top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Öykü: Kuş

    "Oraya kapandığı gecelerin sonunda, çıkınca yüzüme bakar diye kapısında az mı bekledim çocukken!" Betül Deveci Alttan açılan pencereler vardır Bir de göğüs kafesine sıkışan kuşlar 1. “Söyle şuna bir daha benim odama girmesin.” “Söyle şuna sigara içmesin.” “Söyle şuna itlik peşinde koşmasın.” “Söyle “ “Şuna” Çayı, bardağı delercesine karıştırdığı duyuluyor, bu esnada yüzünde öfke vardır, işaret parmağıyla burnunu kaşımıştır. Höpürdeterek içiyor, alnındaki çizgiler belirginleşmiş, bıyıkları ıslanmıştır. Tak, diye koyuyor bardağı, annem gözlerini kısmıştır. Sandalyeyi itiyor bacağıyla, oturduğu yerden kalkmış, elini cebine daldırıp kağıt parayı annemin önüne atmıştır. “ Ben anlamam, söyle ona, bugün de iş bulamazsa yarın dükkâna gelecek!” Dükkâna gelecekmişim nah gelirim senin olduğun yere sanki tamirci değil de hayvan terbiyecisi, emrindekilerin kanını emiyor, Fuat iyi dayanıyor ona ben olsam usta musta demem… “Oğlum, bak adamlar söylemiş ne güzel, gelsin başlasın diye. Niye gitmiyorsun?” “Yok anne, ben kek mek dağıtamam otobüsün içinde, yapamam. Bana ters o işler!” Paketi aldım, avluya çıktım. Saydım, altı sigaram kalmış. Çektim tekini, tütünü sıkıştırdım, dudağıma koydum. Al içiyorum işte! Sana inat, daha çok içiyorum! Lan biz yer sofrası üstünde ödev yaptık senelerce, adam kendine oda yaptı. ÇALIŞMA ODASI! Neyin çalışmasıysa! Tamir demiyor da çalışma diyor! Hem neden içeride değil de bahçede? Oraya kapandığı gecelerin sonunda, çıkınca yüzüme bakar diye kapısında az mı bekledim çocukken! Ceketimi aldım, cepler boş. Para var mı diye soracak oldum anneme, utandım. Kaldı beş sigara. Yürüdüm. Yokuş yukarı mezarlık manzarası güzel, ölseydi üzülür müydüm o üzülür mü ben ölsem, belki bir gün kaçar giderim gitsem rahat ederler acaba nasıl gitsem yokuştan aşağı iner köşede oturur bir sigara yakarım kalır sana dört, gitmeli evet gitmeli evet gitmeli. “Anne, hani dediğin iş vardı ya. Neydi adamın adı, muavin arayan? Şunun numarasını söylesene arayayım.” 2. “Görelim bakalım kaç gün dayanacak! Beceremez, bak görürsün. Çayları falan döker insanların üstüne. Dedim sana, gelecekti dükkana. Paspas yaptıracaktım, cam sildirecektim.“ Gülerek devam etti . “Hem öyle günde bir kere de değil, canım sıkıldıkça veririm eline paspası. Bunun elektrikten falan da anladığı yok. Nerde o kafa! Babasına çekmemiş dürzü.” Kahkahayı patlattı sonra. Biçimsiz ağzı pis bir kuyuya benzemiş, annem bakamamış, kafasını çevirmiştir. Planı yaptım, kutuya baktım, anahtar orada. Ucuna kuş takmış bir de. Çirkin bir kuş. Menemenin dibini ekmekle sıyırdım. Annemin evden gitmesini bekledim. Kapı kapandı, avluya çıktım. Sigaramı içerken detayları düşündüm. Kuşu aldım, koydum cebime. Çalışma odasıymış. Vardım, kapıya taktım, üç kere kilitlemiş. Kar yağıyordu. Elimi açtım önce, eriyişini izledim. Emin miyim? Eminim. İlk adımı atınca metal kokusu, plastik kablo kokusu... Tam karşıda kocaman bir tezgâh. Üstünde tamir etmeye çalıştığı şeyler. Eski tüplü televizyon, su ısıtıcısı, kuyruksuz bir kedi gibi duran kablosu kesilmiş ütü, radyolar… Televizyona bağlanan ateriler ve kasetleri. Koşan bir çocuk. Toz. Her şeyin altında üstünde onun öfke tozları. Eşyaya bile öfkelenmiş! Çekmeceleri kurcaladım. Bozdum diye bana kızdığı walkmen. Tamir edemeyince bir daha sövmüştü. Ağlayan bir çocuk. Masanın üstünü gözlerimle taradım: maket bıçaklar, kontrol kalemleri, irili ufaklı tornavidalar. Cıvatalar, amcama Almanya’dan getirttiği çakı, bakmak istemiştim de elime vurmuştu. Sıkılan yumruklar. Malzeme çantası. Sen taşıyamazsın! Beceremezsin! İhlas marka elektrikli ısıtıcı yerde duruyordu. Ayakları yere değmezse atar, söner. Biri de mutlaka aksar. Sabitlemek için kağıt sıkıştırmış ayağına. Ben oyum işte onun hayatında. O kâğıt. Durdum. Emin miyim? Eminim. Hemen dibindeki prizi söktüm. İncelikle yaptım işimi. Helâl sana Rıza! Ne ara öğrendin lan sen bu kadar şeyi! Sobayı prize taktığını, o yanarken işe daldığını hayâl ettim. Güldüm. Dürzüymüş! Kullandıklarımı yerlerine bıraktım. Çıktım, kilitledim kapıyı, şak,şak, şak. Kuşu bıraktım kutusuna. 3. İZMİT- AYDIN 20:00 Şoför eliyle işaret verdi, hepimiz atladık otobüse. “Önce suları dağıt, sonra keklerle içeceklere geçersin. Ben söylerim zamanı gelince. Gözün bende olsun. Arada laf aç, uykum gelmesin.” İki kişi dönüşümlü bakacaktık. Giderken ben bakayım dedim Polat’a. Horlayanlar, tıslayanlar. Ağzı açık uyurken salyası yanağına akanlar. Ter kokusu, yiyecek kokuları. Sonra en fenası, gaz çıkaranlar ve beklemiş bebek bezleri… Aydın’a vardık. Otobüs değiştirdik. Şoför de değişti. Otogarda çay içtik, yolcuları çekiştirdik. Tost yedik, otogar zaten biraz da ucuz tost demek. Yola çıktık tekrar. Polat’ın sırası gelmişti. Biraz durdum öyle. Bekledim, uykudan ölecek hâle geleyim diye. Gecesi, gündüzü, nerede olduğu karışmış bir adamdım o saat. Ne zor şimdi şu kuyuya girmek bu mezar gibi yerde baş dönmesinden öğğk bulantıdan uyunur mu dur bakalım adam olacaksan maçanı sıkacaksın haydi yallah. Kur’an okuyan kadınlar girdi rüyama. Anam yazmasını bağlamış anlatıyor: “Ne olmuşsa olmuş, bir kıvılcımdan olmuş her şey. Gitti dağ gibi adam! Yana yana gitti!” Alevlerin arasından babam önce kahkaha atıyor, sonra ağlıyor : “Niye yaptın lan? İnsan babasını yakar mı!” diyordu. Uyandım. Kafamı otobüsün zeminine çarptım. Çıktım yukarı, İzmit’e yaklaşmışız. Kaptan uyukluyordu, sigara molası verdi. Koşarak indim, kuytulara gidip işedim, sigaramı içtim. Tam binecekken şoför kapısına vurdum dışarıdan. “Aç aç! “ diye bağırdım. Alttan açtı pencereyi, kafamı soktum. “Ben kullanacam!” dedim. “Ne diyon lan!“ “Hayat memat meselesi abi!“ “Olmaz oğlum, anahtarı alırlar elimden. Ekmeğimden olurum.” “Bak! Demin uyudun, otobüs sağa kaydı, karışmadım. Tatava yapma! Herkese söylerim!” dedim. Kalktı, köşeye geçince de sızdı zaten. Oturdum yaylanan koltuğa. Gazladım. Hızlandıkça millet söylenmeye başladı. “Az kaldı, dayanın!” dedim. Bizim yola saptım. Yolcular isyanda: “Otogara girsene hemşerim!“ “Başlatmayın lan otogarınıza, iki dakka işimiz var, susun!” Çektim evin önüne. Kaptanı dürttüm. “Al.” dedim. “Haydi bana müsaade!” “Yok lan sana para mara!” diye bağırdı arkamdan. Parası batsın! Baktım, çalışma odası yerli yerinde duruyor. Mutfaktalar. Çayı, bardağı delercesine karıştırıyor. Ne yaptım ben şimdi? Yangını da çıkaramamışım! Ne bok yemeye kaçırdım otobüsü? Bari paramı alsaydım. Ulan Rıza! Babanın dediği kadar varsın! Islak sopayla dövdüğü kadar, karneni sobaya atıp da seni de yakmalı dediği kadar, it oğlu it hâlâ uyuyor’daki kadar itsin oğlum sen! Bir koşu kutuya vardım, kuş orada uyuyor. Aldım, gittim kapıya, şak, şak şak. İçeri girdim ki ayağı aksayan soba açık, açmış gitmiş, kahvaltıya oturmuş bizimki. Oğluna hazırlık yapmış sanki. Alevler yükselmiş, ortam sıcak. Heh dedim, iyi oldu bu sana! Kapıyı içeriden kilitledim. Bir cıgara çıkardım cebimden, çakmağa gerek yok. Gittim yaktım yükselen alevden, odanın ortasına oturdum. Tadını çıkar lan, dedim kendime. Bu içtiğin son sigara.

  • 2022 NDS Liseliler Edebiyat Ödülü'nün kazananı belli oldu

    2022 NDS Liseliler Edebiyat Ödülü’nü Babamı Kim Öldürdü adlı romanıyla Edouard Louis kazandı. Can Yayınları tarafından Türkçeye kazandırılan eserin çevirisini yapan Ayberk Erkay ise 2022 NDS Liseliler Çeviri Ödülü’nü kazandı. 2013 yılından beri düzenlenen NDS Liseliler Edebiyat Ödülü Töreni 21 Aralık’ta Notre-Dame de Sion Fransız Lisesi gösteri salonunda gerçekleşti. Öğrenci jürisi üyeleri Arda B. ve Sıla K. 2022 NDS Liseliler Edebiyat Ödülü’nü kazan kitabı tanıttılar: "Sadece elli sayfada, insanın derin düşüncelere boğulmasını sağlarlar. En yakınlarımız tarafından yargılanmamızın bizlerde bıraktığı acıyı en etkili biçimde yansıtırlar. Kitabın en temelinde, Louis ve babasının gelgitli ilişkisi yatıyor. Fakat yazar sadece bu ilişkiyi aktarmakla kalmıyor, bizleri aynı zamanda toplumsal normların, aile içi şiddetin, sınıfsal farklılıkların ve özellikle de siyasetin yaşamımız üzerindeki etkisi hakkında düşünmeye zorluyor. Babaya karşı olan nefret duygusunun bir acıma, aynı zamanda bir anlama çabasına dönüşmesini gözlemledik çünkü babası kendi hayatını anlatma imkanından yoksundu, oğul ise asla alamayacağı bir yanıtı beklemekteydi. Jüri olarak, ödülün samimi, cesur, iyi ifade edilmiş fikirlerle dolu olan, özgürlükçü, güncel konulu, kalıcı bir bilinç aşılayan, güçlü bir mesaj içeren ve etkileyici bir kitaba gitmesini hedefledik. NDS Liseliler Edebiyat Ödülü’ne Babamı Kim Öldürdü'den daha layık bir kitap seçemezdik." Notre-Dame de Sion Fransız Lisesi'nde gerçekleşen ödül törenine katılamayan Louis'in yerine ödülü Can Yayınlarından Cem Alpan aldı. 2022 NDS Liseliler Çeviri Ödülü’nün kazanını ise Babamı Kim Öldürdü romanının çevirisiyle Ayberk Erkay oldu. NDS Lisenin Mezunlar Derneği aracılığıyla başlattığı NDS Edebiyat Ödülü, bir yıl Türkçe yazılmış esere, ertesi yıl ise Fransızca yazılmış ve Türkçeye çevrilmiş bir esere veriliyor. Notre-Dame de Sion mezunu yazar, gazeteci ve akademisyenlerden oluşan jüri, öğrencilerin seçtiği aday kitaplar arasından ödüle hak kazanan eseri belirliyor.

  • Kronik hastalıklar iyileşebilir mi?

    Bütüncül tıp yaklaşımıyla hastalıkların nasıl iyileşebileceğini anlatan Kronik Hastalıklara Çözüm Var kitabı raflardaki yerini aldı. Eser, belli başlı hastalıkların yanı sıra, sağlıklı ve uzun ömürlü yaşamak için önerileri de içeriyor. Yirmi bir yıllık doktorluk deneyimini ustalıkla aktaran Dr. Levent Sepit, bu kitapta kronik hastalıkların belli başlı nedenlerini ve çözüm yollarını detaylarıyla anlatıyor. Hipertansiyon, diyabet, depresyon, bel fıtığı, haşimato, ezgama, reflü, fibromiyalji, obezite, migren ve daha pek çok kronik hastalığın iyileşebileceğinin ve ömür boyu ilaca mahkûm kalmak gerekmediğinin altını çizen Sepit, sadece hastalar için değil sağlıklı yaş almak isteyenler için de önerilerde bulunuyor. “Kronik hastalıklar bir günde oluşmaz. Kökleri derindedir. Bütüncül tıp yaklaşımıyla herhangi bir organın tedavi edilmesi amaçlanmaz, organizmanın kendisini tedavi için çaba gösterilir,” diyen Dr. Levent Sepit, beden, zihin ve ruh açısından organizmayı sağlıklı bir hale getirmek asıl hedeftir, diye belirtiyor. İnflamasyon, kan değeri dengesizlikleri, sindirim sistemi, otoimmün ve kronik hastalıklar, detoksifikasyon, melitasyon gibi konu başlıkları içeren Kronik Hastalıklara Çözüm Var kitabında hastaların iyileşme hikâyeleri de yer alıyor. Kronik hastalıklar neden ve nasıl gelişir, omeganın önemi nedir, d vitamini neden çok önemlidir, insülin direnci ve hastalıklar arasındaki bağlantı nasıl olur, aralıklı oruç insülin direncini nasıl etkiler, magnezyum vücudumuzda ne işe yarar, üst ve alt sindirim sistemlerinin düzenli çalışması insana ne sağlar, bir bağırsağın geçirgen olup olmadığını nasıl anlarız, kronik ve otoimmün hastalıklarda beslenme nasıl olmalıdır, hormon değerleri bize ne anlatır, hormon değerleri ve psikoloji arasındaki ilişki nedir gibi konuların detaylıca anlatıldığı eser, bir başvuru kaynağı niteliğinde. Hastalıkların kök nedenleri doğru bir şekilde ele alındığında insanların uzun ve umut dolu bir yaşama kavuşabileceğini söyleyen Dr. Levent Sepit, bu kitabı, gerçekten iyileşmek isteyen, vücudun anlattıklarını duymak için onu dinleyen, sürekli araştıran, okuyan, bedeninin sorumluluğunu kendi üzerine almış, yaşam tarzında değişiklikler yaparak daha sağlıklı, daha zinde kalmak ve sağlıklı yaş almak isteyenler için yazdığının da altını çiziyor. Dr. Levent Sepit 1978 yılında İzmir’in Tire ilçesinde doğmuştur. Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi’nden 2000 yılında mezun olduktan sonra uzmanlığını Celal Bayar Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde Göğüs Hastalıkları Anabilim Dalı’nda tamamlamıştır. Uzmanlık eğitiminden sonra askerlik görevini Diyarbakır Askeri Hastanesi’nde, mecburi hizmetiniyse Mardin Devlet Hastanesi’nde tamamlamış ve sonra İzmir’de bir süre çeşitli özel hastanelerde görev yapmıştır. Bu dönemde kronik hastalıkların klasik tıp yaklaşımıyla tedavisinde gözlemlediği yetersizlikler nedeniyle tamamlayıcı tıp teknikleri üzerinde kendini geliştirmeye başlamıştır. Bu alanda çeşitli eğitim, konferans, sempozyum ve kongrelere katılarak GETAT kapsamında Sağlık Bakanlığı onaylı Ozon Terapi ve Proloterapi sertifikalarını almıştır. Şu an İzmir’de kendi kliniğinde klasik tıp tekniklerini tamamlayıcı tıp teknikleriyle harmanlayarak hastalıkların kök nedenlerini tedavi edecek şekilde çalışmalarını sürdürmektedir. Bütüncül bir yaklaşım çerçevesinde sağlıklı beslenme, stres yönetimi ve yaşam tarzı değişiklikleri ile beden, zihin ve ruhsal sistem arasındaki dengeyi sağlayarak kronik hastalıklardan kurtulmanın mümkün olduğunu savunmaktadır. KRONİK HASTALIKLARA ÇÖZÜM VAR Dr. Levent Sepit Nemesis Kitap, 2022 480 s.

  • “Kaybolmanın peşinden giden birini neden durdurdun?"

    Demet Eker, Ayça Güçlüten’in son kitabı Gönül Tufan üzerine yazdı: "Roman, belirsizliğin ve tekinsizliğin kol gezdiği bir mekânda, güzel ve çirkin çatışmasında şekilleniyor." Demet Eker Ayça Güçlüten’in son kitabı Gönül Tufan, 2022’nin Ekim ayında okuyucusuyla buluştu. Uykusuz, Oda, Disko Topu ve İstisnai Buluşmalar’dan sonra yayımlanan roman, belirsizliğin ve tekinsizliğin kol gezdiği bir mekânda, güzel ve çirkin çatışmasında şekilleniyor. Toplumsal genellemelerle güzelliğin dayatıldığı, çirkinin görmezden gelindiği bir dünyada sosyal eleştiri gibi de okunabilecek Gönül Tufan, normal olanla normal olmayanın sonsuz çatışmasına davet ediyor okuru. Tabii ki buradaki “normal” tanımı genel kabulün izin verdiği sınırlandırmalarla değerlendirilmeli. Romanla aynı adı taşıyan başkahraman Gönül’ün çirkinliği ve annesi Solmaz’ın güzelliği, yaşadıkları çevredeki insanların onları görme ve algılama biçimleri, kahramanların ağzından gözler önüne seriliyor; güzel ve çirkin, bizden ya da değil kabulüyle veya eşleştirilmesiyle sorgulanıyor. Solmaz karakterinin görünüşteki güzelliğine inat içindeki kinin tezahürünü davranışlarından ve konuşmalarına yansıyor. Zaten roman da Solmaz’ın ağzından, okurun onun duygularına ortak edilmesiyle başlıyor. “Kaybolmanın peşinden giden birini neden durdurdun?..Solmaz diyorsun hep, ah Solmaz. Adımı çok sık söylüyorsun. Bana yalvarıyorsun… Otur. Sözümü kesme sakın. Beni öğrenmek istiyorsan, dinle.”(s.7) Solmaz’ın iç sesinden kendi hikâyesini okuduğumuz bölüm, etkili bir başlangıç. Annenin ağzından dile getirilenler, Demeter ve Persephone’nin mitolojik hikâyesini de bize anımsatıyor. Persephone Hades tarafından kaçırıldıktan sonra Demeter’in yaşadığı yalnızlığın benzerini Solmaz da yaşıyor. İnsanlığın en kadim meselelerinden biridir anne-kız ilişkisi. Annenin çocuğa baktıkça hatırladıkları, aralarındaki sevgi ya da sevgisizliğe yön veriyor bu yaklaşımla ve romanın ilerleyen sahneleri için ipucu olarak karşımıza çıkıyor. “Nereden çıktı bu çiçekler? Bir de bunlara mı bakacağım ben? Yaşatamam, öldürürüm. Kış dediğin yalnız geçmeli, o zaman yaşam durmaz.” (s.12) Solmaz’ın ağzından okuduğumuz bölümde kahraman anlatıcının karşımıza çıkması, romanın böyle devam edeceği hissine kapılmamıza neden olsa da kalan bölümlerde Tanrısal bakış açısının kullanıldığını ve asıl kahraman Gönül’ün hikâyesinin anlatıldığını fark ediyoruz. Zamanından geç doğan bu kız çocuğunun “normal” olmaması, fiziksel özellikleri öncelenerek anlatılıyor. “Doğan kız sağlıklıydı ama yüzüne bakmak isteyen yoktu. Anne güzel, bebek çirkindi… Ebe onu görünce öyle irkildi ki unuttuğunu zannettiği bütün dualar hortlayarak diline yapıştı. Dünyanın her bir köşesinde güzelliğin devriyken, bu hiçlik bölgesinde böylesine bir çirkinlik kayda değer bir işaret sayılmadı.” (s.16) Tam da bu cümleyle bağladığımızda edebiyatın genel kahraman algısının dışında kabul edilebilecek özelliklere sahip Gönül’ün edebiyatımızdaki kadın “anti kahraman”lardan biri olarak yer bulacağını söyleyebiliriz. Geleneksel kahramanlara atfedilen güzel, iyi, başarılı, becerikli tanımlarının aksine Gönül’ün çirkin, kendi halinde, beceriksiz, silik bir kahraman olması bize bunu düşündürür. Toplumla çatıştığı için gayret etmeyi ya da çabalamayı gereksiz gören Gönül, genelde eylemsiz, yalnız ve dışlanmış. Fakat roman ilerledikçe kahramanımızın sonsuz yolculuğundaki değişim de gözden kaçmıyor. Bu özellik romanı sürükleyici hâle getiriyor ve okur için merak alanları açıyor. Romandaki belirsiz ve karanlık atmosferi görünür kılan da Gönül’ün özellikleri aslında. Çirkin ve karanlık eşleştirmesinin karşısında güzel ve aydınlık eşleştirmesi var. Aynı zamanda roman boyunca tekrarlanan, mekânın geniş perspektiften öznel yorumu, dünya algısının değişkenliğini ortaya koyarak biraz önce bahsettiğimiz belirsiz ve karanlık atmosferin oluşumuna hizmet ediyor. Yazar, Gönül’ü anlatmadan önce bu kahramanı yaratan mekânı ve zamanı ayrıntılandırıyor. Böylece kahramanı bizim aramızda, bizim zamanımızda yaşayan, gelip geçerken görmediğimiz pek çok “öteki”den biri halinde anlamamızı sağlıyor. “Bu şehrin mahşer yeri olmasına sebep görünen insanlar değil, görünmeyenler, görünmemeleri istenenler.” (s.22) Birbirinin aynı hayatları yaşayanlar, birbirlerine benzeyenler, düzenin ritmine ayak uyduranlar roman boyunca eleştirilerle vücut buluyor, somutlaşıyor ve anlatıcı, okura kendini sorgulatıyor. “Aynılık büyüleyici bir gerçeklikten çok, bir irin olarak vazifesini vefayla yerine getiriyor yine. Herkesin kendini teslim ettiği düzenin ritmi yine şaşmıyor.” (s.23) Böylece Gönül, içinden çıktığı toplumun sosyal ve ekonomik yapısını, ahlaki değerlerini eleştirel bir biçimde okumamızı sağlıyor. Yazar da ulaştığı okurların zihinlerine kuşku tohumları ekiyor. Romandaki kırılma, başka bir ötekinin, Ali Deniz’in Gönül’ün hayatına katılmasıyla başlıyor. Gönül’ün aksine “güzel” olan Ali Deniz’in özellikleri Gönül açısından korkutucudur. Yine de onunla arkadaşlık etmekten kendini alıkoyamaz. Hayatına alışmadığı birinin girmesi ve Gönül’ü sınırlarından uzaklaştırmaya başlaması, kahramanımızın yolculuğunu bambaşka bir noktaya getiriyor. Tüm bu saydıklarımız da biraz önce bahsettiğimiz sürükleyiciliği sağlaması bakımından çok önemli. Eril dayatmaların gölgesinde yaşayan kadınlar, zaman zaman kadın kadının kurdu mu yoksa yurdu mu, sorularını sormamıza neden oluyor. Evlendikten sonra eski neşesini ve canlılığını kaybeden arkadaşı Janset’in ağzından söylenenler, kayınvalidesinin Janset’e yaşattıkları az önce sıraladıklarımızı onaylatan nitelikte. Evlendikten sonra yavaş yavaş ölmeye başlayan Janset’e romanın sonunda biçilen pay da düşüncelerimizi kanıtlıyor. Roman boyunca nesnelere, insana ait özellikler kazandırmak için yapılan metaforlar, dil kullanımı açısından okuruna büyük bir tatmin yaşatıyor. “Koltuğa oturunca kalkan toz, bulut kılığına bürünüp ikisinin arasına yerleşiyor. Uzun zaman önce geldiği ev ne garip. Yaşlanmış, kırışmış sanki.” (s. 77) Romanın bundan sonraki bölümünde görünmezliğe alışık olan Gönül’ün görünür hale gelmesiyle yaşadığı panik, diğer ötekilerden Ruhat Abla ve Cabbar anlatılarak daha da somutlaştırılıyor. Ruhat Abla karakteri, toplumsal genel algıya ters düşen ve isyan eden, kendi hükmünü kendi yazan bir karakter olarak okunduğunda yazarın roman üzerinden vermek istediği mesaj netleşiyor. Dayatılan ve üzerimize biçilen, adına yaşamak denen elbiseyi usulca çıkarıp odaların ya da evlerin bir yerine asıveriyor Ruhat Abla. Böylece Gönül’ün hayatına doğrudan etki eden bir kahraman oluveriyor. Gönül, tesadüfen aralarında bulunduğu kadınların eylemi ve Ruhat Abla’nın etkisiyle dönüşüyor, kitap ve dergiler okumaya başlıyor. “…içeriklerinin kadın hakları, toplumsal cinsiyet, feminizm olduğu belli kapaklarından, isimlerinden. Mahalledeki şu alımlı ama aptal ve cahil kızlardan değil Gönül. Peki ama bu kusursuz çirkinliğin hangi sırrın perdesi Gönül? Kalbini, nabzını dinlesem ne anlatırlar bana?” (s.123) Gönül Tufan, “öteki” meselesine etkileyici bir eleştirel altyapı sunan, okuru çeşitli sorgulamalara götüren, yaşadığımız dünyayı bambaşka yerlerden gözler önüne seren, içinde sürprizler barındıran bir roman. Ayça Güçlüten, alışılmış ve güzel olan dışında bir çirkin hikâyesi sunuyor bize. Hem dil hem de kurgu yönünden son döneme damgasını vuracak gibi görünüyor Gönül Tufan. Okurunun çok olması dilekleriyle… GÖNÜL TUFAN Ayça Güçlüten İthaki Yayınları, 2022 168 s.

  • 2022’nin en dikkat çekici polisiyelerinden: Kanlı Muamma

    A.Tunç’un kaleme aldığı Kanlı Muamma – Sandık Açılıyor çıktı! A. Tunç, Kanlı Muamma’da Çanakkale’nin sakin yaşantısına kısa bir mola verip okurları Başkomiser Sandık’la birlikte büyük bir sır perdesini aralamaya davet ediyor. Kanlı Muamma, Başkomiser Sandık’ın yerli polisiye severleri yepyeni maceralara sürükleyeceği bir serinin ilk kitabı… Bir üniversitede Sanat Tarihi ve Arkeoloji bölümünde akademisyen olan Halit, eşinden boşanıp kendine yeni bir hayat kurma umuduyla geldiği Çanakkale’de hiç beklenmedik olayların merkezinde bulur kendini. Hayatı alışıldık bir sakinlik içerisinde geçerken Başkomiser Nusret Sandık’la ev arkadaşı olması, bildiği dünyayı yerle bir edip bambaşka bir âleme kapı aralayacaktır. Yüzyıllar öncesinden kalan bir Tevrat rulosu, ağaca asılı bulunmuş bir kadın cesedi, gün ortasında silahlı çatışma, mafyalar, faili meçhul cinayetler… Polislerden nefret eden bir ailede büyüyen Halit, kendini bir anda polisiye bir gizemin tam da içinde, Başkomiser Sandık’ın gölgesini hayranlıkla takip ederken bulur. “Habil’le Kabil vardır. Adem’le Havva’nın oğulları. Cinayet oradan başlar insanın tarihinde. Kabil, kardeşini kıskanıp öldürmüş Eski Ahit’e göre. Sonra korkmuş, ben bu ölüyle ne yaparım şimdi, diye. Almış ölüsünü yanına, tam bir yıl bir çuvalın içinde gezdirmiş kardeşini. Bir gün bir kargayı görmüş, ölüsünü gömüyormuş karga. Tabii bir ışık yanmış kafada. Demiş ki ben de gömeyim. Gömmüş kardeşini. Gömülen ilk ölü, cinayeti saklamak niyetiyle gömülmüştür yani. Gömülen ilk insandır Habil, kutsal kitaplara göre. Ama bu hikâyede aksayan taraflar var tabii. Bir kere kargalar ölüsünü gömmez. İkincisi, hiçbir ölü dayanmaz o kadar gezdirmeye. Ama buradan bize çıkan ders başka. İnsan ölülerden kurtulmak zorundadır. Anlatabiliyor muyum? Necistir çünkü ölü. Hastalık saçar, pis kokar, kötü görünür. Hem ölüyü gömünce insan daha kolay baş eder ölümle. İşte bizim işimiz öldüreni bulmaksa, buna giden ana yol, öldürenin ölüden kurtulmak için neler yaptığına bakmaktır.” A. Tunç geçen yüzyılın son çeyreğinde dünyanın bir ucunda doğdu. Dünyanın tam ortasında büyüdü, dünyanın bir başka ucunda öleceği güne kadar yazmak ve okumak işleriyle meşgul oluyor. Sandık Açılıyor: Kanlı Muamma serinin ilk kitabı. KANLI MUAMMA A. Tunç Kafka Kitap, 2022 Tür: Polisiye 264 s.

  • Mevsimlerden yazdı, kıştı, ilkbahardı, bir de sonbahar. Saatlerden meçhul.

    Meskûn Zaman’da Raşel Meseri usta kalemiyle 60 yıllık bir cümlenin altını çiziyor. Sonsuzluğun içinde sıkışıp kalsalar da dostluk neşesiyle ışıldayan Makbule ve Zimbul. Uyuyanların rüyasına gölge gibi süzülen iki küçük kadın. Sokaklarda, sahilde çatılarda dolaşıyor; dünde, bugünde, yarında geziyorlar. İzmir Karataş Yahudi mahallesinde başlayan yolculuklarında zamanı katetmiş, yeryüzündeki izlerini arıyorlar. Göçler, sürgünler, ölümler, sevdalar, ayrılıklar gördüler. Gidenlerin ardında bıraktığı boşluğu gördüler, yasemin toplayan ellerin zamanın hiçbir yerinden tutamadığını gördüler. Ne oldu da Madam Anita’nın radyosundaki şarkı sustu? Komşulara ne oldu? Madam Sara’nın balkonundan silkelediği kilimden, sır sır, acı acı dökülen renkler neden soldu? Dario Moreno’ya dair şehir efsaneleri ne zaman unutuldu? İzmir’de doğdu. Ege Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sinema Televizyon bölümünü bitirdi. Yazmış olduğu birçok çocuk kitabı, roman ve tiyatro oyununun yanı sıra, resim yaptı, çeşitli belgesel ve kısa filmlere imza attı. Pen Parkta isimli çocuk kitabı Türkiye’de üç, Hollanda’da iki dilli olarak yayımlandı. 2018 yılında Amsterdam’daki “Sıkıntının Politikası” başlıklı karma sergiye katıldı.Halen İzmir’de yaşıyor, yazmaya ve resim yapmaya devam ediyor. MESKUN ZAMAN Raşel Meseri Alfa Yayınları, 2022 Tür: Roman 220 s.

  • Öykü: Psikolojik Her Şey

    "Dikkatle bakarsan görürsün çözüm soruda diyor." Tuğba Poyraz Kemani Annem; aniden, görünüşte hiçbir sebep olmaksızın başlayan ve gündelik hayatımı zora sokan ağrılarım nedeniyle devlet hastanesinden dahiliye bölümüne bu sabaha randevu almıştı. Minibüsle hastaneye giderken şoförün dinlediği “Alemin en kral arabeski” radyosunda çalan Müslüm Gürses’in “İtirazım Var” şarkısına istemsizce eşlik ediyordum. Hastane dönüşü beni yoran bu hâlden kurtulacağım ümidiyle, en neşeli, en civelek şarkıları söyleyeceğime kendime söz verdim. Bacaklarım ağrıyor. Hem de nasıl bir ağrı. Dizlerimden aşağısı tutmuyor. Bir daha hiç yürüyemeyecekmişim sanıyorum bazen. Dermanım yok sanki. Saatlerce yürümüşüm, maraton koşmuşum ya da çok ağır bir iş yapmışımda yorulmuşum, tükenmişim gibi. Ağrı kesici içince biraz rahatlıyorum. Sonra yeniden başlıyor. Yaşlı amcalar, teyzeler nasıl sürekli vücut ağrılarından yakınırlarsa öyleyim ben de. Sabırsızlıkla, randevu sıramın gelmesini beklerken annemin "Boşuna geldik aslında" demek isteyen lakayt tavırlarına aldırmamaya çalıştım. Doktor şikâyetimi dinleyince sıkıntınız benim alanım ile ilgili görünmüyor ama buraya gelmişken bakayım, bir bulguya rastlarsam sizi ilgili bölüme yönlendireyim dedi. Muayeneden sonra doktor, yakında herhangi bir düşme, çarpma benzeri travmanız yok. Sizin kadar genç yaşta bariz bir sebep olmaksızın bahsettiğiniz bacak ağrısı, ender karşılaştığımız bir durum. Yks’ye hazırlanarak zaten yeterince zor bir süreç yaşıyorsunuz. Yoğun çalışma temposunda stres ve kaygı kaynaklı ağrı, halsizlik hissediyor olabilirsiniz dedi. Doktor da herkes gibi bu yaşta ne bacak ağrısı demeye getirdi, radyolojik tetkiki bile gerekli görmedi. Keşke bacaklarımda açık, kanayan bir yaram olsaydı da görebilselerdi halimi. Bana inanmadıklarını hissediyorum. Ağrı bir yana, ağrıyı cümle içinde kullanmak, şu anda hayatımın nasıl ağırlık merkezinde olduğunu anlatmak bir yana. Bak ağırlık merkezi dedim de aklıma geldi Geometri dersi. Namıdiğer; başımın belası. Geçen hafta okulda ilk ortak sınavları olduk. Dikkatim hemen dağılıyor, odaklanamıyorum. Ne okul derslerime ne de Tyt’ye motivasyonum kalmadı. Sınavlarım beklemediğim kadar kötü geçti. Son sınıfta ortalamamı bu kadar düşürecek olmam da ayrıca üzüyor beni. Konu tekrarı yapıp, anlamadığım yerlere çalışmam lazım. Dün açtım geometri soru bankasını açmamla kapatmam bir oldu. Sorular bana, ben sorulara baka baka derken… Zaten bacaklarım sızlıyor. İçim daraldı. Bir bakışta görmem lazım. Dersanedeki hocam öyle diyor hep. Dikkatle bakarsan görürsün çözüm soruda diyor. Bakıyorum, bakıyorum, bakıyorum. Soruyu bilmem kaç kere okuyorum ama cevabı göremiyorum. Geometriyi çözemeyince “Paragrafın Ritmi” Türkçe soru bankasını açıp, paragraf testlerine bakıyorum. Full doğru yapmanın verdiği haz, biraz modumu yükseltiyor. Hele bazen sorularda sevdiğim şairlerin dizeleriyle ya da okuduğum kitaplardan alıntılarla karşılaşınca o an nasıl mutlu oluyorum. Kısa bir süre avunuyorum. Ama geometri… Hiç çıkmıyor aklımdan. Annem kabullenemiyor bir türlü, başarısız olduğum gerçeğini. Senin gibi her zaman çalışkan şimdiye kadar hep takdir, onur belgeleri almış örnek bir öğrenci nasıl olur da geometriyi anlayamaz. Konu eksiğin varsa okulda, dersanede hocalarına sor, ekstra etüt al, benim kızım halleder diyor. Keşke başarabileceğime bu kadar güvenmese. Ben de kendime yapabilirim diyorum fakat söylemekle olmuyor ki. Fizikteki netlerim de yeterince yüksek değil. Sene başında acaba bölüm mü değiştirsem dedim de annem “Ne saçmalıyorsun sen sözelci misin, daha çok çalışman gerekiyorsa daha çok çalış o zaman” diye kestirip attı. Okulda, dersanede, evde sürekli ders çalışmak zorunda olmaktan bıktım. Daha fazla nasıl ders çalışabilirim bilmiyorum. Gün içinde neredeyse sadece uyumama zaman kalıyor. Keşke servisten hiç inmesem, hep bir yerlere gitsem, hep yollarda olsam. Müzik dinleyerek, başımı cama yaslayıp saatlerce kendime kalsam, konu çalışmadan, tekrar yapmadan, soru çözmeden. Akıp giden günlerin içinde sınavlardan başka bir gündemim olsa. Uykularım da bölük pörçük. Bazen rüyalarımda eşkenar dörtgen biçimindeki kocaman simsiyah labirentin içinde hapis buluyorum kendimi. Nefes bile alamıyorum. Şifre alan formülü. Doğru söylersen kapı açılır, o zaman dışarı çıkabilirsin diyor ne söylediğini zar zor anlayabildiğim garipçe bir ses. Aklıma gelmiyor kahrolası. Ezberlemiştim ben bütün alan formüllerini biliyorum, şimdi heyecandan hatırlayamıyorum, lütfen bırakın beni diye yalvarıyorum karanlığa. Madem ezberledin söyle o zaman diyor daha da ürkütücü halde bağıran ses. Gözlerimin önünde tüm alan formülleri kolkola girmiş, güle oynaya resmi geçit töreni yapıyor. Hatırladım A karekök üç bölü dört olmalı diyorum. Yanlış söyledin o eşkenar üçgenin formülü, dörtgeni söylemen lazım diye gülüyor. Acımasız kahkahaların kulaklarımı sağır edeceğini sanıyorum. Aman Allah’ım nasıl kurtulacağım buradan derken kafamı labirentin köşelerine çarpa çarpa kan ter içinde uyanıyorum. Rüyalarımda bile yorulduğum için mi bacaklarımda derman kalmadı diye düşünmeden edemiyorum. Annem: Sabahtan geldik, kaç saattir burada bekliyoruz, bugünkü derslerini de kaçırdın ama neyse, sağlık olsun da. Eve gidince Whatsapp'tan arkadaşlarından alırsın ödevlerini diyor. Hallederim tabii, merak etme diyorum. Nihayet öğlenden sonra laboratuvardan tahlil sonuçlarımı alıp doktora gösteriyoruz. “Önemli sayılabilecek dikkate değer bir düşüklük yok kan değerlerinde. Hatta genel sağlığın gayet iyi. Bu güzel bir haber.“ Annem ben zaten biliyordum diyen yüz ifadesiyle, çok sevindim doktor bey diyor. Peki ya bacaklarım? Neden sonunda ayağa bile kalkamayacağım diye korkuyorum, neden uyuşukluk hissediyorum diye yakınıyorum. Doktor; muhtemelen psikolojik, sınav stresinden. Sürekli ders çalışmaktan yorulduğun için sana öyle geliyor olmalı. Benim size tavsiyem bir psikoloğa gidip, bu süreçte profesyonel destek almanız derken annem bana bakıyor, ben yere bakıyorum. O anda düşsem yerden bir daha kalkamasam da ikna olsalar bacaklarımın nasıl ağrıdığına diye düşünüyorum. Hastaneden çıkarken annemin koluna girmek, ona yaslanarak yürümek istiyorum ama kurduğu cümleler görünmez bir duvar örüyor aramıza. Hiç sesimi çıkarmadan, dır dırını dinleyerek otobüs durağına kadar güçlükle yürüyorum. Akşam, yemekten sonra annem; bir şeyciği yokmuş, benim bildiğimi onayladı doktor da. Tek sorun stresmiş deyince bu defa babam başlıyor dinlemekten artık ezberlediğim “Ben senin yaşındayken hikayesine”: Kızım neyin var senin Allah aşkına? Ne stresi, neyin eksik? Ev mi geçindiriyorsun? Kirayı mı yoksa son ödeme günü geçmiş birikmiş faturalarımı takıyorsun kafana. Biz senin yaşındayken hayatımızda ne sıkıntılar vardı. Yediğin önünde yemediğin arkanda, tek işin öğrencilik. Onu da yap bir zahmet kendi geleceğin için. Daha fazla dayanamıyorum bu konuşmalara, ödevlerimi alma bahanesiyle odama kaçıyorum. Arkamdan sesi geliyor annemin: sınava girecek tek öğrenci sen değilsin. Herkes aynı zorlu yollardan geçiyor. Herkes son sene okul-dersane arasında git gel yapmaktan yoruluyor. Geçecek bugünler de elbet. Beş sene sonra hayal ettiğin yerde olabilmek için şimdi elinden geleni yapmalısın. Ama istersen psikoloğa da götürürüm merak etme. Sen yeter ki kendini iyi hisset, kafana hiçbir şeyi takma, sadece derslerine konsantre ol. Haklısınız diyorum kendi kendime psikolağa gerek yok. Hiçbir şeye ihtiyacım yok. Benim sadece ders çalışmam lazım. Benim çok ders çalışmam lazım. Benim daha çok ders çalışmam lazım. Canım test kitaplarım yeter de artar bana. Playlist'imden sabahtan beri yüreğimde çalan son favori şarkımı açıyorum. “İtirazım var bu zalim kadere, itirazım var bu sonsuz kedere, feleğin cilvesine, hayatın sillesine, dertlerin cümlesine, itirazımmmm varrrrrr” Kulaklıklarımla en yüksek sesle dinlediğim şarkıya avaz avaz susarak eşlik ederken farklı yayınevlerinden alıp üst üste dizdiğim geometri konu anlatım kitapları, soru bankaları bana göz kırpıyor. Bacaklarım ağrımıyor. Bana öyle geliyor. Stresten hep. Ağrı yok. Psikolojik her şey.

  • Öykülerinizi kim değerlendiriyor?

    Öyküleriniz yayın kurulu üyelerimizden Mahir Ünsal Eriş ve Doğuş Sarpkaya tarafından değerlendirilerek okurlarıyla buluşuyor. 16 Eylül 2021'de Peyman Ünalsın Gökhan'ın "Zaman İçinde Antigone" isimli ilk yayımladığımız öyküsüyle Literaöykü bölümümüzü Literaedebiyat.com'da okurlarımızla buluşturduk. O tarihten bu güne 200'den fazla öyküyü yayın kurulu üyelerimizden Mahir Ünsal Eriş ve Doğuş Sarpkaya değerlendirmesiyle yayımladık, 250.000'den fazla okurla buluşturduk. Öykülerini bizimle paylaşan edebiyatseverlere ve okurlarımıza teşekkürlerimizle. Mahir Ünsal Eriş Yazar ve çevirmen. Öykülerini topladığı Bangır Bangır Ferdi Çalıyor Evde adlı ilk kitabı 2012 yılında İletişim Yayınları’ndan çıktı. 2013 yılında çıkan Olduğu Kadar Güzeldik adlı ikinci öykü kitabı, 2014 yılında, 60. Sait Faik Öykü Armağanı’na layık görüldü. 2015 tarihinde kaleme aldığı ilk romanı Dünya Bu Kadar (İletişim Yayınları)’ın ardından Öbürküler (Kara Karga Yayınları) Diğerleri (Kara Karga Yayınları), Sarıyaz ve Kara Yarısı (Can Yayınları), Gaip (Mundi Kitap) adlı kitapları yayımlandı. Genç yaşlardan beri çevirmenlik yapan Eriş, İspanyolca, İngilizce, Portekizce, Fransızca, İbranice gibi çeşitli dillerden çok sayıda kitap, makale ve öyküyü dilimize kazandırmıştır. İlk olarak Gümüşlük Akademisi ve Mim Sanat bünyesinde dil ve edebiyat atölyeleri de vermeye başlayan Eriş, online ve yüz yüze atölye çalışmalarına Kultura Litera bünyesinde devam etmektedir. Mahir Ünsal Eriş ayrıca Litera Edebiyat’ın yayın kurulunda yer almaktadır. Doğuş Sarpkaya 1980 İzmir doğumlu editör ve edebiyat eleştirmenidir. Lisans eğitimini Ankara Üniversitesi DTCF Antropoloji bölümünde, yüksek lisans eğitimini Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Yetişkin Eğitimi anabilim dalında tamamlamıştır. İlk yayınlandığı dönemlerde meraklı bir okuyucusu olduğu BirGün Kitap Eki'nde önce yazar nihayetinde ise editör olmuştur. Aynı zamanda Ayrıntı Dergi yayın kurulu üyesidir. Yazıları Karşı Düşler, Refleks, Lacivert, İzafi, 14 Şubat Dünyanın Öyküsü, Redaksiyon, Ayrıntı gibi dergilerde yayımlanmıştır. Sarpkaya, Litera Edebiyat'ın da yayın kurulunda yer almaktadır.

  • Kitap eleştirisi ve inceleme yazılarınız Literaedebiyat'ta okurlarıyla buluşuyor

    Kitap eleştirisi ve inceleme yazılarınız yayın kurulu başkanımız Oylum Yılmaz tarafından değerlendirilerek okurlarıyla buluşuyor. Literaedebiyat.com'da yayına girdiğimiz Kasım 2020 tarihinden bugüne 300'den fazla kitap eleştirisi ve inceleme yazısını yayın kurulu başkanımız Oylum Yılmaz'ın değerlendirmesiyle yayımladık, 300.000'den fazla okurla buluşturduk. Yazılarını bizimle paylaşan kitapseverlere ve okurlarımıza teşekkürlerimizle. Oylum Yılmaz Yazar, editör ve edebiyat eleştirmeni. İstanbul, Büyükada’da doğdu. Büyükada İlkokulu ve İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü mezunu. İlk olarak Radikal Cumartesi ve Radikal İki’de çalıştı, Radikal Kitap Eki’nin editörlüğünü yaptı. Referans/Birgün gibi gazeteler, çeşitli dergiler ve siteler için kültür/sanat/edebiyat sayfaları, edebiyat köşeleri hazırladı. Çeşitli yayınevlerinde serbest olarak editörlük yaptı. Sekiz yıl boyunca düzenli olarak Sabitfikir dergisi için Şahane Bir Kitap ve Fikri Sabit köşelerini kaleme aldı. 2020 yılında Londra’da, bir edebiyat ve içerik üretim platformu olarak Kultura Litera’yı kurdu. Halen serbest editörlük ve içerik/yazar danışmanlığı yapmaktadır. İlk romanı, Cadı 2013 (İletişim Yayınları). Duygu Asena Roman Ödülü’ne layık görülen ikinci romanı, Gerçek Hayat 2017 (İletişim Yayınları). E-Kitapları: Şahane Bir Kitap (2012) ve Fikri Sabit Yazıları (2012). Yılmaz, ilk olarak Gümüşlük Akademisi bünyesinde başlamış olduğu edebiyat derslerine/atölyelerine online ve yüz yüze olarak KulturaLitera bünyesinde devam etmektedir. Litera Edebiyat yayın kurulunda yer almaktadır. Eğer siz de kitap incelemesi veya eleştirisi üzerine çalışıyor, değerlendirilmesini ve okurlarla buluşmasını istiyorsanız bize info@literaedebiyat.com üzerinden ulaşabilirsiniz.

  • Farklı kökenlere ve koşullara sahip iki kadının hikâyesi

    Çağdaş Meksika edebiyatının en güçlü kalemlerinden biri olan Brenda Lozano Cadılar’da farklı kökenlere ve koşullara sahip iki kadının hikâyesini iç içe geçirerek Meksika geleneklerini, şifayı, şiddeti anlatırken kadın olmanın bin bir biçimini ele alıyor. Öldürülen Paloma’nın adı başta Gaspar’dır. Şifacılığı terk edip gece hayatını seçerek Paloma’ya dönüşse de iyileştirmenin yollarını Feliciana’ya öğretir. Feliciana özel gücü Dil’i keşfederek eskiden sadece erkeklere ait olan şifacılık dünyasında kendi yerini kazanmaya başlar. Önyargılarla, küçümsemeyle doldurulmuş Cadı kelimesini kadının kötü karaktere dönüştürüldüğü ve avlanmaya değer görüldüğü bir dünyadan çekip çıkararak ona iyileştiren, koruyan anlamlarını geri kazandırır. Paloma’nın cinayetini araştırmaya gelen gazeteci Zoé’ye hikâyesini anlatmadan önce Zoé’nin kendi hikâyesini duymak ister. Brenda Lozano 1981 yılında Meksiko’da doğdu. Meksika’da ve ABD’de edebiyat eğitimi aldı. FONCA Genç Yaratıcılar programından burs kazandı; ABD, Avrupa ve Güney Amerika’da yazarlık programlarına katıldı, çok sayıda antolojide yer aldı. Chicago’da yayımlanan Make edebiyat dergisi için editörlük yapıyor ve New York merkezli Ugly Duckling Presse bünyesinde çalışıyor. 2015 yılında Conaculta (Meksika Ulusal Kültür ve Sanat Konseyi), Hay Festival ve British Council tarafından ülkesinde kırk yaşın altındaki en önemli yazarlardan biri seçildi. Bogotá39’un Latin Amerika’nın kırk yaşın altındaki en iyi kurgu yazarları listesine (2017) dahil edildi. İlk romanı Todo nada 2009’da, ikinci romanı İdeal Defter 2014’te yayımlandı. Cómo piensan las piedras (2017) adlı bir öykü kitabı var. Son romanı Brujas (2020) Notos Kitap tarafından yayına hazırlanıyor. CADILAR Brenda Lozano Notos Kitap, 2023 Çeviri: Nergis Gürcihan Editör: İdil Dündar 208 s.

  • Tren Rayları: Olanaksız Kavuşmalar

    Deniz Poyraz yazdı: "John Berger, Anne Micheals ve Tereza Stehlikova... Üç büyük sanatçı, kısa ama etkileyici Tren Rayları adlı kitapta bir araya gelerek özgün bir anlatı ortaya çıkarıyorlar." Deniz Poyraz Tren Rayları, ülkemizde de oldukça sevilen ve eserleri okurca benimsenen John Berger ve şair, romancı Anne Micheals’in diyaloglarından oluşuyor. Berger ve Micheals’in edebî ve felsefi derinliği oldukça yüksek diyaloglarına Tereza Stehlikova’nın trenden çektiği Güney Bohemya’nın orman ve kış manzaraları eşlik ediyor. Böylece, üç büyük sanatçı, bu kısa ama etkileyici eserde bir araya gelerek özgün bir anlatı ortaya çıkarıyorlar. Ketebe’nin Pasaj dizisi kitaplarından Tren Rayları, tarihin sararmış ve tozlu sayfalarından yakın geçmişimize uzanan bir hatta seyahat etmemize imkân tanıyor. Metindeki diyaloglar, söz konusu sanatçıların Kings Cross ve civarında gün ortasından alacakaranlık basana kadar yaptıkları keşif amaçlı yürüyüşler esnasında ortaya çıkmış. Berger ve Micheals bu yürüyüş sohbetlerinde, Kıta Avrupa’sının gittikçe endüstrileşen materyalist dünyasından başlarını çıkararak, şiirselliğin ve tinin açtığı keçiyollarında yürümeye gayret ediyorlar. Berger ve Micheals, hafızalarında tren yolculuklarını yaşatan son jenerasyonun çocukları belki de. Onlar bu yolculuklardan kırık dökük ve minnettar şekilde eve dönerken, trenler geçmeye devam ediyor bir bir. Uçsuz bir kültürün ve tarihin tüm yolcuları teker teker geçmişe uğurlanıyor. Ardında bir bekleyeni olmayanlar da tabii. Ve tüm bu vedalaşmaların içinde, gidecek yeri olmayan âşıklar, kimliği bilinmez insanlardan oluşan izdihamın arasında, bekleme salonlarındaki duygu yoğunluğunun da sayesinde dikkat çekmeden tutkuyla öpüşüyorlar. Berger ve Micheals hafızanın görkemli, koca salonları ve tarihin demiryolu manevra sahalarında, kişisel olanın toplumsal hafızadan ayrıldığı ince noktada el ele göç eden kafileleri seyrediyorlar. Fakat gar ancak şanslı olanlar için sıra dışı ve olanaksız kavuşmaların yeri oluyor. Yerlerinden edilen büyük kitlelerin, zorunlu göçe maruz bırakılanların, mülksüzleştirilenlerin ve sınır dışı edilen insanların tarihi bambaşka biçimde seyrediyor. Peki, bu göçlerle bir ülkeden diğerine savrulan trenler dolusu insana ne oldu, ne oluyor? Tren yalnız başına yol alırken, kompartımanda çalan şarkılar kendini suskunluğa bırakıyor; geriye sadece teyp bandında bir ses kalıyor -yok olup gitmenin sesi işte bu. Polonyalı bir piyanist, Alman bir maestro, Rus bir kemancı ya da düpedüz Japon ezgileri. Tüm bunlar Atlantik’i aşıp, sanatçıların kulağına fısıldıyor: “Bu raylara ve etrafında dönen dünyaya biraz daha adalet diliyorum.” Bir dilden ötekine. Birinden diğerine. Dünya beton ve demirle değil, asıl kelimelerle inşa ediliyor. Okur metnin ördüğü rayları takip ederken, kitap Tereza Stehlikova’nın nefes kesen fotoğraflarıyla bölünüyor sık sık. Fotoğraf makinesi ve tren. Bu iki makine nasıl da yakışıyor birbirine. “Her ikisi de bir tür taşıma yöntemi,” diyor Berger. Objektif kapağı, tüneller, cam çatılı istasyon, akordeonlu fotoğraf makinesi, raylar, lens… Her biri binlerce yıla sığmayacak ömürlerin hatıralarını taşıyor. Neticede, tarih dünya üzerindeki en büyük inşaat sahası. Hafıza melekleri aşkları kollarında taşıyor; ancak bir annenin çocuğunu taşıdığı gibi değil, bir insanın başka bir insanı taşıdığı gibi. Berger ve Micheals’in tek başına yaşlanacak olan bir bedenin içine tam olarak ne kadar yalnızlık sığabileceğini görebilmeleri için az zamanları var. Tren Rayları, zamanı avuçlarının arasında kırıp dökmeden tutabilmeyi başaran sağlam bir metin. İyi okumalar… TREN RAYLARI John Berger, Anne Michaels Ketebe Yayınları, 2022 Çeviri: İrem Uzunhasanoğlu

  • Kırmızı Kalem Edebiyat Öykü Yarışması

    Yediveren Yayınları ve Banliyö Ajans sponsorluğunda düzenlenen Kırmızı Kalem Edebiyat 1. Öykü Yarışmasına başvurular başladı. Yarışmaya son başvuru tarihi 13 Mart 2023. Tema: KAYIP Font: Times New Roman-12 Punto Jüri: Hakan Akdoğan, Jale Sancak, Zafer Köse Başvuru Adresi: yarisma@kirmizikalemedebiyat.com Son Başvuru: 15.03.2023 Sonuçlar: 15.06.2023 ÖDÜLLER: Birinci: 5.000 TL İkinci: 3.000 TL Üçüncü: 2.000 TL 3 Mansiyon ödülü sahibine sürpriz kitap kutusu hediye edilecektir. Yarışmaya katılan eserler, jüri; Hakan Akdoğan, Jale Sancak ve Zafer Köse tarafından değerlendirilecektir. Yayımlanmaya değer görülen dört öykü ile birlikte, toplam on öykü, Kırmızı Kalem Edebiyat tarafından hazırlanıp, Yediveren Yayınları tarafından yayımlanacak olan kolektif kitapta yer alacaktır. ŞARTLAR: 📍Yediveren Yayınları ve Banliyö Ajans sponsorluğunda düzenlenen Kırmızı Kalem Edebiyat 1. Öykü Yarışması, 18 (on sekiz) yaş üzeri herkese açıktır. 📍 Katılımcılar için herhangi bir şehir veya bölge kısıtlaması yoktur. 📍 Yurt içi ve yurt dışından katılım mümkündür. 📍 Yarışmaya, Düzenleme Kurulu Üyeleri ve Seçici Kurul Üyelerinin yakınları katılamaz. 📍 Her yarışmacı, yarışmaya en fazla bir öykü ile katılabilir. 📍 Daha önce herhangi bir yarışmada derece almış öykülerle başvuru yapılamaz. 📍 Daha önce herhangi bir platformda yayınlanmış öykülerle başvuru yapılamaz. 📍Öyküler, word formatında, Times New Roman yazı tipi ve 12 puntoyla yazılmalı, Türkçe ve maksimum 1500 kelime olmalıdır. 📍Yarışmada ödül ve mansiyon alan, ayrıca yayımlanmaya değer kategorisine giren öyküler, Yediveren Yayınları tarafından kitaplaştırılacak olan kolektif kitabın içinde yer alacaktır. 📍 Başvurular e-mail ile kabul edilecektir. 📍 Mailin konusuna “Öykü Yarışması Başvurusu” yazılmalıdır. 📍Yarışmacı; özgeçmişini, aynı mailin içinde ayrı bir word dosyasında göndermelidir. 📍Bu dosyanın içinde, adayın adı, soyadı, yaşı, açık adresi, telefon numarası ve e-posta adresi mutlaka yazmalıdır. 📍 Bu bilgilerin bulunmadığı eserler kabul edilmeyecektir. 📍 Öyküler, yarisma@kirmizikalemedebiyat.com adresine gönderilecektir. 📍 Öykülerde, yazarın kimliğini belirten hiçbir bilgi bulunmamalıdır. 📍Jüri değerlendirmeleri sonrasında ilk 10’a giren öyküler, 15.06.2023 tarihinde Kırmızı Kalem Edebiyat web sitesi ve sosyal medya hesapları üzerinden paylaşılacaktır.

bottom of page