adlı kitabında David Diop, tarihin unutulmuş bir sayfasını tamamlıyor. Mademba Diop mavi gözlü bir asker tarafından öldürüldü. İşte Alfa Ndiaye aklını o zaman kaybetmeye başladı. Alfa Ndiaye, arkadaşının intikamını almak için her gece düşman hattına sızıp bir düşman askerini öldürüyor. Düşmanın eli ve silahıyla cepheye geri dönüyor. İlk dört ele kadar asker arkadaşları ona kahraman gibi davrandı. Yemeklerini, tütünlerini ve sohbetlerini paylaştılar onunla. Ama Alfa durmak bilmeyince kahramanlığı önce deliliğe, sonra büyücülüğe dönüştü. Savaşın sesi artık uzakta. Peki Alfa? Kendini ölümün karanlığından kurtarabilecek mi? Uluslararası Booker Ödüllü Gece Tüm Kanlar Karadır’da David Diop tarihin unutulmuş bir sayfasını tamamlıyor. David Diop, 18. yüzyıl Fransız ve Frankofon Afrika edebiyatında uzmanlaşmış bir Fransız romancı ve akademisyendir. Güneybatı Fransa'daki Pau Üniversitesi'ndeki araştırması, 18. yüzyıl hesaplarında Afrika'nın temsillerine ve gezginlerin görüntülerine odaklanıyor. GECE TÜM KANLAR KARADIR David Diop Sahi Kitap, 2021 Çeviri: Aycan Başoğlu Editör: Cem Tunçer 120 s.

  • Ölümün sağlaması olmazdı yaşamak

    Zeynep Tuğçe Karadağ, Alaybozan ile okurun zihnine sızmak ve uzun süre orada kalmak niyetinde. Her bir öykü; özenli dili, güçlü kurgusu ve şaşırtıcı finaliyle cesaret edip yanıt veremeyeceğimiz sorular yöneltiyor bize. “Kas, yağ ve kemik dokularının altında saklanan sözleri görebilseydim, üzülebilirdim belki. Karnımızı şişiren hisler, doğru sözcükleri kuşanıp açığa çıksaydı, mezarlıklar hesaplaşma yeri olmazdı böyle. Evlere gömülen sandıklar, açılmak için tabutların kırılmasını beklemezdi. Ölümün sağlaması olmazdı yaşamak.” Zeynep Tuğçe Karadağ, Alaybozan ile okurun zihnine sızmak ve uzun süre orada kalmak niyetinde. Her bir öykü; özenli dili, güçlü kurgusu ve şaşırtıcı finaliyle cesaret edip yanıt veremeyeceğimiz sorular yöneltiyor bize. Şiirleriyle tanıdığımız yazar, kurduğu sinematografik evren ve dert edindiği meselelerle öykü türünde de kalıcı bir iz bırakmayı vadediyor. ALAYBOZAN Zeynep Tuğçe Karadağ İthaki Yayınları, 2021 Tür: Öykü 80 s.

  • 2021'de Şule Tüzül'ün en sevdiği kitaplar

    "Bir yazar bir konuyu ne kadar farklı biçimde yazarak okurun ilgi ve heyecanını ayaklandırabiliyorsa o kadar başarılı demektir." Aşağıda yazdığım kitaplar bu yıl içerisinde okuyup benim için beğeni açısından öne çıkan kitaplar. Hepsi için genel olarak şunu söyleyebilirim. Sonuçta edebiyatın konuları belli. Eğer bir yazar o konuyu ne kadar farklı biçimde yazarak okurun ilgi ve heyecanını ayaklandırabiliyorsa o kadar başarılı demektir. Bu kitaplar da üslup, dil, anlatım biçimi ve yazarın kullanmayı tercih ettiği yazım teknikleri ile beni başka dünyalara götürmeyi, büyülemeyi başardı diyebilirim. Huzur - Ahmet Hamdi Tanpınar Okumaya geç kaldığım kitaplardan biri. Dünya klasiklerinde yerini alabilecek kadar iyi bir eser. Aşkı, İstanbul'u, müziği, insanı ve yaşamı en anlatan romanlardan biri diyebilirim. Poz - Banu Özyürek Banu Özyürek, özgün üslubu ile beni çok etkiledi. Bu yıl Bir Günü Bitirme sanatı ve Poz öykü kitaplarını yeniden okudum o nedenle. Yeni kitaplarını heyecanla beklediğim yazarlarım arasında. Kopuk - Sine Ergün Banu Özyürek gibi Sine Ergün de özgünlüğü, basit ve yalın cümleleri ile son derece yoğun ve derinlikli metinlere imza atışı ile en sevdiğim yazarlardan biri. Bana Kuşlar Söyledi - Yekta Kopan Son dönemde okuduğum en iyi öykü kitaplarından biri. Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi - Ayfer Tunç Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu - Italo Calvino Yarınki Yüzün - Javier Marias

  • Sin Edebiyat 5 Yaşında!

    Sin Edebiyat, 30. sayısıyla birlikte yazınsal yolculuğunda 5 yılı geride bıraktı. İki ayda bir yayımlanan derginin bu sayısının konusu: Göç. “Kalktı göç eyledi Avşar elleri Ağır ağır giden eller bizimdir Arap atlar yakın eyler ırağı Yüce dağdan aşan yollar bizimdir” Dadaloğlu Sin Edebiyat, 30. sayısıyla birlikte yazınsal yolculuğunda 5 yılı geride bıraktı. İki ayda bir yayımlanan derginin bu sayısının konusu, göç. Almanya’ya işgücü göçünün 60. yılında göçün, göçenlerin ve göçün etkilerinin yazıldığı dergide, göç üstüne kitapları ve araştırmaları olan kıymetli yazarlar Menekşe Toprak ve Gökhan Duman’la (Söy. Yaşar Ercan) söyleşi yer alıyor. Göç dolayında yazılarıyla İbrahim Gökburun (Göç Eden Heykeller), Veysel Karani Tur (Köpekler Şehrinde Göç İzleri), Yaşar Ercan (Yaşamı Yola Çıkmakta Bulanların Anlatısı: Göç Edebiyatı), Murat Gil (Göçebe Edebiyat) ve Neslihan Şentürk Uzun (Abdulrazak Gurnah Romanlarında Göç, Yabancılaşma, Kıyıda Kalmış Kimlikler ve Yer-Yurt Arayışı) dosyada yer alırken Atilla Dorsay (Sinemamız ve “Göç” Filmleri) ve Emre Birhan (Kahramanmaraş’ın Bir Köyünde Başlayıp Oscar’a Uzanan Bir Göç Hikâyesi: Umuda Yolculuk) da sinema yazılarıyla katkı veriyor. Sin Edebiyat’ın bu sayısında Kızılderili şair Tanaya Winder (Söy. Hatice Solak) ve şair Can Habip Türker (Söy. Veysel Karani Tur – Alptuğ Topaktaş) ile de söyleşiler yer alıyor. Dosyaya iki yabancı şair; Clemens Schittko ve Nevfel Cumart da şiirleriyle dahil olmuş. Dosyada yer alan diğer isimler şöyle: Şiir: Emily Dickinson (Çev. Sare R. Öztürk), Warsan Shire (Çev. Bensu Karabüber), Dante Gabriel Rosetti (Çev. Hatice Solak), Çınar Ekiz, Ayfer Karakaş, Deniz Mahabad, Minel Sude Öztürk, Mehmet Rayman, Sare R. Öztürk, Yasin Uysal. Öykü: Mavi Tuğba Ateş, Serhat Ceylan.

  • Öykü: Hayat Ne Garip

    Esasında ben, kahve falına bakmasını bilmiyordum. Bakar gibi yaparken parmaklarımın arasındaki bir fincanı, kendimce kullanıyordum. Ve kalbimin derinlerinden gelen şeylere dem vurmadan düşüncelerimi konuşturuyordum. Canım gerçekten acıdığında, bazen de imkânsız bir şeyin gerçekleşmesini istediğimde, beliren bir hissiyattı benimkisi… Yeşim Günay Zaman içinde değişmem, insanlardan kaçtığımı söyleyenleri haklı çıkarmıştı. Bazı arkadaşlarımı silmiş, yenilerini edinmekten korkuyordum. Ev davetlerinden kaçıyor, illa buluşacaksak o arkadaşımı dışarıya yönlendiriyordum. Kafelerden evim kadar keyif alıyordum. Herhangi bir kafede boş boş oturmayı da seviyordum. Kendimi okumaya vermiş, nerdeyse tüm dergilere aboneydim. Haberleri günlük gazeteden okuyordum. Arkadaşlarımın benden bekledikleri ilgiyi, kendim için harcamama, “Bencil,” diyen, “Yalnızlık,” diyen de vardı. Benim felsefemde bu “seçilen” değil “seçen” olmaktı. Anlayacağınız kafama göre yaşıyordum. Sabah erkenden kalktım. Fincanımda iki parmak kahvemle, camdan geçen güneşe karşı koltuğuma gömüldüm. Gün gazetesinin sayfalarını karıştırıyordum. Madem günümü okumaya ayırdım, parmaklarımın arasındaki gazetenin her satırı okunacaktı. Gazetem elimde, koltuğumun iki yanındaki sehpada okunmayı bekleyen dergilerim üst üsteydi. Edebiyat, felsefe, sinema, magazin, seyahat, dekorasyon dergilerim. İçeriklerini ayırmadan her şeyi okuyordum. Gazetenin ikinci sayfasında okuduğum satırlar inanılır gibi değildi. Sürekli aynı satırları okuyor, inanamıyor, tekrar okuyordum. Kaçıncı tekrarda olduğumun farkında değildim. Telefonum çaldı. Açmadım. Dakikalarca boş muhabbete mecalim yoktu. Biz kadınların telefon konuşmaları, meşhurdur. “Duydun mu, filancayı?” diye başlayan sözde masum muhabbet birden istenmeyen bir dedikoduya dönüşür. Esasında konu çok basittir, biri birine, “bir şey,” demiştir. İki taraf lafı uzatmasa, filanca kişi, dediğiyle kalacak. Olur mu hiç, yan konular açılır, seneler evveline gidilir ve nihayete erilir. Ameliyat masası kurulmuş, geri dönüşü yoktur. Geçen dakikalar, telefonların şarjını tüketir. “Böyle olmayacak, yüz yüze görüşelim, bir kahve içelim,” der kadınlardan biri, diğer tarafın cevabı nettir, “İlk fırsatta,” der. Çünkü fazla çeneden, onun da telefonunun şarjı diğerinki gibi bitmeye yakındır. Ne zaman ve nerede buluşacaklarının ortak kararında konuşmaları sonlanır. Benim arkadaş çevremde de durum aynen böyleydi. Ve geçen hafta bu konuşmanın bir benzerini yaşadığım bir arkadaşımla buluşmuş, bir kafede laflamıştık. O benim sadece bir arkadaşım değildi, yirmi beş senelik önemli bir dostumdu. “Dostumdu,” dememe bakmayın, bu benim düşüncemdi zira o kanı soğuklardandı, ser verip sır vermezdi. Sadece seneler evvel ağzı gevşemiş, kocasının çocukluk aşkıyla arada görüştüğünü söylemişti. Onunla caddenin kalabalık kafelerinden birinde buluştuk. Tam da bir hafta evveliydi, karşılıklı kahvelerimizi yudumlamıştık. Konuşmamız öyle bir noktaya geldi ki sorduğum şey gayet masumdu ve özel hayattan tamamen uzaktı. Suratı, birden şekilden şekle girdi. Öfkesi poposunu hoplattı, omuzları senkronize kıpırdandı hoplattığı poposuyla. Ardından boynu hareketlendi. Başı istemsiz oynadı, gözlerinden alevler yükseldi. Çantasını açtı, anahtarlığını çıkardı. Anahtarlığının ucundaki sarı tenis topu kahve fincanımın tabağına çarptı. Hareketsiz kaldım. O hâlâ söyleniyordu. Derken birkaç kez yukarıya kaldırdı başını, amcasından miras kalan “o evi,” kaça sattığını asla bana söylemeyeceğini haykırdı. Yüz ifadesiyle bana ne kadar uzaksa ses tonlamasıyla da benim dostum olamazdı. Kendisi gibi bakmıyordu bana. Tanıyordum onu, arkadaşımın kendisine has kuralları var, biliyordum. Onunla tartışmak hep zordu, işine gelmezse ani çıkışlar yapardı, fakat bana ilk kez bu şekilde davranmıştı. Terslenmemin üzerinden bir hafta geçmişti gazete haberini okudum. İster istemez benim de yüzüme acı bir tebessüm yerleşti. O gün kafede, o kadar çok şey söyledi ki bana, en gücüme gideniyse, “Ne münasebet!” demesiydi. Birkaç kere haddimi bildiren bu sözcüğü tekrar etmiş, “Ne münasebet!” “Ne münasebet!” “Ne münasebet!” demişti. Anlamıştım. Evin satış fiyatını sorduğum için ben bir münasebetsizdim. Bir kere daha anladım, derdimizi karşı tarafa aktarırken en önemli organımız dilimiz. İkimiz de birbirimizin son yirmi beş senesine hâkimdik. Farklı şeylere ağlasak da aynı şeylere gülmüştük. Her şey birden anlamsızlaştı. Oğlumu götürdüğüm bir parkta onunla tanışmış, çocuklarımız uyumla oynayınca kısa sürede kaynaşmıştık. Parktaki ilk karşılaşmamıza kadar indim, ne yazık ki onu tanımıyordum. Demek ki onunla tanışmadan önceki hayatlarımız, tecrübe ettiğimiz şeyler, o kadar farklıydı ki beni bu kadar kolay tersleyebilmişti. Yoksa merakla yönelttiğim o soruda bir art niyet aramazdı. Arkadaşımın çocuksuz ve bekâr bir amcası vardı. Beş sene evvel seksen beş yaşındayken vefat etmişti. Tüm mal varlığı arkadaşıma kaldı. Heyecanınızı arttırmak için, “Arkadaşımın amcası çok varlıklıymış, arkadaşıma beş apartman, üç dükkân, antika arabalardan bir koleksiyon, bir motor yat, bir helikopter, bir uçak kalmış,” demeyi çok isterdim fakat hiç böyle değildi kalan miras. Arkadaşıma amcasından kalan sadece adada bir evle, külüstür bir arabaydı. Arabayı hemen sattı, eline geçen parayla Avrupa turuna çıktı. Beklentim evi de satıp, bir dünya turuna çıkmasıydı. Fakat bu evi satması kolay değilmiş. Ben, “Neden,” diye sorunca evin tapusu için, “Çetrefilli,” demişti arkadaşım. Yine de amcasının adına, söz konusu evin bir tapu kaydının olmadığı hiç aklıma gelmedi. O gün, buluştuğumuz kafede müthiş bir kalabalık vardı. Herkes bana bakıyor, bense masanın üzerine, anahtarlıktan sallanan sarı tenis topuna. Birbirine rakip iki kadın tenisçiymişiz, bir tenis kortunda maç yapıyormuşuz gibi bir havaya girdim. Müşteriler, bir tribün dolusu tenis maçı seyircisiymiş de bir ağızdan onu yenemeyeceğimi haykırıyorlarmış. Arkadaşını dürten bizim masayı gösteriyordu, yerin yedi kat dibine girdim. İki el sıkı sıkıya tuttuğum raketimi, ters koldan iyice geriye çekerek gönderdiğim uzun toplarımı karşılayamazsa yerin yedi kat altından başım yukarıda çıkacaktım. O, o kadar emindi ki kendisinden, servis çizgisinin az gerisinde duruyor, ileri geri seri hareketlerle topumu karşılıyordu. Elindeki raketle beni toprağa gömmek istiyordu. Çift elle karşı tarafa gönderdiğim her top oldukça hızlıydı. Arkadaşım ters vuruşumu keserek maçı sonlandırmak istedi ki, geriden koşarak ağın önüne geldi. Servis alanında, pozisyonunu aldı. Raketimden karşıya savrulan top yere değmeden, onun raketine kavuştu. Arkadaşım, raketiyle topun hızını kesti, onun raketinden seken top fırıldak gibi döndü ve benim tarafıma geçti. Onu şaşırtmak için, iki uzun sağ vuruş, ardından tüm gücümle bir ters vuruş daha çektim. Her birini ağın önünde, aynı şekilde, karşıladı. Raketinin gergin telleri, gönderdiğim topun hızını bir kez daha kesti. Top havada bir kez daha fırıldak gibi döndü, döndü, onun raketinin tellerinden tok bir sesle, sarı tenis topu, kortun ağını teğet aştı. Bu ses bile benim yenilgime işaretti. Ağ önünde, hızı kesilerek karşılanan topa vurmak için sahanın soluna uçtum. Top, tahmin ettiğim üzere, iki bacak boy mesafemin uzağında, kortun toprak zemininde kısacık sekti, fakat ben ters köşede kalmıştım. Havada uçtum uçtum yüzükoyun toprak korta yapıştım. Tenis kortunun killi toprağından yüzüm, üstüm, başım, her tarafım kırmızıydı… Anahtarını çantasından çıkaran kendisi değilmiş gibi anahtarının neden masada olduğunu sordu bana. Onu cevapsız bıraktım. Bir süre feri sönmüş mavi gözlerinin griliğinde kayboldum. Aşırı sarkan göz altı torbaları, düşük göz kapaklarıyla o, benden daha büyük duruyordu. Oysa ikimiz de aynı sene doğmuştuk. Bir tomar anahtar duruyordu masada. O evin yedek anahtarı, hatta sattığı arabanın da yedek anahtarı hâlâ onda mıydı? Benim aklımdan geçenleri anlamış gibiydi. Bir hışımla anahtarları kavradı, gerisin geriye çantasına attı. Sarı tenis topu “son bir set,” dercesine çantanın ucuna takıldı. Elimin tersiyle dokunmam yetti, o çantada bir ben eksiktim. Birden aklıma bir cinlik geldi, arkadaşımın kahve falına bakmak! Mesele onu, fala, ikna etmekteydi. Tamam bir zamanlar, onunla, bir falcıdan bir diğerine giderdik. “Şuradaki falcı ne söylerse çıkıyor,” dendi mi ertesi gün biz oradaydık. Benimkisi sadece bir meraktı, geleceği önceden bilmekle sonuçlanan. Onun fala düşkünlüğünün altında yatansa, ona aitti ve ben bunu hiç deşmedim. Derken eş dost arasında, asık yüzleri gülümsetmek için eğlencesine fal bakmaya başladım, hatta iki falda, söylediklerim de aynen çıktı. Birinde kapı komşumun uçarı kızının evleneceğini söylemiş, diğerindeyse annemi gelin gittiği şehirden doğduğu şehre ilelebet taşımıştım. Ben bunları düşünürken, arkadaşım kahvesinden iki yudum daha aldı. İkinci yudumu ağzının içindeyken, burnundan derin bir nefes çekti. Bu havayı o kadar derin solumuştu ki bir hıçkırık krizine yakalanmasını an meselesiydi. Fakat beklediğim hıçkırığa bir türlü yakalanmadı. Birden, kendisi için bir kahve falına bakmamı istedi benden. Bunu söylerken bir ricada bulunmamış, “Falıma bak,” demişti. Sizlerin, “Ne var bunda,” dediğinizi bildiğimden açıklamak istedim, arkadaşım falını kendine ait bir sır kabul ettiğinden, profesyoneller dışında kimseye baktırmazdı. Falı kendiliğinden istemesi gerçekten ilginçti. O, falına bakmam için kahve fincanını hazırlarken, benim, ona söyleyeceklerim hazırdı. O evi görmüştüm, adanın yüksek noktalarından birindeydi. Evin konumlandığı arazi ada sahiline, karşı kıyıya kuşbakışı hâkimdi. “Tapusu çetrefilli,” dediğini hatırladım. Demek ki evin bir sırrı vardı. “Evin farklı bir sahibi varmış. Bilmeyen sizmişsiniz. Uzaklardan bir adam gelecek ve evini geri alacak. Senin evi sattığın adam da sana verdiği parayı senden isteyecek. Sen bu parayı geri vermek istemeyeceksin, adamla büyük bir kavgaya tutuşacaksın. Belki bir hafta, bir ay, bir yıl içinde gerçekleşecek ama kesinlikle bunu yaşayacaksın,” dedim. Esasında ben, kahve falına bakmasını bilmiyordum. Bakar gibi yaparken parmaklarımın arasındaki bir fincanı, kendimce kullanıyordum. Ve kalbimin derinlerinden gelen şeylere dem vurmadan düşüncelerimi konuşturuyordum. Canım gerçekten acıdığında, bazen de imkânsız bir şeyin gerçekleşmesini istediğimde, beliren bir hissiyattı benimkisi… Ve ben, bunları tamamen uydurmuştum. Elimdeki gazete haberi, arkadaşıma bir hafta evvel baktığım o falın gerçek olduğunu gösteriyordu. Meğerse, amcanın adada yaşadığı bahçe içindeki o müstakil ev, savaş zamanında ülkeden kaçan bir aileninmiş. Arkadaşımın amcası da o zamanlar genç bir adammış, adada balıkçılık yaparmış. Kendisinin kullandığı bir takayla, o aileyi deniz yoluyla karadan sınır malum ülkeye taşımış, karşılığında da onların terk ettikleri eşyalı evine yerleşmiş. Aradan seneler geçmiş, yurt dışındaki o ailenin mirasçıları arazilerinin peşine düşmüş. Ailenin avukatı ülkeye gelmiş, işlemleri başlatmış. Hatta evin oturduğu vadinin arazisi de bu aileninmiş. Tapusuz eve yüklüce para sayan adam hakkını ararken, arkadaşımla kavgaya tutuşmuşlar. Adamın silahını kullanması ve arkadaşımın yaralanması da bu yüzdenmiş. Ne yazık ki gazetede okuduğum haberde adı geçen kadın, benim, bir hafta evvel buluştuğum dostumdu. Okuduğum satırların kaçıncı tekrarında, arkadaşım kent hastanesinde yaşam mücadelesi verdiğini idrak ettiğimin farkında değildim. Telefonum da susup bilmem kaçıncıya tekrar çalıyordu. Okuduğum satırlar benim uydurarak söylediğim şeylerdi. Benim olanı sarmalamak, arkadaşımı yüreğimde hissetmek, onu iyileştirmek istedim. Neden sonra kollarım çözüldü, yüzümdeki tebessüm acıdan endişeye, endişeden tarifsiz hallere dönüştü. Nedensiz gevşeyen kollarımın arasından kayan gazete kucağımdaydı. Arkadaşım kucağımdan bana bakıyordu. Başımı yana, solumdaki sehpadan tarafa çevirdim. Gözüm üstteki derginin kapağında, kalın harflerle “Hayat Ne Garip,” yazısında. Gerçekten de hayat ne garipti…

  • Geçmişten Günümüze Obsesyon

    Lennard J. Davis, Geçmişten Günümüze Obsesyon adlı kitabında, obsesyonun izini Rönesans kültüründe hâkim olan posesyon (yani şeytan girmesi) ile sürmeye başlıyor ve bunun obsesyonla ilişkisini inceliyor. Yazar kitapta, 'Obsesyonun Kökeni' adlı bölümün ardından obsesyonun tarihsel sürecini histeri, buharlar, melankoli, hipokondriyle incelemeye başlar ve akabinde delilik kategorilerini genel olarak ele alır ve buna ilişkin örnekler sunar. Bu tarihsel yolculuğun devamında edebiyata geniş bir yer ayırır. Merak ile obsesyon arasındaki ilişkiyi ve monomaniyi inceler. Cinsellik, aşk ve obsesyon üçgenine geniş bir yer ayıran Davis, yaşadığımız yüzyıla yaklaşırken de obsesyon ile resim, heykel gibi görsel sanatlar arasındaki ilişkiye odaklanır. Tüm bunları biyokültürel bir çerçevede ele alır. Daha çok 19. ve 21. yüzyıllar arasını mercek altına alır, zira modernite ile obsesyon arasında büyük bir ilişki olduğu kanısı bu çalışmaya yön verir: “Modernite öyle bir dönem olarak görülmektedir ki, normal olmak bir nevi deli olmakla, özellikle de obsesif olmakla örtüşen bir şey olarak tanımlanır. Lennard J. Davis, ulusal ve uluslararası alanda tanınmış bir Amerikan engellilik araştırmaları uzmanıdır, Illinois Üniversitesi, Chicago Sanat ve Bilim Okulu'nda Seçkin İngilizce Profesörü ve ayrıca Uygulamalı Sağlık Bilimleri Okulu'nda Engellilik ve İnsan Gelişimi Profesörü'dür. Mevcut ilgi alanları arasında engellilikle ilgili konular; edebi ve kültürel teori; genetik, ırk, kimlik; ve biyokültürel konular yer alır. B.A., M.A. ve M.Phil derecelerini aldı. 1976'da Columbia Üniversitesi'nde İngiliz ve Karşılaştırmalı Edebiyat Bölümü'nde doktora yaptı. Doktora tezinin direktörü Edward Said'di. OBSESYON Lennard J. Davis Doğu Batı Yayınları, 2021 Çeviri: Deniz Uludağ Tür: Psikoloji 387 s.

  • “Unutulmuş” bir klasik

    1926 yılında tefrika edilmeye başlanan, bizzat Mehmet Rauf tarafından “Eylül ’den bile kuvvetli ve şahsiyetli bir eser” olarak değerlendirilen ve edebiyatımızın büyük aşk romanlarından Son Yıldız, zenginleştirilmiş yeniden basımı ile çıktı. Geçirdiği felç sonucu sağ kolu tutmaz hale gelen ve bu yüzden büyük bölümünü eşine dikte ederek yazdırdığı bu romanında Mehmet Rauf, Şehrâh gazetesinin sahibi Fahri Cemal, Avukat Şefik Bey, onun eşi Perran ve Perran’ın gençlik aşkı Fuat İlhami arasındaki sevgi, merhamet ve çıkar dolu ilişkileri anlatırken, bir yandan balo, tiyatro, opera temsilleri üzerinden dönem İstanbul'unun yüzü Batı’ya dönük kültür ve eğlence dünyasını, diğer yandan şehrin mimarisi ve ev içlerini de tüm canlılığıyla resmediyor. Romanın, hem yazar hem de edebiyat tarihi açısından önemini gösteren önsöz ve günümüz okurunun metni anlamasını kolaylaştıracak dipnotlarla zenginleşen bu metin, “unutulmuş” bir klasik niteliğinde... Mehmet Rauf, 12 Ağustos 1875’te İstanbul’da yoksul bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babasının isteğiyle, ücretsiz eğitim alabileceği düşünülerek askerî okula kaydedildi. Bahriye Mektebi’ni bitirdikten sonra memuriyete girdi. Küçük yaşlarda başlayan tiyatro ve edebiyat merakını memuriyette de devam ettirdi. Halit Ziya Uşaklıgil ile tanışmasından sonra edebiyat anlayışının ve edebî kimliğinin yönü de belirginleşti. Halit Ziya’nın yardımıyla Hizmet gazetesinde “Düşmüş” hikâyesi ve İkdam’da Garam-ı Şebab romanı tefrika edildi. Servet-i Fünûn dergisine girmesiyle Mehmet Rauf’ın tanınırlığı da arttı. Bu dönemin meyvesi olan Eylül (1901) romanıyla geniş kitleler tarafından sevildi. Eserlerini Servet-i Fünûn, Resimli Kitab, Musavver Hâle, Şehbâl, Şiir ve Tefekkür, Şebâb, Resimli Ay, Sevimli Ay, Güneş, Tanin, Yeni Ses, Cumhuriyet, Peyâm, Pâyitaht, Vakit gibi gazete ve mecmualarda yayımladı. II. Meşrutiyet’in kadınlara yönelik dergilerinden Mahasin ve Süs’ü, bir mizah mecmuası olan Gelincik’i ve bunlara ek olarak Sinema Yıldızı adlı magazin dergisini çıkarttı. İlk evliliğini Tevfik Fikret’in halasının kızı Ayşe Sermet ile 1901’de yaptı. Bir süre Rumelihisarı’nda Tevfik Fikret’le de aynı evde yaşadı. 1910’da yayımladığı Bir Zambak’ın Hikâyesi’nin pornografik bulunması nedeniyle askerlikten atıldı ve altı ay hapis cezasına çarptırıldı. 1910’da hâlâ evliyken, bu romanı okuyarak mektupla kendisine ilan-ı aşk eden bir hayranı olan Besime Hanım’la ikinci evliliğini gerçekleştirdi. 1912-1913 yıllarında yaşadığı bir yasak aşk sebebiyle intihara teşebbüs etti. Bu durum yakın çevresindekilerin ondan uzaklaşmasına neden oldu. 1921’de bir süre Napoli’de yaşadı. 1922-1924 yılları arasında Binbir Bûse mecmuasını çıkardı. 1926’da öğretmen olan ve yine hayranlarından biri olan Muazzez Hanım’la evlendi. Evliliğinin hemen ardından ilk felcini geçirdi ve sağ kolunu kullanamaz hale geldi. Bu dönemde eserlerini eşi Muazzez Hanım’a dikte ettirdi. 1928’de geçirdiği ikinci ve büyük felçten sonra yatağa bağımlı oldu, konuşamaz hale geldi ve 25 Aralık 1931’de İstanbul’da hayata gözlerini yumdu. Eserleri: Roman: Eylül (1901), Ferdâ-yı Garâm (1913), Genç Kız Kalbi (1914), Bir Aşkın Tarihi (1915), Karanfil ve Yasemin (1924), Böğürtlen (1926), Define (1927), Son Yıldız (1927), Cerîha (1927), [Yara adıyla yeniden basılmıştır (1935)], Kan Damlası (1928), Halâs (1929). Tefrikalar: Garam-ı Şebab (İkdam’da tefrika edilmiştir, 19 Ağustos 1896-30 Ağustos 1896), Harâbeler (Cumhuriyet’te tefrika edilmiştir, 22 Temmuz 1926-22 Nisan 1927; Harabeler. Haz.: Mert Öksüz. Ankara: Akçağ Yayınları, 2018), Kâbus (İkdam’da tefrika edilmiştir, 30 Ocak 1928-4 Mart 1928; Kâbus. Haz.: Ömer Faruk Yekdeş ve Ruken Alp. İstanbul: Koç Üniversitesi Yayınları, 2020). Hikâye: İhtizâr (1909), Âşıkane (1909), Son Emel (1913), Hanımlar Arasında (1914), Üç Hikâye (1919), Kadın İsterse (1919), Pervaneler Gibi (1920), Safo ile Karmen (1920), İlk Temas İlk Zevk (1922), Aşk Kadını (1923), Gözlerin Aşkı (1924), Eski Aşk Geceleri (1927). Mensur şiir: Siyah İnciler (1901). Oyun: Pençe (1909), Ferdi ve Şürekâsı (1909, Halit Ziya’nın aynı adlı romanından uyarlama), Cidal (1911), Diken (1917), Sansar (1920). Diğer: Edebî Hatıralar (haz. Mehmet Törenek, İstanbul 1997); Mehmed Rauf’un Anıları (haz. Rahim Tarım, İstanbul 2001). SON YILDIZ Mehmet Rauf İletişim Yayınları, 2021 Çevrimyazı: Güneş Sezen, Çimen Günay-Erkol 531 s.

  • KulturALiterA Kitap Kulübü Aralık 2021 Buluşması

    KulturALiterA Kitap Kulübü Aralık ayında dokuzuncu toplantısını Miras ile gerçekleştiriyor. Aralık ayı kitabı Norveçli yazar Vigdis Hjorth’ün Türkçede yayınlanan ilk kitabı Miras isimli romanı. Gerçek olaylara dayanan özkurmaca bir eser olmasının yanı sıra bir aile travmasının adım adım ortaya çıkarıldığı ve irdelendiği, kadına yönelik şiddetin anlatıldığı bir hikâye olması nedeniyle olsa gerek, dünyada olduğu gibi Türkiye’de de okur sayısı her gün artan roman, bu yılın Mart ayında yayınlanmasının ardından dört baskı yaptı. Bireysel bir hikâyeyi temel almasına rağmen aynı zamanda dünyanın en medeni ülkelerinden Norveç’in devlet ve toplum yapısına, dünya genelinde uygulanan yanlış politikalarla şiddetin normalleştirilmesine eleştiri getiren bir roman. Önemli bir hikayesi olan ama kimsenin dinlemek istemediği birinin sesi nasıldır? Vigdis Hjorth, romanının bu soruya cevap aramak üzere yazıldığını söylüyor. Kitabın arka kapak yazısında ise “İnsan ailesini seçemez ama hikâyesini anlatmayı seçebilir,” cümlesi yer alıyor. KulturaLitera Kitap Kulübü herkese açık ve ÜCRETSİZ. Kultura Litera Kitap Kulübü’nün bu toplantısı zoom üzerinden canlı olarak 29 Aralık Çarşamba günü Türkiye saatiyle 19.30’da başlayacak. Tek yapmanız gereken ayın kitabını okumak ve www.kulturalitera.com adresinden kitap kulübüne kaydolmak. Yürütücü: Şule Tüzül

  • Öykü: Hesaplı Karşılaşma

    Onun fikrini zihnimin en nakışlı yerinden söküp atmaya çalışmış, bir nebze başarılı olmuştum ancak döndüğünü öğrendiğim şu birkaç saatlik süre içinde kapandığım kafesin sağlam kapısı; kilidi tutmayan, güvensiz eskice bir hurda gibi gıcırdayarak açıldı. Mihriban Demir Birkaç saat öncesine kadar onun adını anacak olsalardı, yüzümde biriken bir nefretle uzun uzun öfkemi haykırabilirdim, ne var ki döndüğünü öğrendiğim andan itibaren birine yeniden yenilmenin verdiği o ezikliği yaşamaktaydım. Uzun, gri şubat günleri bir hafta önce başlamış, yazı yerinden eden hırçın soğuklar caddelerde zafer seremonisine geçmişti. Üç aydır gelip kapandığım bu odadan yalnızca birkaç saat uğrayıp şehirde olup bitenleri dağınık bağlantılarla öğrendiğim Kâmyâb’a gitmek, denize çıkan dar caddeyi yürümek için ayrılırdım. Bütün seslerden ve yüzlerden kaçarak geldiğim bu yerde yalnız kendimi duyduğum ve boyuna kendimi gördüğüm günler... Birkaç saat önceye kadar bu böyle sürüp gidebilir diye düşünüyordum. Onun fikrini zihnimin en nakışlı yerinden söküp atmaya çalışmış, bir nebze başarılı olmuştum ancak döndüğünü öğrendiğim şu birkaç saatlik süre içinde kapandığım kafesin sağlam kapısı; kilidi tutmayan, güvensiz eskice bir hurda gibi gıcırdayarak açıldı. Bu kadar korunaklı olduğunu zannettiğim kapı yeniden rüzgârı dahi engelleyemeyen güçsüz bir kapıya dönmüştü. Kurtulmak amacıyla kudurmuş bir öfke nöbeti eşliğinde kaçtığım o his bir daha bulmuştu beni, yakalanmıştım. O, dönmüştü. Bütün bir öğle sonrasında sinik bir sesle tekrar etmekten kaçındığım bu cümleyi şimdi daha anlaşılabilir şekilde dillendiriyordum. Oturduğum sandalyeden kalkmak için dizlerimde ufak bir kuvvet kırıntısı yoklarken bir çocuk ince sesiyle ağlamaya başladı, annesi olduğuna kanaat getirdiğim yorgun bir ses, sakinleştirmeye koyuldu, çocuk biraz sonra sustu. Masamdaki küllük çoktan taşacak kadar dolmuş, kendine yer bulamayan izmaritler rastgele karalanıp atılan kâğıtlara sıkıştırılmıştı. Masayı o hâlde görünce içim biraz daha sıkıldı. Yatağımın başında asılı duran geniş çerçeveli tabloda hüzünlü bir sonbahar akşamı tasvir edilmişti. Uzun uzun izledim tabloyu, nasıl olur da bu kadar zaman fark edememişim diye düşündüm. Gözümü ondan döndürerek bir sigara aldım paketten, nihayet ayaklanarak sallantılı bir yürüyüşle odanın içinde çakmak aradım bir süre. Sigarayı yakmayı becerdiğimde artık gözüm şehri hafif yüksekten gören büyük camdaydı. Bütün gün yağan yağmur büyük caddedeki çıplak başlı ağaçları sersefil etmişti. Soğuk rüzgârda biraz daha güçsüz kalmışlardı. Sigaranın dumanı havaya doğru ince, titrek bir çizgiyle yükseliyordu, sönmek üzere olan izmariti sert bir hareketle ağzına kadar dolmuş küllüğe bastırıp tekrar sandalyedeki yerimi aldım. Gelmiş demek? Üstelik sadece üç ay sonra… Onu tekrar göreceğime inanarak ilk karşılaşmamız için pek çok senaryo hazırlamıştım. Bir tanesi ahbaplarımızla oturup kâh dünyayı kurtarıp kâh kurtardığımız o dünyanın köküne sövdüğümüz Kâmyâb’da olacaktı. Sokağa rastgele bırakılmış ince sandalyelerle dar, yuvarlak masaları olan Van Gogh’un o meşhur Gece Kahvesi’ni anımsatan kahvede. İkincisi sokakta olacaktı, ben her zamanki yerden nergis alırken görecektim, öylece. Tesadüf bu ya! İnce yüzünde her zamanki merakla duracaktı karşımda. Üçüncü senaryo gerçekleşmesini en çok istediğim ve ne yazık ki gerçekleşmesi en mümkün olmayandı. Buraya gelecekti, adresi falancadan aldım. Ayaklarım buraya kadar sürüdü beni, merak ettim, diyecekti. Her seferinde burada biterdi konuşma zira benim söyleyebilecek bir sözüm yoktu. İki kişi en çok ne kadar anlayabilir birbirini? İnsan doğası gereği ilkeldir. Her ne kadar kabuğuna zarafet ve anlayış süsü verse de kabukluydu işte, kaba ve ilkel bir kabuk… Ona öfkeli cümleler kurmam gerek, her biri sarı zehir ve irin taşımalı. Onu çok kızdıracak sözleri bir ipe dizer gibi dizmeliyim cümlelerime. Hiç öfke dolu cümleler kurdum mu peki? Belki içimden. Ellerim ezber hareketlerle masada bir deftere ulaştı. Çalakalem yazdığım satırlara baktığımda kazananın hep o olduğunu yeniden anlamanın köhne ateşi vurdu beni. Tanrı da bilir ki senin kapından başka gidecek kapım yok Sana dönüktür gönlüm, mihrabısın onun Akşam olduğunda bütün şehirlerin sokaklarında ezanlar seni okur, tiz… Dudaklarda kısık bir duasın, dizleri üzerinde yakaranların iki büklüm yakarışı, mecûsîlerin ateşgedesinde yüzyıllardır sönmeyen ateşin sebebi sensin Tanrı da iyi bilir ki cemaatleri peşi sıra sürüyen senin yüzündür Her yeri fikrinle kuşatılmış bu yangın yerinde gidebileceğim bir yer söyle Bahçesinde bir ceviz ağacıyla yazgımı işleyen kitabenin olduğu, Senin fikrinin kuşatmadığı bir mabet… Kâğıdı kutuya geri bıraktım. İnsanın dilenip yakarabileceği bir tanrısı olmalıdır belki de. Bu denli çaresiz kalmak kimsenin hak ettiği bir ceza değil. Belki de tanrı onu bilmemenin cezasını veriyordur, bilebilir miyim, bilemeyeceğime eminim. Hızlı verilen her karar yükü hafifletir diye düşündüm. Onu bulmak değil, ondan kaçmak istiyordum. Bu yüzden aynanın karşısına geçtim Saçlarımı gelişigüzel taradım, elimle rujlarımı yoklayarak kırmızı olanını alıp dudağımda birkaç kez gezdirdim. Bir fırçayla kaşlarımı düzelttim. Daha önce provası edilmiş gibiydi ancak hiç düşünmediğimi biliyorum. Aynada gözlerime denk gelince suçüstü yakalanmış birinin hissettiği tedirginlik doldu göğsüme, hemen kalkıp paltomu giydim, yeniden aynanın önünden geçtiğim hâlde dönüp kendime bakamadım. Küflü koridoru hızlı adımlarla arşınlayıp sokağa çıktığımda soğuk rüzgârın paltomun içinden girip boynuma doğru gittiğini duyumsadım. Hava soğuk ama neden böyle sımsıcak atıyor bileğim? Az önce odamın büyük camından izlediğim çıplak başlı ağaçları geçtim, caddeyi bitirip Kâmyâb’ın önünde durdum, camdan duvar dibindeki masayı arayıp buldu gözlerim, oradaydı. Sabırsız, her an kalkıp gitmeye hazır bir oturuş, her zamanki coşkulu dinginlik… Yine o kazanmıştı hatta zafer sancağını elinde tuttuğu için mutlu bile olmuştu. Kurguladığım karşılaşmaları sürüp bir kenara atmıştı. Camın ardında uzun süre durup yağmura aldırmadan içeriyi izledim. Yüzüme en güçlü ifademi verip kapıdan girdiğimde her şeyin bu kadar hızlı ve bu denli mümkün olması kafamda bir uğultu yarattı. Nasıl böyle mümkün kılabiliyordu bizi zaman? Merhaba. Merhaba, ıslanmışsın. Niçin yürüdün? Yol uzasın diye. Masada sırtım dışarı dönük öylece oturmuşken onun orada olduğunu, camın arkasından beni izlediğini biliyordum. Geldiğimi öğrendiği andan itibaren hastalıklı bir telaş içinde savrulduğunu tahmin etmek benim için zor değildi. Buraya geleceğini ondan iyi biliyordum çünkü onu kendinden iyi tanıyordum. Gittiğim o gece, dönüp bir kez olsun bakmamıştı, koltukta yan oturmuş tek eliyle de başını tutar hâlde boşluğu izlemişti. O an dönüp tek söz edebilse kapıdan döneceğime emindim ne var ki daimi uzaklığı bana asla kalma fırsatı vermedi. Ondan kaçtığımın farkındaydı, her gün bir sarmaşık gibi çevreliyordu beni hisleri. Kararlı, tutkulu bir duvar sarmaşığı… Böyle olduğu hâlde bazen sesi asırlar öncesinden gelir gibiydi, tutuk ve kararsız… Gidişimin ona haklı olma şansı verdiğini biliyorum. Üç saatten beri burada, araftaydım. Geleceğini bildiğim hâlde neden böyle sabırsız ve güvensizdim? Neden gittiğim o yeşil, süslü caddeleri olan şenlikli şehirden her yeri karanlığa bürünmüş bu yaslı şehre döndüm? Beni bu kasvete döndüren şey bu kadar güçlüydü demek? Bir süre duvardaki tabloya gözümü dikerek beklemem, sabahtan bu yana içinde gezindiğim bulanık sudan biraz olsun uzaklaşmak içindi. Tabloda yeşil pervazlı bir camın yanında ince bir askılık tasvir edilmişti, salonun geri kalanında beyaz, temiz örtüleri olan geniş masalar, bir davet bekler gibiydi. Geride soluk mavi boyasıyla kubbeli balkon duruyordu. Gökyüzünün iki taraftan da içeri taşındığı bu ferah tablonun içinde olmak mümkün olabilseydi yahut dönmüş olmanın verdiği can sıkıcı tekrar hâlini yakamdan alıp atabilseydim. Her şey yine sarmaşıkların beni sarmasına izin vermek içindi, uzun zaman önce kabullenmiştim. Gitmek en fazla bu kadar sürmüştü işte. Onun fikrinin oluştuğu o ilk günden bu yana bütün günler parçalanamaz zamanlara dönüştü. Nesneler ve sözcükler anlamlarından sıyrıldı, hiçbir söz eskiyi karşılamıyor. Günleri saksılara dizip yaşıyorum, onun fikrinin olmadığı günlerde kupkuru kalıyor çiçekler. Biliyorum, anlamdan sıyrıldı her şey. Martı ne demekti, bir çocuğun ilk diş ağrısı neydi, unuttum. Her şey ondan, her ne varsa unutturan; ondandır. Nereye gidersem gideyim döneceğimi biliyor. Hava çok soğumuş burada, nerde kalıyorsun? Soğudu, Divanıkebir Caddesi’nin karşısında. Nergisler var tezgâhta, zamanı gelmiş. Masandaki çeşmibülbül vazo için nergis alıyor musun? Almıyorum, zihnimdeki çeşmibülbül vazoda birçok nergis kuruyunca almayı bıraktım. Yürüyelim mi? Yürüyelim.

  • 2021 Prix Voltaire’in Sahibi Lübnanlı Dar Al-Jadeed Yayınevi Oldu!

    Uluslararası Yayıncılar Birliği'nin Yayınlama Özgürlüğü Komitesi, 2021 IPA Prix Voltaire ödülüne Lübnanlı yayınevi Dar Al Jadeed'i layık gördü. Beyrut merkezli yayınevi, yayın özgürlüğünü savunma ve başkalarının ifade özgürlüğü haklarını kullanmalarına olanak sağlama konusundaki örnek cesaretleriyle tanınan beş adaydan oluşan kısa bir listeden seçildi. Dar Al Jadeed Yayınevi, 2000 yılında Lokman Slim ve kız kardeşi Rasha al Ameer tarafından Beyrut ve Lübnan'da ideolojik çatışmalardan veya partizanlıktan uzak kültürel eserler yayınlamak amacıyla ortaklaşa kuruldu. Şubat 2021'de Lokman Slim, Lübnan'da ifade özgürlüğünün ve açık diyaloğun geliştirilmesi çabaları üzerine bir tehdit ve gözdağı kampanyasının ardından öldürüldü. IPA Başkanı Bodour Al Qasimi şunları söyledi: "Prix Voltaire aracılığıyla Uluslararası Yayıncılar Birliği, temel bir hak olarak yayınlama özgürlüğüne olan bağlılığımızı paylaşan kişi ve kuruluşların yanındadır. Yayıncılar ve yayıncılık sektöründeki meslektaşlarımız, haksız zulüm ve sansürle karşılaştıklarında tüm endüstrinin ortak desteğinin arkalarında olduğunu bilmelidirler. Bu yılki Prix Voltaire ödüllü kişi, Lübnan'da hoşgörü ve çatışma çözümünün etkinleştiricisi olarak ifade özgürlüğü için ayakta durmanın nihai bedelini ödedi. Onun kaybı, tüm uluslararası yayıncılık camiası için bir kayıptır." IPA Yayın Özgürlüğü Komitesi Başkanı Kristenn Einarsson şunları ekledi: "Dar Al Jadeed, ifade özgürlüğü ve fikirlerin özgürce iletilmesi taahhüdü ile gelebilecek tehlikeleri ilk elden deneyimledi. Cesaretleri bir ilham kaynağıdır." Dar Al Jadeed'in kurucu ortağı Rasha Al Ameer, 30 Kasım'da Guadalajara Uluslararası Kitap Fuarı'nda Prix Voltaire'i şahsen alacak. Törende ayrıca Meksikalı gazeteci ve Univision sunucusu Jorge Ramos'un bir açılış konuşması olacak. 2021 Prix Voltaire Hakkında Bu yılki kısa listede ayrıca bağımsız Belaruslu yayıncılar, Mikado Publishing (Türkiye), Samir Mansour Kitabevi (Filistin) ve Raul Figueroa Sarti (Guatemala) yer aldı. Prix ​​Voltaire adayları, hem bu değerleri uzun süredir savunan, hem çeşitli kaynaklardan gelen baskı, tehdit, gözdağı veya tacize rağmen yakın zamanda eserler yayınlamış, hem de yayınlama özgürlüğüne sıkı sıkıya bağlı olan yayıncılar - bireyler, gruplar veya kuruluşlardır.

  • 2021 Goodreads Choice Ödülleri'nin kazananları belli oldu

    4,756,261 kişinin oylarıyla belirlenen Goodreads Choice ödüllerinin sahipleri açıklandı. 2021 Goodreads Choice Ödülleri En İyi Kurgu Beautiful World, Where Are You – Sally Rooney En İyi Fantastik Kurgu A ​Court of Silver Flames – Sarah J. Maas En İyi Bilimkurgu Project Hail Mary – Andy Weir En İyi Korku The Final Girl Support Group – Grady Hendrix En İyi Gizem ve Gerilim The Last Thing He Told Me – Laura Dave En İyi Grafik Roman ve Çizgi Roman Lore Olympus: Volume One – Rachel Smythe En İyi Şiir The Hill We Climb: An Inaugural Poem for the Country – Amanda Gorman En İyi İlk Roman The Spanish Love Deception – Elena Armas En İyi Tarihi Kurgu Malibu Rising – Taylor Jenkins Reid En İyi Tarih ve Biyografi Kitabı Empire of Pain: The Secret History of the Sackler Dynasty – Patrick Radden Keefe En İyi Anı ve Otobiyografi Crying in H Mart – Michelle Zauner En İyi Kurgu Dışı The Anthropocene Reviewed – John Green En İyi Gençlik Kurgusu Firekeeper’s Daughter – Angeline Boulley En İyi Gençlik Kurgusu / Fantastik Rule of Wolves – Leigh Bardugo Goodreads, Aralık 2006'da yazılım mühendisi ve girişimci Otis Chandler tarafından okurlara sunulan özel bir sosyal kataloglama uygulamasıdır. Site, kişilerin üye olarak kitap kaydetmesi ve kendilerine ait kataloglar ve okuma listeleri oluşturmalarına imkân vermektedir. Üyeler, aynı zamanda kendi kitap tavsiye ve tartışma gruplarını da oluşturabilir. Aralık 2007'de sitenin 650.000 üyesi bulunurken 10.000.000 adet de kitap eklenmiştir. Ocak 2010'da ise üye sayısı 2.900.000 olan sitede kitap sayısı 78.000.000'e ulaşmıştır. Temmuz 2011'de yayınlanan bir makalede Goodreads'in 5.2 milyon üyesi bulunduğu belirtilmiştir. 28 Mart 2013'te Amazon tarafından satın alındığı duyurulmuştur. Satın alma bedeli açıklanmamıştır. 2015 yılında, sitenin kendi verilerine göre 30 milyon üyesi bulunmaktadır. Bunun yanında, bu zamana kadar 900 milyon kitap eklenmiş ve 34 milyon inceleme bulunmaktadır. Sitenin merkezi San Francisco'da bulunmaktadır.

  • Gişe Rekorları Kıran Filmler Nasıl Yazılır?

    Stephen V. Duncan'ın, hangi türde olursa olsun, ilgi çekici, başarılı senaryolar nasıl yazılır sorusunun peşine düştüğü Gişe Rekorları Kıran Filmler Nasıl Yazılır adlı kitabı Türkçede. Loyala Marymount Üniversitesi, Sinema ve Televizyon Okulu’nda doçent ve senaryo bölümü başkanı olan Stephen V. Duncan, Gişe Rekorları Kıran Filmler Nasıl Yazılır’da popüler türlerin beyazperdedeki örneklerini odağına alarak, türe has özellikleri, bir senaristin takip etmesi gereken kuralları kısacası bir senaryoda bulunması beklenen temel unsurları bir biliminsanı titizliğiyle toparlıyor. Her türün ayrı bölümlerde anlatıldığı kitapta, yazar yalnızca kuralları sıralamakla kalmıyor, kuralların daha anlaşılır olması adına yine popüler masallardan örnekler eşliğinde okurla birlikte sil baştan kurgular oluşturuyor. Yaklaşımını Üç Küçük Domuz (Three Little Picks), Goldilocks ve Üç Ayı (Goldilocks and the Three Bears), Kırmızı Başlıklı Kız (Little Red Riding Hood) ve Hansel ve Gretel (Hansel and Gretel) gibi hepimizin bildiği masallar üzerine kuruyor. Bütün film türlerinin unsurlarını, her türün “nasılını” anlatabilmek için oluşturulan örnek senaryolar, yazmakla ilgilenen herkes için oldukça pratik! Kuralların uygulamalı taslak senaryolarla öğretilmesinin dışında, Duncan film türlerinin çoğu televizyona da uygulanabilmesi ve televizyonun senaristlere oldukça geniş istihdam sağlaması nedeniyle, 1950’lilerde popüler dizi yayıncılığının gelişiminden beri televizyondan geçmiş bütün popüler türleri örneklendirmek için bir arşiv hazırlıyor. Stephen V. Duncan, Los Angeles Kaliforniya’daki Loyola Marymount Üniversitesi, Sinema ve Televizyon Okulu’nda doçent ve senaryo bölümü başkanıdır. A Guide to Screenwriting Success: Writing for Film and Television (Rowman and Littlefield, 2006) kitabının yazarıdır. Katkıda bulunduğu işler arasında CBS TV’nin ödül kazanan ve profesyonel eleştirmenlerden olumlu yorumlar alan bir saatlik Vietnam Savaşı dizisi Tour of Duty’nin ortak yaratıcılığı ve idari danışmanlığı; ABC TV’nin çok ses getiren bir saatlik aksiyon dizisi A Man Called Hawk’ın yazarlığı ve yapımcılığı; övgüyle bahsedilen Turner Network Television orijinal filmi The Court-Martial of Jackie Robinson’ın ortak yazarlığı bulunur. Warner Bros., Lion’s Gate Television, New World Television, vonZerneck-Sertner Films, Spelling Television, Columbia Television, NBC Productions, Republic Pictures ve TriStar Pictures için projeler geliştirip yazdı. GİŞE REKORLARI KIRAN FİLMLER NASIL YAZILIR? Stephen V. Duncan Küsurat Yayınları, 2021 Çeviri: Elif Nihan Akbaş 248 s.

bottom of page