top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Vedat Türkali Edebiyat Ödülleri 2022 kısa listeleri açıklandı

    Her yıl Atakum Belediyesi tarafından roman, öykü, şiir, çeviri kurmaca eser ve ilk roman olmak üzere 5 kategoride verilen Vedat Türkali Edebiyat Ödülleri 2022 kısa listeleri açıklandı. Ödülü kazananlar 27 mayısta açıklanacak. Vedat Türkali Roman Ödülü Kısa Listesi Taş ve Gölge / Burhan Sönmez Efsun / Selahattin Demirtaş Deli İbram Divanı / Ahmet Büke Yediler Teknesi / Abdullah Aren Çelik Dünbatımı Defterleri / İbrahim Yıldırım Vedat Türkali Öykü Ödülü Kısa Listesi Herkesten Uzakta / Kadir Işık Görenler Olmuştur / Vuslat Çamkerten Yapı ve Yasa / Duran Emre Kanacı Çatlaklar / Göktuğ Canbaba Ateşten Atlamak / Fatma Nur Kaptanoğlu Vedat Türkali Şiir Ödülü Kısa Listesi Kuşların Göğü Önünde/Haydar Ergülen Bun/Onur Şahin Işıklı Balkon/Muzaffer Kale Dünya Güzeldir Hala/Bejan Matur Güneş Kalır Bir Başına/Ömer Erdem Vedat Türkali İlk Roman Ödülü Kısa Listesi Babamın Cinayet Defteri/Erdinç Akkoyun Başerbazın Marifeti/Arlin Çiçekçi Porselen Bir Mevzu/Gökçe Bilgin Hallerin Esiri/Sedat Anar Adımı Deniz Koydular/Demet Cengiz Vedat Türkali Çeviri Kurmaca Eser Ödülü Kısa Listesi Öyküler/G.G.Marquez/Ç:İnci Kut Yitirilen Cennet/John Milton/Ç:Yiğit Yavuz Işıklar Ülkesi/Andrés Barba/Ç:Züleyha Yılmaz Julia ve Bazuka/Anna Kavan/Ç:Selahattin Özpalabıyıklar Gri Adam/Sarah Orne Jewett/Ç:Deniz Cansız

  • O gün, dünya tersine döndü ve neredeyse her şey değişti

    Finlandiya'nın ödüllü yazarı Vuokko Hurme'nin kaleme aldığı, yepyeni bir fantastik dizi başlıyor! "Babama göre otoparktaki en önemli şey, tüm hayatları bir çırpıda değişmiş olsa bile kendilerinden başkalarını önemseyen, birbirine yardım eden sıradan insanların olmasıydı. Bu insanlar böyle bir değişimin ortasında nasıl davranacaklarını anlamışlardı. 'En önemli şey, başkalarına yardım etmek için elinden gelen her şeyi yapmaktır, ancak bu şekilde insanlığımızı unutmayız,' derdi babam sık sık. 'Ancak o zaman hayatta kalabiliriz.'" Lenna Anderssen hayatının ilk sekiz yılını Kardum'da, tersine dönmüş bir dünyada geçirmiştir. Eskiden gökyüzünün olduğu yerde artık toprak vardır. Ayaklarının altında, asıl toprağın olması gereken yerde ise uçsuz bucaksız bir boşluk. Dönüşüm adı verilen olay her şeyi kökten değiştirmiştir. Ama insanlar bu tepetaklak dünyada yaşamanın yolunu bir şekilde bulmuşlardır. Lenna ve ailesinin hayatı, Kardum'daki içme suyu tükenmeye başlayıncaya dek aslında gayet heyecan verici ve rahattır. Peki ama kaynaklar tükenmeye yüz tutarken hayatlarında neler değişecektir? Geleceklerini, gökyüzünde olması muhtemel başka bir dünyada aramaya cesaret edebilecekler midir? Vuokko Hurme kurmaca dışı, resimli kitap ve roman türünde çocuk kitapları yazarı ve sanat eğitmenidir. Hurme, kelime sanatı ve görsel sanatlar eğitimcisi olarak çalışmış, ahşap malzemeleri kurgu dışı çocuk kitaplarında yaratıcı bir şekilde kullanmıştır. 2021 yılında Finlandiya Kurgu Dışı Yazarları Derneği tarafından verilen Tietopöllö Ödülü'ne değer görülmüştür. Helsinki'nin Kallio bölgesinde yaşayan Hurme, taze kavrulmuş kahve kokusundan, tramvayların sesinden, yeni fikirler aramaktan, çocukların ilgisini çeken sorular sormaktan ve farklı şeyler icat etmekten hoşlanır. TEPE TAKLAK Vuokko Hurme Can Çocuk Yayınları, 2022 Çeviri: Nil Deniz Çidanlı Resimleyen: Susanna Iivanainen Tür: Serüven Yaş aralığı: 10, 11, 12 + 216 s.

  • Ete kemiğe bürünen bir kitap

    Zafer Köse yazdı: "Nihat Behram’ın o önemli kitabının adı, yazarından ve kitaptan bağımsız olarak da yüz binlerce insanın dilinde yaşıyor." Zafer Köse Darağacını gören bir pencerenin önünde oturup, aylardır görmediğiniz bir aile üyesine son bir mektup yazmak… Herhangi bir yatıştırıcı ilaç, doktor desteği veya dinsel bir yardım istemeden, son adımları atmak… Son nefesinize kadar sözünüzü söylemekten vazgeçmemek… Bunları yazmak, dilden dile anlatmak kolay olabilir, ama yaşamak… Bunları yaşamanın da aslında ne kadar kolay olduğunu okuyorsunuz, Darağacında Üç Fidan’da. Zor olan Hüseyin olmak, Yusuf olmak, devrimci olmak. Ete kemiğe bürünmek, Deniz diye görünmek! “Deniz olunmalı” diyor ya Nazım, işte öyle. Her ne kadar Deniz Gezmiş’ten önce yazılmış da olsa. Bulut mu olsam, gemi mi yoksa? Balık mı olsam, yosun mu yoksa? Ne o, ne o, ne o. Deniz olunmalı, oğlum, bulutuyla, gemisiyle, balığıyla, yosunuyla. O bütünlük, o derinlik, o yürek olmadan imkânsız, ama Deniz olduktan sonra ne kadar doğal, ne kadar basit tavırlar bunlar. Ne kadar yüce! Bu sayede Deniz, Hüseyin ve Yusuf, toplumsal değerlerimizdeki cesaretin, zulme isyan etmenin, devrimci kişiliklerin simgesi haline geldiler. Son anlarında bile hiçbir tereddüt içermeyen onurlu tavırları, toplumun belleğine silinmez biçimde işlendi. Bu üç devrimcinin mücadelesi, düşünceleri, kişilik özellikleri birçok kez anlatıldı. Belgeseller, anılar, incelemeler… Bunlardan bazıları o kadar benimsendi ki adeta anonimleşti, içerdikleri sözler toplumun diline yerleşti. Örneğin, Nihat Behram’ın o önemli kitabının adı, yazarından ve kitaptan bağımsız olarak da yüz binlerce insanın dilinde yaşıyor. Birçok özelliğinin yanı sıra, Darağacında Üç Fidan, Denizlerin son sözlerinin de ilk kez yayımlandığı kitaptır. Bu kitabın varlığını sürdürmesi, “iyi bir kitap olduğu için on yıllardır okunuyor” diye yorumlanabilecek bir durum değil. O kadar basit değil. İçerdiği bilgiler ve ortaya koyduğu entelektüel tavır kadar, kitabın kendi serüveni de tarihsel bir öneme sahip. Nasıl ki, Denizleri, Mahirleri öldürdüler, astılar, kurşunladılar; bu kitaba da öyle saldırdılar, toplattılar, adını anmayı yasakladılar. Matbaadaki dizgisine bile el koydular. Sonra 12 Eylül korku günleri, sonra medya çağı yozlaşması, sonra moda haline getirilen kitaplar, yönlendirilen okur ilgisi, iktidara yerleşen yalanın gücü… Can derdine düşen insanlar görmesin diye, hayattan kopuk kitapların peşine takılan kitleler bu kitabı unutsun diye döndü düzenin çarkları. Başka bir isimle basılırken bile hemen haberi alındı, toplatıldı. Nihat Behram hakkında peş peşe ağır ceza davaları açıldı. Sürgün hayatına mecbur bırakıldı. Kimse kitabın adını ağzına alamıyordu, tanıtımı yapılamıyordu, bir arkadaşa önermek ve fotokopisini vermek bile yasaktı. Hem de o en liberal 1980’li, 90’lı yıllarda büyüyen bir yasaktı. Ama kitabın elden ele dolaşması engellenemedi. Yazıldığı günlerde henüz doğmamış olan gençler, fotokopiyle çoğaltılmış halini başka kitapların arasında saklayarak okudular. Ve sonunda, bütün davalardan beraat ederek, kitap 1998’de tekrar basılabildi. 22 yıl geçmişti ilk basımın üstünden. Onca ölüm, onca korku, baskı, yalan yaşanmıştı. Bambaşka bir toplum, bambaşka bir okur eğilimi yaratılmıştı. Nasılsa artık bu kitabı kimse okumazdı. Öyle sanıyorlardı. Matbaalar şaşırdı, dağıtımcılar siparişleri karşılayamadı, korsan basımlar rekor kırdı… Ve hâlâ, yeni çıkanların önüne geçmeye, okurların en çok sorduğu kitaplar arasında yer almaya devam ediyor. Coşkuyla, umutla, dirençle okunuyor. Nasıl ki Denizleri, Mahirleri astılar, kurşunladılar ama öldüremediler, işte öyle! Deniz oldu bu kitap. DARAĞACINDA ÜÇ FİDAN Nihat Behram Everest Yayınları, 2005 216 s.

  • Bir yazarın düşünce dünyasının profili

    Evrak Çantası, Murathan Mungan’ın düzyazılarını bir araya getiren kitapların sonuncusu, 13 Mayıs Cuma günü okurları ile buluşuyor. Kurgu ve kitaplaştırma mantığıyla özellikle Güne Söylediklerim, Hayat Atölyesi ve Tuğla ile süreklilik gösteren Evrak Çantası, 11 yazıyı bir araya getiren beş “göz”den oluşuyor: “Deneme kitaplarımın her biri kendinden öncekiler ve kendinden sonrakiler arasında, yazı yaşamım boyunca yöneldiğim farklı ilgi alanları, ardına takıldığım temalar, söz almak istediğim konular, kişisel meraklarım konusunda iç bağlantılarla çatılmış bir süreklilik oluşturarak bir yazar olarak düşünce dünyama ilişkin bir profili bütünlüyor.” 13 Mayıs Cuma günü tüm kitapçılarda! Kapak Tasarımı: Pınar Kazma Murathan Mungan, 1 Nisan 1955 Istanbul doğdu. Mardinli. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Tiyatro Bölümü'nü bitirdi. İlkin çeşitli dergi ve gazetelerde yazıları ve şiirleriyle görünen yazarın ilk kitabı 1980'de yayımlanan Mahmud ile Yezida'dır. Daha çok şiirleri, hikâyeleri, roman ve oyunlarıyla tanınan Murathan Mungan aynı zamanda radyo oyunu, film senaryosu, şarkı sözü yazdı. Çeşitli alanlara dağılmış yirmi yıllık çalışmalarından yaptığı özel bir seçmeyi Murathan '95'te topladı. Dünya edebiyatından öyküleri, denemeleri bir araya getirdiği seçkiler hazırladı; çeşitli yazı ve denemelerini kitaplaştırdı. 2000 öncesinde çıkardığı tüm şiir kitaplarını içeren 13+1 toplamından sonra 2002 yılında yedi öykünün yedi kitapçık olarak bir kutu içinde yer aldığı 7 Mühür'ü yayımladı. 2005'te, "ellinci yaşı" için hazırlanmış özel bir basım olarak yayımlanan Elli Parça, Mungan'ın ileride kitap olarak yayımlanacak dosyalarından farklı türlerde parçalar içeriyordu. Değişik kitaplarından seçtiği şiir ve öykülerini Doğduğum Yüzyıla Veda, Doğu Sarayı gibi her biri ayrı bir bağlam gözetilerek hazırlanmış seçkilerde topladı. Kürtçeye çevrilen şiirlerini bir araya getirenLi Rojhilatê Dilê Min / Kalbimin Doğusundakitabı Türkçe-Kürtçe olarak çift dilde basıldı. Büyümenin Türkçe Tarihi, Bir Dersim Hikâyesi gibi çeşitli yazarların katkılarıyla biçimlenen bağlamsal seçkiler hazırladı. EVRAK ÇANTASI Murathan Mungan Metis Kitap, 2022 Kapak Tasarımı: Pınar Kazma

  • Öykü: O Kapıyı Açma

    Evin babasının arkasında yürürken ensemde bir çift meraklı göz vardı. Gözleri hissediyordum ama sahibini görmedim. Adım adım arkamdaydı. Çağrı Kumsar Batal Ağlamak istiyordum. Ağlamak için yüz bulacağım kimse yoktu, sustum. Tanımadığım insanların evindeydim. Evin girişinden itibaren kasvet ruhuma çökmüştü. Özellikle ahşap döşemeler kasvetin görülebilen tek sorumlusuydu. Duvarlar, merdivenler acıyı içine hapsetmişti ama ahşapların gıcırtısı sırları fısıldıyordu her adımda. Annem ve babam sadece dünyaya gelmemden sorumlu olmuşlardı. Şimdi ise sorumsuzca tükenmişlerdi. Yalnızdım, yalnızlaştırılmıştım. Ağlamak istiyordum ama ağlayamazdım. Kimse ‘ağlama’ dememişti ama biliyordum, ağlamadım. Evin babası geldi karşıma. Ya ben çok küçüktüm ya da o gerçekten heybetliydi. Sert, heybetli ve bağıran bakışlara sahip bir adam. Evin annesine baktım, kadın daha çok susuyordu. Çünkü tüm konuşma haklarına el konulmuştu. İçimde çığlıklar büyüyordu, dudaklarımı ısırmakla bastırdım içimi ve tüm seslerimi. Evin babası duygusuz kelimelerle konuşmaya başladı. Daha doğrusu yasakları, kuralları ardı ardına sıralıyordu. Bir yandan da yürüyordu, ardına düştüm. Evi tanıtıyordu. Tanıtmaktan çok girebileceğim ve giremeyeceğim alanları belirtiyordu. Evin babasının arkasında yürürken ensemde bir çift meraklı göz vardı. Gözleri hissediyordum ama sahibini görmedim. Adım adım arkamdaydı. Ev de evin babasına benziyordu. Belki de bu evde yaşamak zamanla babayı yutmuştu. Heybetli, kasvetli ve karışıktı. Üç katın tamamı bitince durduk. Kocaman parmağını kaldırdı evin babası merdivenleri işaret ederek. ‘Orası çıkmaman gereken yer.’ Yukarıya doğru baktım, üçbuçukuncu kat, yasak olan kat. Bir merdivenin sonunda tek bir kapı. Her zaman kilitli olurmuş, orayı bilmem beni üzermiş, bu konuda meraklı olmasam iyi edermişim. Yeni babam bu sözleri sıralarken evi gezmeye başladığımız noktaya döndük. Yeni annemin yanında bir çocuk duruyordu. Yere bakıyor olmasına rağmen ensemde gezen gözlerin ona ait olduğunu anlamıştım. Görünüşü yeni babama benziyordu ama kalbi başkaydı, hissettim. Yeni babam ‘Oğlum Andrea ile tanış.’ emrini verdi. ‘Merhaba.’ dedim ama gözleri gözlerime değmedi. Utanıyor muydu, korkuyor muydu anlamadım. Anladığım tek şey Andrea bu evde kasvetli olmayan tek ruhtu. Yeni annem ve babam bakışlarıyla anlaşarak uzaklaştılar. Karşılıklı susarak bekledik yeni kardeşimle. Yağmur, kar, haftalar, aylar geçti. Evin kurallarına uyduğum sürece cezalardan nasibimi almadan yatağıma gidebiliyordum. Andrea sırdaşım oldu. Daha çok ben konuşuyordum, o dinliyordu. Bazen anlattıklarımın hararetiyle ona dokunmaya çalıştığımda hemen geri çekilirdi. Temas etmek de yasaktı bu evde. Hemen her konuşmamızın sonunda üçbuçukuncu katta ne olduğunu sorardım yeni kardeşime. Merakımı bir türlü yenemiyordum ama kapıyı açmaya da cesaretim yoktu. Andrea da her seferinde aynı cevabı veriyordu, ‘Orası bizi ilgilendirmiyor. Vazgeç artık, orayı düşünme.’ Uzun uzun orayı bilmenin beni tehlikeye sokacağını anlatırdı ama o kapıyı açmama nedenim, kapıyı açarsam yeni kardeşimle ayrılacağımızı içten içe bilmemdi. Boğuluyorum, hayır uyanmaya çalışıyorum. Kabustan gerçekliğe gelmeye çabalıyorum. Kalbim boğazımda atıyor. Gördüğüm kabustu ama duyduğum sesler gerçekti sanki. Etrafıma baktım, odamdayım. Bu saatte odamdan çıkıp evin içinde gezmem yasaktı ama şu an kardeşime doğru koşmak istiyordum. Sabahı bekleyemezdim, korkuyordum. Hem rüyamın etkisi hem ilk yasak eylemimin heyecanı ve korkusu ile parmak uçlarımda odamdan çıktım. Geceleri evde hiç gezmemiştim. Yeni anne ve babamın uykusu ağır mıydı, bunu bile bilmiyordum. Andrea’nın odasının önünde durdum, nefesimi tuttum ve yavaşça kapıyı açtım. ‘Andrea.’ diye fısıltılı seslenişimle geldiğimi anlamasını istedim. Odanın karanlığına gözlerim alışınca yatağın boş olduğunu fark ettim. Geceleri odasında olması gerekirdi. Yasaklar ikimiz için de geçerliydi çünkü. Endişelendim. Evin içinde sessiz adımlarla gezmeye başladım. Nerede olabileceğini düşünürken yakalanmaktan da çok korkuyordum. İçim yasak olan üçbuçukuncu kata bakmam için benimle savaş halindeydi. Kardeşimi merak ediyor olmam oraya bakmam için en geçerli sebep olabilirdi. Kendimi buna ikna etmeye çalışırken yasak merdivenlerin başına geldim. Ayaklarım benden bağımsızdı, bedenim ve ruhum ayrı ayrı hareket ediyordu. İçten içe ne istediğimi biliyordum ama korkuyordum. Yasağı hiçe saymaktan korkmuyordum, kapının ardında göreceklerimden korkuyordum. Nefes almayı bıraktım. Duyduğum çığlık şimdi kapının ardında. Nefesimi tutuyorum ama kalbimi kontrol edemiyorum. Nefesimden daha gürültülü her kalp atışım. Kapıya uzanıyorum, yavaşça açıyorum… O kapıyı açtığım gün o evdeki son günümdü. Öğretmenlik yaptığım okulun gezi otobüsünde camdan gün batımını izlerken o günlerimi düşündüm. Otobüsün yaptığı zamansız fren şimdiye gelmemi sağladı. Ön kapıya doğru yöneldim, yolumuzu kesmiş bir araç vardı. İçinden heybetli bir adam indi. Çocuklar korkmamalıydı. Onları koruyan beden dilimin aksine içim çığlık atıyordu. Adam otobüsün kapısına yaklaşınca içim sakinleşti, tüm endişelerim bir anda dindi. ‘Lütfen kapıyı açın.’ dedim şoföre. Kardeşim karşımdaydı, bakışlarımız sarıldı ama temas yoktu. ‘Babam öldü, kapıyı yeniden açmanın zamanı geldi.’ dedi. Bunun anlamını sadece o ve ben biliyorduk. Okula kadar bizi takip etmesini ve çocukları güvenle teslim ettikten sonra hemen yola koyulabileceğimizi söyledim. Yola koyulduğumuzda geceydi. O eve gece girmek istemiyordum. Yolda bekledik, gün doğdu yeniden yola koyulduk. Hiç konuşmuyorduk. Konuşmaya gerek yoktu. Bugünü neredeyse her gün birbirimize yazdıklarımızla planlamıştık. Evin babası ölmüştü, içimde bayram sevinci, yüzümde hüznüm ile kasvetli eve doğru ilerledim. İlk geldiğim gün durduğu yerde duran annemiz bana nefretle baktı. Umursamadım. Büyük salona doğru ilerledim. Dedikodu fısıltılarını duymazdan geliyordum. Herkes babamızın ne olduğunu çok iyi biliyordu. Kimse onu anmak için gelmemişti aslında, hüzün yoktu ortamda. Yalan konuşmalar, gereksiz teskinler bitti. Herkes gitti. Evin çalışanları, evin annesi hatta evin duvarları uyudu. Anlaştığımız gibi Andrea ile büyük girişte buluştuk. Yarım olan o kata doğru ilerledik. Bizi yarım bırakan kat. Ayrılma nedenimiz olan o noktadaydık bir kez daha. Paylaştığımız şekilde görevlerimizi yerine getirdik ve büyük giriş kapısında yeniden buluştuk. Andrea fitili ateşledi ve yürümeye başladık. Basamaklar bitti mıcırlı yolda ilerledik. Sonra arkamızı döndük. Buçukuncu katın penceresinden babam ve canavarlarının çırpınışlarını izledik. Eminim o da cenaze törenini keyifle izlemişti bu sabah.

  • “İnsan bazendir, daima değil!”

    İ. U. Eskiciyan, Zift ile dağılıp dağılıp toplanan ama yok olmayan bir suyu anımsatıyor okura. Diğer yandan Eskiciyan, Metropol Ninnisi ile olana ya da olması mümkün görünene değil, akla gelmeyene dikkat kesilmemizi salık veriyor. Öfkeli, tahrik edici ve denge bozan diliyle bu roman, bizi sessiz kalmanın yükü altında ezerek içimize sızıyor. Bu kara, ağır zift kendini besledikçe çoğalıyor ve büyümeyi dayatıyor hepimize. “Rivayete göre kuş gibi bir kuş, peygamber gibi bir peygambere gözlerini kızgınlıkla açmış. Öyle ki gözleri büyümüş ve göz çukuru. Rivayete göre bir peygamber, bir kuşu dörde bölmüş, her parçayı başka bir dağa. Davullar uzun havalar çarpıyor, dumanlar enformasyon girişimi, artık olan olmuş, biten bitmişti, eski cesetler tarihlerini ele veriyordu. Asma yaprakları ve pazı yaprakları ve incirin günahı ve tüm muzaffer komutanlar bir bir taş kesilecekken su’ya inandılar. Ölü olan her şey geri dönecek, canlı olan her şey ya karanlığa iman edecek ya da karanlığa mahkûm olacak. Bahisler yükseldi. Nitekim köyler, gecenin başkentleri sayılacak.” Zift, dünden bugüne, bugünden yarına kendini ara vermeden yenileyen ve roman türüne yeni boyutlar kazandırmaya niyetlenen bir metin. Klasik anlatılarla alışılagelmiş olay örgüsünü elinin tersiyle itip kendine has üslubunu zenginleştiriyor Eskiciyan. "Jiletleyecektim kendimi müzik sustu. Müzik sustu, adam öldü. Bu eski bir masal Niyazi. Bilmesen de olur. Adam cambaz, bunla yetin. Jilet güzel kelime, sırf ismi kesiyor bileğimi. Dilimde dönerken yarıyor cümlemi. Niyazi bazı kelimeler, sadece sözden oluşmaz. Bazı kelimeler topraktan gelir. Patates gibidir, fasulye gibidir. Büyüyünce böyle duygusal olacağım aklıma gelmezdi. Yerdeki jilet hüzünlendiriyor beni. Neyse bu tatsız konulara girmeyelim. Ama hakikaten adam öldü. Çünkü müzik yanlış yerde susmuştu." İ. U. Eskiciyan’ın muzip, alaycı ama bir o kadar da ciddi öykülerini topladığı Metropol Ninnisi, 2015 Selçuk Baran Öykü Ödülü’nü almıştı. Merkezine insanı alan, onun bilincini, fark edilmesi zor yanlarını ve toplum içindeki yerini irdeleyen bu öyküler, Eskiciyan’ın ince mizah anlayışını gözler önüne seriyor. Olana ya da olması mümkün görünene değil, akla gelmeyene dikkat kesilmemizi salık veriyor Metropol Ninnisi. İsahag Uygar Eskiciyan, kitaplarında biyografisi kısaca "1982'de karardı." şeklinde yer alır. Söyleşilerde, yüzünü semender yüzüklü eliyle kapattığı fotoğraftan başka fotoğrafı kullanılmamaktadır. Öyküleri Fransızca ve İtalyancada yer aldı. Aşağıdan Seveceğim Ülkeyi adlı şiir kitabıyla Arkadaş Z. Özger Şiir Ödülü İlk Kitap Ödülü'nü aldı[3]. Metropol Ninnisi adlı öykü kitabıyla 2015 Selçuk Baran Öykü Ödülü'nü aldı. ZİFT - METROPOL NİNNİSİ İsahag Uygar Eskiciyan İthaki Yayınları, 2022

  • Gitmek mi zor kalmak mı?

    Annem dünyanın süregelen acılarına karşı modern kadının mücadelesi olarak da okunabilecek, kurtuluş umudu gibi görülen yolun acımasız bir sürgüne dönüştüğü gerçek bir hayat hikâyesi. Arjantin’de Péron’un iktidarda olduğu yıllarda, bir İspanyol köylüsü, on beş yaşındaki kızını sefaletten kurtarmak amacıyla Arjantin’e gönderir ve kısa bir süre sonra ailenin geri kalanının da geleceğine söz verir. Ama işler yolunda gitmez, genç kız tutsak ve yalnız kaldığı hasım ülkede büyür, evlenir, kaderine karşı mücadele eder ve en acımasız sürgünü yaşar. Yıllar sonra bu kez oğullarıyla torunları, ekonomik krizden kaçarak İspanya’ya taşınmak istediklerini söylerler ve her şey yeniden başlar. Yaşadığı ülkedeki sıkıntılardan kurtulmak amacıyla sınırlar ötesine gitmeyi düşünürken “gitmek mi zor kalmak mı” ikilemini yaşayan tüm insanların kendini bulacağı bu duygu yüklü ve büyüleyici hikâye, Arjantinli yazar Jorge Fernández Díaz’ın, annesinin yaşadıklarının peşine düşüp öğrenmesiyle kitaba dönüştü. Arjantinli yazar ve gazeteci Jorge Fernandez Diaz 1960’ta Buenos Aires’te doğmuştur. Kitaplarında sıklıkla edebiyat ve gazeteciliği birleştirir. Fernandez Diaz El Cronista gazetesinin siyaset kısmının yöneticisi, Somos ve Gente gibi dergilerin genel yayın yönetmeni, Noticias dergisinin yöneticisidir. Günlükler, kısa öyküler, edebiyat eleştirileri, makaleler ve altı roman yazmıştır. Annem adlı romanı otuz hafta çok satanlar listesinde kalmış, İspanya içinde beş, Arjantin’de yirmiden fazla edisyonu piyasaya sürülmüştür. 2002’de Asturias’lı annesiyle elli saatlik bir röportaj yapmış, buna dayanarak bir göçmenin samimi bir dille yazılmış, kurgulaştırılmış hikâyesini anlatan Annem’i yazmıştır. Bu eserle İspanyol topluluklar ve İspanya hükümeti tarafından verilen Medalla de la Hispanidad adlı ödüle layık görülmüştür. ANNEM Jorge Fernandez Diaz Bilgi Yayınevi, 2022 Çeviri: İdil Dündar Editör: Biray Üstüner 184 s.

  • Bir gergedanın bozkırını bırakışı

    Hıdır Murat Doğan, Gergedanları Kimsenin Umursadığı Yok isimli kitabında yer alan öykülerinde kimi zaman İsveç yollarında, kimi zaman 10 Ekim Ankara Katliamının ortasında, kimi zaman Balat’taki bir gecekonduda, kimi zaman bir İç Anadolu kentindeki cinayetlerin peşinde, kimi zaman Karadeniz yaylalarında, kimi zaman bir çocuğun düş evreninde, kimi zaman ise kendi zihnimizin duvarlarına bakarken karşılıyor bizi. Daha önce çeşitli yayın organlarında yazdığı öykü ve denemeleriyle, edebiyat dünyasında yaptığı tasarımlarıyla, daha sonrasında yayınlanan Kütürt ve Soğuk Masal isimli kitaplarıyla, son olarak da 2020 yılında değerli şair ve yazar Sennur Sezer adına düzenlenen Emek-Direniş öykü ve şiir yarışmasında birinciliğe layık görülen ve o yılın dikkat çeken öykü kitapları arasında yer alan “Biraz Ormanda Saklanacağım” dosyasıyla tanıdığımız Hıdır Murat Doğan, bu kez “Gergedanları Kimsenin Umursadığı Yok” dosyasıyla geri dönüyor. Kitabın arka kapağında usta şair ve yazar Yılmaz Odabaşı’nın “Bu kitabında yer alan hikâyelerinde, okuru yormayan kıvrak, yetkin bir dil kullanarak sözcüklerle, tümcelerle adeta akrobasi yapıyor; üstelik yazdıkları hayatlarımızda nesnel karşılık içererek insanların görüp fark etmediği ya da adlandırmadığı ölü açılara dokunuyor.” diyerek tanımladığı ve birbirinden bağımsız 20 öykü ve denemeden oluşan “Gergedanları Kimsenin Umursadığı Yok” Yazar Zafer Köse’nin editörlüğüyle Red Kitap’tan yayınlanıyor. Hıdır Murat Doğan, “Gergedanları Kimsenin Umursadığı Yok” isimli yeni kitabı için “Ben göç hikayeleri anlatıyorum. Göçmek zorunda kalmanın öykülerini yazıyorum. Bir gergedanın bozkırını bırakışını yazıyorum. Gitmek zorunda kalınan yolları, terk edilmiş çocuklukları, yırtıcı jaguarlarla karşılaşmaları, yolların yollara insanın insana uzaklığını anlatıyorum. İnsanın kendinden göçünü yazıyorum.” açıklamasını yapıyor. Bir ilkokul sınıf öğretmeni olan Hıdır Murat Doğan; uzun yıllardır birçok yayın organında yazıp çizdi, söyleşiler yaptı. Çeşitli yayın organı için tasarım çalışmaları, çok sayıda yazar ve sanatçı için çeşitli görsel ve belge film çalışmaları yaptı. Tasarımlarıyla ülkemizdeki görsel sanatlar alanında “İlham Verenler” seçkisinde yer aldı. 2014 yılında genç öykücülerin öykülerinden oluşan “Öyküler Sen Varsan Güzel” öykü̈ seçkisi projesinde yer aldı. “Kütürt” isimli ilk kitabı 2017 yılında, “Soğuk Masal” isimli ikinci kitabı 2018 yılında yayınlandı. Hâlen BibliyoMag isimli Sanat- Edebiyat portalında genel yayın yönetmenliği, birçok edebiyat dergisi ve yayınevi için tasarım çalışmaları yapmaktadır. Senaryosunu kendi yazdığı iki kısa film, bir de kısa belgesel çalışması bulunmaktadır. 2020 yılında DİSK Gıda-İş Sendikası ve Manos Kitap tarafından beşincisi düzenlenen Sennur Sezer Emek-Direniş Şiir ve Öykü̈ Ödülleri’nde “Biraz Ormanda Saklanacağım” başlıklı dosyasıyla öykü̈ dalında birinciliğe değer görülerek üçüncü kitabı olarak yayınlandı. Yine 2020 Yılında düzenlenen Fark Et öykü yarışmasında “Yazları Sıcak ve Kurak” isimli öyküsü̈ seçkide yer almaya layık görüldü̈. Çizimlerini yapıp hikâyesini yazdığı “Çayko’nun Turuncu Otobüsü̈” çocuk kitabı 2022 yılında yayınlandı. GERGEDANLARI KİMSENİN UMURSADIĞI YOK Hıdır Murat Doğan Editör: Zafer Köse Red Kitap, 2022 128 s.

  • Tımarhaneden Harvard’a uzanan yol: Hiç Kimsenin Çocuğu

    Burak Soyer, Hiç Kimsenin Çocuğu üzerine yazdı: "Klinik psikolog Richard Katz ve ‘başrol’ Marie Balter’ın birlikte kaleme aldığı kitap, bir başarı öyküsünün çok ötesinde anlamlar taşıyor." Hiç Kimsenin Çocuğu, hayatının yaklaşık yirmi yılını, farklı akıl hastanelerinde insanlık dışı koşullar altında geçiren Marie Balter’ın bu süreçte yaşadığı korkunç deneyimleri ve iyileştikten sonra ‘şifa dağıtıcısı’ olarak yeniden başlayan hayatının gerçek hikayesini anlatıyor. Klinik psikolog Richard Katz ve ‘başrol’ Marie Balter’ın birlikte kaleme aldığı kitap, bir başarı öyküsünün çok ötesinde anlamlar taşıyor. Herhangi bir fiziksel ya da ruhsal hastalıktan, yoksulluktan, öksüzlükle, yetimlikle baş edip bunlardan kurtulduktan sonra başarı basamaklarını tırmananların ya da günümüzün modern deyişiyle “onunla yaşamayı öğrenip” hayatlarına devam eden, bir şeyler başaran insanların hikayeleri her zaman sanatın ilgi alanında olmuştur. Bu mustarip kişinin hayatını okuyan, dinleyen, izleyenler için bir ‘başarı hikayesi’ olarak nitelenip gaza gelme motivasyonu sağlasa da iş ‘illet’i çeken kişiyle empati kurma, onu anlama meselesine gelince orada mustarip kişi devreden çıkar, karşı tarafın kendi hikayesini dönüştürme süreci başlar. Ancak Hayy Kitap etiketiyle yayınlanan Marie Balter ve Richard Katz’ın yazdığı Hiç Kimsenin Çocuğu isimli kitabın kendini örneklerinden ayıran ‘sihri’ –mutlaka birilerine ucundan da olsa ilham vermiştir elbette- “bir başarı hikayesi” değil, akıl hastalığının dibini görmüş Marie’nin kendi yaşadıklarını en ince ayrıntısına kadar anlatması ve okura da kendisinin çektiği acıları apaçık bir şekilde aktarıyor olması. Bir de gerçekten kitapta Marie’nin iyileşmeye karar verip bu yönde adım atmasına kadar geçen süreçte insan şu soruyu sormadan edemiyor: “Acaba başına ne gelecek, yaşayacağı başka şey olacak mı?” Hiç Kimsenin Çocuğu’nda Marie’nin hikayesi henüz o 5 yaşındayken başlıyor. Marie, o zamanki ismiyle Pat, 1930 yılında alkolik bir kadının evlilik dışı çocuğu olarak Boston’da dünyaya geliyor. Garibanlık diz boyu olduğu için annesinin kapı kapı dolaşıp Pat için süt istediğini anlatıyor. Anne Pat’e bakamayınca onu bir koruyucu ailenin yanına veriyor. Sonra da Pat Bartellolar’a evlatlık olarak veriliyor. Bayan Bartello koyu bir Katolik, Baba Bartello ise tam tersine bu işlere hiç inanmayan, sert, otoriter bir adam. Çok katı kuralları var. Marie bu kuralları çiğnediğinde kendini ‘mahzen’de buluyor. Bu evde önce Pat’in ismi Marie olarak değiştiriliyor. İlk travma böyle başlıyor. Ayrıca Marie tek kelime İtalyanca bilmiyor ve evde de İngilizce konuşulmuyor. Sonra evin diğer çocuğu Marco da onların yanına taşınıyor. Her ne kadar Marie Bartellolar’ı ebeveynleri olarak görse de kendi kabuğuna ilk yerleşmesi bu sıralarda başlıyor. Kendi deyimiyle içinde “anlamlandıramadığı” bir şeyler hissediyor. Ama okuduklarımızdan çıkardığımıza göre bunun adı yalnızlık ve sevgi ihtiyacı. Marie tam olarak böyle net ifadelerle adını koyamıyor hissettiklerinin. Kitaplarla kaçıyor Marie yalnızlığından. Sürekli okuyor. Bir gün Marie, Baba’nın çok katı olduğu akşamları lambalar yanmadan önce evde olunması kuralını fark etmeden çiğniyor ve Baba onu eve almıyor. Henüz lisede olan Marie o geceyi komşularında geçiriyor. Ertesi gün döndüğünde bir sosyal hizmet görevlisi kendisini bekliyor ve Marie, “Burada kalmak istemiyorum… Burada olmak istemiyorum,” diyerek içinde ne var ne yok döküyor. Böylece Marie, Boston’daki Azize Therese’in evinde kalmak için yola düşüyor ve onun ilk sürgünü de başlamış oluyor. Burada günler başta güzel geçmeye başlasa da zamanla Marie’nin ilk depresyon belirtileri baş göstermeye başlıyor. Aralıksız şekilde yatmak dışında hiçbir şey yapmak istemiyor Marie. Ve kıyafetlerini yakıp ilk intihar girişiminde bulunduktan sonra da Marie’nin günden güne artan ve tam olarak kaynağı bilinmeyen akıl hastalığı onu sarıyor. Azize Therese’deki Bayan Lancaster’ın olaya müdahale etmesiyle önce Loring Hastanesi’ne sonra da birtakım giriş çıkışlarıyla yirmi yıla yakın bir süre geçireceği Sutton Devlet Hastanesi’ne, yani ‘Kale’ye naklediliyor Marie. Burada detaya girmeyeceğim ancak Marie ‘Kale’de, sidik, bok kokusu, yarı çıplak gezen yaşlılar, şiddet, o dönemin psikiyatri tedavi yöntemlerinin acımasızlığıyla yaşamak zorunda kalıyor. Durumu iyiye gideceğine daha da beter hale geliyor. Yemeden içmeden kesiliyor. Otuzlu kilolara kadar düşüyor, haftalarca yataktan çıkamıyor. Bir atı rahatlıkla devirecek dozdaki ilaç tedavilerine maruz kalıyor. Şok tedavisi zaten sıradan bir şey haline geliyor. Marie bir anlık ‘savaş’ kararıyla silkinip yatağından çıkıp iyileşmek, dış dünyada var olmak için harekete geçiyor. Bu süreçte, kitabın da sonunu bağlayan, Marie’nin Harvard’a kadar uzanan ‘iyileşme’ ve onu ayakta tutan, yaşama bağlayan, kendini başkalarının hayatlarına dokunma amacına ilerlerken nelerle karşılaştığına tanıklık ediyoruz. Hiç Kimsenin Çocuğu girişte de yazdığım gibi gene olarak akıl hastalığıyla yirmi yıl mücadele etmiş bir insanın kendini ve hayallerini gerçekleştirme sürecini anlatan mucizevi bir ‘tırmanış’ öyküsü olarak anılabilir. Marie’nin yaşadıkları, işin içinde biri olarak Richard Katz tarafından bu denli nitelikli bir şekilde satırlara dökülmeseydi, kitap amacına ulaşır mıydı, orası tartışılır. Ancak hem hikayenin gücünün hem de Katz’ın kaleminin Hiç Kimsenin Çocuğu’nu her iki okumaya da açık hale getirmesi ve kitabı amacına ulaştırmış. HİÇ KİMSENİN ÇOCUĞU Marie Balter, Richard Katz Hayy Kitap, 2022 Çeviri: Bilgesu Yaprak 208 s.

  • Her şeyi parçalara ayırmanın vakti gelmedi mi?

    Natasha Brown’ın ilk romanı ırkçılık, kolonyal İngiliz Tarihi, kölelik, kapitalizm, kadın düşmanlığından oluşan, o hepimizin aşina olduğu tüketici sarmalın anlatısı. Hakları 17 dile satılan ve Fatma Özhan çevirisiyle okuma fırsatı bulacağımız Karşılaşmalar, keskin mizahı ve üslubunun zarif saldırganlığıyla, çok kısa ama hayret ve hayranlık uyandıracak ölçüde etkili. “Ama işte o duygu hep burada. Endişe. Hiçbir yere gitmiyor. Her yeni gün bir şeylerin içine etmek için yeni bir fırsat. Verilen her karar, yapılan her toplantı, hazırlanan her rapor. Başarı diye bir şey yok; sadece başarısızlıktan geçici olarak kaçmak var. Endişe. Sabah, alarmımın sesi ve titreşimiyle başlayıp gece tekrar yatana kadar devam ediyor. Endişe. Ağır bir taş gibi mideme oturuyor, yemek boruma çıkıp boğazımı düğümlüyor. Endişe. Koltukta veya yatağımda öylece dümdüz yatıyorum ya da sırtüstü, miskin miskin yerde uzanıyorum. Endişe. Biten günü zihnimde tekrarlıyorum; yapılmış olabilecek hatalar, atılmış yanlış adımlar var mı diye gözden geçiriyorum. Endişe, endişe, endişe, endişe. En ufak bir şeyden her şey mahvolabilir. Biliyorum. Bu gerçeklikle göğsüm zonkluyor, kalbim küt küt atıyor. Endişe, endişe. Beni boğuyor. Endişe.” Siyahi, İngiliz bir kadın kariyerinin zirvesine ulaşmak için kendisinden beklenen her şeyi yapar ve “o” ayrıcalıklı sosyal sınıf için geriye tek bir şey kalır: Beyaz erkek arkadaşıyla evlenmek. Tam da bu nedenle erkek arkadaşının ailesinin İngiliz kırsalındaki ihtişamlı malikanesinde bir partiye katılmaya hazırlanırken mutlu olması beklenir, değil mi? Ama o kendisini ilmek ilmek işleyen, bir bütün haline getiren parçalarını düşünüyor. Boğucu dakikalar ilerlerken şu sorudan daha fazla kaçamayacağını anlıyor: Her şeyi parçalara ayırmanın vakti gelmedi mi? Britanyalı yazar Natasha Brown, Cambridge Üniversitesi Matematik bölümünden mezun olduktan sonra on yıl boyunca finansal hizmetler sektöründe çalıştı. 2019 yılında kurmaca edebiyat dalında Londra Yazarlar Ödülü’nü (London Writers Award) kazanan Brown, ilk romanı Karşılaşmalar ile 2021 yılında yazarlık hayatına adım attı. Bu romanıyla 2022 Rathbones Folio Ödülü ve 2021 Goldsmiths Ödülü için kısa listeye giren yazar, ayrıca Women’s Prize X Good Housekeeping Futures Ödülü için finalistler arasında yer aldı. Yazar 2022 yılında Manchester Üniversitesi New Writing Merkezi’nde Burgess bursu almaya hak kazanan iki kişiden biri oldu. KARŞILAŞMALAR Natasha Brown Düşbaz Kitap, 2022 Çeviri: Fatma Özhan 112 s.

  • Öykü: Amnezi

    Eşimin gelme saatine yakın kayınvalidem mutfağa gelir. Havuçlu salatanın yağını bir döküşü, limonunu bir sıkışı vardır ki zannedersiniz bütün yemekleri o yaptı, ben yataktan uyanıp gelirim. Semanur Bozok Sabuncu Kayınvalidem mutfakta yün hırka, patik, çorap örer. Akşama kadar orada öylece oturur. Bir çorba koymaz ocağa. İşten gelecek oğlu ve gelininin yorgun ve aç olacağı aklına gelmez. Sesimi hiç çıkarmam. Kavga gürültü olmasın da. Eve girer girmez günün yorgunluğunu ceketimle beraber asarım askıya. Geldiğimi gören kayınvalidem hüzün maskesini takar “Hoş geldin,’’ der dilinin ucuyla. Sessizce oturma odasına geçip, evlendirme programlarından birini açar. En sevdiğim kırmızı berjere oturur. Oraya oturması beni sinirlendirir. Ben yokken oturmaz bilirim. Yine ses etmem neme lazım. Biraz nefeslenince evdeki vazifem başlar. Mutfağa geçerim. Bir yanda çorba kaynar, bir yanda içim. Konuşurum kendi kendimle. Geçen gün ne oldu: Köyden gelen müşteriyi üç kere imzaya gönderdim. Yorulmuş olmalı ki “Sen bana engel oluyorsun bir krediyi çıkarttıramadın,’’ diye bağırdı bankanın ortasında. Ne diyeceğimi bilemedim. Sanki kendi cebimden vereceğim parayı. Zar zor sakinleştirdik adamı. Sesimi çıkarmadım. Bu eve geldiğimden beri sesim çıkmaz oldu benim. Kayınvalidem bana susmayı öğretti. Kavgada, gürültüde, neşede, kederde aynı frekanstadır sesim. Olgunlaştığımdan mı yıldığımdan mı bilinmez, iş yerinde de konuşmaz oldum. Sofrayı hazırlayıp, biraz dinlenmek için otururum. Eşimin gelme saatine yakın kayınvalidem mutfağa gelir. Havuçlu salatanın yağını bir döküşü, limonunu bir sıkışı vardır ki zannedersiniz bütün yemekleri o yaptı, ben yataktan uyanıp gelirim. Ferit bilir yemekleri benim yaptığımı. “Eline sağlık çok güzel olmuş’’ der. Tombul yanakları kıpkırmızı olur o an kayınvalidemin. Gözlerinden çıkan ateş lav gibi akar gözaltı çukurlarına. O ateşi, tanıştığımız gün gözlerinde de görmüştüm. İkram ettiğim kahveyi içmeyişi beni istemediğinin kanıtıydı. Bana karşı çekilen kılıcın kınına girmeyeceğini düşünmemiştim o gün. … O hafta yoğun geçti. Hafta sonu uyumuşuz öğleye kadar. Uyandım ki kahvaltı hazır. Hangi dağda kurt öldüyse kayınvalidem hazırlamış. Normalde akşama kadar uyusak bir bardak su koymaz masaya. Meraktan içim içimi yese de soramadım tabii. Bir başka gün, akşam vakti oturuyoruz. Hava buz gibi. Üşütmüşüm. Köşedeki kanepede oturuyorum. Üstümde yün battaniye. Kayınvalidem elinde mor incili bir patikle odaya girdi. “Güzel kızım bunu sana ördüm,” dedi. Eşimle göz göze geldik. Ferit donuk bakışlarını televizyona çevirip, maçını izlemeye devam etti. Ne diyeceğimi bilemedim. Uzandım almak için. “Dur sen yorulma ben giydireyim’’ demez mi? “Aman! Lütfen anne’’ diyebildim şaşkınlıkla. Patikleri giydim. Tam ayağıma göre olmuştu. Nerden biliyor mor rengi çok sevdiğimi? Ellerimi bayramlıklarını seven bir çocuk gibi patiklerin üstünde dolaştırdım. Başımı kaldırdığımda buharı üstünde, sarı fincandaki çayı sehpaya koyduğunu gördüm.“ Bunu da içersen sabaha bir şeyin kalmaz’’ dedi. Bunca zaman bir güler yüz görmemiş, tatlı bir söz işitmemiş biri olarak öylece kalakaldım. Birkaç gündür evdeyim. Kırgınlığım devam ediyor. Ferit çoktan çıkmış. Kahvaltı yapmak için kayınvalidem beni beklemiş. En sevdiğim haşhaşlı çörekten de yapmış. Hastayım diye mi bu kadar ilgi? Ama daha önce de çok kez hastalandım. Hastanede yattığım zamanlar oldu. Bir geçmiş olsun demeye bile gelmemişti. Çok üzülmüştüm o zaman. Akşama kadar uyumuşum. Mutfağın kapısı kapalı. Sessizce araladım kapıyı. Ferit işten gelmiş. Akşam yemeği hazır beni bekliyorlar. Ferit de en az benim kadar şaşkın. Susma sırası ona gelmiş. Hiç konuşmuyor. Çorbaları koyacak oldum izin vermedi kayınvalidem. Yemek boyu biz sustuk o konuştu. Eskilerden anlatıp durdu. Kocasıyla nasıl tanıştığından tut, düğün günü olanlara kadar tek tek anlattı. Yemekten sonra sofrayı toplamaya kalktım. “Sen yorulma Nergis ben hallederim,’’ demez mi !” Nergis mi ne Nergis’i,“ diyecekken Ferit‘in sus işaretiyle karşılaştım. Sustum. Bakakaldım öylece. Ertesi gün kayınvalidemi temiz hava alması için dışarı çıkardık. Normalde iki adım atınca yoruldum diye söylenen kadın gıkını çıkarmadı. Beraber saatlerce yürüdük. Eve geçerken “Dondurmalı irmik helvası yiyelim sen seversin Nergis” diye tutturdu. Kırmızı büfeden birer tane dondurmalı irmik helvası aldık. O önde yürüdü, biz arkada yürüdük. Ferit’ e “Kim bu Nergis’’ diye sordum. “Anlatacağım ama kızmayacaksın’’ dedi. “Tamam’’ dedim. “Nergis benim amcamın kızı. Kardeş gibi büyüdük. Annem çocukluğumdan beri onunla evlenmemi isterdi” dedi. Yine sustum. Bir helvaya baktım, bir Ferit ‘e, bir de kayınvalideme. İçimde başlayan “Ne dersin Şule. Adını Nergis olarak değiştirsen mi?’’ sesini bastırmaya çalışarak yürüdüm.

  • Söylenen her söz incecik bir sızıya dönüşür

    Söz Uçar Hasar Kalır, Devrim Yakut’un heybesinden çıkardığı sıradan hayatların hasarlı parçalarının hikâyesi. Tebessümle gözyaşının sarmaş dolaş olduğu, nüktedan ve samimi bir üslupla kaleme alınmış öyküleri okurken kimi zaman bir aynanın yansımasından kendinizi görecek, aklınıza kazınacak hayatlara tanık olmanın tadını çıkarmak isteyeceksiniz. Duyduğumuz her şeyi hatırlayamayacağımızı sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Söylenen her söz, derin bir kesik yahut incecik bir sızıya dönüşerek hasar bırakır. İnsan olmanın cilvesi, bizde kalan izleri aynı zamanda hem sevip hem de gizlemeyi mümkün kılar. Bazen de çaresizce izlerimizden kurtulma yolları ararken deştikçe deşeriz ki buna, “Yaşamak,” diyorlar. Günün sonunda, söylenip uçan sözlerin bıraktığı hasarlara deva bulmak yine sözcüklerin büyüsüne kalır “Sanki aramızda hayat için yakılmış bir mum vardı da konuşursak nefesimizin yarattığı esintiden mum söner diye korkuyorduk. Mum incinmesin, hayat devam etsin diye susuyorduk.” Ölenlerin bir yere gitmediği, kalanların olur olmadık anlarda kahkahalara boğulduğu koca bir sirk burası. Kalabalığın içinde, rüyamızda görüp tanımadığımızı sandığımız, esasen dikkat kesilmediğimiz yüzlere rastlıyoruz. Yaşamın kesişim kümesinde denk gelmesek de benzer yerlerimizden kırılıp yaralarımızı aynı acemilikle sarmaya çalışıyoruz. “Çekilmiş bir dişin yerini, orada olmadığını bildiğin halde dilinle habire yoklama hali gibi geçti yıllarım. Dolmayan, dolamayan kocaman bir boşlukla...” Devrim Yakut, 1968 yılında doğdu. İlk ve ortaöğrenimini yurdun çeşitli yerlerinde tamamladı. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Oyunculuk Bölümü’nden mezun oldu. Uzun yıllar Devlet Tiyatrosu’nda oyuncu olarak çalıştı. Aynı kurumdan emekli oldu. Yine uzun yıllardır çeşitli tiyatro okullarında oyuncu adaylarına ders vermekte; tiyatro, sinema ve dizi alanında çalışmalarına devam etmektedir. SÖZ UÇAR HASAR KALIR Devrim Yakut Küsurat Yayınları, 2022 128 s.

bottom of page