"Yapay zekâ ile yapılmış gösterişli bir çizimdense, bir insan tarafından yapılmış kötü ama özgün bir çizimi görmeyi tercih ederim."

"Çocuklar için yazıyorsanız, meraklı kalmanız gerekir. Fark edebilmelisiniz. Yeni olanı, önemli olanı veya daha da önemlisi, önemsiz görüneni de!”

Seda Aksoy Evren, Litera Edebiyat için hazırladığı, çocuk edebiyatının sevilen yazarları ile bir kitabın yazım hikayesi söyleşisi serisine, Benji Davis ile devam ediyor.

Kendisini Redhouse Kidz Yayınları’ndan çıkan Dedemin Adası, Büyükannem ve Minik Kuş, Yalnız Balina, Kışın Dönen Yavru Balina, Grotlin, Kar Tanesi ve İricik kitaplarıyla gayet iyi tanıyorsunuz.

Resimli kitap ustası Benji Davis ile kitabı, Dedemin Adası hakkında konuştuk.

Okuma yolculuğunuzu başlatan "o ilk özel çocuk kitabı" neydi? Bu büyülü yolculuğun başladığı yeri veya onu okuma anınız ile ilgili hatırladığınız bir detayı paylaşabilir misiniz?

Çok küçükken okuduğum kitaplarla ilgili anılarım, ilkokulda bize verilen kitaplardı. Billy Blue Hat, Roger Red Hat, Jennifer Yellow Hat ve bunun gibi devam eden seriler- liste böyle uzayıp gidiyordu! Ama beni en çok içine çeken, BB'nin yazdığı, bir üçlünün son kitabı olan "The Little Grey Men” olmuştu. Kitabı okul kütüphanesinde keşfettiğimde, basılalı kırk yıldan fazla olmuştu. 

Sanki "gerçek" cüceler, çitlerin arasında ve nehir kenarlarında, akşam yemekleri için balık tutuyor ve gelinciklerden kaçıyordu. Benim için rahatlatıcı bir okuma deneyimiydi ama aynı zamanda içimdeki maceracı ruha da hitap ettiği için tehlike de barındırıyordu. 

Türkiye’deki okurlarınızın en çok sevdiği kitaplarınızdan biri olan DEDEMİN ADASI nasıl doğdu? Yazım hikayesini merak ediyoruz. Bu kitabın tohumları ilk ne zaman atıldı?

Dedemin Adası'nın fikri, çoğu öyküm gibi, uzun zamandır aklımdaydı. Zor bir konu hakkında bir kitap yazmayı ve ona macera duygusuyla yaklaşmayı istiyordum. Çizim defterimde Charles Darwin'in bir öyküsü için bir fikir üzerinde çalışıyordum- bu karakter çizimleri, Dedemin Adası'ndaki dede karakterinin başlangıcını oluşturacaktı. Sonra onun torunuyla konuşmasını hayal ettim.

Ne hakkında konuşacaklardı? Birlikte ne yapacaklardı? Söylenmemiş, eksik bir şeyin olduğu bir diyalog kurguladım. Sonra Tayland'da tatile gittiğimde, yemyeşil bitki örtüsü ve parlak çiçeklerle dolu bazı adalar gördüm. Kaldığımız yerin yakınındaki plajdan, turkuaz sular arasında sakin bir şekilde duran ada manzaram vardı. İşte o an, dedenin "gideceği" yeri bulduğumu anladım. 

Bangkok'taki havaalanına giden otobüsteyken öyküyü yazmaya başladım ve eve döndüğümde bazı çizimleri bir araya getirdim. Şimdi üzerinden neredeyse on yıldan fazla süre geçtikten sonra dönüp baktığımda çok sade görünüyor.

İçindeki çocuğu korumak ve beslemek isteyenlere ne tavsiye edersiniz? Hayat enerjisini sizin gibi canlı tutmanın formülü nedir?

Enerjimin canlı olduğunu düşünmenize sevindim! :) 

Çocuklar için yazıyorsanız, meraklı kalmanız gerekir. Fark edebilmelisiniz. Yeni olanı, önemli olanı veya daha da önemlisi, önemsiz görüneni fark etmelisiniz! Benim için yazmak ve çizmek çocukluğumla çok bağlantılı, o zamanlar yapmayı sevdiğim şeydi ve büyüdükçe bırakmayı asla hayal edemezdim. Bu yüzden bu zincir devam etti. Özellikle de çizim. 

Çizim, içinizde sabit duran fikirleri alıp dünyada canlandırmanızı sağlıyor. Resimli kitaplar yaratmak benim için de tam bu anlama geliyor; size düşüncelerimi ve duygularımı kelimeler ve resimlerle göstermek. Bunu sadece kelimelerle tarif etmem imkânsız. Bence bu resimli kitapların büyüsü. 

Ve konuya dönecek olursak, bence yapay zekâ illüstrasyonunun insanlar için, özellikle resimli kitaplarda, büyük ölçüde işe yaramamasının nedeni de bu. Bir insandan diğerine iletişim değil, daha önce gelen tüm fikirleri kullanan bir aracı - bir amaca ulaşma aracı- ve yenilikten yoksun. Yapay zekâ ile yapılmış gösterişli bir çizimdense, bir insan tarafından yapılmış kötü ama özgün bir çizimi görmeyi tercih ederim.