Search Results
Bu sitede ara
Boş arama ile 5406 sonuç bulundu
- Neon Leon’un yaratıcılarından yepyeni çocuk kitapları
Neon Leon’un yaratıcıları Jane Clarke ve Britta Teckentrup’ın hazırladığı Zıplayan Kurbağa ve Ateşböceği Evi Türkçede. Farklılıkları kucaklayan ve farkındalık yaratan resimli çocuk kitabı Neon Leon’un yaratıcıları Jane Clarke ve Britta Teckentrup’ın yeni kitapları Zıplayan Kurbağa ve Ateşböceği Evi okurlarla buluştu. Endişeli bir kurbağa olan Zıpır’ın hikâyesini anlatan Zıplayan Kurbağa’da Kurbağa Zıpır, uyumak için güvenli bir yer bulmaya çalışırken pek çok arkadaş da ediniyor. Jane Clarke ve Britta Teckentrup’ın hazırladığı bir diğer çocuk kitabı olan Ateşböceği Evi de eşzamanlı olarak yayımlandı. Ateşböceği Evi’nde, yolunu kaybeden ateşböceği Ateş’in yuvasına dönme serüveni konu ediliyor. ZIPLAYAN KURBAĞA ATEŞBÖCEĞİ EVİ Altın Çocuk Yayınları, 2022 Altın Çocuk Yayınları, 2022 Çeviri: Gökçe Yavaş Çeviri: Gökçe Yavaş 24 s. 24 s. Tür: Çocuk (Okul Öncesi) Tür: Çocuk (Okul Öncesi)
- Cenneti de cehennemi de kursağımdan geçirdim…
Sera Kutlubey, ilk romanı Plüton’un Düş’üşü ile sıradışı bir hayatın izini sürmemizi sağlıyor. Vera’nın yeni bir işe girmesiyle başlayan hikâye, umulmadık yerlere götürüyor okuru. İnsana ve duyguların tekinsizliğine dair bu roman, uzun süre yolculuğunuza eşlik edecek. “Bazıları hasta doğar ve bunu içten içe bir ayrıcalık sayar. Ruhen hasta. Belki de kalben. Evet, doğrusu bu, kalben hasta… Bu tür hastalıklar tehlikeli ve bulaşıcıdır. Ve unutmamalı ki sadece ilaçlar değil, insanlar da reçeteyle kullanılmalıdır. Çünkü sadece ilaçların değil insanların da doz aşımı ölümle sonuçlanır. İlaçlarla değil, insanlarla da intihar edilir. Ve en önemlisi; doğru ilaç seçimi değil, doğru insan seçimidir. Her şeyin fazlası zarar, sevginin de. Hayatım boyunca tutkularımın peşinden gittim, sırf yaşadım diyebilmek için. Cenneti de cehennemi de kursağımdan geçirdim… Öbür dünyaya gittim gittim geldim ve orayı pek benimseyemedim. Yine en sonunda yaşamayı seçtim.” Kafasının içinde başka bir dünya taşıyor insan. Orada başka insanlar, depremler, akarsular var. Dış dünya, bir mengene gibi sıktıkça bizi, o dünyaya kaçıyoruz. Neyin gerçek, neyin sahte olduğu siliniyor bir zaman sonra. Aşk, gelip bambaşka bir insan yaratmaya çalışıyor bizden. Kafamızın içindeki dünyayı ve insanlarımızı yok edip, sadece kendisine hizmet etmemizi emrediyor. Ne doğru ile yanlış ayırt edilebiliyor artık ne de gerçek ile yalan. Sera Kutlubey, 24 Ekim 1997 yılında İstanbul'da doğmuştur. Eğitimini Haliç Üniversitesi Tiyatro Bölümü'nde tamamlamıştır. İlk oyunculuk deneyimini 2016 yılında rol aldığı Kehribar dizisi ile yaşamış ardından Babam ve Ailesi dizisinde rol almıştır. İsimsizler dizisinde Seher karakterini canlandırmıştır. PLÜTON'UN DÜŞ'ÜŞÜ Sera Kutlubey İthaki Yayınları, 2022 136 s.
- Öykü: Avlu
"İnşallah gözleri velfecri okuyan Koca Gülsüm, tez vakit çıkmaz ininden de daha fazla görürüm Ahmet’i" Nihan Göğman Soğuk hava, battaniyelerle tıkanan kapı altlarından ne yapıp edip sızmayı başaran bir yel gibi, bir oraya bir buraya döndürüp kaçırmaya çalıştığı yüzüne hiddetle çarparken, Ahmet’in nasıl olup da üşümediğine hayret etti. Bu nasıl işti böyle? Hem üşümüyordu hem de izlendiğinin farkında değildi Ahmet. Bir an aklından belki o da beni izliyordur ihtimali geçecek gibi oldu da elleriyle şu koca sivrileri kovar gibi kocaman bir hadi ordan çekiverdi boşluğa. Koca Gülsüm’ün sırma saçlı oğlu ona bakacak değildi ya. Koca alem-i beşer peşindeydi Ahmet’in. Kasabanın kızlarının kapısını aşındırdığı yetmezmiş gibi şimdi bir de komşu kasabalardan hatta ta beriki şehirlerden geliyorlardı. Koca Gülsüm de oğluna gelenleri düşünüp düşünüp, gecenin kör vaktine dek yanan ışıktan mütevellit ordu olan sivrilerle, bu akşamların her kör sabahında, meşakkatli bir çabayla kardığı dondurmayı, bitişik avlunun indirmesine baka baka yalayıp dururdu. Ah şu Ahmet olmasa... Ahmet’in alnına düşen kıvırcık saçları olmasa… o çatlak dudaklarından sarkan albenili gülüşü bu kadar cezbetmese onu… Bacaklarını aça aça yürürken belirginleşen kalça kaslarından ta başının tepesine kadar süzmesine engel olabilse gözlerini…işte o dondurma arabasını başına geçirirdi ya Koca Gülsüm’ün... Her neyse. İki avluyu ayıran beyaz sıvalı ince duvara dayadığı ahşap taburede ireklenirken ‘’İnşallah gözleri velfecri okuyan Koca Gülsüm, tez vakit çıkmaz ininden de daha fazla görürüm Ahmet’i’’ diye hatmediyordu Recep. Bir eliyle yaslandığı duvarı tutmaya çalışıyor, diğer eliyle sönmeye yüz tutmuş uzun maltepesinden son bir nefes çekmek için uğraşıyordu. Bir taraftan da Ahmet’i gözetleme arzusuna- onu gece gündüz çıldırtan bu yitik güdüye- engel olamamanın hissettirdiği acizlikle, gerçekte mümkünatı olmayacak bu birleşmeyi ümit eden kalbine sürekli beleriyordu. Bir an ahşap taburenin üzerinde parmak uçlarından aldığı güçle kilitlenen ağzı, diğer avluda dondurma karan Ahmet’in suretinin yarattığı alıklıkla ‘’ah ulan ah’’ diye inlemesine engel olamadı. Ahmet’in başını, alnına düşen lüleleriyle birlikte bir hışım sesin geldiği tarafa döndürmesiyle de kendini yerde buluverdi Recep. Azıcık ezildiğini düşündüğü ayağını sürüye sürüye, aslan tarafından yenmekten korkan ceylan ürkekliğinde kaçıverdi içeriye. Acaba Ahmet görmüş müydü onu? Ya tabureden düşme sesine içerden Koca Gülsüm çıktıysa? Şu an hissettiği şey; geçen sene kasabaca fındık toplamaya niyetlendikleri bir gün kahvede yaşadığı olayı anımsattı. Onca insanın içinde Ahmet’i süzerken; Koca Gülsüm’ün ensesine koca bir şaplak indirip ‘’Ulan teke, kapat hele o ağzını’’ demesiyle, hissettiği afallamayla karışık korkuya benziyordu. Üç beş saat evden adımını atamadı dışarı. Camdan bile bakamadı Recep. Akşamüzeri esintisinin taş avlunun tek ağacı olan iri zeytini sallamasıyla fark etti havanın çöktüğünü. Ufak bir kalıp beyaz peynir, üç beş dilim kavun, öğlen pişirdiği soğan yahnisiyle rakısını alıp çıktı avluya. Sallanan zeytine dalmışken geçmişi, anasının ölmeden önce ‘’hakkımı helal etmiyorum sana deyyus’’ değişini anımsadı. Uzun yıllar baş göz etmeye çalıştığı oğlunun, kırkına merdiven dayamasıyla ‘’Ana, ben kadın sevemiyorum’’ deyişindeki gerçeklikte yataklara düşmüştü Kırçıllı Halime. Askerlik yaptığı Edremit’te, çıplak karı fotoğraflarına yumulan ahbaplarının onun tepkisizliğine şaşırıp da çarşı izninin olduğu bir gün, umumhaneye zorla sokmalarıyla başlamıştı her şey. Saçları sarıyla bakır arasında bir tonda seğirten balık etli kadın sentetik bir gülüşle sokmuştu onu odaya. On dakika geçmeden de odadan fişek gibi fırlayıp ‘’Ayol bu adam çürük bamya!’’ diye hırlayarak, yıllardır kendine bile söyleyemediği şeyi, onu bekleyen tüm ahbaplarının önünde söyleyivermişti işte. Bi vakit sonra ne kadar engellemeye çalıştıysa da umumhane meselesi kasabada duyulmuş, Recep’in adı Bamya Recep’e çıkmıştı. Kimseyi sevemedi Recep. Bamya Recep olmanın farklılığıyla, sokağa her çıktığında onu soyup soğana çeviren bakışlarla, çelik kurşunlar gibi yüreğini delip geçen cümlelerle, sevmek istese de sevemedi kimseyi. Şimdi de ta çocukluğunu bildiği Ahmet’in, sırım gibi bir delikanlıya dönüşüp de anasıyla yan avluya yerleşivermesi değiştirmişti her şeyi. Yalnızlığının şaha kalkmış sessizliğinin içinde kaybolduğu, çok uzun zamanları vardı Recep’in. Bu uzun zamanların şahitliğini yapan insanlar tarafından ötekileştirildiği her an ölümsüzleşiyordu yalnızlığı. Umumhanede vuku bulan bu meymenetsiz olay sonrası, bölük komutanın onu yanına çağırıp da ‘’Duyduklarım doğru mudur Ahmet?’’ sorusuna ‘’Elimde değil ki komutanım, ben istemedim böyle olmayı’’ deyişindeki çığır aşan acizlik; sırtında beş öbek olmuş dikenlerin batarıyla eş zamanlıydı ya, hani bir o bilirdi yaşadığını. Bir hafta kadar saklandığı yalnızlığından çıktığı ilk gün, avlunun ötesindeki yokuşta karşılaştı Ahmet’le. ‘’Recep abi iyi misin? Görünmüyorsun ne vakittir.’’ Sualiyle, Ahmet’çe fark edildiğini anlayıp içi kıpırdadı. ‘’İyiyim Ahmet, ya sen?’’ diye soruşundaki umudun kocaman açılmış bir çift gözle cevaplanması, yitirdiği her şeyi geri kazanmış gibi hissettirdi. İki erkek avlunun ötesindeki yokuşta ayak üstü bir süre lafladılar. Yokuşun başındaki koca çınar, rüzgarla dans eden haşmetli yeşilliğiyle onlara eşlik etti. Mermerlerinin kırılıp ta un ufak toprakla karıştığı otuz dokuz merdivenli yokuşun kenarında her gün aynı saatte karşılaştılar. Ahmet, anası Koca Gülsüm’ün her gün kendisine yamamaya çalıştığı kızların yarattığı bunalımdan, avluda kardığı dondurmanın yumuşak vanilyasıyla rahatladığını itiraf etti. Recep de anasının ölmesine elbet üzüldüğünü ancak o günden beri avlusuna çarpan ılık rüzgârın altında içtiği rakının onu özgürleştirdiğini söyledi. Yaşamlarını ayıran avlunun en yoğun hislerini birleştiren araç olduğunu birlikte keşfettiler. Koca Gülsüm, sırma saçlı oğlunun her gün bu çürük bamyayla dolaştığını işitince, açtı ağzını yumdu gözünü. Koca kasabayı; Ahmet’in aklını çelmekle suçladığı, kasabanın huyunu suyunu değiştirdiğini idea ettiği, Recep’in başına üşüştürüverdi. Kasaba köpürdükçe köpürdü, kaynadıkça kaynadı. Gerek kahvede gerek pazarda aslı astarı olmayan bir sürü dedikodu çığ gibi büyüdü. Tüm iyi hisleri, masumiyeti, saf aşkı, güzelliğe dair ne varsa her bir şeyi bir bir önüne katarak çıkışı olmayan devasa bir sandığa kilitledi. Recep de Ahmet’te sokağa çıkamaz gün yüzü göremez oldular. Koca Gülsüm oğlunun o kart, çüküsüz Recep tarafından oyuna getirildiğini, babası gibi katıksız bir erkek olduğunu anlatmaya çalıştıysa da kasabalıya, oğlunun gelen onca tazeyi neden reddettiğini kimselere açıklayamadı. Koca Gülsüm’ün Ahmet’iyle iki sandık eşyasını yükleyip te evden ayrıldığı bir gün, önce Recep’in evini yakıp yıktılar, sonrada otobüse binmek üzereyken yakaladıkları Ahmet’i kanamayan tek bir yeri kalmayıncaya dek hırpaladılar. Recep’in yanan bedeninden savrulan küllerle Ahmet’in uzuvlarından akan kan buluşup da tüm kasabayı sarsa da; çemberin dışındakiler çemberin içindekilerce pek tez vakitte unutuldular.
- Başkalarının Tanrısı onların hikâyesi değil, bizim hikâyemiz…
Şule Tüzül, Mine Söğüt'ün son romanı Başkalarının Tanrısı üzerine yazdı: "Başkalarının Tanrısı, alışkanlıklarımızı, kabullendiklerimizi, doğru bildiklerimizi, doğru diye öğretilenleri, inançlarımızı, bugüne kadar kurduğumuz tüm tanımları ters yüz ediyor." Mine Söğüt, kitapları, yazıları, söyleşileri, atölyeleriyle her defasında yaşama başka bir pencereden bakmamı sağlayan, umutsuzluğa düştüğümde elimden tutup kaldıran, yorulduğumda devam etme gücü veren, korktuğumda “Korkma!” diyen, attığım her adımda ve karşıma çıkan her şeyde “Neden?” dememi, yaşam tercihlerimi sürekli sorgulamamı, her türde iktidarların tuzaklarına karşı her daim temkinli olmamı sağlayan çok ama çok özel bir yazar. Varlığı benim için kocaman bir umut. Her yeni yazısı, her yeni kitabıyla kocaman bir ailenin bir parçası olmanın umudunu ve sevincini yaşıyorum. Ne kadar çok okunursa o kadar daha güzel bir dünyaya yaklaşacağımızı düşünüyorum. Başkalarının Tanrısı, Mine Söğüt’ün son romanı, Nisan ayında Can Yayınları tarafından yayınlandı. Başkalarının Tanrısı, umudumu ve gücümü tazeledi. Başkalarının Tanrısı, alışkanlıklarımızı, kabullendiklerimizi, doğru bildiklerimizi, doğru diye öğretilenleri, inançlarımızı, bugüne kadar kurduğumuz tüm tanımları ters yüz ediyor. Başkalarının Tanrısı, edebiyat ve hayatın nasıl ayrılmaz bir bütün olduğunun, ancak birbirlerini besleyerek var olabileceklerinin, yalan ve gerçeğin ve yaşamı belirleyen tüm tanımların ancak bu birliktelikle anlamlarına kavuşabileceğinin altını bir kez daha çiziyor. Başkalarının Tanrısı, gerçek bir masal. Bir şehir çocuk doğuruyor. Martılar ihtiyacı olanlara yol gösteriyor. O kadar gerçek ki içinde geçen her şeye ama her şeye bizi inandırıyor. Başkalarının Tanrısı’nda geçen her şeyin gerçek yaşamda bir karşılığı var. Başkalarının Tanrısı’nın kahramanları yanından geçip gittiklerimiz. Benden uzak olsun, dediklerimiz. Kokularını duymamak için nefesimizi tutup, görmeye dayanamadığımız için gözlerimizi kaçırdıklarımız. Tekerlekli sandalyede, sakatlığıyla orospuluktan emekli Efsun Abla. Adı gibi, büyüleyen bir kahraman. Şair Musa. Belki de şair değil bir peygamberdir sokaklarda aramıza karışan, Tanrısı olmayan bir dinin peygamberi. Hafızasını kaybettiği için geçmişi de olmayan Adnan Abi. Hayat kadınlığını yaşamın ona dayattığı tek seçenek olduğu için değil de kendisine ait tek tercih gibi yaşayan Hülya. Ve bir şehrin doğurduğu bir bebek, Matruşka. Sokak insanları… Sokakların kahramanları. “Biz birbirimize bir şey sormadığımız için, biz diye bir şey var. Kimse kimsenin gerçeğiyle ya da yalanıyla ilgilenmiyor. Bu küçük klanda herkes o yüzden dilediği haliyle var olabiliyor.” Başkalarının Tanrısı onların hikâyesi değil, bizim hikâyemiz… Başkalarının Tanrısı, bir romandan çok bir şiire benziyor. Bunun nedeni romanın anlatıcısının şair Musa olması değil, söyledikleri de yaşadıkları da şiir olan kahramanların romanı çünkü Başkalarının Tanrısı. Dil, ilk sayfadan itibaren yakalıyor okuru. Sadece bir metin değil bir müzik de eşlik ediyor okuma sürecine. Anlatımın bir ritmi var. Ritim, anlatımı güçlendirmek adına ara sıra aksıyor, duruyor, güçleniyor, zayıflıyor, tekrar ivme kazanıyor, okura bir cümleden diğerine eşlik ederek onu romanın dünyasında tutuyor. Mine Söğüt’ün söyleşilerine, atölyelerine katılmanın lüksünü yaşıyorum okurken, sanki Mine’nin sesinden okuyorum kitabı… Metin son derece sade ve anlaşılır, ama kolay okunur değil; her kelime her cümle yaşamın kederini ve ağırlığını yüklenmiş, okuru ortak ediyor bu ağırlığa. Mine Söğüt, tüm kitaplarında olduğu gibi bu romanda da bizi yaşamın görmek istemediğimiz yüzüyle yüz yüze getirirken aralara tam kıvamında yerleştirdiği ironiyle düşlediğimiz dünyaya ulaşmanın ancak “korkma”dan, o kaçındığımız yüzleşmelerle mümkün olabileceğini söyleyen bir metin sunuyor. 48 kısacık bölümden oluşuyor Başkalarının Tanrısı. Genelde iki üç sayfayı geçmeyen bölümler. Kısa filmlere benziyor her bir bölüm. Kamera her bölümde bir sahneye odaklanıyor; terk edilmiş yıkık dökük bir kahve, bir park, bir sokak, arabaların ve insanların geçip gittiği bir kaldırım, terk edilmiş boş bir bina… İstanbul manzaraları eşlik ediyor bölümlere. İstanbul ve tüm mekanlar gözünüzün önünde canlanıyor. Kahramanlarla dolaşıyorsunuz İstanbul’un arka sokaklarını, kapısından girdikleri eski binaların kokusunu duyuyorsunuz… Efsun Abla, Musa, Adnan Abi, Hülya, hepsi şair, hepsi filozof, bir de üstüne hepsi mizah ustası. Sanki insanlık tarihinin tüm yaşamlarını yaşamış gelmişler bulundukları sahneye. Her sahnede birkaç kısa diyalog. Birkaç bakış. Birkaç kahkaha. Biraz küfür. Biraz sigara dumanı. Kamera stop. Sonraki sahne. Bu kısacıklık, yaşamın en eksik, en görmezden gelinen, en ıskaladığımız yanlarını anlatmaya yetiyor. Her bölüm bir “Neden?”e cevap arar gibi başlıyor, okurunu yeni bir “Neden?”le baş başa bırakarak bitiyor. Her bölüm, ortak hayatlarımızdaki bir bölümün, bir tanımının, bir duygunun ters yüz edilmiş şiiri. Mülkiyet, mahremiyet, kadınlık, erkeklik, cinsellik, inanç, iktidar, aşk, kimlik, ölüm ve yaşam… Başkalarının Tanrısı diyor ki, bugüne kadar kafanda yerli yerine oturttuğun her şeyi yerle bir ediyorum, hadi şimdi yeniden kur, hadi şimdi yeniden başla! “Mine Söğüt” demek biraz da her şeye “Neden?” diye bakmak demek. Kitabın hemen her bölümünde, her cümlesinde, yüzümüze vuran her gerçekte “Neden?” sorusu da birlikte geliyor. Bir şair ya da bir zengin neden sokaklara düşmesin? Geçmişini terk etmiş bir adam neden bacakları olmayan bir orospuya âşık olmasın? Neden iki kadına birden âşık olmasın? Bir baba neden kendi çocuğunu terk edip sokaktaki bir çocuğun karnını doyurmak için sokaklarda yaşamasın? Romanın “Neden”leri okuru kendi hayatının “Neden”lerine götürüyor. Anlamsızlığını bildiğimiz ne çok şeyi neden her gün ve her gün tekrar ve tekrar yaşıyoruz? İçinde bulunduğumuz döngüden çıkmaktan neden bu kadar korkuyoruz? Mutlu olmak için neden bir şeylere sahip olmaya ihtiyacımız var? Neden hep daha ve daha ve daha fazlasını istiyoruz? Yediğimiz kuzu ile sevdiğimiz kuzunun aynı olduğunu neden bu kadar inatla unutmak istiyoruz? Ve neden nice başka şeyi anlamak ve görmek istemiyoruz?... Yaşadığımız hayatın ve inandığımız tanrıların bizim değil de başkalarının olabileceği ihtimalini neden hiç ama hiç düşünmüyoruz? Tercihlerimiz bizim tercihlerimiz mi? Başkalarının Tanrısı, “Asla olamaz!” dediklerimizin olduğu bir roman. Bir adam harika bir aileyi, harika bir işi, harika bir evi bırakıp sokakları tercih ediyor. Bir kadın kendi bacaklarını kesiyor, hem de âşık olduğu için. Bir çocuk sokakta büyüyor, bir çocuğun asla yaşamaması gerektiğini düşündüğümüz şartlarda. Bir adam kendi yaşamını, ailesini, çocuğunu terk edip sokaklarda bir sokak çocuğuna bakmak için yaşamını sürdürüyor. Hiçbirini eleştirmeye, yargılamaya hakkımız yok. Eğer bir adam sokaklara düşüyorsa, eğer bir kadın deliriyorsa, eğer bir çocuk sokakta büyüyorsa, bunların hepsinde biz de varız; bizim yaşam tercihlerimizle var olan ve süregiden sistemin sonucuyuz hepimiz… Biz değişmezsek değişmeyecek hiçbir şey! Başkalarının Tanrısı soruyor: Kim daha vahşi? Birbirlerine vahşet hikâyelerini anlatan Efsun Abla mı, Musa mı, Hülya mı? Onları bu hikâyelerin kahramanı yapan insanlar mı? Her bölümde okura ayna tutuyor Başkalarının Tanrısı: Herkesin vahşi bir hikâyesi vardır, ey okur ya seninki?... Romanın kahramanları o kadar iyi anlatılıyor ki her biri kanlı canlı karşımızdalar. Her biri hayran olunasılar. Ben her birine âşık oldum. Ama Efsun Abla’nın yeri ayrı. O, kurduğumuz bu korkunç dünyanın tüm yanlışlarının içinden geçip gelmiş, tekerlekli sandalyesinde tüm dünyaya kafa tutuyor. Yaşadığı her an bir cesaret örneği. Yaşamı bir korkusuzluk anıtı. Onun kadar asi, onun kadar cesur ve korkusuz olsak başka bir dünyada yaşıyor olurduk bugün. Hem insanlığın hem kadınlığın tüm yangınlarında yanmış, kül olmadan, o yanık izlerinin ihtişamıyla karşımızda. Küfürleri, kiri pası, sigarası, yaygarası, ne yapsa yakışan kadınlardan. Efsun Abla, Başkalarının Tanrısı’nın kraliçesi. Onun tahtının gölgesinde kadınlık, güzellik, çirkinlik, aşk ve sevgiye dair bildiğimizi sandığımız tüm tanımlar yerle bir oluyor, Efsun Abla edebiyatın unutulmaz kahramanları arasında yerini alıyor, Efsun Abla gerçek dediğimiz şu yaşadığımız hayata karışıp varlığını hep içten içe bileceğimiz bir efsaneye dönüşüyor. Bence Mine Söğüt, roman boyunca Efsun Abla ile aşkın ve kadınlığın şiirini yazıyor… “Onun bacakları kesik. Tam dizlerinin altından. Bedeninden aşağıya doğru iki sarkıt gibi uzanıyorlar. Yere varamamanın havailiğiyle boşlukta sallanmaktalar ve bacakları iki dizinin altından ayaklarına bağlanan, yani bedeni tam olan insanlara, yani bize, hepimize, kendisinden başka herkese, bastığımız yeri terbiye heveslisi birer devasa parmak gibi gösterircesine, havada tık diye kalmaktalar. Uçlarında, insan bedeni hiç beklenmedik bir yerde sonlandırmanın görkemli kibri. Efsun Abla kesik bacaklarına ‘uçlarım’ diyor. Uçlarımı tut. Uçlarım yara oldu. Uçlarım acıyor. Uçlarıma çaputlar bağla. Uçlarımdan öp beni. Uçlarımı kucakla.” Doğaya yakınlaştıkça, insana dair düşüncelerim yıllar içinde dönüştü ve değişti. Evrimleşme sürecinin bir yerinde, minicik bir kod hatası yüzünden yanlış çalışan yazılımlar gibi, belki minicik bir hata nedeniyle yanlış biçimde evrimleştiğimizi ve dünyanın tek defolu türü olduğumuzu düşünüyorum uzun zamandır. Teknolojide geldiğimiz noktaya bakmayın. O teknolojinin dünyayı getirdiği noktaya bakın: savaşlara, katliamlara (sadece insan değil milyonlarca hayvanın ve ağacın katliamına), çevre kirliliğine, adaletsizliğe bakın. Ne kadar devasa bir katliamın parçası olduğumuzu, ne büyüklükte bir çevre kirliliğine neden olduğumuzu, sınıflar arası gelir dağılımını her geçen gün nasıl büyüttüğümüzü ve tüm bunların NEDENlerini kaç kişi düşünüyoruz? Kelimenin tam manasıyla her gün kendi bacağına sıkan bir türüz. Çok önceleri doğaya yaptıklarımıza üzülür ve bir gün doğayı da kendimizle birlikte korkunç biçimde yok edeceğimizi düşünürdüm. Pandemi süreci ile gördüm ki biz yok olduğumuzda doğa kendini hızla toparlayacak, biz olmadığımızda belki de daha güzel bir dünya olacak. Bu nedenle bugün iyimserim. Doğayla savaşımızın kazananı belli: Doğa. Hayvanlar, bitkiler, denizler, dağlar ve gökyüzü… Doğanın sahibi değil, onlar gibi ve onlar kadar doğanın bir parçası olmayı kabullenmediğimiz sürece kaybetmeye mahkumuz. Başkalarının Tanrısı’nı, en çok da bu nedenle, her yönüyle insanın doğasını sorgulaması ve okurunu bununla yüzleştirmesi nedeniyle sevdim… Mine Söğüt’ün tüm kitapları gibi bu kitabının da kapak resmi Bahadır Baruter’e ait. Ve tabii her zamanki gibi, kitabın içinde ne bulacağımızın duygusu tüm yoğunluğuyla bu resimden bize ulaşıyor. Katıldığım Mine Söğüt söyleşilerinin hemen hepsinde tanık olduğum bir durum var, birileri ona hep şu soruyu sorar: Bulunduğumuz durumdan nasıl kurtulacağız? Hazır bir reçete isteriz hep. Her Mine Söğüt kitabı, her Mine Söğüt yazısı okuruna ayna tutarak reçetenin nerede olduğunu söylüyor. Bu nedenle tekrar edeyim: Mine Söğüt ve onun gibi yazarlar ne kadar çok okunursa o kadar daha güzel bir dünyaya yaklaşacağımızı düşünüyorum. Başkalarının Tanrısı, bir yandan nasıl bir dünyada yaşadığımızı tüm çıplaklığı ile gösterirken diğer yandan bu gerçeğe karşı bir ütopya öneriyor. Bugün yaptıklarımızın tam tersini yaparak çok daha güzel bir dünyada yaşayabilme ihtimalinden bahsediyor. Gerçeklerle yüzleşmek, umut ve özgürlük diyebilir miyiz? Ben diyebileceğimizi düşünenlerdenim. Başkalarının Tanrısı, böyle bir yüzleşmenin romanı… BAŞKALARININ TANRISI Mine Söğüt Can Yayınları, 2022 Tür: Roman 160 s.
- Paylaştıkça çoğalmanın eğlenceli hali
Hani Artardı? Meryem Melike Şahin’in anlatımıyla Merve Özcan’ın çizimlerinin buluştuğu, 4 yaş ve üzeri çocuklar için samimi ve eğlenceli bir hikâye. Çocuklar bazen sahip oldukları şeyleri paylaşmaktan çekinebilir, hatta bu konuda kendilerini huzursuz hissedebilirler. Gelin, Hani Artardı ile çocuklara paylaşmanın güzelliklerini anlatmanın yollarını birlikte keşfedelim. Paylaşma davranışı, çocukların 0-6 yaş döneminde ebeveynlerinin desteğiyle kazandığı bir beceridir. Hayatın ilk yıllarında kazanılan bu beceriler, çocuğun sosyal yaşamını düzenlenmesine yardımcı olur. Değerler eğitiminde önemli bir yeri olan yardımlaşma ve paylaşma konularını özümsemeleri, çocukların sosyal hayatlarında daha konforlu hareket edebilmelerini sağlar. Hani Artardı’da paylaşmanın tatlı huzuru, cömertliğin tılsımlı kapısını aralıyor. Şifa, kuş tüyü koleksiyonu yapmayı, kardeşini ve kedisi Balkız’ı çok seviyor. Bir gün, değer verdiği şeyleri sevdikleriyle paylaşmaya karar veriyor. Ancak paylaştıkça artacağını sandığı şeylerin azalması onu üzüyor. Meryem Melike Şahin, 1988 yılında Ankara’da doğdu. Okul öncesi eğitim kurumunda idari danışmanlık ve manevi eğitim danışmanlığı yapmaktadır. Çeşitli yazarlık atölyelerine ve çocuk edebiyatı seminerlerine katılmıştır. Evli ve iki çocuk annesidir. HANİ ARTARDI? Meryem Melike Şahin Resimleyen: Merve Özcan Küsurat Yayınları, 2022 32 s.
- Fakir Baykurt Öykü Kitabı Ödülü sahibini buldu
2022 Fakir Baykurt Öykü Kitabı Ödülünü Seçici Kurulun yaptığı değerlendirme sonucunda Yalancı İçin Bir Boşluk kitabı ile Simlâ Sunay ve Gör Bağır kitabı ile Fuat Sevimay kazandı. Simlâ Sunay Yalancı İçin Bir Boşluk (Everest Yayınları) Ödül Gerekçesi: Öykü metinlerine yoğun emek vererek farklı bir öykü dünyası kuran yazar, anlatımındaki titizlik ve sıra dışı imgeleriyle özgün bir metin içi gerçeklik, öykü atmosferi oluşturmuştur. Yaratıcı bir yaklaşımla daha önce denenmemiş olanı deneyimleyen, öykünün kalıplarını, sınırlarını zorlayan yazar, güncel ve toplumsal ögeleri estetik bir dönüştürümle işleyerek insana ve topluma özgü yalanların, yalancılığın kaynaklarını derinlemesine sorgulamayı başarıyor. Fuat Sevimay Gör Bağır (İthaki Yayınları) Ödül Gerekçesi: Yaşadığımız zamanların insanlık hallerine odaklanan yazar, insandaki duyarsızlaşmayı, vahşileşen yaşam ilişkileri karşısında tepkisiz kalan bireyin iç dünyasını başarıyla sorguluyor ve edebiyatın gizil güçlerine yönelerek yüreklendirici adımlar atıyor. Öykülerinde anlara, anların ayrıntılarına odaklanan yazar, bunları ortaya çıkaran koşulları bütünsellikle ele alarak yer yer mizahi bir yaklaşımla yaşamı, öykü evrenini, insanı öncelediğini okuyucuya hissettirmeyi başarıyor. NOT: Ödül töreni 5 Haziran 2022 Pazar günü saat: 17.00’da Kireçburnu Haydar Aliyev Park’ında gerçekleştirilecek.
- Nihai soruya üç yeni soru
Stephen Hawking ve Leonard Mlodinow, Büyük Tasarım adlı kitapta, o nihai soruya şu üç soruyu ilave ediyorlar: Niçin hiçlik değil de varlık var? Niçin varız? Niçin başka yasalar değil de bu bildiğimiz yasalar var? Hawking ve Mlodinow, Antik Yunan’dan modern kozmolojiye kadar bilimin gelişimindeki dönüm noktalarına işaret edip, kuantum mekaniğine ve göreliliğe ilişkin kuramları bir araya getirerek evrenimizin nasıl yoktan var olduğunu anlamamızı sağlıyorlar. Şu an elimizde bulunan en iyi fizik tanımının “M-kuramı” denilen ve içinde yaşadığımız tek bir evrenin değil, muazzam sayıda evrenin var olduğunu öngören kuram olduğunu açıklıyorlar. Tüm olası evrenler arasından bazıları yaşamın ortaya çıkışına olanak tanıyan yasalara sahip olmalı. Burada olduğumuz gerçeği halihazırda Çoklu Evrenin böyle bir noktasında olduğumuzu doğruluyor. Stephen William Hawking CH CBE FRS, İngiliz fizikçi, kozmolog, astronom, teorisyen ve yazar. Stephen Hawking, Einstein'dan bu yana dünyaya gelen en parlak teorik fizikçi olarak kabul edilmektedir. 12 onur derecesi almıştır. 1982'de CBE ile ödüllendirilmiş, bundan başka birçok madalya ve ödül almıştır. Leonard Mlodinow Holokost'tan kurtulmayı başaran bir anne ve babanın oğlu olarak Şikago, Illinois'da dünyaya geldi. Buchenwald Toplama Kampı'nda bir yıldan fazla kalan babası, kendi memleketi olan Polonya'nın Czestochowa şehrinde Nazi yönetimine karşı gerçekleşen Yahudi direnişinin lideri oldu. Küçük yaştayken matematik ve kimyaya ilgi duymaya başladı. Lisede okurken de, Illinois Üniversitesi'ndeki bir proföserden organik kimya dersleri aldı. Feynman's Rainbow adlı kitabında anlattığı üzere yarıyıl tatilini geçirmek üzere gittiği İsrail'de kaldığı yerin kütüphanesinde bulduğu birkaç İngilizce kitaptan biri olan The Feynman Lectures on Physics'i okuduktan sonra ilgi alanı fiziğe kaydı. Yayımladığı kitaplar ve araştırmalar dışında Beyond the Horizon adlı filmin senaryosunu yazarken Uzay Yolu: Yeni Nesil ve MacGyver gibi dizilerin de senaristliğini yaptı. 2008 ve 2010 yılları arasında Stephen Hawking'le birlikte Büyük Tasarım adlı kitap üzerinde çalıştı. BÜYÜK TASARIM Stephen Hawking ve Leonard Mlodinow Alfa Kitap, 2022 Çeviri: Selma Öğünç 176 s.
- Öykü: Çay Süzeği
"Evet, seni zayıflatacağım. Sonra da bir koca bulacağım sana. Gözümün önünde babamın maaşını yiyip durmanı izlerken kalpten gideceğim yoksa." P. T. Barva - Biri benim canımı alsın. Maydonozun bağı beş lira olmuş. Hazır gelmişken İrfan ablanın canını da alsın. Bedava hem. - Sus! Duyan olacak! - Duysunlar. Su ver bir bardak. - Gir içeri önce. Kapı eşiğinde dikilip bela okuyacağına… - Of! Şöyle giriş kat bir eve taşınamamış anamlar. Beş kat tırmanıyorum. - Gelme abla o zaman. - Kocan bu yüzden boşadı seni. Dilin çatallı. - … - Kereviz aldım sana da. Tut şu poşetleri. - Koy tezgâha. Seninkiler dursun kapının önünde. Geç otur, çayı yeni demledim. - Su ver önce, su. Mutfak masasının sandalyesini çekip oturdu. Esma, suratı asık, ablasına su verdi. Tezgâha bardakları koydu, çay süzeğini aramaya başladı. Nurten suyu kafasına diklerken onu izledi. Bıkkınlıkla gözlerini devirdi. - Süzeksiz ver, içerim. Aranıp durma Allah aşkına. Tansiyonum çıkıyor. - Bir yere koydum ama nereye? Bardakları doldurdu. Beceriksizliğinin nişânesi küspeler çayın üzerinde üç beş toplaştı. Esma yüzünü ekşitti. - Bir yere koydum ama… - Salaksın. - … - İrfan abla beyazları yıkamış. Şekeri uzat. - Eee? - Bembeyaz gelin gibi asmış çarşafları balkona. Çay kaşığı da versene yahu! Elimle mi karıştırayım? - … - Kerevizi dolaba koy. Çok sıcak evin. Tabii, parasını sen vermiyorsun ya! Cayır cayır yak kaloriferi. - … - Şu İrfan karısı mahalleye taşındığından beri huzurum yok. Poğaça yaptı geçen, komşular beş gün anlattı. Tabii sen anlamazsın bunları. Becerdiğin tek şey ölmüş babamın maaşına konmak. Esma çayından aldığı yudumu zorla yuttu, bardağı masaya bıraktı. Kalp atışları hızlandıysa da oralı olmadı. Sonra sırıttı. İrfan’ın ablasını neden çıldırttığını biliyordu. Nurten tüm mahalleliyi tanırdı, evinde büyük sofralar kurar, “Yedirip içirmek kadının şanındandır” derdi. Şimdi tahtının ayakları sallanıyordu. - İrfan’ın keki, İrfan’ın böreği, İrfan’ın camlarının temizliği! Geberse de kurtulsam. Ne gülüyorsun! Arsız. Öğlen olacak neredeyse, yemek koymadın mı daha? Tabii, dışarıdan söylersin. Hazır maaşı yiyorsun nasılsa. Of! Daraldım! Nurten kalktı, pencerenin yanına gidip camı araladı. Bluzunun önünü tombul parmaklarıyla tuttu, silkeleyerek ferahlamaya çalıştı. - Kıs şu kombiyi. Daha kış gelmedi bile. - Sen menopozdasın diye sıcak basıyor abla, kaçtır söylüyorum. - Ne menopozu be! Camdan eğildi, mahalleyi kolaçan etti. En azından İrfan’ın evi buradan görünmüyor diye sevindi. Lodos estiğinin sabahı kir pas içindeydi herkesin kapı bacası. İrfan’ın camları yine pırıl pırıldı. Sinirle mırıldandı. - Hasta ruhlu kadın sabaha karşı kalkıp sildi kesin. Niye benim aklıma gelmedi ki? - Ne dedin abla? - Tembelsin dedim. Ne bu camın hâli? Pasaklısın, tembelsin, şişkosun. Kocan çekmedi tabii. Kim çeker ki seni? Babamın evine, maaşına da kondun. Oturduğun yerden kalkmadın bak yüz kilo oldun. Esma’ya baktı, tezgâhı işaret etti. - Kereviz getirdim, iki gün onu yiyeceksin. Seni düşündüğümden değil ha! Benden başka kimsen yok, bir inme inecek sana yarın öbür gün, bokunu temizlemek bana düşecek. Esma bu kayış gibi uzayan lâfları ezbere biliyordu. Yirmi iki yıl boyunca kocasından duyduklarından farksızdılar. Evlendiğinde on sekiz yoktu. Narin, ince yapılıydı. Fakat mutsuzluk, en tehlikeli karbonhidrattı. Ablası hızını kesmeden devam ediyordu. Esma kan akışını şakaklarında hissetmeye başladı. - İrfan neyse, sen onun tam tersisin. Of! Bak ben bile onu örnek verdim! Biri benim canımı alsın. Eli değmişken İrfan’ınkini de alsın. Konuştukça ateş basıyordu. Vücudu hararetten boynuna doğru kızardı, o da camı ardına kadar açıp sokağa doğru ulu orta konuşmaya devam etti. “Sırtı mı, yüzü mü daha çekilmez?” diye düşündü Esma. Şu İrfan denen kadın gelene kadar söylenmeleri azalmaya başlamıştı aslında. Kulakları uğultu doldu. Ensesinden başına yayılan ağrı ona tansiyonunun çıktığını müjdeliyordu. Nurten ara vermeden konuştu, konuştu, sonra sustu. Hep böyle olurdu, safra atar gibi hakâretlerini, nefretini kustuktan sonra içi soğur, susardı. Esma oturduğu yerde, gözleri ablasına kenetli fısıldadı. - Şimdi gülmeye başlayacak. - Esma! Kıkırdadı. - Mahallenin orospu ağacı yapraklarını dökmüş! Dönüp baktı, güldü, - Senin şu kapının önündeki var ya! Her sonbahar ilk çıplak kalan o, bayılıyor soyunmaya. İlkbaharda da ilk o giyinmiyor, biliyorum, çınarlardan bile sonra yaprağa duruyor. Elinde olsa hiç giyinmez. Orospu işte! Yeniden camdan aşağı bakmaya başladı. - Oh, azıcık ferahladım. Hiç feyz almıyorsun şu ağaçtan. Az zayıfla, soyun, süslen! Yeni koca bulursun belki. Elbet Allah bir ahmak daha yaratmıştır sana eş olsun diye. Umudu kesmemek lâzım. Esma gözlerinin yandığını hissetti. Vücudunda günlük hayatında hissetmediği bir güç, bir enerji vardı. Kaslarında kısa kısa seyirmeler, atmalar oluyordu. Bir de garip bir his, mutluluk mu ne? Sanki beyni ondan gizli bir iş çeviriyordu da ona henüz haber vermemişti. - Evet, seni zayıflatacağım. Sonra da bir koca bulacağım sana. Gözümün önünde babamın maaşını yiyip durmanı izlerken kalpten gideceğim yoksa. Akşamları izlediği Youtube videolarından birini hatırladı Esma. Koca bir pres makinesine sırayla nesneler koyuyorlardı videoda ve makinenin onları dümdüz edişini çekiyorlardı. Koca arabalar bile presin gücünden kurtulamıyor, incecik oluyordu. - Hoş, sen olmasan, ben de yiyemezdim o maaşı. Kocam başımda Allah’ıma bin şükür. Olsun. Sen de yeme. Alacağım bu evin yarısını. Satışa koyduk bile. Sana kalacak sanma. Bir seferinde içi su dolu koca bir plastik koymuşlardı prese. Dev damacana son ana kadar direndi, eğilip bükülüp şekil değiştirerek kendini kurtarmaya çalıştı. Fakat sonunda ezilip patladı. Hatta fışkıran suyun tazyiği, kaydedenlerden birinin kamerasını kırdı. - Bir kombiyi kıstıramadım sana. Piştim. Of! Biri canımı alsın! Esma yerinden kalktı, sessiz adımlarla ablasına doğru yürüdü, tam arkasındayken durdu, eğildi, yarı bele kadar sarkmış, etrafı izleyerek söylenen kadını ayak bileklerinden tuttuğu gibi bir çırpıda kaldırıp camdan attı. - İnsan ne dilediğine dikkat etmeli abla. O an, hatırladı. Altılı çay bardağı almıştı yeni, mutfak rafına dizmişti hepsini. Yanlarına da çay süzeğini koymuştu. Hemen uzanıp aldı raftan, yeni bardaklardan birini de aldı, kendine güzel, demli bir çay doldurdu. Sokaktan gelen bağırışları, toplanan kalabalığın sesini duyuyordu. Gülümsedi. Sandalyesine oturup çayından bir yudum aldı. Garip, hiç iştahı yoktu. - Şimdi, elim değmişken, İrfan’ın da canını almalıyım değil mi? Merdivenlerden tırmananların seslerini duyunca kalktı, lavaboda ellerini ıslattı, oturup zilin çalmasını bekledi. Çayından bir yudum daha aldı. Zil çaldı. Sonra tekrar, tekrar çaldı. Adamlar kapıyı yumruklamaya başladığında nefes nefeseymiş gibi görünmek için prova yaptı. Güldü. Sonra ciddileşti. Nefes nefese kapıyı açtı. Bir yandan da ıslak ellerini üzerine siliyordu. - Ne oluyor ayol kapıyı kıracaksınız! Tuvaletteydim zor yetiştim. Adamların şaşkın suratlarına doğru düzgün bakmadan, omzunun üstünden mutfağa doğru bağırdı, - Nurten abla sen niye açmıyorsun kapıyı aaa!
- Vedat Türkali Edebiyat Ödülleri açıklandı
Her yıl Atakum Belediyesi tarafından roman, öykü, şiir, çeviri kurmaca eser ve ilk roman olmak üzere 5 kategoride verilen Vedat Türkali Edebiyat Ödülleri 2022 kazananları açıklandı. Ödüllerin seçici kurulunda Doğan Hızlan, Deniz Türkali, Ethem Baran, Fuat Sevimay, Kemal Varol, Nedim Gürsel, Sevin Okyay, Şükrü Erbaş, Yavuz Ekinci ve Zülfü Livaneli yer aldı. Yarışma Roman, Öykü, Şiir, İlk Roman ve Çeviri Kurmaca Eser kategorilerinde düzenlendi. Ayrıca bir de Onur Ödülü verildi. İşte 2022 Vedat Türkali Edebiyat Ödülleri Kazananları Vedat Türkali Roman Ödülü: Deli İbram Divanı / Ahmet Büke (Can Yayınları) Vedat Türkali İlk Roman Ödülü: Porselen Bir Mevzu / Gökçe Bilgin (İletişim Yayınları) Vedat Türkali Roman Jüri Özel Ödülü: Yediler Teknesi / Abdullah Aren Çelik (Everest Yayınları) Vedat Türkali Öykü Ödülü: Herkesten Uzakta / Kadir Işık (Notos Kitap) Vedat Türkali Şiir Ödülü: Bun / Onur Şahin (Mühür Kitaplığı) Vedat Türkali Çeviri Kurmaca Eser Ödülü: Yitirilen Cennet / John Milton / Çeviri: Yiğit Yavuz (İthaki Yayınları) ve Öyküler / Gabriel García Márquez / Çeviri: İnci Kut (Can Yayınları) Vedat Türkali Edebiyat Onur Ödülü: Bütün Eserleri ile Haydar Ergülen
- İlk Kez Hintçe bir roman Uluslararası Booker Ödülünü kazandı
Geetanjali Shree'nin yazdığı ve Daisy Rockwell'in çevirdiği Tomb of Sand, dünyanın en prestijli edebiyat ödüllerinden biri olan 2022 Uluslararası Booker Ödülü'nü kazandı. Tomb of Sand, orijinali Hint dilinde yazılmış ve Uluslararası Booker Ödülü'nü kazanan ilk kitap olmasıyla beraber, Hintçe'den çevirilerek ödülü alan ilk roman. Dünyanın tüm dillerinden İngilizceye çevrilmiş kıymetli edebiyat eserlerinin tanınırlığının artırılması, yazarının desteklenmesi ve çevirmenin öneminin vurgulanması amacıyla verilen Uluslararası Booker Ödülü'ne bu yıl 135 kitap başvurusu kabul edildi. 50.000 sterlin tutarındaki büyük ödül her yıl olduğu gibi bu yıl da yazar ve çevirmen arasında eşit olarak paylaştırılacak. Geçen senenin kazananı At Night All Blood is Black adlı kitabıyla David Diop idi. (Fransızcadan çeviren: Anna Mocschovakis) Kuzey Hindistan'da 80 yaşındaki bir kadın, kocasının ölümüyle derin bir depresyona girer, ardından yeni bir yaşama başlamak için ayağa kalkar. Transeksüel biriyle arkadaşlık kurmak da dahil olmak üzere, gelenek karşısında durma kararlılığı, kendisini ikisinin daha 'modern'i olarak düşünmeye alışkın bohem kızının kafasını karıştırır. Ailesini şaşkına çeviren Ma, daha sonra Pakistan'a seyahat etmekte ısrar eder ve gençliğin bölünme deneyimlerinin çözülmemiş travmasıyla yüzleşir. Ciddi temalarına rağmen, Geetanjali Shree'nin hafif dokunuşu ve coşkulu kelime oyunu, Tomb of Sand'ın sürekli olarak eğlenceli ve tamamen orijinal kalmasını sağlıyor. Üç romanın ve birkaç öykü koleksiyonunun yazarı Geetanjali Shree'nin çalışmaları İngilizce, Fransızca, Almanca, Sırpça ve Korece'ye çevrildi. Shree 1957'de Hindistan'ın Mainpuri kentinde doğdu. Yazarın, Daisy Rockwell'in çevirisiyle İngiltere'de yayınlanan ilk kitabı Tomb of Sand.
- İnsanlığın iyileşip yeniden ayağa kalkma çabası
Aslı Perker’in şimdiye dek yirmi üç dile çevrilip on binlerce okura ulaşan romanı Sufle, Epsilon logolu yeni kapak tasarımı ve yazarın bu baskıya özel olarak kaleme aldığı sonsöz ile raflarda! Perker’in en sevilen romanlarından Sufle, New York, Paris ve İstanbul üçgeninde üç farklı yaşamı benzer acılar ve benzer bir iyileşme çabasıyla birbirine bağlıyor. Epsilon’un yeniden edebiyat severlerle buluşturduğu Sufle’nin yeni baskısı için kaleme aldığı sonsözde romanla ilgili hislerini tüm açıklığıyla paylaşan Aslı Perker, romanı daha da zenginleştirecek bir dokunuşunu da okurlarla paylaşıyor. Geniş bir okuyucu kitlesinin severek takip ettiği Aslı Perker çok okunan romanı Sufle’de, yaşamın virajlı yollarıyla suflenin yapımı ve pişme aşamaları arasında ustalıkla kurduğu sembolik bağın yanı sıra, insanlığın iyileşip yeniden ayağa kalkma çabasını da anıtlaştırıyor. Sufle’nin başkarakterlerinden kimi çok sevip kaybettiği eşinin acısını dindirmeye, kimi de yatalak olmak için elinden geleni ardına koymayan annesinden bir parça uzaklaşıp nefes almaya çalışırken mutfağa giriyor. Bazıları yeni bir düzen kurup epey zor bir tarif olan sufleyi yapmayı başarıyor, bazılarıysa hayatı gibi mutfağı da darmadağın ediyor. Aslı Perker, 1975 yılında İzmir’de doğdu. İlkokul, ortaokul ve lise öğrenimini babasının görevi nedeniyle farklı Anadolu şehirlerinde okuyarak tamamladı. Dokuz Eylül Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Amerikan Kültürü ve Edebiyatı bölümünden mezun olduktan sonra sırasıyla Aktüel dergisi, Radikal, Yeni Binyıl ve Sabah gazetelerinde gazeteci/röportör olarak çalıştı. 2001 yılında New York’a taşınmasıyla birlikte edebiyat çalışmalarına ağırlık verdi ve ilk romanı Başkalarının Kokusu 2005 yılında yayımlandı. 2009 yılında çıkan ikinci kitabı Cellat Mezarlığı sekiz, 2011’de yayımlanan Sufle ise yirmi üç dile çevrildi. Yazarın üçüncü kitabı Bana Yardım Et, 2015 yılında yayımlandı. Perker, Kar İzleri Örttü adlı karma öyküler kitabında “Ziu’nun Kar Küresi” adlı öyküsüyle yer aldı. Aynı hikâye Almanya’da Random House tarafından yayımlanan “Einmal werdet ihr noch wach…” isimli suç antolojisinde de yer aldı. On dört kadın yazarın öykülerinden oluşan Alis, Harikalar Diyarı’ndan Tüymüş Bulunuyor’a “Terapi” adlı kısa hikâyesiyle katkıda bulundu. Yazarın Vakit Hazan isimli romanı 2016’da, Flamingolar Pembedir 2018’de, Ayrılığın İlk Günü ise 2021 yılında yayımlanmıştır. SUFLE Aslı Perker Epsilon Yayınları, 2022 Editör: Şebnem Soral Tamer 312 s.
- Sosyal teknoloji bize ne yapıyor?
Sinan Aral, Furya Makinesi'nde sosyal medyanın arkasındaki teknolojinin hep aynı davranış kalıbını nasıl sunduğunu, sonuçlarınınsa seçimlerden iş dünyasına, sağlıktan flörtleşmeye kadar her şeyi nasıl etkilediğini gösteriyor. Aral, ayrıca "ağ etkileri"nin Facebook gibi ağların muazzam büyümesini nasıl beslediği, sosyal medyanın sinirbilimsel açıdan beynimizi ne şekilde etkilediği, sahte haberlerin gerçek sonuçları ve sosyal derecelendirmelerin gücü gibi çeşitli konuları da irdeliyor. Furya Makinesi, sosyal medyanın daha dikkatli tüketicileri olmak için stratejiler belirleyerek, dünyamızı yeniden tanımlayan teknolojiyi anlamak ve iyi kullanmak için okurlara sağlam bir rehber sunuyor. Sinan Aral Biliminsanı, girişimci ve yatırımcıdır. David Austin MIT'de Yönetim, Pazarlama, BT ve Veri Bilimi profesörü, MIT Initiative on the Digital Economy'nin direktörü ve MIT'nin Social Analytics Lab başkanıdır. Yeni başlayanları Furya Makinesi'ne dönüştüren risk sermayesi fonu olan Manifest Capital'ın ortak kurucusu olmadan önce Social Amp ve Humin'in başuzmanıydı. Aral; Facebook, Yahoo!, Twitter, LinkedIn, Snapchat, WeChat, The NewYork Times ve diğerleriyle yakından çalışmanın yanı sıra halen Londra'daki İngiliz ulusal veri bilimi enstitüsü Alan Turing Enstitüsü'nün, Norveç'te Centre for Responsible Media Technology and Innovation'ın [Sorumlu Medya Teknolojisi ve İnovasyon Merkezi] ve Brezilya'nın tamamen dijital ilk bankalarından biri olan C6 Bank'in danışma kurullarında görev yapmaktadır. FURYA MAKİNESİ Sinan Aral Çeviri: Sevgi Halime Özçelik Tür: Medya/Siyaset 448 s.















