top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Hayat, katran karası zift bir bataklık değil, pirüpak bir cennet bahçesi de...

    Kolunu ayaküstü komşu duvarına yaslayıp, o duvardan, duvarın ardındaki tanışlardan güç alarak ama bir taraftan da eğreti, her an gidecekmiş gibi, sadece kol mesafesinde durarak anlatıyor öykülerini Vicdan Efe. Komşu Duvarı’ndan bakıyor hayata karakterleri... Hem diğer tarafta olup bitenlere kulak misafiri, yaşananlardan haberdar hem de aradaki duvarın farkında. Komşu Duvarı, her zaman yardımlaşma, eğleşme, laflama, dayanışma yeri de değil, bazen gözetleme, bazen sınır koyma, bazen ön yargı, düşmanlık hatta. Duvar, her zaman duvar. Komşu duvarı da olsa... Vicdan Efe, Komşu Duvarı ile hayatın bütün yönlerine dikkatini çekiyor okurun. Hayat, katran karası zift bir bataklık değil, pirüpak bir cennet bahçesi de... Komşu Duvarı da bazen göklere dek yükselerek ayırıyor insanları, düşman ediyor birbirine, bazen de bir tutam tuz alınıp veriliyor o duvarın üstünden. Can eriğinin bir dalı eğiliyor diğer bahçeye. O erik dalı baharda yeşil, kütür kütür bir öyküye dönüşüyor, kışın çatal çatal göze batıyor yapraksızlığıyla, işgalci bir öncü kol gibi... Vicdan Efe Hakkında, 1964, Eskişehir doğumlu. İktisat mezunu. Halen İzmir’de yaşıyor. Öyküleri pek çok edebiyat dergisinde yer almış olan Vicdan Efe’nin yayınlanmış kitapları; Sen de Topla Düşlerini (Öykü, Kum Yayınları, 2004), Tambur Ağıtları (Öykü, Şenocak Yayınları, 2008; 2. baskı 2012), İki Kız Bir Oğlan (İlk gençlik romanı, Koza Yayınları, 2011), Sevincin Rengi (İlk gençlik romanı, Koza Yayınları, 2011) ve Kar Bulutlarının Ötesi (İlk gençlik romanı, Koza Yayınları, 2012)’dir. Ayrıca Ege’den Köyler adlı derlemesi, Egeli Kadın Yazarlar Platformuna sunulan bir proje kapsamında 2015 yılında yayımlanmıştır. Öykü dalında pek çok yarışmada dereceye girerek ödüle layık görülen Vicdan Efe, İşçi Öyküleri, İzmirli Öyküler, Kadın Öykülerinde İzmir, Sakıncalı Öyküler, Anneler ve Kızları, Savur Saçlarını Ege, Kadında Söz İzleri, Söz Kesmek Kına Yakmak, Konar Göçer Kadınlar, Güneşi Görmeyen Kadınlar (Röportaj) kitapları yanında, Ah Korona Vah Korona, Haydi Tut Elimi gibi çeşitli çocuk öyküleri seçkilerinde de öyküleriyle yer almıştır. KOMŞU DUVARI Vicdan Efe Nota Bene Yayınları, 2022 Türü: Öykü 128 s.

  • Kozmik benliğin keşfi

    İki büyük aklın, Hint asıllı Amerikalı hekim ve alternatif tıp uzmanı Deepak Chopra ile Fletcher Jones ödüllü fizik profesörü Menas Kafatos’un birlikte kaleme aldığı Evren Sensin – Kozmik Benliğin Keşfi, raflarda yerini aldı. Chopra ve Kafatos’un, gerçekliğin doğasını ve neyin mümkün olduğunu yeniden tanımladığı Evren Sensin, daha verimli, huzurlu ve başarılı bir yaşam sürmek için yeni olanaklar yaratan cevaplar sunuyor. Evren Sensin, kim olduğumuza ve en büyük potansiyelimize ulaşırken dünyayı nasıl daha iyi hâle getirebileceğimize dair cesur ve yeni bir anlayış ortaya koyuyor. Büyük patlamadan önce ne vardı? Evren neden bu kadar mükemmel bir uyum içinde? Hayat ilk olarak nasıl başladı? Evren Sensin, bu tarz sorular için modern bilimin sunabileceği en iyi yanıtları ve bu yanıtların neden tatmin edici olmadığını anlatıyor. Okurlar, yazarların yaratıcı sürecin nasıl çalıştığını ortaya koyma yöntemleri sayesinde kendilerine dair tamamen farklı bir görüşe ulaşacak ve böylece, yanıtların herkesin kendi deneyiminden geldiği bir evrende yeni keşiflerin yolu açılacak. Evrenle ilgili çok fazla çözülmemiş bilmece ve cevaplanmamış soru var. İnsanlık tarihindeki iki büyük dünya görüşü olan bilim ve maneviyat, gerçek olanı keşfetmemiz, bu bilmeceleri çözmemiz ve cevapsız soruları yanıtlamamız için katkıda bulunuyor. Deepak Chopra ve Menas Kafatos’a göre önümüzdeki çağda evren, insan yaşamının kozmosta bir nokta olduğu şekliyle değil, tamamen bir “insan evreni” olarak yeniden tanımlanacak. Evren Sensin, isminden de anlaşılacağı üzere, her birimizin zaman ve uzayın en geniş alanlarına uzanan gerçekliğin yaratıcıları olduğumuzu ifade ediyor. Hint asıllı Amerikalı hekim ve alternatif tıp uzmanı olan Deepak Chopra, TIME dergisine göre 20.yy’da Amerika’nın en önemli 100 insanından biridir. Deepak Chopra, 22 Ekim 1947 tarihinde Hindistan’ın başkenti Yeni Delhi’de doğmuştur. Deepak Chopra ilköğrenimini Yeni Delhi’deki St. Columba’s School’da yaptı. 1969 yılında All India Institute of Medical Sciences’tan mezun oldu. 1970 yılında Amerika Birleşik Devletleri’ne goc etti. 1980’li yıllarda meditasyon uygulamalarına başladı. 1984’te, Ayurvedik Tıbbı Amerika Birleşik Devletleri’ne tanıttı ve bir yıl içinde Lancaster, Massachusetts’teki Ayurvedik Stres Yönetimi ve Davranışsal Tıp Sağlık Merkezi’ni kurdu. 1995 yılında Kaliforniya’da Chopra Merkezi’ni kurdu. Harvard Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde konuk öğretim üyesi olarak görev yaptı. Ayurvedik Tıp Amerikan Derneği’nin de kurucu başkanıdır. 65’i aşkın kitabı vardır. Bu kitapları 85’ten farklı dile çevrilmiş ve dünyada yaklaşık 20 milyon adet satmıştır. 19 tanesi NY Times Best Seller listesine girmiştir. Dr. Menas C. Kafatos, Chapman Üniversitesi’nde Hesaplamalı Fizik alanında Fletcher Jones ödüllü profesördür. 1967’de Cornell Üniversitesi’nden doktora derecesini alan Kafatos, 1972’de Massachusetts Institute of Technology’de fizik alanında yüksek lisans yapmıştır. NASA Goddard Uzay Ucuş Merkezi’nde doktora sonrası çalışmanın ardından George Mason Üniversitesi’ne katılmış ve 1984-2008 yılları arasında Disiplinlerarası Bilimler Üniversitesi profesörü olmuştur. Dünya Gözlem ve Uzay Araştırmaları Merkezi’nde yöneticilik yapmıştır. 2008 yılında Chapman Üniversitesi’ne katılmış ve 2009 – 2012 yılları arasında dekan olarak görev yapmıştır. Dünya Sistemleri Modellemesinde Mükemmeliyet Merkezi’ni yönetmektedir. Lisans ve lisansüstü öğretim ve araştırma alanlarında yaklaşık 40 yıllık deneyime sahiptir. Çok sayıda kitabı yayımlanmıştır. EVREN SENSİN Deepak Chopra - Dr. Menas C. Kafatos Epsilon Yayınları, 2022 Çeviri: Banu Tatari Editör: Selcan Karabulut 280 s.

  • Anlamaya dair hep yeniden başlayan bir yolculuk

    Evrim Sayın, Esra Uygun'un çizimlerinin eşlik ettiği Murat Moroğlu'nun Bir Varlıkmış Bir Yoklukmuş adlı kitabı üzerine yazdı: "Ben ne yapıyorum şu anda ve niye? diyebilmek bir yetişkin için zorken çocuklara sesleniyor Moroğlu ve “Haydi başlayalım o zaman." diyor." Evrim Sayın "Siz hiç yaşamı keşfetmeye çalıştınız mı?" Murat Moroğlu, bu çok kıymetli soruyu sorarak başlıyor kitabına. Timaş Çocuk tarafından okura sunulan Bir Varlıkmış Bir Yoklukmuş, bir sorunun peşinden giderek katman katman açıyor hayatı çocuklara. Okura, Esra Uygun'un masalsı çizimleri eşlik ediyor. Yaşamın anlamını sorgulamak, bunun için mesai harcamak, gündelik hayatın koşturmacasında bir an durup "Ben ne yapıyorum şu anda ve niye?" diyebilmek bir yetişkin için zorken çocuklara sesleniyor Moroğlu ve “Haydi başlayalım o zaman." diyor. Onları cesaretlendirerek başlamayı tercih ediyor. Çocukların bu cesarete gerçekten ihtiyacı var çünkü yaşamın anlamının peşine düşmek, çoğunlukla bir yetişkin özelliği olarak görülüyor. Halbuki Moroğlu'nun da kitabında bahsettiği keşif ve merak; anlam verme, anlamlandırma ihtiyacıyla yan yana düşüyor. Nedense keşif ve merak süreçlerini bir yetişkinden çok bir çocukla anmayı tercih ediyorum. Bitmeyen projeler, tamamlanması gereken işler, büyürken edinilen ön yargılar, taşınması gereken yükten daha fazlası, asla durdurulamayan zaman derken yetişkinler, meraklarını sürekli dürtmek zorunda kalıyor. Eğer orada olup olmadıkları yoklanmazsa kolayca kaybolup gidebilirler. Çocuklarsa tüm bunlardan azadeler ve zaten her güne meraklarıyla başlayarak yaşayacakları her günü bir keşif günü ilan ediyorlar. Bu yüzden eminim ki çocuklar, bu kitapla birlikte Moroğlu'nun çağrısını ön sıralardan kucaklayacaklardır. Bölümler halinde ilerleyen bu eser, temelde varlığa ve yokluğa dair sorular soruyor. Doğa, insanlar ve yaşamla ilgili birçok sorunun yanında var olmanın ve yok olmanın kendisini de irdeliyor. Sanki sona ulaşmak ve yanıtları bulmak, soruların kendisi kadar önemli değil yazara göre. Sonuçta başlayınca yola çıkılacak, yola çıkınca gittikçe artan merakla birlikte türlü türlü keşifler de başlayacak. Çocuklar için en önemlisi de bu yolculuk işte. Ayrıca keşif süreci duyularla anlamlı ve bir bütün. Moroğlu, fark etmeye giden bu süreçte duyulardan yararlanıyor. Kitabın beş bölümü, bu duyulara ayrılmış. Bu vesileyle bir çocuğun yolculuğunu "kendini bulma", "kendisi olma" sürecine de dönüştürüyor yazar. Yazar; bu kitabı okumaya başlayan çocuklar kitaplarla, resimlerle, yapılarla, akan derelerle, rüzgarla birlikte salınan kavak ağaçlarıyla, yağmur damlalarıyla, toprak kokusuyla, boynundaki ben'iyle, kendi yüzüyle, kaktüs yüzeyiyle, bir köpeğin yumuşak tüyleriyle, senenin ilk portakalıyla, sıcak yaz günlerindeki dondurmayla hiç değilse yaşadıklarını hissetsinler diye onları küçük şeylerin büyüklüğüne, büyüsüne davet ediyor. Her keşif kendi hayallerini barındırıyor içinde. Bir ormana varmadan önce, bir seyahate çıkmadan önce, bir kitaba başlamadan önce, bir filmi izlemeden önce, bir icat yapmadan önce planlar hazırlıyoruz. Hazırladığımız planlar kurduğumuz hayallerin yansıması oluyor. Peki her zaman hayal kurmaya devam ediyor mu insan? Hiç mi yalpalamıyor, yorulmuyor, üzülmüyor, çaresiz hissetmiyor? Yazar, bu gerçekle de tanıştırıyor çocukları: Bazen her şey yok oluverir ya da biz öyle hissederiz. Ne kurduğumuz hayalleri hatırlayabilir ne de yenileriyle karşılaşabiliriz. Ama bazen öyle olur işte, ne yapmalı peki? Ne yapmalı da yeniden hayal kurmalı, merak etmeli, soru sormalı, anlama varmalı, mutlu olmalı? Yetişkinler çocuklarının, çocuklar umutlarının elinden tutup bir yolculuğa çıkacak bu kitapla. Umudu yitirdiğinde, hayata dair isteklerinin yok olduğunu düşündüğünde, hayallerinin üstü sen göremeyesin diye kara kalemle çizildiğinde "gökyüzüne sarılmak isteyen insanlar" olduğunu hatırla! Böylece yeni yolculuğuna yeniden "Merhaba!" diyebilirsin. Peki "İnsan gökyüzüne sarılabilir mi?" BİR VARLIKMIŞ BİR YOKLUKMUŞ Murat Moroğlu Resimleyen: Esra Uygun Timaş Çocuk, 2022 64 s.

  • KulturALiterA Kitap Kulübü Nisan 2022 Buluşması

    KulturALiterA Kitap Kulübü Nisan ayında ikinci yaşının ilk toplantısını, kulübün kurucularından Oylum Yılmaz’ın Gerçek Hayat isimli romanı ile yapıyor. Henüz okumamış olanlar Duygu Asena Roman Ödülü’ne layık görülen bir eserde simgesel olarak nasıl bir hikâye ile karşılaşacaklarını az çok tahmin edeceklerdir. Gerçek Hayat, kadınların hikâyeleri ile kadın mücadelesinin dile gelmiş, OylumYılmaz’ın üslubu ile özgün bir hale bürünmüş isyanı, inadı, kafa tutuşu. Fatma Aliye, Suat Derviş ve Cahit Uçuk’un roman kahramanlarına dönüşüp edebiyatta kadın olmanın dayatılan değil “gerçek” anlamını, okurla birlikte sorgulayan bir roman. “Ey gerçek hayat, ah sen mahzun, göze bir var bir yok karabatak! Davamız bizatihi sensin. Eğilen başlar bir bir yükselsin. Kadın, yaşlı, sakat, çoluk çocuk ayırt etmesin. Zamanın başlangıcından beri kırılıp geçilenlere bir nefes üflesin. Gerekirse hatta, kıranların üstünde tepinsin... Bir gün var gecenin içinde, davamız bize, ta gecemizin içine, o günü çeksin... Davamız siyasi, ilmi ve edebidir." Görünen o ki bu toplantımızda eril dünyaya Gerçek Hayat ile kafa tutacağız, bolca dertleşeceğiz. Ama erkeklerin gözünü korkutmayalım, gelin bu dertleşmeyi hep birlikte yapalım, kadın kadına değil. Sizsiz bu dava her zaman eksik… KulturaLitera Kitap Kulübü herkese açık ve ÜCRETSİZ. Kultura Litera Kitap Kulübü’nün bu toplantısı zoom üzerinden canlı olarak 27 Nisan Çarşamba günü Türkiye saatiyle 19.30’da başlayacak. Tek yapmanız gereken ayın kitabını okumak ve www.kulturalitera.com adresinden kitap kulübüne kaydolmak. Yürütücü: Şule Tüzül Kitaplar üzerine düşünür, yazar, konuşur. Başta Edebiyathaber ve LiteraEdebiyat olmak üzere farklı mecralarda edebiyat ve kitaplar üzerine yazıyor. Edebiyathaber ve Videogren youtube sayfalarında, Altı Üstü Kitap Podcast programında ve fırsat bulduğu her yerde kitaplar üzerine konuşuyor. Saat ve Yer 27 Nisan 2022 Saat: 19:30 zoom

  • Çağımızda bir hikâye dinlemek

    M. Safa Karataş, Salih Tokgözoğlu’nun ilk öykü kitabı Yıldızlı Çukur üzerine yazdı: "Salih Tokgözoğlu’nun beş öyküsünde de hafıza ön planda. Hatırlamalar, görüntüler, anılar, efsaneler, anekdotlar, telmihler... " M. Safa Karataş Epona Yayınları’nın okurla buluşturduğu bir öykü kitabı: Yıldızlı Çukur. Yazar Salih Tokgözoğlu’nun ilk kitabı. Beş öyküden oluşan bu ilk kitap güçlü bir hikâye anlatıcısını muştuluyor. Çağımızda suyu azalan bir damara önemli bir katkı sağlıyor yazar. Çağımızda güçlü bir hikâye dinlemek için bize fırsat sunuyor. Güncel edebiyatı takip ettiğimizde hikâye anlatmaktan kaçınıldığı dikkati çekiyor. Daha çok tepkiler, alıntılar, parodiler, pastişler, oyunlar tercih ediliyor. Hikâye anlatmak bir tarih öncesi uğraşı gibi lanse ediliyor. Oysa öyküyü bir tür olarak kabul ediyorsak hikâyeyi ve hikâye anlatmayı es geçemeyiz gibi geliyor bana. Salih Tokgözoğlu da bu beş öyküden oluşan kitapta iyi bir hikâye anlatıcısı olarak karşımıza çıkıyor. Hikâye anlatmak sanırım öncelikle hatırlamakla ilgili. Dolayısıyla anılarla... Hafızamızda yer etmiş çoğu muğlak imajı çağırmak hikâyenin / hikâye anlatmanının temelinde yer alıyor. Hafıza dediğimiz şey tahmin edilemez genişlikte ve derinlikte. Hikâye anlatmak derinlikle ilgili. Hafızanın derinliklerinde yer alan deneyim, dile çağrılıyor. Bu çağrı ve geliş ile ilgili bir süreçten, bir aşamadan söz edebiliriz. Harekete geçirilen hafıza titreşimlerle anıları meydana getiriyor. Anılar, bugün aşinası olduğumuz pikselvari görüntü kareleri. Bu karelerin sıklığı anının çıktığı derinlikle ilgili. Titreşimle birleşen pikselli an için itici güç gündelik deneyim olmalı. Salih Tokgözoğlu’nun beş öyküsünde de hafıza ön planda. Hatırlamalar, görüntüler, anılar, efsaneler, anekdotlar, telmihler... Hikâye anlatmaya başladığımızda bu sanatvari işi tetikleyen gücün birtakım baskılar olduğunu ileri sürebiliriz. Baskıdan kastım olumsuz bir yüklenme, zorlama, faşizm ya da denetim olabileceği gibi daha çok bünyenin belirli kısımlarına güncelin ufak güç uygulaması; burna gelen bir koku, damağı şenlendiren bir tat, başa düşen yağmur damlası, gözü oyalayan bir manzara... Bu ufak güç hikâye anlatanın hafızasındaki anları çağırarak imajları oluşturmaya başlar. Proust’un anlatı melekelerini harekete geçiren küçük bir lokmadaki tat budur. Proust’un altını çizdiği ve dünya genelinde “alıntı” rekoru kıran hareket-söz vakası aslında gündelik yaşantımızda çokça deneyimlediğimiz bir durumdur. Bir şarkı dinlediğimizde o şarkıyı ilk dinlediğimiz anı hatırlayabiliriz. O şarkıyı beraber dinlediğimiz kişileri, mekânı, mevsimi, yaşlarımızı vs... Bu hal hikâyeyi doğurur. Eğer bir kafedeysek ve bu şarkı çalmaya başlamışsa hafızamızdaki anın hikâyesini arkadaşlarımıza anlatabiliriz. Bunu sanatla birleştirebilme yetimiz varsa bir eser ortaya çıkar. “Ailemizin Tuhaf Tamiratı” öyküsündeki kahve ve gramafon, “Yıldızlı Çukur” öyküsündeki yemek masası, “Saat Beş” öyküsündeki Kâbe maketi, “Gece Başı Ağaç Çetesi Hadisesi”deki bahar, ağaç kokusu, taşra ve “Kayıkçının Ölümü”ndeki deniz, balık ve sahil yazarı hikâye anlatmaya iten baskılardır. Çünkü her bir öyküde bir aşamada anlatıcı hafızasındaki anlarını dile çağırır. Bugün hikâye anlatmak yerine göstermek ya da başka birinin tepkisini alıntılayarak, onu bozarak, mış gibi yaparak, deneyimlemeden kopyalayarak sunmak popüler. Postmodern biraz bununla ilgili. Postmodern denen şey ne ise orada hafızanın anları çağırması ve bunu yorumlaması mümkün değil. Hikâye anlatmak yorumlamakla ilgili. Yukarıda bahsettiğim gibi çağrılan andaki imajlar pikselvari ve bu karelerin birleşmesi, ardından oluşan imajın diğer imajlarla birleşmesi, hafızanın genişliği ve derinliği yorumlamaya alan açmaktadır. Yani dinlediğimiz bir şarkıyı bugün başka bir baskı ile hafızamızdan çağırdığımızda anların gerçekliği şaibelidir. Hikâye anlatıcısı bu şaibeli gerçekliği yorumlamaya başlar. Bu yorumlar ne denli sanatkârane ise o derece etkileyici, güçlü bir eser ortaya çıkar. Bu nedenle hikâye anlatıcısı nostaljiktir. Salih Tokgözoğlu’nun öykülerinde nostalji etkisi hissedilmektedir. Geçmişi olmayan birinin bugün varlığını iddia etmesi oldukça güçtür. Yazar tüm öykülerinde iddialarının arkasını doldurmaktadır. Kitaptaki öykülerde, belirttiğim gibi yorumun varlığı da hissedilmektedir. Anlatıcı ara sıra şaibeli gerçeklikle mücadele halindedir. Bunun farkındadır ve okura da hissettirir. Anlatı, gücünü bu şaibenin yorumlanışından almaktadır. Yıldızlı Çukur bir ilk kitap olarak iyi bir hikâye anlatıcısının zihninden çıkmış gibi görünüyor. Anlatıcı maharetini ve sınırlarını biliyor. Yalnız yazar bazı kısımlarda hikâyeyi kendi kendine anlatıyor ve/veya kendiyle mücadele ediyormuş hissi uyandırıyor. Bu noktada okur metinden kopabiliyor. Hafızanın derinliğindeki anların çağrılma gücü düşüyor belki, belki bir mırıldanmaya dönüşüyor. Çağımızda kim ne derse desin alıntılara, oyunlara, anlık tepkilere değil güçlü hikâyelere ihtiyacımız var. İlk kitap olarak Yıldızlı Çukur da bu ihtiyacı genel olarak karşılıyor. Yazarın ikinci kitabını heyecanla bekliyoruz. YILDIZLI ÇUKUR Salih Tokgözoğlu Epona Yayınları, 2021 71 s. Tür: Öykü

  • "Hükümetler gelir geçer, şairler kalır."

    Denizin Uzun Taçyaprağı'nda Isabel Allende 20. yüzyılda Avrupa ve Latin Amerika'yı şekillendiren tarihî olayların insani yansımalarını unutulmaz karakterler üzerinden aktarıyor. "Benim hayatım bir dizi deniz yolculuğuyla geçti, bu dünyada oradan oraya dolaştım. Derin köklerim olduğunu bilmeden hep bir yabancı oldum… Ruhum da denizlerde yolculuk etti. Ama bunların üzerine düşünüp taşınmanın yararı yok gibi geliyor bana; bunu çok önce yapmalıydım." İspanya İçsavaşı sırasında genç doktor Víctor Dalmau ile piyanist Roser Bruguera, Barselona'dan kaçarak Şili'nin yolunu tutarlar. Avrupa savaşların pençesinde kıvranırken Víctor ile Roser ülkelerinde bir türlü kavuşamadıkları huzur ve barışı şair Pablo Neruda'nın "uzun taçyaprağı" diye tanımladığı Şili'de bulurlar. Ta ki 1973'te Salvador Allende'yi deviren askerî darbeye kadar… Isabel Allende, 1942 yılında Peru'nun başkenti Lima'da doğdu. Ancak birkaç yıl sonra ailesi Şili'ye göç etti. Isabel Allende, amcası Salvador Allende'nin 1973'te öldürülmesinden sonra ailesiyle birlikte Venezuela'ya sığınmak zorunda kaldı. 17 yaşında gazeteciliğe başlayan Allende, bir süre sonra San Francisco'ya yerleşti. 1982'de yayımlanan ilk romanı Ruhlar Evi'ni, 1984'te Aşktan ve Gölgeden, 1985'te Eva Luna adlı romanları, 1989'da Eva Luna Anlatıyor adlı öykü kitabı izledi. Sonsuz Düzen adlı romanı 1991'de, Paula 1994'te, Kaderin Kızı 1999'da, Sararmış Bir Fotoğraf 2000'de, Yüreğimdeki Ülkem 2003'te yayımlandı. Allende 2002-2004 yılları arasında Canavarlar Kenti, Altın Ejder Krallığı ve Pigmeler Ormanı adlı romanlardan oluşan gençlik üçlemesini kaleme aldı. Allende, gerçekçi bir anlatım ve siyasal bir yaklaşımla büyülü gerçekçiliğin gerçeküstücü geleneğini ustaca kaynaştırdı. DENİZİN UZUN TAÇYAPRAĞI Yazar: Isabel Allende Can Yayınları, 2022 Çeviri: İnci Kut Dizi: Can Çağdaş Tür: Roman 376 s.

  • Öykü: Vadinin Zambağı / Farmakon

    "Hiçbir halt yiyesim yokmuş benim. Neden, nerden bilecek? Kendisinden başka her şey teferruat." Nalan Arman Sokakta bulmuşmuş beni. Almış evinin kadını yapmış. “Tırnaklarını çıkarma, yabani kedi.” diyor. Ne varmış yani al elmaları dişleyip misk gibi kokusunu içine çekseymiş. Eriğin üzerine bir öpücük konduraymış. Dudakları, dişleri; ağzının içi taze meyvenin sıvısıyla dolsaymış. N’olurmuş hepsinin tadını tatsaymış. Doymak bilmez azgın teke… Bütün suç bendeymiş. İşe yaramaz yemeklerimde bir de. İştah filan bırakmıyormuşum. Kupkuru kalacakmış benim yüzümden. Suyu çekilmiş limona dönecekmiş. “Senin gibi.“ diyor. Hiçbir halt yiyesim yokmuş benim. Neden, nerden bilecek? Kendisinden başka her şey teferruat. Millet kocasına çiğ yumurta sarısıyla çırpılmış konyak içiriyormuş her gece. Katı yumurtaları yatakta yuvarlıyormuş. Çırpılıp sahanda pişmişini avucundan yediriyormuş. Çatal matal hak getire. Şekerle köpürtülmüşü varmış bir de. Yok daha neler? Ağzımı açacak oluyorum. “Çıkarma o tırnaklarını, keserim.” diyor. Öyle bir sofra hazırlıyorum ki ona. Öyle bir şölen… Midemin sıkışması, göğsümün daralması yetti artık. Yuvarlak masaya dolap diplerinden çıkardığım dantelalı örtüyü serdim. Tabakları, kaşıkları, çatalları dizdim. Peçeteleri çiçek gibi açtım. Kadehleri özenle yerleştirdim. Beyaz şarap gümüş buz kovasında olacak. Vinho Verde. Portekiz’in beyazı. Hardal renkli seramik saksı masanın ortasında. İçinde koyu yeşil yapraklarla çevrelenmiş beyaz müge salkımları. Baş döndürücü kokusuyla vadideki zambak. Koklasın dursun. Nane niyetine birkaç müge yaprağı da tabağına misafir olunca şenliği seyret. Onun için mutfakta geçirdiğim saatlere yanıyordum. Beş katını harcadım bugün. Bütün afrodizyakları sıraya soktum. Hepsini teker teker yedireceğim ona. Yoğun, nefis balık çorbasından başladım. Yılan balığının kar gibi beyaz etini ortaya çıkarmak için lekeli derisini yüzdüm önce. Eldiven gibi sıyırıverdim üstünden. Kaygan cesetlere elimi sürmüşken kalamarın derisine de giriştim. Salata için. Sonra sarımsakları aldım elime, bir güzel okşadım. Öfkeli rayihası burnuma ulaştı. Dövdüğüm fildişi renkli güzeli, domates ve soğanla birlikte tencereye attım ardından. Yağın içinde parıldayıp pişerken kıvama gelmesini bekledim hepsinin. Soğanların altın rengini alışını seyrettim. Lezzet sosun içinde birikince duru suyu ekledim. Ardından ince ince doğradığım yılanı. Hayalimde parçalara ayırdığım diğer yılan kıvrım kıvrım kıvranırken, kremayı kattım çorbaya. Kopkoyu olana kadar ateşe teslim ettim. Deniz yumuşakçalarıyla kabuklularının marifetini anlata anlata bitiremiyordu. Hele istiridyelerin… Yiyemedim diye üzülmesin. Sabahleyin şahane deniz tekelerinden aldım. Bildiğimiz karides işte. Bir kiloya yakın. Güzelce yıkadım, süzdüm. Büyük bir tasın içinde dolaba yollamadan önce, üzerine iki kaşık zeytinyağı gezdirdim. Balık çeşnisini de boca ettim. Karıştırdım. Kırmızı biberli, rezeneli, kişnişli. Biberiye ile tane karabiber de var içinde. Defne yapraklarını ufalarken ve fesleğini parmaklarımın arasında ısıtırken müziği açtım sonuna kadar. “… bir hoşça kal bile demedi, bang bang ” Cümle baharatı içine çeksin diye bekletiyorum dolapta. Buharda pişireceğim, ağzına layık. Tencereye buharlama aparatını yerleştirdim. Kevgirin üzerine çıkmayacak kadar su altta. Fokurdamaya başlayınca yavaşa alıp karidesleri dolduracağım içine. Tepeleme olmayacak. Arada bir maşayla alt üst ederim. Eşit pişmezler yoksa. Yedi dakika sürecek hepi topu. Narin onlar, çok pişerse sertleşirler. Benim gibi… Avuçlarım karıncalanıyor. Eğlencenin başlamasına az kaldı. Karidesler bakır sahanla gelecek sofraya. Ellerimiz çalışacak. Tek tek soyacağız tekeleri. Bolca zeytinyağı doldurulmuş derin tabağa daldıracağız birer birer. Zeytinyağının içine yatırılmış kuru kırmızı biber, defne yaprağı, biberiye dalı, taze kekik rayihaları karidesleri saracak. Ekmeğimizi bana bana yemeğe başlayacağız. İştihasını, oburluğunu doyurmak için. Balık çorbasını kaşıklayacağız önce. Nane niyetine serptiğim ufalanmış müge yapraklarının etkisi ortaya çıkacak gece ilerlerken. Kalp atışları hızlansın, istiyorum. Tıkanacısa damarlarını açıp geçmesin kopkoyusundan yeşil yapraklar. Karnına ağrılar girsin. Bütün o yedikleri ağzından burnundan fışkırsın. Lavabolar, banyonun ucu bucağı dolup taşsın. Eli, yüzü kızarmaya, gözleri bulanmaya başlasın. Bilinci yitip gitsin. Güzel avrat otunu koyduğum kese cebimde saklı. Kendim için. Panzehir niyetine. Kalp vuruşumu normalleştirip tansiyonumu düşürsün diye. Ayarını tutturmam lazım. Yemek vakti yaklaşıyor. Eli kulağında. Birazdan evde olur. Toprak güveç kabında, kurutulmuş ada çayını tutuşturuyorum. Birkaç saniye yakıp söndüreceğim. Tütsülensin ev. Büyük şölene hazırlanıyorum ben. Tıka basa besleyeceğim onu. Masaya bakıyorum. Her bir tarafı dolu. Su bardaklarına bile yer kalmamış. Ağzımda acı bir tat. Hafiften midem bulanıyor. Ada çayları bulantımı bastırır mı? Pişen elmaların tarçını iyi gelir mi acılığa? Dudaklarım titrek, soluk. En kırmızısından rujumu sürmeliyim. Şimşir tarakla saçlarımı taramalı, yeşilli kırmızılı bandanamı başıma takmalıyım. Taze erik kokusu gelip yerleşiyor burnuma birden. Bir öpücük konuyor ağzından eriğin üzerine. Dudaklarım, ağzımın içi taze meyvenin sıvısıyla doluyor. “Tırnaklarını çıkarma, yabani kedi.” diyor. Tırnaklarımı avuçlarıma batırıyorum.

  • Kaybedecek ne kadar çok şeyimiz varsa o kadar güçlü oluruz

    Philippe Djian’ın psikolojik gerilim romanı Marlène, tekrar sivil ve “normal” olmaya çalışan iki askerin dostluklarındaki zorlu sürece biz okurları ortak ederken; evlilik, arkadaşlık, kız kardeşlik, ebeveynlik üzerine de düşünmemize vesile oluyor. "Kaybedecek ne kadar çok şeyimiz varsa o kadar güçlü oluruz, dedi. Bunu bir duvarda gördüm. Dan, o kadar ölü oluruz, diye düşünerek başını salladı." Eski asker ve çocukluk arkadaşı olan Dan ve Richard, savaşın ardından aynı şehirde, tekrardan “normal” olmanın mücadelesini verirler. Savaşın yıkıcı yorgunluğunu üzerinden atamayan ikili, normal bir hayat kurmanın farklı yollarını dener: Dan uyum sağlamak ve göze batmamak için çabalar, Richard ise yasaları hiçe sayan hırçın bir mizaca bürünür. Richard’ın eşi Nath ve kızı Mona’dan oluşan ailesine bir de eşinin kız kardeşi Marlène dahil olur. Uğursuzluğu ve her önüne gelenle yatmasıyla nam salan Marlène, Richard’ın Dan, Nath ve Mona ile ilişkilerini iyileştirici bir etkiyle güçlendirecek midir, yoksa zaten bir yapboz gibi birbirini tamamlayamayan bu dörtlü kendini daha büyük bir huzursuzluğun içinde mi bulacaktır? Philippe Djian 1949’da Paris’te doğan yazar, aralarında Betty Blue (Ayrıntı Yayınları, 2018), Affedilemeyenler (Ayrıntı Yayınları, 2014), Vay... (Ayrıntı Yayınları, 2015) kitaplarının da olduğu yirmiden fazla roman yazmıştır. Senaristliğini ve yönetmenliğini Jean-Jacques Beineix’in üstlendiği Betty Blue başta olmak üzere romanlarının çoğu beyaz perdeye aktarılmıştır. Roman yazarlığının yanı sıra gazeteci, söz yazarı ve senarist olarak da varlık gösteren Djian, Paris’te yaşamaktadır. MARLENE Philippe Djian Düşbaz Kitap, 2022 Çeviri: Gökçe Yavaş 144 s.

  • Youtuber çocukların dünyasına giriş

    Pınar Palamutlu, Ayşegül Kocabıçak'ın kaleme aldığı Youtuber Berk kitapları üzerine yazdı. Çocuğunuz kitap okumayı mı sevmiyor yoksa seçtiğiniz kitapların konusu mu güncel değil? Pınar Palamutlu Sosyal medyada kitap tanıtımı yapan hesaplara en çok gelen sorulardan biri “çocuğuma nasıl kitap okuma alışkanlığı kazandırabilirim?”. Ben de sormak istiyorum: Güncel konularla ilgili kitaplar okutmayı denediniz mi? Yetişkin roman ve hikâyeleri ile tanıdığımız Ayşegül Kocabıçak, bu sefer 10 yaş ve üzeri çocuklar için kitaplarıyla karşımıza çıkıyor; hem de bir değil iki kitap. Youtuber Berk’in Gizli Dünyası ve Youtuber Berk Zorbalık mı Kankalık mı? Birbirlerini takip eden hikâyeler olsa da her kitabın ayrı hikâyeleri var. Ben sıralamayı fark etmeden zorbalık daha çok ilgimi çektiği için ilk onu okudum örneğin, hiç bilgi eksikliği hissetmedim. Günümüzde çocuklar bebekliklerinden itibaren içinde oldukları sanal dünyaya oldukça hâkimler; çoğu çocuğun hayali ise bu alanda bir şeyler üretmek. Youtuber olmak, insanlarla iletişimi video aracılığıyla kurmak, tanınmış bir kişi olmak pek çok kişinin gelecek hayallerini süslüyor. Kitabın başkahramanı Berk de Youtuber olmak için hayaller kuruyor, henüz bir girişimde bulunmamış. Sömestri ona biraz tuhaf gelen amcasında geçirmesi gerektiğini öğrendiğinde ise hayalleri tamamen yıkılıyor. Evinde televizyonu, interneti olmayan amcasıyla kitaplarla dolu bir evde sıkılacağını düşünse de tatili beklediğinden çok daha keyifli geçiyor. Uzay hakkında oldukça bilgili amcası ve komşunun torunu ile kurduğu dostluk hayallerini kurduğu Youtube dünyasının kapılarını ona açıyor. Önyargılarını bir kenara bırakıp kendini hayatın akışına bıraktığında yaşadıkları ona önemli dersler veriyor, Berk ise bu dersleri olgunlukla kabul ediyor. Serinin ikinci kitabı Zorbalık mı? Kankalık mı? ise Berk’in okula başladıktan sonra yaşadıklarını konu alıyor. Keyifli tatillerinden sonra Berk amcası ile çektiği videolar ile bir Youtube kanalı açıyor ve beklediğinden çok ilgi görüyor. Bu ilginin okulda ona iyi geri dönüşleri olacağını düşünse de işler umduğu gibi gitmiyor. Berk kadar ilgi görmeyen Youtuberlar tarafından zorbalığa maruz kalıyor, durumu anne-babasına anlatmaya çekiniyor. İşler iyice çığırından çıktığında ise yine amcası imdada yetişiyor ve büyük bir yanlıştan dönülmesini sağlıyor. Güncel konusu ve akıcı anlatımı ile kitaplar 10 yaş ve üzeri okur için oldukça uygun. Kitapları çocuklarınızla olan sohbetlerinizde bir anahtar olarak kullanabilirsiniz. Ana konu akarken bir yandan aile içinde çocuğun yeri, boşanma, akraba ilişkileri, zorbalık, okul yaşantısı gibi konuları da okuyoruz. Üzerine konuşmak istediğiniz ya da çatışma yaşanan alanlar için kitapları eşzamanlı okuyup çocuğunuzla kurgu hakkında konuşmanız olumlu gelişmeler sağlayabilir. Keyifli okumalar! YOUTUBER BERK Ayşegül Kocabıçak Emre Karacan Hep Kitap Youtuber Berk’in Gizli Dünyası, 2020, 112 s. Youtuber Berk Zorbalık mı Kankalık mı?, 2020, 96 s.

  • “arka koltukta oturan adam”ı uyandırmadan okunması gereken öyküler...

    Tekinsizliğin caddelerinde dolaşan kentli öyküler, Onat Bahadır’ın yeni kitabı Okuma Odası’nda yer alıyor. Yer altı ile yer üstünün bir sarmaşık gibi birbirine girdiği, zaman katmanlarının üst üste bindiği; kimi zaman soğuk bir mart akşamında, kimi zaman garip bir sinema salonunda geçen; sabah vakti otobüste ya da iş çıkışı serviste “arka koltukta oturan adam”ı uyandırmadan okunması gereken öyküler... "Sessizlik ya da hadi bir ot, yaprak hışırtısı yahut kuş cıvıltısı... Sabah bunları duyması gerekir insanın. Sonbaharsa rüzgârın olgun sesi... Kışsa soğuk eli... Yazın serin bir sabah meltemi belki... Baharın neyi olsa olur. Bunların hiçbiri, şehrin beton dikitleri arasından geçemiyor. Şehrin değişmeyen bir sesi var. Her mevsim, her ay, hafta ve gün... Ne kadar dikkatle dinlerseniz dinleyin ne dediğini anlamanız mümkün değil. Çünkü bir şey demiyor. Çünkü söyleyecek bir sözü yok bu uğultunun.” Onat Bahadır, Edebiyat, Öykü, Türk Edebiyatı kategorilerinde eserler yazmış bir yazardır. Başlıca kitapları alfabetik sırayla; Boşluğa Gülümsemek, Deliliği Beklerken, Yaklaşan Dip olarak sayılabilir. Onat Bahadır kitapları; Everest Yayınları, İthaki Yayınları aracılığıyla kitapseverlerle buluşmuştur. Onat Bahadır tarafından yazılan son kitap "Boşluğa Gülümsemek", Everest Yayınları tarafından okurların beğenisine sunulmuştur. OKUMA ODASI Onat Bahadır İthaki Yayınları, 2022 104 s.

  • Travmalardan çıkış yolu arayan bir şairin fısıltılı duaları

    Ocean Vuong’dan T.S Eliot Şiir Ödülüne layık görülen benzeri olmayan bir şiir kitabı. Ocean Vuong, bu ilk şiir kitabında ailesi, sevgilileri ve henüz bir çocukken terk ettiği ülkesi üzerinden bir tür otobiyografi oluşturuyor. Bir göçmen olmanın ne anlama geldiğini, cinsel yönelimini ve yaşadığı aile içi gerilimleri samimiyetle ve bütün çarpıcılığıyla ortaya koyuyor. Kişisel travmalardan tarihe ve mitolojiye kadar farklı alanlarda büyük bir beceriyle gezinirken okuru hayal gücüyle de büyülüyor. Romantizmden utanmayan, savaşın dehşetine ve tarihin sessizliğine bakmaktan korkmayan Vuong’un şiirleri adeta nesilden nesile geçen travmalardan çıkış yolu arayan bir şairin fısıltılı dualarına dönüşüyor. Şiddetin, ötekileştirilmenin ve yerinden edilmenin mirasıyla yılmadan yüzleşen bu özgün söz ustası; zamana, bedene ve kimliğe yaklaşırken kullandığı üslubuyla Gece Göğünde Çıkış Yaraları’nı Amerika'dan çıkan en önemli şiir kitaplarından biri yapmıştır. 2017 yılında T.S. Eliot Şiir Ödülü başta olmak üzere birçok ödül kazanan bu eser farklı dillere çevrilmiştir. ÖDÜLLER VE ÖVGÜLER 2017 T. S. Eliot Ödülü 2017 Forward Prize Ödülü 2017 Thom Gunn Ödülü 2016 Whiting Ödülü Vietnamlı Amerikalı şair ve yazar Ocean Vuong 1988’de Saygon, Vietnam’da doğdu. Northampton, Massachusetts’te yaşıyor ve UMass-Amherst’te ders veriyor. T. S. Eliot, Whiting, Thom Gunn ve Forward ödüllerine layık görülen Gece Göğünde Çıkış Yaraları ilk şiir kitabıdır. İlk romanı olan Yeryüzünde Bir An İçin Muhteşemiz’i Harfa kitapları arasında bulabilirsiniz. GECE GÖĞÜNDE ÇIKIŞ YARALARI Ocean Vuong Harfa Kitap, 2022 Çeviri: Gökçenur Ç. 96 s.

  • Öykü: Kitap

    "Ben onun bir masal kitabı olduğuna hiç inanmadım. Bunun nedenini anlamam çok sürmedi." Hande Balıkçıoğlu Sert kapaklı, kalınca bir masal kitabım vardı. Korkudan asla bitirmek istemediğim, elli kadar uğursuz hikâyeden oluşan kitabımın nerede olduğunu daima bilirdim ve bu bana kendimi güvende hissettirirdi. Annem onu küçük bir komşu çocuğuna vermek istediğini söylediğinde saklamam, çok sevdiğim Firuzan Teyze’nin hediyesi olduğu için değildi. Ben bu kitaptan yeterince korkuyordum zaten, başka çocukların da korkmasına gerek yoktu. Kitabın masal kitabı olması, sevimli karakterler ve öğüt verici sözler bekleyen biri için yanıltıcıydı; zira karakterler sevimsizdi, öyküler de ders vermekten çok uzaktı. Ben onun bir masal kitabı olduğuna hiç inanmadım. Bunun nedenini anlamam çok sürmedi. Kitapla, onun baskın olduğu tek taraflı bir ilişkimiz vardı. Okuduğum her hikâye kısa süre sonra benim de içinde rol aldığım, her daim bir “42DR” sembolünü içeren ve sonu hep ölümle biten, dehşetli bir drama dönüşüyordu. Deneyim alanına giren insanlar arasında bir ben farkında oluyordum. İlk okuduğumda masaldaki yaşlı kel avcı uçurumdan düşüp boynunu kırmıştı; ertesi gün sekizinci katta oturan kiracının doğal gaz havalandırmasını yerine takmaya çalışırken balkondan yere çakıldığını bizzat görmüştüm. Olay gerçekleştiğinde cesetle aramda beş metre vardı. Korkudan bagajına yapıştığım araç, kiracının aracıydı ve plakası da 42 DR… idi. Bu olay cehennem günlerimin başı olmuştu. Bu böyle sürüp gitti, zamanla olayların şiddeti azalmadan vuku bulmaya devam etti. Öyle veya böyle kitap kendini bir şekilde var ediyordu. Kitabın beklentisinin okunmak olduğunu çok hoş olmayan yollardan öğrendim; yoğun dürtülerine cevap vermediğimde hedef çevremden birileri değil, ben oluyordum. Bir gece musibet şeyden kurtulmaya karar verip, caddedeki çöp konteynerine bıraktım ve eve döndüm. Okumayı reddetme hatasına düştüğüm bir ay boyunca her şey harikaydı. Bu süreç, kütüphanemde belli bir kitabı ararken, kambura ciltli bir kitabın elime geçmesiyle sonlandı. Ve gece yarıları ölümün kaç bin türü olabileceğini tekrar tekrar deneyimlediğim kâbuslardan kan ter içinde uyandığım yeni bir süreç başladı. Kambura ciltli kitap bir şiir kitabıydı ve tecrübeyle sabit tanıdık nahoş duyguları tetikledi. Sonra yeni bir şey keşfettim. Sayfaları karıştırırken baştaki şiirin, kurtulduğumu sandığım masal kitabında yer alan ilk masalın devamı olduğunu gördüm. Listedeki başka bir şiir de masal kitabının diğer bir masalına gönderme yapıyordu. Şiirler yarımdı ve bu şekilde bir şey ifade etmiyordu. Kurgunun realitede var olabilmesi için masal kitabıyla birlikte okunması gerekiyordu. Bunun nasıl olabileceğini idrak etmeye çalışırken, her iki kitabın yazarının da aynı kişi olduğunu görmek beni şaşırtmadı. Değiştiremeyeceğimi bildiğim, gözüm kapalı teslim olduğum bir sürecin başında geri adım atmaya kalkarsam, biliyordum ne olabileceğini; anlatılmaması gereken bir şey anlatıldığında dilin insanın ensesinden çekilebildiği gerçekmiş, okunması gereken şey okunmadığında da insanın gözü çıkabiliyormuş; bunu rüyalarımdan biliyordum ya da korkudan uyduruyordum. Neyse ki durumun o aşamaya gelmesine izin vermeye niyetim yoktu. Geçmişte kitapla tek başıma öyle veya böyle karanlık bir yol tutturmuştum, aynı yazarın başka bir kitabıyla yeni bir korkunç serüvene hazırlandığımı fark edip ürperdim. Uğursuz kitap beni çağırıyordu… o lanet şeyi bulmalıydım! Israrlı aramalarımın ardından nihayet ikinci el kitaplar satan bir kitapçı bulup satıcısına yanaştım. Ne istediğimi söyledim. Satıcı olumsuz cevap vermekten hiç hoşlanmadı, ama sorun değildi. Ben yanıldığını biliyordum, Azura kulağıma öyle fısıldamıştı; kitap oralarda bir yerlerdeydi. Çocukluğumun unutamadığım felaket tellalıydı çatlak cadı. Mahalleli hem tedirgin olurdu, uzak dururdu hem de eninde sonunda soluğu onda alırlardı, sıkışınca yılan misali. Kitabın beni içine çektiği o dehşet anlarda, bilinçaltımın beni bir şekilde rahatlattığını sanıp, kadının sesini kendime yoldaş bellerdim. Nedenini hiç sorgulamadım. Kitapları incelemeye koyuldum. Yoğun eski kâğıt kokan kitap sıraları arasında dolaşıyor, alt alta yan yana tüm kitapları elden geçiriyordum. Yorulmuştum artık, bir elimi kitapların üzerine koyup, diğer elimle arkadaki kitapları karıştırırken kadının sesi yine kulağıma çalındı… “Aradığın gözünün önünde, bırak o seni bulsun”. Karıncalanan, yabancı bir şeyin ağırlığından uyuşmuş elimi kaldırdım, kitap elimin altındaydı. Herhangi bir baskı değildi; benim kitabımdı, içinde ismim yazıyordu. Diğer satıcı - ki onu daha önce fark etmemiştim - bir anda yanımda bitti. Elimdeki her iki kitabı da tanımıştı ve neden orada olduğumu anlaması uzun sürmedi. Sadece ismen tanıdığım “yazar” bizzat karşımdaydı. Ben de onu tanımıştım. Lise yıllarımdı, bir partideydik. O soğuk gecede bardan neden dışarı çıktığımı hatırlamıyorum ama onun Azura’yı ittiğini gördüm. Cadı, müdavimi olduğu geleneksel yeniay ayinlerinden birinden dönüyor olmalıydı. Bir anda kadının boynundan kan fışkırmaya başladı. Adam panikle geri düştü. O an adamın elinde anahtarın ucundan sarkan çakıyı gördüm. Çakı kendiliğinden açılmış olmalıydı. O beni gördü, ben onu gördüm. Adam ne yapacağına karar veremedi bir an, sonra kaçıp arka sokaklardan birinde kayboldu. Azura korku içinde, eli boynunda, gözümün içine bakıyor, çaresizce yardım istiyordu. Kaskatı kesilmiştim, kılımı kıpırdatamıyordum. “Yardım et” dedi kadın. Etmedim. Ailem orada olduğumu bilmiyordu. Bilmelerini istemiyordum. Gelenler vardı, yardım ederler ümidiyle geldiğim yere geri döndüm. Öldüğünü ertesi gün haberlerde öğrendim. Cesedini tesadüfen bir üniversite öğrencisi bulduğunda, polis kadının bir saat önce öldüğünü söylemiş. Adamı görünce kafamda bir şeyler yerine oturdu. Yere düşen sürücünün elindeki çakı değil Azura’nın kolyesiydi; üzerinde yazan da “42DR” değil AZOR idi. Gecenin karanlığında beynim gördüklerini kendince yorumlamış olmalıydı. Masal kitabını, Azura’nın uzak bir akrabası olan Firuzan Teyze hediye etmişti. Şiir kitabı da bir şekilde ondan ödünç aldığım kitapların arasına karışmış olmalıydı. Adam yaşadıklarını tekrar tekrar yazıyor, ben de okudukça her şeyi yeniden var ediyordum. İkimiz de cehennemdeydik. Buydu; Azura bizi birbirimizle lanetlemişti. Doyumsuz lanet kendine yeni kurbanlar buluyordu. Firuzan Teyze de cadının hala hayatta olan tek bağlantısı olarak, bilerek veya bilmeyerek buna vesile oluyordu. Sevgiyle değil belki ama korkuyla bağlı olduğum tekinsiz şeye kavuşmuştum. Adı korku bile olsa, tanıdık duygular tuhaf şekilde içimi ısıttı. Kitabı bitirmeye korkan ben büyümüştü artık, karanlık dostumla yeniden tanışabilirdim. Kitaplarla yolum bundan sonra nereye çıkacak kestirememekle birlikte, kütüphanemde yazarın başka kitabı olup olmadığını merak ettim. Ama sorun değildi, nasılsa beni bulurdu.

bottom of page