Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Nefes nefese bir polisiye ve labirenti andıran bir anlatı...
Kendilerini giderek kişiselleşen bir kovalamacanın içinde bulan İlhan, Nihat Başkomiser, cinayet büro ekibi ve “sinir bozucu” Kristal... Lanetli Kan, nefes nefese bir polisiye! Sakince başlayan ama hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığının usul usul hissedildiği bir hikâye anlatıyor Nardugan, bir masal fısıldıyor. Türler arasında gezinen, zaman katmanlarının kesiştiği, üst üste bindiği, labirenti andıran bir anlatı... Kristal: Lanetli Kan Ensesinden yediği kurşun, İlhan’ı ölmekten beter hâle getirmiştir. Bir yıldan fazladır gördüğü tedaviyle her ne kadar yavaş yavaş ayaklanıyorsa da artık eskisi gibi “kullanışlı” olmadığını, kimsenin işine yaramayacağını düşünür. Ta ki Nihat Başkomiser gelip onu cinayet büroya davet edene kadar... Eski özel harekâtçı-yeni cinayetçi İlhan, kendisine neden böylesi bir şansın verildiğini öğrenmek ister ama öncelikle cevaplanması gereken başka önemli sorular vardır. Bir seri katil, kurbanlarını öldürme yöntemiyle, kollarına kazıdığı şekillerle bir şeyler anlatmaya çalışıyordur; ama ne? “Beni görmüyorlar... Yanlarından geçip gidiyorum. Beni duymuyorlar... Bazı insanlar böyledir. Yoldaki tümsek, kırık bir kaldırım taşı bile daha fazla dikkat çeker bu insanlardan. Bunun, eskiden bir lanet olduğuna inanırdım. İblis’le karşılaşmadan, Melek beni bulmadan önce...” Su Tunç İthaki Yayınları, 2022 296 s. Nardugan: Kayıp Şehrin Masalı “Nardugan.... Kulaktan kulağa anlatılagelen hikâyeye göre, asırlar önce kurulmuş bu kadim yerleşim yerinde, patlayarak kasabayı yerle yeksan eden yanardağ felaketinden sonra hayatta kalan bir avuç insan, Dilge’nin önderliğinde kasabayı elleriyle şekillendirmişti. Sıfır noktasındaki tahribatın ardından doğanın iyileşmesini beklemişler, bu sırada da kendi yaşamlarını inşa etmişlerdi. Kasabanın bitiminde, kızıl Aswan granitinden cam piramitli kule yönüne Doğu Kapısı, sönmüş yanardağa bakan tarafa da Batı Kapısı deniyordu. Yeni dünyaya kayalıkların ardından hükmeden Dilge’nin yazılı olmayan yasaları, kasabayı güven, sadakat ve iyi ahlak temelleri üzerinde yükselmeye itmişti. Zengin bitki örtüsüyle toprak, toplam beş yüze yakın haneyi cömertçe besliyordu.” “Aslında yaşamıyoruz. Tüm bu olanlar… Geçmiş, şimdi, gelecek; hepsi illüzyondan ibaret!” Nurhayat Özcan İthaki Yayınları, 2022 352 s.
- Bir sonraki perşembe geldi!
İngiltere'de satış rekorları kıran ve Richard Osman'a "yılın yazarı" ödülü kazandıran polisiye roman Perşembe Günü Cinayet Kulübü'nün devam kitabı İki Kez Ölen Adam çıktı! Elizabeth eski bir meslektaşından, uzun geçmişleri olan bir adamdan mektup aldı. Adamın peşinde birileri var ve bu yüzden Elizabeth’in yardımı gerekiyor. Adamın hikâyesi, çalıntı elmaslar, şiddet eğilimli bir gangster ve çok büyük bir hatayı içeriyor. Ölümler artmaya başlayınca Elizabeth katili yakalamak üzere Joyce, İbrahim ve Ron’un da yardımına başvuruyor. Peki ya katilin yanında elmasları da bulurlarsa? Bu da işin ödülü olmaz mı? Ama bu sefer yetmişlerinde dört kişiyi gözünü kırpmadan öldürebilecek acımasız bir katille karşı karşıyalar. Katil onları bulmadan, Perşembe Günü Cinayet Kulübü katili -ve elmasları- bulabilecek mi? Richard Osman 28 Kasım 1970, İngiltere doğumlu. Daha önce yaptığı televizyon programlarıyla komedyen, yapımcı, televizyon sunucusu olarak eğlence dünyasında tanınan biriydi. Ziyaret ettiği lüks bir huzurevinden ilham alarak yazdığı Perşembe Günü Cinayet Kulübü'nü gizlilik içinde on sekiz ayda tamamladı. Bu ilk kitabıyla yazarlık kariyerine adım attı ve kısa sürede çok satan yazarlardan biri oldu. 2021'de The British Book Awards tarafından yılın yazarı seçildi. İKİ KEZ ÖLEN ADAM Richard Osman Bilgi Yayınevi, 2022 Çeviri: Cengiz Yücel Editör: Yağmur Saygılı 358 s.
- Ten de bir deneyimdir
Aynur Kulak, Michel Foucault'un kaleme aldığı Cinselliğin Tarihi serisinin son kitabı olan Tenin İtirafları üzerine yazdı: "Yazar, Tenin İtirafları’nda Hristiyanlığın ilk yüzyıllarında ten deneyimini ele alarak beraberinde bu deneyimin arzunun arındırıcı deşifresinde oynadığı rolü irdelemiştir." Michel Foucault entelektüel literatür adına çağdaş felsefe ve sosyolojinin en önemli isimlerinden biri. Yayınlanan her makalesi, kitabı, söylediği her söz 20. yüzyıla damgasını vurdu hiç şüphesiz. Marjinaldi. Yazdığı metinler gibi sıra dışı yaşadı. Kitapları yayımlanmaya başladığı dönem olan 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren dünya düşünce ve fikir literatürünün iktidar, benlik ve cinsellik üzerine düşünceleri ve varsayımları sonsuza dek değişti. Onu yazmak, onun düşüncelerini yazmak, onun kitaplarından bahsetmek çok incelikli bir araştırmayı gerekli kılıyor fakat Foucault fikirlerini herkese ulaşması için söylediğinden en anlaşılır ve en üzerine konuşulan filozoflar arasında yerini alıyor. Çalışmalarına konu olan yüzlerce taslak metinden ve bu metinlerin tam yayınlanacakken Foucault tarafından geri çekilmesinden ya da öldükten sonra da uzun süre yayınlanmamasında bahsediyoruz ki, çalışmaları bu denli açık bir filozof için düşündürücü bir ilerleme bu. Ayrıntı Yayınları’nın Foucault serisinden çıkan Tenin İtirafları kitabından bahsederken yukarıdaki paragrafta yazılı olan Foucault’la ilgili tüm ayrıntılara da girmiş olacağız çünkü Tenin İtirafları’nı cinsellik literatüründe önemli bir yer edinmiş olan Cinselliğin Tarihi’nin ikinci cildi olarak tasarlayan Foucault serinin ilk cildi olan Bilme İstenci’nin 1976 yılında yayımlanmasından hemen sonra yazmaya başlar. Fakat o dönemde Foucault’un çalışmaları öznenin hermenötiği, arzu öznesinin soybilimi ve benlik teknolojileri üzerine araştırmalarıyla kesişince projeyi yeniden düşünmeye karar verir. Cinselliğin Tarihi külliyatının en önemli bileşen parçası olan Tenin İtirafları araya birçok sebebin girmesiyle Bilme İstenci, Hazların Kullanımı, Kendilik Kaygısı’ndan sonra dördüncü cilt olarak 2018 yılında yayımlanır. 42 yıl aradan sonra yayın literatürü içerisinde yerini alan Tenin İtirafları’nın yayımı için editör Frederic Gross ismini özellikle telaffuz etmek gerekir. Foucault el yazması veya daktilo ile yazılmış olan metinlerinin çözümü oldukça zordur çünkü ve Gross bu metinlerin bir araya gelmesi adına önemli çalışmalar gerçekleştirir. “Ten” bir deneyim tarzı olarak anlaşılmalıdır, yani kötülüğün ortadan kaldırılması ile hakikatin tezahürü arasındaki belirli bir ilişkiye bağlı olarak, kendinin kendi yoluyla bilgisinin ve dönüşümünün bir tarzı olarak. Hristiyanlıkla birlikte, cinsel eylemler konusunda hoş görülü bir düsturdan sert, kısıtlayıcı ve baskıcı bir düstura geçilmemiştir. Bunların süreçlerini ve nasıl eklemlendiklerini başka bir biçimde tasavvur etmek gerekir. Evlilik ve üreme çerçevesinde bir cinsel düstur tesis edilmesi büyük ölçüde Hristiyanlıktan önce onun dışında, onun yanında başladı. Hristiyanlık bunu esas itibariyle kendi yanına geçirdi. Hristiyanlığın sonraki gelişim süreci sırasında ve bireyde bazı teknolojilerin oluşması vasıtasıyla bu düsturun bireylerin davranışında yeni bir tarzda icra edildiği ve tamamen farklı bir biçimde somutlaştığı bir deneyim biçimi ortaya çıktı. Öyleyse bu oluşumun tarihini yapmak için bu oluşumu sağlayan pratikleri analiz etmek gerekir.” Foucault’un kitaba dair bu uzun paragrafının Cinselliğin Tarihi'ne ilişkin dört kitap kapsamında şöyle açabiliriz. Serinin ilk cildi olan Bilme İstenci’nde Foucault cinselliği bir dispozitif olarak tanımlamış, ikinci cilt olan Hazların Kullanımı’nda cinsel tutumun klasik Yunan’daki yerini incelemiş, üçüncü kitap Kendilik Kaygısı’nda MS. ilk iki yüzyıla ait Yunan ve Latin metinlerinde cinselliğe dair sorunsallaştırmayı, kendisiyle meşguliyetin hakim olduğu bir yaşama sanatı çerçevesinde analiz ederken son kitap Tenin İtirafları’nda Hristiyanlığın ilk yüzyıllarında ten deneyimini ele alarak beraberinde bu deneyimin arzunun arındırıcı deşifresinde oynadığı rolü irdelemiştir. Kitap üç ana bölüm ve bu ana bölümlerin kısımlarından oluşmakta. Yeni Bir Deneyimin Oluşması, Bakir Olmak, Evli Olmak bölümlerinden oluşan kitapta Yaratım ve Ürüme, İkinci Tövbe, Bekaret ve Nefsine Hakim Olma, Evliliğin Hayrı, Eşlerin Görevi ve Cinsiyetin Libidinalleştirilmesi ön plana çıkıyor. Foucault Batı’daki öznellik deneyimlerini Hristiyanlık dini açılımıyla, oluşturulan cinselliği kiliseler ve papaların hakikat söylemleri üzerinden ele alırken kilise babalarının felsefi ve teolojik kavramlarla oluşturduğu cinsel normlara odaklanıyor. Yanı sıra antik dönemdeki haz ve beden anlayışından Hristiyanlığın ilk yüzyıllarındaki ten ve ruhaniyet anlayışlarına geçişlerin ve kopuşların izini de cesurca ve günümüze olan bağlantılarıyla birlikte sürüyor ki, Foucault kendi cinsel deneyimlerini de hiçbir norma takılı kalmayarak son derece özgür bir şekilde deneyimleyen filozof olarak tarihe geçiyor. Michel Foucault tarafından bir ömre yayılmış Cinselliğin Tarihi külliyatının dördüncü ve son kitabı Tenin İtirafları Murat Erşen’in nitelikli çevirisi ile, Oğuz Tecimen ve Eda Çaça’nın editörlüğünde ve Ferda Keskin sunumuyla raflardaki yerini aldı. Cinselliğin Tarihi külliyatı ve bu külliyat içerisinde önemli bir yere sahip olan Tenin İtirafları felsefeye konu olmuş insan bedeni, ruhu ve cinselliği adına arkeolojik bir kazı olarak da okunabilir. TENİN İTİRAFLARI Michel Foucault Ayrıntı Yayınları, 2022 Çeviri : Murat Erşen 400 s.
- Cem Akaş'tan deneysel, oyunbaz öyküler
Cem Akaş'ın kimi zaman deneysel arayışlarla öyküyü, kimi zamansa yalnızca yazarını arayan öyküleri, Can Yayınları etiketiyle okurla buluşuyor. Gizli Hava Müzesi "Güneşli bir mayıs günü Café P.'de espresso içerek Eğer Bir Kış Gecesi Bir Yolcu'yu okuyan Massimo Benetti, kitabı bitirdiğinde neredeyse kederli bir şekilde iç çekti, ardından, sanki elinden birşey gelmezmiş gibi gülümsedi: Italo Calvino'yu öldürmesi gerekecekti." Gizli Hava Müzesi 1995'te ilk yayımlandığında Cortázar, Calvino, Barthelme, Asimov, Burgess ve Borges tarafından yazılmış altı öyküden oluşan bir derleme gibi sunuldu; yazarının adı kitabın hiçbir yerinde geçmiyordu. Barthes haklı mıydı: "Yazar" ölmüş müydü, yoksa metin gidip yazarını bulacak mıydı? Okurlar, Gizli Hava Müzesi'nin gerçek yazarını kısa sürede saptadı, kitabın yedi yıl sonraki baskısı da yazarının adı altında yapıldı. Can Yayınları, 2022 Cem Akaş Dizi: Çağdaş Tür: Öykü 96 s. Tekerleksiz Bisikletler "Bir kitabın adı "Tekerleksiz Bisikletler" olabilir ama kitapta bir kez olsun tekerlekli ya da tekerleksiz bisikletlerden söz edilmeyebilirdi; yine de kitap, ancak bu başlıkla bütünlüğe kavuşabilir, gerçek anlamını bu sayede, gökyüzünde uçan, tekerlekler yerine kanatları olan ve eksik tekerleklerini asla aramayan, hatta tekerleklerin gereksizliğini kanıtlayan bu imge sayesinde kazanabilirdi." Bir öyküden neler çıkarıldığında hala öykü olmayı sürdürür? Yüklemsiz öykü olur mu? Sıfatsız zarfsız öykü olur mu? Bir romanın belirli sayfalarından seçilecek cümlelerle romanın özünü yansıtan bir öykü yazılabilir mi? Bir öykü ne kadar yoğunlaştırılabilir? Tekerleği olmayan bir bisiklet "gider" mi? Can Yayınları, 2022 Cem Akaş Dizi: Çağdaş Tür: Öykü 128 s. Cem Akaş 1968'de Mannheim, Almanya'da doğdu. İstanbul'da yaşıyor. Başlıca yapıtları: Noktanın Kesişimleri Antolojisi (1990), 7 (1992), Suç ve Ceza (1992), Gizli Hava Müzesi (1995), Olgunluk Çağı Üçlemesi (2001), Gitmeyecekler İçin Urbino (2007), 19 (2009), Tekerleksiz Bisikletler (2012), Sincaplı Gece (2016), Y (2018), Zamanın En Kısa Hali (2020).
- Notos'un Ocak-Şubat sayısı çıktı
Notos yaptığı bütün yazar dosyalarını kalıcı bir kaynağa dönüştüren anlayışıyla Ocak-Şubat, 95. sayısında Gülten Akın’a yöneliyor. Şiirin edebiyatımızda ayrı, apayrı bir yeri var. Uzak bir geçmişten bugüne kesintisiz bir tarihi, birikimi, kuşaktan kuşağa aktarılan zenginliği onu doruk noktasına çıkarmıştır. Hem şiir sanatımızın bütünü için böyle bu hem de onun öyle şairleri var ki, onlar dünya şiirinin de önemli şairleri arasında yer alır. Gülten Akın, büyük şairlerimizden. Notos’un Gülten Akın dosyasında Mehmet Can Doğan, Mahmut Temizyürek, Elif Sofya, Haydar Ergülen, Akif Kurtuluş, Şükrü Erbaş ve Yücel Kayıran’ın yazıları; Vuslat Çamkerten, Virginia Elena Patrone ve Kaan Bağcı’nın desenleri yer alıyor. Notos’un bu sayısında Türkçede Okurken Ne Görürüz? kitabıyla tanınan Amerikalı kitap tasarımcısı ve yazar Peter Mendelsund ile bir söyleşi var. Aganta bölümünde günümüz edebiyat dünyasına ve güncel kitaplara dair yazılarıyla Pınarnaz Eren, Alper Güngör, Aslı İdil Kaynar, Cansu Eylül Yapıcı, Özge Kılıçoğlu, Fulya Kılınçarslan, Başak Bingöl Yüce ve Esin Akşar yer alıyor. Bir Yazarın Seçtikleri bölümünde Nilüfer Kuyaş okunmasını zorunlu gördüğü kitapları, Türker Ayyıldız ise en çok etkilendiği yazarı nedenleriyle birlikte Notos’a anlatıyor. Nurhan Şahinkaya ve Deniz Faruk Zeren kısa sorulara kısa yanıtlarla kendi yazarlık serüvenlerini ve yayımlanan son kitaplarını anlatıyor. Fotoğraf-Yazı bölümünde Şener Yılmaz Aslan’ın fotoğrafını Şener Özmen kısa bir anlatıyla yorumluyor. Kitaplık bölümünde Banu Yıldıran Genç André Aciman’ın Mısır’dan Çıkış adlı anı kitabını, Serkan Parlak Cemil Kavukçu’nun Boş Zamanlar adlı öykü kitabını, Esra Karadoğan Can Gürses’in Bir Ömrün Takvimi adlı romanını ve Şenay Eroğlu Aksoy Erkan Karaaslan’ın Kaplumbağalar Ölmesin adlı öykü kitabını inceliyor. Notos’un bu sayısında öyküleriyle yer alan yazarlar: Gülten Akın, Natalia Ginzburg, Doğuş Benli, Remzi Karabulut, Onur Akyıl, İlay Bilgili, Özlem Dikeçligil, Yapıncak Gürerk, Aylin Sökmen, Yurdagül Gündoğan, Kansu Oğuz Canbek.
- Sander Yayınları'ndan üç yeni kitap
Görkem Kızıldağ, İntiharsızlık ve (Kazara) Ölümsüzlük’ten sonra Rüyasızlık’ta da okuyucuya tamamlanacak bir hikâye hediye ediyor! Cesur, McGowan’ın öfkesini keşfetmesi ve açıklaması. Büyükler Yıkılıyor, tüm yaşlara uygun bir dünyanın nasıl görüneceğini anlatarak harekete geçme çağrısıyla sona eriyor. Rüyasızlık / Görkem Kızıldağ Salt hayatı beklemeli olanca rüyasızlığıyla. Zira rüya yaşanmaz aksine rüya ölünür, bu yüzden o görülebilir bir şey değildir. Ve fakat doğumda olduğu gibi ölüm de öyle ani ve birden olacak ki hayat boyu beklese de insan anlamayacak çünkü büsbütün bir zamansızlık. Belirsizlikler silsilesinde ve ihtimaller dahilinde bir zorunlu nefes yalnızca geçirilen süre, adına hayat denen. Kişi için bir hayli novum ve fakat biraz absurdum! Bundan mütevellit değil Tanrısal ya da Tanrı’nın ta kendisi; zira ihtimal: Tanrı da bilmiyor kendisini! 64 s. Cesur-Erkek Dünyasında Kadın Olmak / Rose McGowan Bizlere kaç kez bir hiç olduğumuz söylendi? Fakat biz hiç değiliz, bizler Anka kuşuyuz ve küllerimizden doğmak huyumuz. İhtiyaç duyduğumuz tek şey birazcık cesaret. Hayatlarımızın akışını değiştirmek gösterebileceğimiz en büyük cesaret örneği. Adım adım ilerliyoruz, önce yürüyoruz, sonra koşuyoruz. Cesur, çok uzun zamandır susturulmuş bir kadının bağıran sesi olarak karşımıza çıkıyor: Kadın haklarını çok uzun süredir istismar eden bir endüstrinin içeriden görünümü. Hollywood, Rose’un sessiz ve işbirlikçi olmasını böylece yolda kalmasını bekliyordu. O, bunun yerine isyan ederek gerçek kimliğini ve sesini savundu. Rose McGowan, bir tarikatta doğdu; tarikat, çocuklar ve yetişkinler arasındaki seksi teşvik etmeye başladığında, McGowan’ın babası İtalya’dan kaçarak Amerika’ya geliyor. Rose McGowan çok geçmeden Hollywood’a taşınarak Scream ve Jawbreaker gibi filmlerde başrol oynuyor. Böylece Hollywood’un erkek dünyasında bir kadın olarak kendi yerini bulmaya çalışırken Rose McGowan’ın başına gelenlere şahit oluyoruz. Çeviri: Burcu Asena Şahin 256 s. Büyükler Yıkılıyor / Ashton Applewhite Yirmili yaşlarımda Gotham’da romantizmi yaşayan bekâr bir kadın olarak çok eğlendim. Ama o yılları yeniden yaşamak ister miyim? Çok fazla değil! “Genç olmak harika!” demek, “Yaşlı olmak berbat!” kadar külfetli bir klişe olabilir. Çoğumuzun bir kimlik bulmaya ve geçim kaynağı oluşturmaya çalıştığı dönemi ‘hayatımızın zamanı’ olarak betimlemek buna gölge düşürür. Büyükler Yıkılıyor, hafıza kaybı, zayıf fiziksel yetenek ve genel olarak çekicilik ve yeterlilik eksikliği de dahil olmak üzere yaşlanmayla ilgili birçok yaygın varsayımı çürütüyor. Yazar ve aktivist Ashton Applewhite, engelli hakları, eşcinsel hakları ve trans hakları dünyada pek çok engeli aşmışken; yaş ayrımcılığını toplumsal olarak onaylanmış son önyargı olarak görüyor. Ashton Applewhite, birine gerçekte olduğundan daha genç göründüğünü söylemenin bir iltifat olduğu ölçüde, toplumlarda temel olan fiziksel güzellik ve cinsel çekiciliğe ilişkin gençlere yönelik klişeleri hedefliyor. Daha genç biri tarafından, “Yaşına göre harika görünüyorsun!” denildiğinde, iyi bir yanıtın, “Yaşına göre sen de harika görünüyorsun!” olduğunu öne sürüyor. Çeviri: Nural İdrisoğlu 352 s.
- Öykü: Sır
"Tren yaklaştıkça ses artıyor, ses arttıkça evim başıma yıkılmaya daha çok hevesleniyor." Zeynep Fatma Küpeli Trenin düdüğü çalıyor, daha kendisi gelmeden etkisi evimin her yerinde. Kafamın üstündeki lamba ileri geri sallanıyor, yatak altımdan kayıyor. Tencereler, kalemler zangırdıyor, masam titriyor. Lamba ileri geri sallandıkça verem sarısı tek göz odalı evimin rastgele bir köşesini hastalığa boğuyor. Tren yaklaştıkça ses artıyor, ses arttıkça evim başıma yıkılmaya daha çok hevesleniyor. Zelzele pışpışlıyor, annemin beni ayağında salladığı gibi. Verem sarısı artık daha hızlı. Hedefi her yere hastalık bulaştırmak. Annem beni ayağında pışpışlamaya devam ediyor ama uyumadığım için kızgın, hızını arttırdıkça arttırıyor. Başım dönmeye başlıyor. O salladıkça ben ağlıyorum, ben ağladıkça o beni daha çok sallıyor. Tren iyice yaklaşıyor, ses oldukça yüksek. Yatağım hareketleniyor. Annem isyan içinde bacaklarını sağa sola yaslıyor. Verem sarısı fırıldak gibi dönüyor, gözlerim kararıyor, Annem kızgın, uyumamı istiyor. Ben ise trenin gitmesini. Kapat gözlerini diyor, yoruldum artık. Bacaklarında benimle birlikte bütün odayı sallıyor. Yere bir şeyler düşüyor. Ne olduğunu bilmiyorum çok karanlık. Gözlerimi kapatıyorum, emin değilim, uzun zamandır kapalı da olabilir. Hiçbir şey göremiyorum. Vücudum titriyor, ses epey fazla, ellerimle kulaklarımı kapatmaya çalışıyorum, bir düdük sesi daha kopuyor, saç diplerimde hissediyorum. Annem gittikçe şiddetleniyor. Dayanamayıp açıyorum gözlerimi, emin değilim zaten, açık da olabilir. “Anne!” diye bağırıyorum. Bacakları duruyor, vücudumun titremesi geçiyor. Ellerimi kulaklarımdan çekiyorum. Sinek vızıltısı gibi belli belirsiz bir ışık sızıyor kirpiklerimin arasından. Verem sarısı bu sefer güneş gibi ısıtıyor. Bu rengi ilk defa kucaklıyorum. Zelzele iyice yavaşlarken bir düdük sesi daha duyuluyor bu sefer uzaklardan. Tren geçti, yoluna devam ediyor. Yerde birkaç kitap var, masanın üstü dağılmış. Sahip olduğum beş bulaşığın üçü yerde. Yatağın kenarına kadar gelmiş bedenimi doğrultarak sarkıttığım ayaklarıma gelişigüzel terlikleri geçirdim. Yerdeki cam parçalarını temizlemek için, irili ufaklı kırıkları sol avucumun içine biriktiriyorum, sonuncusunu da tepenin üstüne koyduğumda tavandan bir ses geliyor -tak- durup gözlerimi yukarıya dikiyorum saniyeler yuvarlanıyor, nefes alışverişlerim dışında bir şey duyulmuyor. Omurgamı düzeltip parmak ucumda doğrulurken bir ses daha kopuyor. -TAK!- yerimden sıçrıyorum. Sol elimde keskin bir acı var, cam parçalarının arasından koyu kırmızı damlalar zemine damlıyor; şıp, şıp, şıp. Dikkatim ise hâlâ tavanda. Bir ses daha duymak için kulak kabartıyorum. Elimin sızısı gittikçe artıyor. Sıktığım avucumu gevşetiyorum. Benden başka kimse yok. Damlalar yere düşmeye devam ediyor; şıp, şıp, şıp. Vücudum hareket et komutuna uymuyor. Alnım üşümeye başladı. Kendimi zorlayıp ilk adımı attım. Mutfak tezgahının altındaki çöpe elimdeki cam yığınını atıyorum. Tenime yapışan küçük parçalardan silkeleyerek kurtulmaya çalışıyorum ama iyice yapışıyorlar. Banyoya gidip, sonuna kadar çevirdiğim musluğun altına elimi tutuyorum. Akan suya karışan kan lavaboyu boyuyor. Aynadaki aksimle gözgöze geliyorum bir anlığına. Alnım terden parlıyor, çökmüş göz altlarım kahverengi. Yaklaşık bir dakika kadar bekledim. Bütün kan akıp gittiğinde suyu kapatıp banyo dolabından aldığım tentürdiyotla pamuğu ıslatıp avucuma bastırdım. Sıktığım dişlerimin arasında bir tıslama fırlıyor. İlacın derimde bıraktığı kirli turuncu rengin üzerini pamukla kapadıktan sonra banyodan çıkıyorum. Mutfak çekmecesinden bulduğum paket lastiğini elimin içinden geçirip pamuğu sabitledim. Gidip yatmalıyım, uyandığımda gökyüzü açık mavi olacak. Uyumam lazım. Evet, evet uyumalıyım! Sonrasında uyanacağım, güneş açmış olacak. Yatağıma ilerlerken ayağımın ucuna takılan nesneyle irkilip bir adım geri gidiyorum. Yere düşen kitaplardan biri. Ortalarından bir sayfa açık, paragrafın sonunda çizili olan cümle çarpıyor gözüme. Harfler hareketlenmeye başladı, peşi sıra birbirlerini takip ederek girdap oluşturuyorlar. Baktıkça girdaba çekiliyorum dizlerim kırılıyor, verem sarısı giderek silikleşiyor. Eğilip altı çizili cümleyi okumaya çalışıyorum. “İnkâr ormanında kaybolan ruhlar bulunmak için sessizce saklanırlar. Oysaki ölüm saklambaç oynamaz.” Gözbebeklerimin küçüldüğünü hissediyorum. Biri enseme soluyor. TAK! yine aynı ses, dona kalıyorum, nabız atışlarım ağzımın içinde yankılanıyor. Ses bir kez daha tekrar ediyor. -tak- bir kez daha, bir kez daha… Tavan sanki üzerime geliyor, daralıyorum, nefes almak gittikçe güçleşiyor. Gözlerim kararıyor, emin değilim, ışık gittikçe sönüyor da olabilir. Nereden geldiğini bilmediğim bir titreşim içimde yayılıyor. Bütün vücudum saliseler içinde ele geçirilirken alyuvarlarıma kadar hissediyorum. Kulaklarım uğulduyor. “Anne” diye bağırdığımı fark edince koşmaya başlıyorum. Kapıyı açıp merdivenleri ikişer üçer çıkıyorum. Düzlüğe ulaşınca tavan arasına varan demir basamakları tırmanıyorum. Dirsek darbesiyle derme çatma kapıyı aralayıp karanlık tavan arasına kendimi atıyorum. Veba sarısı tahta zeminin çatlaklarından içeriye sızıyor: “Buradayım.” Sesim fısıltıdan farksız, başım zonkluyor. Boğazımı temizleyip tekrar konuşuyorum. “Çık ortaya buradayım.” Cevap yok, gözlerim acıyor, yanaklarım ıslak. “Nerdesin?” Bağırtım gecenin boşluğunu doldurmuyor. -tak- Kalbim deli gibi atıyor. Bacaklarımın arasından hızlıca bir cisim yuvarlandı, sıcaklığını hissettiğimde neredeyse bayılacaktım. Silüeti büyük bir çabuklukla duvarların arasında yayılırken üzerine düşen ay ışığı büyüsünü bozdu ve çatıdaki açıklıktan kaçarak kayboldu. Beni kaskatı kesen gerginliğim yavaş yavaş elini üzerimden çekerken istemsizce gülüyorum. “Sadece bir gelincikmiş.” Açıklığın dibinde yatan fare ve güvercin leşlerini geçerek köşede saklanan sandığın başına gidiyorum. Üstündeki yükleri indirip kapağını açtığımda içinde öylece yatıyordu. Kemiklerinde tutunmaya çalışan son deri parçaları da kömürleşmiş. Gülümseyerek, kafasında kalan üç tel saçını okşayıp yerdeki yırtık battaniyeyi üzerine örtüyorum. “İyi geceler anne.”
- Yarasa Çıkmazı serisi ürpertici maceralarla devam edecek!
Çocuk edebiyatının sevilen yazarı Göktuğ Canbaba’nın kaleminden yepyeni ve soluk kesici bir seri: Yarasa Çıkmazı! Berk Öztürk’ün muhteşem çizimleri eşliğinde bir maceraya hazır olun! Gredi küf kokusu sinmiş battaniyesinin altında, hiç ses çıkarmadan dişleri birbirine vurarak uzun bir süre bekledi. Ara sıra şömineden çıkan çatırtılar nedeniyle yerinden zıplasa da bir süre sonra sakinleşmeyi başardı. Battaniyeyi burnuna kadar çekip mum ve şöminenin aydınlattığı odasında mutsuz bir şekilde homurdandı. Homurtuları şöyle diyordu: Neden buradayım ki? Kasabamı özledim. Bana hayatı zindan eden iri kıyım abilerimi bile özledim. Büyükannemin hikâyelerini özledim. Makasımı ve iplik setimi özledim. Karanlıktan hiç hoşlanmayan ve asla cadı olmayı istemeyen Gredi’nin kaderinde Bayan Mumalevi’nin malikânesinde yaşamak ve cadılık eğitimi almak vardı. Zavallı çocuk bu koca malikânenin tuhaf sakinleri arasında öyle yalnız hissediyordu ki... Üstelik sene sonuna dek cadı olmayı öğrenmeli ve tılsımlı hayvanını çağıracak büyüyü yapabilecek hale gelmeliydi. Gredi yalnızlığının aniden sona ereceğini ve kendini karanlık bir gizemin peşinde bulacağını nereden bilebilirdi! Göktuğ Canbaba 1981 yılında Ankara’da doğan Göktuğ Canbaba, Anadolu Üniversitesi Basın Yayın Bölümü’nden 2006 yılında mezun oldu. Bitirme tezini fotoğraf alanında yapan Canbaba, hayalini kurduğu seyahatlere çıkıp dünyanın birçok yerini gezdi, fotoğraf projeleri hazırladı. Yetişkinler için dört roman ve iki öykü kitabı yazan Canbaba, Doğan Çocuk Yayınları’ndan yayımlanan Fener Balığının Kayıp Işığı, Valizdeki Kedi, Arayış Ormanı 1, Arayış Ormanı 2 (Solgun Ruhlar Kitabı), Arayış Ormanı 3 (Cadıların Gecesi), Uzayda Sahibini Arayan Köpek, Perili Ev, Oli’nin Sırrı, Çantamdaki Öyküler, Ay’daki Gizemli Kereviz Yemeği, Gökyüzü Boyacısı, Meraklı Gezginin Notları, Hayaller Tarlası’na Davet, kısa öykülerden oluşan değerler eğitimi ve meslekler serisinin de aralarında bulunduğu yirminin üzerinde kitap yazdı. Aynı zamanda çizgi film senaristliği de yapan Canbaba, dünyayı daha yakından tanımak için seyahatlere çıkmaya, bol bol fotoğraf çekip keşfetmeye devam ediyor. YARASA ÇIKMAZI Göktuğ Canbaba Doğan Çocuk, 2022 Resimleyen: Berk Öztürk Hedef Kitle: 9+yaş 200 s.
- "Tek kelime etmeden yüksek sesle nasıl konuşulur ben gayet iyi biliyorum."
Sevim Şentürk, Sharon M. Draper'ın kaleme aldığı İçimizdeki Müzik kitabının devamı niteliğindeki İçimdeki Melodi adlı romanı üzerine yazdı: "Yazar, özel çocukların da diğerleri gibi ihtiyaçlarının olabileceğini Melody’nin sesinden duyuruyor bize." Sevim Şentürk Sharon M. Draper, Türkiye’de İçimdeki Müzik ile tanınan bir yazar. Hemen her ortaokul öğrencisinin elinde bu kitaba tesadüf edebilirdiniz, 2017’de yayımlandığında. Amerikalı yazar Draper’in gerçek bir yaşam öyküsünden ilham alarak okuyucuya ulaştırdığı bir metindi İçimizdeki Müzik... Türkiye’de gördüğü ilgi dünyadakinin de iz düşümüydü adeta. Yayınlandığı günden sonra New York Times Çok Satan listelerinde aylarca yerini korudu ve farklı milletlerden milyonlarca okurun kalbine özel gereksinimli bir çocuğun ilham veren hikayesini yerleştirdi. Hatırlayalım: 11 yaşındaki Melody, spastik ikili kuadripleji, yani beyin felcidir. Yürüyemiyor, konuşamıyor, yazamıyor ve tekerlekli sandalyeye mahkum bir hayat sürüyordur. Fakat hiçbir uzvuna komut veremeyen bu küçük kızın beyni mükemmel işliyordur. Fotoğrafik bir hafızaya sahiptir örneğin. Kafası kamera gibi gördüğü her şeyi kaydeder. Çok zekidir; ama kimse farkında değildir. İnsanlar onun zekasına değil, önce tekerlekli sandalyesine bakar. Bu da onu çok üzer. İşte hikâye; Melody’nin öğretmenlerine, arkadaşlarına, komşularına kısaca dış dünyaya kendini kanıtlama çabasını ele alır. Bir gün bir mucize olur ve Melody içindeki sesi keşfeder. İçimizdeki Müzik; incelikli, nahif, akıcı, bazen komik ve ilham verici bu öyküyü hayatımıza katar. Bizleri sarsıp büyüleyen bu cesur kızın, hüzün ve umut dolu hikayesi bitmedi ama... Yazarı Sharon M. Draper, 11 yaşındaki kahramanını büyüttü ve sınırları aşmış bir genç kız olarak tekrar karşımıza çıkardı. Bu defa, çok sevilen roman karakterinin, içindeki melodisini koydu önümüze; İçimdeki Melodi’yi... Tekerlekli Sandalyedeki Renkli Hayat İlham verici hikayeleri okumayı sevenlere heyecanlı haberi verebiliriz artık. Genç Timaş etiketiyle ülkemizdeki okuyucusunu bulan İçimizdeki Müzik kitabının devamı niteliğindeki İçimizdeki Melodi raflarda yerini çoktan aldı. Zeynep Kürük Erçetin’in çevirisiyle dilimize kazandırılan kurgu; kitabın adından da anlaşılacağı üzere bir devam filmi gibi. 48 bölümden oluşan anlatı da, artık büyümüş ve hayalleri daha çok olan bir genç kızla tanışıyoruz. Kendi büyüsünü keşfedip buna odaklanan Melody, bir yaz ateşini yakıyor romanda. Hem de ışığı karanlığı aydınlatan ateş böceklerine bakarak... Hikayenin ateş böcekleri ile başlaması çok anlamlı olmuş doğrusu. Durduğu yerde hiç bir şey yapmadan ışığıyla çevresini aydınlatabilen ateş böcekleri, Melody’e benziyor sanki. Zaten, onları seyrederken şu cümleler dökülüyor kahramanımızın ağzından: “Ateş böceği benimle konuştu! Tek kelime etmeden yüksek sesle nasıl konuşulur ben gayet iyi biliyorum.” Bu sözler, kurgunun da habercisi... Sınırlı hareketlerle de olsa, hayata bir iz bırakmak için yaşayan Melody’nin neler yapabileceğinin ip ucunu veriyor okuyucuya... Karakterimiz, tekerlekli sandalyede olan bir genç kızın okuldaki sorunlarıyla tanıştırıyor bizi. Onun da arkadaşları gibi okul gezisine katılma hayali olabileceğini, bir kampa gitmek için heyecanlanabileceğini duyuruyor sessizce... Bazen kırgın bazen umutlu. Ve sonunda kendisi gibi farklı yeteneklere sahip çocuklara yönelik kamplar olduğunu keşfediyor ve o maceranın hayalini ateşliyor böylece. Ormanda yürüyeceği, ata bineceği, bir ateşin başında oturmanın keyfini yaşayacağı, her şeyden önemlisi yaşıtları gibi bağımsız olacağı bir kampın hayalini... Yazarın tam da burada okuyucuya bıraktığı notu almak gerek. Özel çocukların da diğerleri gibi ihtiyaçlarının olabileceğini Melody’nin sesinden duyuruyor bize: “İnsanlar çoğunlukla bana hep dışarıdan bakar. Tekerlekli sandalyemi, sallanıp duran başımı ve sabit duramayan ellerimi fark ederler. Bazen salyam akıyor -ki evet, bu utanç verici. İnsanların ilk olarak sandalyemi değil de beni görmeleri için, kendi başıma daha çok şey yapabilmek için, mesela en yakın arkadaşımla takılabilmek için…tabii eğer öyle biri olsaydı, her şeyimi verirdim.” Herkes için Yaz Kampı İçimizdeki Melodi, özetle farklılıkları olan Melody’nin yaz okulu macerasını ele alıyor. Özel bir çocuğun yaz okulunda geçirdiği vakit hayli dikkat çekici. Bayan V, kahramanımızın öğretmeni. Ona ve arkadaşlarını her sabah imla, matematik ve dil sanatları gibi konularda eğlenceli bir hâlde çalıştırıyor. Okulun eğitim müfredatı oldukça renkli. Mesela tombala oynarken matematik öğreniliyor, eski filmlerdeki kimi kesitlerden de tarih... Melody’nin yaz tatilindeki rutini ise kendisini diğer arkadaşları gibi hissetmesini sağlıyor. Akşamüzeri dondurma yiyor, oyun oynuyor ya da film izliyor. Haftada bir mahalledeki kütüphaneye gidiliyor. Arkadaşlarına büyük bir hevesle kendi resimli kitaplarını seçtiğini söyleyen Melody, kendi mevcut durumunu hatırlatıyor: “Benim tekerlekli sandalyeme iliştirilmiş gerçekten muhteşem bilgisayar benzeri bir cihazım var. İsmi Medi- Talker, ama bu kulağa fazlasıyla sıkıcı ve ihtiyar işi geldiği için ben ona Elvira diyorum. İşte dünya ile bu şekilde iletişim kuruyorum. Başparmaklarımı kullanarak, tabii benimle iş birliği yapmaya gönüllü olduklarında –ki şanslıyım, çoğu zaman öyleler– aklıma gelen herhangi bir şeyi yazıyor ya da tıklıyorum, sonra konuş tuşuna basıyorum ve Elvira hepsini benim adıma söylüyor.” Böylece Melody’nin çevresiyle ortak bir dil tutturma sürecine de dahil oluyoruz. Özel gereksinimli bir çocuğun da, arkadaşlığa nasıl ihtiyacı olduğunu kalbimiz kırılarak okuyoruz. Şunu kaydedelim: Sharon M. Draper’in kurgusu, okura kendini sorgulatıyor. Farkındalık kazandırırken öğretiyor. Bir tebessümün, samimi bir paylaşımın Melody ve onun gibi olan tüm çocuklar için ne kadar değerli olduğunu ve nelere ortam hazırlayabileceğini fısıldıyor. İçimdeki Müzik’i okuduysanız şayet, yer yer bazı sahneler, eski kurguya da gönderme. Bu, dikkatli okurun gözünden kaçmayan bir detay. Yine yazarın kelimelerden yaptığı evin bir resmi var gibi. Sanki bir tabloya bakıyorsunuz, sayfaları çevirdikçe. Böylesi bir anlatım yolunun tercih edilmesi, özellikle 11 yaş ve üzeri için akılda kalıcı bir yöntem, not düşelim. Karamsarlığın da önüne geçiyor. Yaşamı İçinize Çekin... Buna bir örnek vermek gerekirse, Melody’nin bindiği mavna, mavi köpüklerle dolu suda ilerlerken gökyüzüne bakıyorlar. Kuşlar, kanatlarını kocaman açmış, görünmez bir akıntıya kapılmış gibi süzülüyorlar. O ânları şöyle resmediyor minik kahramanımız: “Bir yerde kuşların ağaca tünediğinde şakıdığını ama uçarken sadece bağırdıklarını okumuştum. Bu duyduklarımız ne söylüyordu acaba, merak ettim. Manzara hoşunuza gitti mi? Hem de nasıl. Önümüzde uzanan göl, güneşin altında parıldıyordu. Arkamızda kalan suları ise pervanelerden çıkan köpüklerle kaplanmıştı. Yüzüme vuran rüzgâr teknenin, gölün ve gökyüzünün gücünü hissettiriyordu, hepsini içime çektim – tüm o enerjiyi.” Son söz olarak, eserin dizi editörü Merve Okçu’yu analım. Pek çok ilham verici kitapta olduğu gibi burada da imzasını görüyoruz. Yazarın okuyucusuna romanın sonunda teşekkür etmesinden ilhamla, biz de bu kitabı yayına hazırladığı için ona müteşekkiriz. Melody iyi ki kendi gücünü keşfetti... Ve keşfetmek isteyen tüm farklı çocuklara örnek oldu... İÇİMDEKİ MELODİ Sharon M. Draper Genç Timaş Yayınları, 2022 Çeviri: Zeynep Kürük Erçetin 320 s.
- “General’i bağışlayın lütfen”
“Eylülden Sonra” üçlemenin ikinci kitabı Yaralı Kalmak’ta İbrahim Yıldırım, 12 Eylül’ün adını vermeden, dönemin bütün bunaltıcı atmosferini ve sonrasındaki yarı karanlık dünyayı ustalıkla anlatırken, oyunlu kurgusu, imgesel dili aracılığıyla okuruyla sıradışı bir diyalog kuruyor. En sonunda bir istekte bulunuyor, “General’i bağışlayın lütfen”. 12 Eylül’ün hemen ertesi. İstanbul’un Aksaray semtinde bir meyhane; Karakuş Birahanesi. Meyhanenin sahibi Cavit, iki meczup müdavimi Tatyos ve O. Yolu şans eseri bu meyhaneye düşen ve buradan bir türlü ayrılamayan kaçak bir adam. Siyasi geçmişi nedeniyle kaçmak, herkesten saklanmak, hatta adını bile değiştirmek zorunda kalan solcu bir genç. Öyle ki eski hayatıyla hiçbir ilişkisi kalmamalıdır. Uzak düştüğü sevgilisiyle de. “Ah E…!” “Uzun beyaz bir koridorda” ilerlerken kaybolacak ve kendi kimliğini ararken, bilhassa O’nun hikâyesiyle birlikte okuru kanayan iç dünyasında dolaştıracaktır. 1950 yılında İstanbul'da doğan İbrahim Yıldırım, edebiyat çalışmalarına öykü ve şiirle başladı. İlk öykü kitabı olan Bir Cinayetin Anatomisi, 1987 yılında yayınlandı. Deneme yazıları da yazan Yıldırım, yine 1987'de Yaşasın Edebiyat adlı bir dergi çıkardı. Halen çeşitli edebiyat dergilerinde deneme ve öyküleri yayınlanıyor. İbrahim Yıldırım'ın, yeni bir anlatım ve biçemle kurduğu romanları yayınlandığında büyük ses getirmişti. YARALI KALMAK İbrahim Yıldırım Kırmızı Kedi Yayınları, 2022 264 s
- "Bilim bizi mağaralardan çıkardığı gibi, yıldızlara da taşıyacak"
“Önümüzde keşfedilmeyi bekleyen koca bir gerçeklik var. Ve keşfedilecek. Sizin, benim gibi insanlar tarafından. Bilim bizi mağaralardan çıkardığı gibi, yıldızlara da taşıyacak.” Yazar Tim James, Türkçede Eylül Doğramacı çevirisiyle yayımlanan yeni kitabı Gökbilimsel’de böyle diyor. Uzay, bir insanın inceleyebileceği en büyük, en eski, en sıcak, en soğuk, en tuhaf yapı. O halde bilimin en şaşırtıcı gerçeklerinin astrofizik ve kozmolojiye ait olması, insanlığın da bu esrarengiz yapıyı keşfetme çabası pek şaşırtıcı değil. Daha önce yine Timaş Yayınları tarafından yayımlanan iki kitabı Elementsel ve Parçacıksal’la okurların büyük ilgisini çeken Tim James, merceğini bu kez yeni kitabı Gökbilimsel’le uzaya çeviriyor. Uzay’ın esrarengiz yapısında okurlarını keyifli bir yolculuğa çıkaran Tim James, uzaydaki son keşifleri ve çalışmaları şu çarpıcı bilgilerle sunuyor: “Bu kitap yazılırken Venüs'e on beş, Mars'a on altı kez indik, Jüpiter'in atmosferine iki, Satürn'ün atmosferine bir keşif aracı gönderdik, Satürn'ün uydusu Titan'ın yüzeyine indik, Ay'ın yüzeyine kırk yedi keşif aracı gönderdik, çeşitli asteroitleri keşif araçlarıyla üç kez kat ettik, iki kuyruklu yıldıza keşif araçlarıyla gittik, birini de Merkür'ün yüzeyinde parçaladık.” Tim James, Elementsel ve Parçacıksal'ın ardından Gökbilimsel'de seriyi tamamlıyor: Evrenin uçsuz bucaksız sularına dalıyor ve uzaylılardan ötegezegenlere, beyaz deliklerden solucan deliklerine, kuasarlardan kuark yıldızlarına karşılaşabileceğimiz en büyük gizemlere ışık tutmak üzere kolları sıvıyor. Hem astronomi tarihçesini ve konuya ilişkin en güncel kuramları detaylarıyla anlatıyor, hem de Düz Dünya dahil kamuoyunu meşgul eden tartışmalara parmak basıyor. Tim James bir ortaokul öğretmeni, blog yazarı ve YouTube ve Instagram yayıncısı. Nijerya’da büyüyen James’in on beş yaşındayken vurulduğu bilime duyduğu kara sevdadan kurtulmaya hiç niyeti yok. Yüksek lisans eğitimini kimya bölümünde hesaplamalı kuantum mekaniği alanında tamamladıktan sonra dinlemeye hevesli herkese bilimi anlatmaya karar verdi ve sınıfa girdi. BBC Radio’da bilim danışmanı olarak yer aldı ve BBC Science Focus dergisine kuantum teorisiyle ilgili makaleler yazdı. Yayımlanmış iki kitabı daha var: Kuantum ve parçacık fiziğini incelediği Fundamental (2019) ve uzayın derinliklerine indiği Astronomical (2020). GÖKBİLİMSEL Tim James Timaş Yayınları, 2022 Çeviri: Eylül İdemen Doğramacı 240 s.
- Bugünün kâbusları dünün hatıraları
Öyküleri çeşitli dergilerde ve edebiyat platformlarında yer alan, “Gökten Yağanlar” başlıklı öyküsü The Poet House tarafından slow book şeklinde yayımlanan Didem Kazan Sol, kuytuların kadınlarını, eşyalarını ve karabasanlarını anlatıyor Kusura Ayna’da. Kitabı oluşturan on iki öyküde, nesnelerin çağrışım gücünü kullanarak, bugünün kâbuslarını dünün hatıraları üzerine inşa ediyor. “Babamlar güçlüymüş. Ellerinde silah gibi kullandıkları kalemleri varmış. Evet, o gazeteciydi ve gazetecilik bir zamanlar önemli bir meslekti. Şimdilerde sadece bazı gazeteciler kıymetli. Kuralları açıklayanlar, övenler, hükümdarın ağzından çıkanları sorgulamayanlar... Sadece bunlar da değil üstelik; saç kesimini, kıyafetini, ayakkabısının bağcığını, parmağındaki yüzükleri, eşinin makyajını, her şeyini öven gazeteciler kıymetli. Onların kalemleri silah değil, bir buket çiçek. Rengârenk ama kokusuz. Hiç solmayan yapay çiçekler. Babamların kalemlerini tek seferde kırdılar. Meydan, eriyen cansız çiçeklere kaldı. Ne diyeyim, babam da silahının kırıldığı yerden çiçek yeşertseydi. Kendisi için olmasa da bizim için. Olmadı. Ne kalemini ne bizi ne de evimizi yeşertti.” Patatesten bir tanrı, çantadan bir arkadaş, çocuk ellerinden bir silah, ayakkabı topuklarından bir kalkan, ağızdan bir kusur, rimel kutusundan bir eş, kötü kalpli kurttan bir âşık, kuyruktan bir ayıp... KUSURA AYNA Didem Kazan Sol İthaki Yayınları, 2022 Tür: Öykü















