top of page
  • YouTube
  • IG
  • twitter
  • Facebook

Search Results

Bu sitede ara

Boş arama ile 5406 sonuç bulundu

  • Öykü: Geçmişin İzi Yok

    "İlk aşkımın adı dilimin ucunda, zihnimde karanlık, hiçlik sanki, nefesim kesiliyor, ölmeye üşeniyorum, kurtuluşa, hatırlamaya ihtiyacım var." Hasan Sezer Kahverengi masanın ortasında bir saat duruyor, kalemler dağılmış etrafa, elimdeki sayfa yırtık. Odanın göğsündeki masanın üzerinde kalemler, defterler, yıpranmış sarı sayfalar ve saat, bıkmadan usanmadan tik tak öten saat var. Neredeyim? Kafam allak bullak. Midemde anlamlandıramadığım bir sancı geziniyor, göğsümde tonlarca ağırlık, gözlerim yanıyor, yorgunum, tükenmişim, ben kimim? Bilmiyorum. Bir daha yaşlanacak mecalim yok, zamanı yakalayamıyorum, ellerimde uyuşukluk, öldüm mü? Çakmak yok, kayıp, sigara, tütün yok, neden? Hatırlamıyorum. Çok canım sıkılıyor, kuş vurasım bile yok. Çocukluğumu düşünüyorum sık sık, bir adam canlanıyor gözümde, adı sanı yok. Kucağına oturuyorum, türlü hikayeleri kulağıma fısıldıyor sessizce, durgun sesinde bir kuvvet var sanki. Bacağını sallıyor, sanki kitap okuyorum, cümleler gözümün önünden akıp gidiyor, doğanın bütün harikaları dans ediyor zihnimde, tanımadığım çocukların sırdaşı oluyorum aniden, köpükten bulutların üzerindeyim, yeryüzünü arşınlıyorum, havadan denize, denizden toprağa gezerken kutsal şehirlerin hikayeleri son buluyor. Karanlık çökerken dumanlar yayılıyor odaya, canım pipo istiyor, neredeyim? Paltomu alıp çıksam dışarı, gezsem dolaşsam, önce dar bir sokağı, ardından mahalle mahalle şehri, şehirden ülkeyi, ülkeden kıtayı, kıtadan dünyayı, dünyadan evreni ele geçirsem, açılsa bacaklarım, göğsümü dalgalara dövdürsem, o öykülerdeki gibi uçsam mavi gökyüzüne doğru, seyretsem insanlığın izdüşümünü. Kalkacağım, kalkıp çıkacağım, geri dönmemek üzere yollara koyulacağım ama saat bağırıyor: “tik tak!” Saat üç. Bin dokuz yüz yetmiş beş yılının güzünü anımsayabilir miyim? Yaşadım, eminim. Yalnızca hatırlamıyorum. Bu yorgunlukla yeniden, yine yeniden başlayacak mecalim yok, sanki ruhum çıktı çıkacak, canım tütün istiyor, kafam karışık, cevap ver! Ben kimim? Bilmiyorum. Uçsuz bucaksız bir bozkırın ortasındayım, bağırıyorum duyan yok, koşuyorum, bir insan yok, yok, yok. İlk aşkımın adı dilimin ucunda, zihnimde karanlık, hiçlik sanki, nefesim kesiliyor, ölmeye üşeniyorum, kurtuluşa, hatırlamaya ihtiyacım var. Trenler geçiyor, trenler ağır ağır önümden geçiyor, görüyorum, gözümü kapatınca görüyorum, sarılı siyahlı vagonları görüyorum, camları, camların ardındaki insanları görüyorum, yolu görüyorum, yolculuğu, yaşamı görüyorum, doğuşu ve yürüyüşü ve ölüşü. Uyumak istiyorum, burnumda barut kokusu, aklımda bin türlü korku, yüreğimde acı, göğsümde mavzerin soğuk dokunuşu, uyumak istiyorum. Gök kızıla çalıyor, kızılca kızıl kıyameti çağırırcasına sesler dolaşıyor kuytu köşelerde. Sisifos çağrısını yineliyor durmadan, bir günü daha unutmak için yaşa diyor, dedi, diyecek, her gün uyanacak ve doğrulacağım çukurdan, dönüp dolaşıp masanın başına oturacağım, bir sayfa alacağım elime, yazacağım, hatırlamak için yazacağım, dünün satırlarını arayıp bulamayacağım, oturacak ve yazacağım, Sisifos seslenecek, çağrısını yineleyecek, düşüneceğim, düşündüğümü hatırlayacağım, hatırlayıp yazacağım, zorlayacağım kendimi, sorular soracağım, hangi yılın, cevapların peşinde koşacağım, hangi ayın, parçalanan sayfaya inadına yazacağım, hangi günündeyim, bilmiyorum, bilemeyeceğim. Sayfanın sonuna ulaşmaktayım, saat vuruyor, tik ve tak, yorgunum, unutuyorum, unuttum. Geçmişin izi yok, arıyorum, bulamıyorum. Bir gün kalktığımda o günleri, dolu dolu yaşadığım, şu yaşam denen saatleri harcadığım vakitleri anımsamak, hatırat sokaklarını adımlamak istiyorum. Oysa mümkün değil, biliyorum. Yaşadım demek için neye ihtiyaç duyar insan? Sevdikleriyle geçirdiği vakitlerin, atlattığı hadiselerin anlatısıyla doldururken zihnini, o tozlu yaşanmışlığın kederini ruhunda hissetmeye mi? Yoksa, işte, buradaydım, gördüm ve duydum ve bildim ve düştüm ve ölüyorum, öldüm demeye mi? Yaşadım, hissediyorum, oralarda, zihnimin kıvrımlarında saklanan bir geçmiş var, biliyorum. Yaşadım, unutarak, tüketerek, her saniye, her bir takta tiki beklerken parça parça silinerek, yarını düşlerken dünü gömerek yaşadım. Unuttum, tıpkı şehirleri dolduran kalabalıklar gibi. Kalksam şimdi, her şeyi bir kenara bırakıp paltomu alıp çıksam gitsem bir anda, yabancı sokaklarda kaybolsam, köşe başında otursam, izlesem gökyüzünü, uçan kuşları, kalabalığı izlesem, kapatsam gözümü sonra, babam piposunu yaksa, evet babam yaksa piposunu, annem çağırsa sofraya, adam…adam kulağıma fısıldasa hikayelerini, renk cümbüşünde uyansam yeniden, bulutsu özlemlerde insanlığın sefilliğini izlesem, dönmesem geri, kayıp sokakların tutsağı olsam, uyansam, uyansam şu kabustan, uyansam. Adam sussa, adam…dedem sussa, dedem evet evet dedem sussa, evet hadi dese evet otursa sofraya, dedem geçse baş köşeye evet baksa gözlerimin içine evet kuşu dese tutmuşlar kanadından dese, özgürlük diye çırpınmış dese, ancak bakmamışlar gözünün yaşına dese evet, kafese zincirlemişler, başta çırpınmış ancak alışmış sonradan sonraya tutsaklığa, otururmuş öylece bütün gün ve büsbütün gece ama gelince günü evet gelip de çatınca gün evet o gün gelip de güneş açınca evet güneş açıp da bülbüller şakıyınca evet tutsak kuş dağların tepelerinde gezişini, başını değdirdiği bulutları, süzüldüğü havayı anımsamış, o vakit vurmuş kanatlarını birbirine, evet, devirmiş kafesi yere, evet, bir mucizedir açılıvermiş kilidi kafesin, kuş uçmuş, uçmuş, uçmuş özgürlüğe, adına demişler Hüma, halen uçarmış gökte, yeryüzüne değdirmeden kanatlarını, evet ki evet, evet! Oturuyorduk, anlatıyordu, gözümün içine bakıyordu, bakıyordu, kaşlarını çatmış, kollarını kaldırıyordu havaya, kuş gibi kuş, uçmak isteyen kuş gibi çırpınıyordu, maviydi gözleri, dede diyordum, dedem, evet! Hatırlıyorum, bakıyordu, babam yanımda oturuyordu, masadaydık, yemek masasında oturuyorduk, evet, anlatıyordu heyecanla, gözümde bir kuş, sarı siyah kafesin içine hapsedilmiş bir kuş, dedem konuşuyordu, kuşu düşünüyordum, kuş unutuyordu, unutuyordum, kuş gibi unutuyordum, kafesimin içinde oturuyordum, oturdum, oturuyorum… Kahverengi masanın ortasında saat duruyor, kalemler dağılmış etrafa, elimdeki sayfa yırtık. Odanın göğsündeki masanın üzerinde kalemler, defterler, yıpranmış sarı sayfalar ve saat, bıkmadan usanmadan taka tiki dönen saat var. Neredeyim? Umurum değil, ben kimim? Bilmiyorum, ancak öğreneceğim, hatırlayacağım elbet, doğacağım ateşlerin içinden. Bir gün, gelince, o gün, şenlik gibi gün gelince çıkıp gideceğim bu zindandan, hemşire iğnesini batırmadan hatırlayacağım, kuş gibi, Hüma gibi özgürce uçacağım.

  • Aşkın 7. Harikâsı Tac Mahal mi, Aşk Mahal mi?

    Aylin Yılmazer yazdı: "Ayfer Feriha Nujen'in genç yaşlarında yazdığı Aşkın 7. Harikası Tac Mahal, şiir ile düzyazının iç içe geçtiği bölümlerden oluşuyor tıpkı halk hikâyelerinde olduğu gibi." Aylin Yılmazer “Artık hikâye benimdi, kesilen koluma karşılık... Bense bu kalenin bir muhafızıydım, dinlediğim hikâyeye karşılık!” Bazı kitap ya da yazarlarla kurduğumuz bağ, bizi farklı deneyimlere sürükler. O yazar ya da kitap yaşamımızın bir parçası hâline gelir, zihnimizi sarar, kalben düşünmemize sebep olur. Yazardan bağımsız kendi dünyamızda yaşadığımız yüce bir zihinsel durumdur okumak. Yazarın yüzyıllar önce yaşamasının ya da o anda yaşıyor olmasının pek de bir önemi yoktur aslında. Zeynep Merdan’ın “Bir Kitaba/Yazara Aşık Olmaya Başladığınızı Gösteren İşaretler” başlıklı paylaşımını gördüğümde aklımdan geçenler bunlardı. Muhatabı, yaşamımdaki okunmaktan öteye geçen yazarlardı. Ayfer Feriha Nujen de gönül bağı kurduğum yazarlardan biri. “İnsanlardan çok uzak bir dünyam var benim. Dünya ile bağımı kitaplar üzerinden kuruyorum. Bahçelerde dolaşıyorum.” Ayfer Feriha Nujen’e, dünyasının kapılarını bize araladığı için minnettârım. “Demiri ateşe attı, ateşte demirin yüreği yandı! Maşasını ocağa daldırdı, alev alev har kusan demiri yarasına bastı. Agra'nın o kör sokağından taşan sesi, Tac Mahal'in içinde 7 kez yankılandı. Evren 7 günde yaratıldı. 7.gün Âdem'e can indi... Ruhundan Havva var edildi. Usam'ın sesi avluya aktı, avludaki suya bir şaşkınlık düştü, dağıldı... Suda her hale bir kez daha yankılandı! Bu yurtsuz, yersiz dergâhın içinde herkes birbirine kavuştukça uzaktı.” Aşkın 7. Harikası Tac Mahal’i genç yaşlarında yazmış Ayfer Feriha Nujen. Şiir ile düzyazının iç içe geçtiği bölümlerden oluşuyor tıpkı halk hikâyelerinde olduğu gibi. Aşkı dünyevi aşktan ilahi aşka yöneliş boyutunda masalsı ve etkileyici bir üslûpla aktarıyor. “Dünyada insanlar ikiye ayrılır: Tac Mahal’i görenler ve görmeyenler” Edward Lear Mekânın da, anlatının atmosferine katkısı büyük… Büyüleyici bir güzelliği var Tac Mahal’in. Bunu sağlayan sadece estetik yönü ve mimari özellikleri değil elbette. Tac Mahal’in, çok büyük bir aşkın dünya üzerine bırakılmış bir yansıması, işareti, taşla, mermerle dışavurumu olması. Şah-ı Cihan’ın Mümtaz Mahal’e duyduğu büyük aşkın… Ah Min’el Aşk! “Akşamdı... Tac Mahal yalnızca bir anıt değildi. Onda sır sır, düğüm düğümdü aşk, mührünü giziyle var kılıyordu avluya sokulanların yüzünde...” Ayfer Feriha Nujen; Mevlana’dan Şems’e, Leyla ve Mecnun’dan İbrahim’e, Eyüb’e ve Yusuf’a hikâyeleri olanları, aşk yolunda kendilerini unutanları, Tac Mahal’in ılık ılık damlayan günbatımı kızıllığında telmih ediyor. Tasavvuf, mekân ve anlatı geleneğinin şiirsel bir dille birleştirildiği masalsı bir eser Aşkın 7. Harikâsı Tac Mahal, Ve belki bizi de peşinden sürükleyecek bu gül kokulu dergah, nam-ı diğer Aşk Mahal… AŞKIN 7. HARİKÂSI TAC MAHAL Ayfer Feriha Nujen Mola Kitap, 2011

  • Trendeki Yabancı'nın Haziran sayısı "İki" temasıyla yayında

    Kısa-uzun, iyimser-kötümser, köy-şehir, bireyci-toplumcu, fütüristik-retro, gidiş-dönüş ve elbette iyi-kötü. Yazdığımız öyküler de tıpkı diğer her şey gibi ikilikler üzerine kurulu. Trendeki Yabancı'nın bu ayki teması: "İki" Bu sayıda Orkun Uçar, İlhan Durusel, Cem Akaş ve çok daha fazlası sizleri bekliyor. Kapak fotoğrafımız ise Esra Özdoğan'dan. Cem Akaş- Ateşin Suyu Özlemesi Gibi, Malu Halasa- Domuzların Annesi, Nancy Huang - Texas, Orkun Uçar- Suç Kanalı, İlhan Durusel- Rüyada Gece Gündüz, Utku Yıldırım- Her Ne Yaşıyorsan öyküleri ile Trendeki Yabancı'nın haziran sayısında sizlerle. Bu sayıda öyküsü olan yazarlar: Cem Akaş, Baturay Ağırbaşlı, Usame Yordem, Zeynep Delav, Lincoln Michael, Malu Halasa, Erica Plouffe Lazure, Zeynep Kahraman Füzün, Korkut Kabapalamut, Semrin Şahin, Kaitlyn Greenidge, Fatih Selvi, Nancy Huang, Natalie Lima, Orkun Uçar, P. E. Garcia, Rachel Sherman, İlhan Durusel, Tyrese L. Coleman, Utku Yıldırım

  • Milliyet Sanat’ın Haziran 2022 sayısı çıktı

    50 yılı ardında bırakan Milliyet Sanat, yeni sayısında kendisi gibi 50. yaşını kutlayan İKSV’ye geniş bir yer ayırırken İKSV Genel Müdürü Görgün Taner de kurumun geçmişini anlatıyor. Naim Dilmener’in müzik dünyasının nabzını tuttuğu müzik sayfalarında Pink Floyd’un davulcusu Nick Mason, Milliyet Sanat’ın sorularını yanıtlıyor. Yılın en sevilen televizyon dizilerinden “Yargı”da Savcı Pars karakterine hayat veren Mehmet Yılmaz Ak, Ayın Söyleşisi’nde Asu Maro’yla Pars Savcı’yı ve oyunculuk serüvenini konuşuyor. Derginin plastik sanatlar sayfalarında Ilgın Seymen’in “İşsiz Nesneler - Canlılığın İzleri” adlı sergisini; Habip Aydoğdu’nun “Kırmızı Yine Kırmızı” başlıklı sergisini; Zeynep Can’ın “Bodrum Atölye Buluşmaları”nı; küratör Nilgün Yüksel’in ise Brieflyart’ı ve kurumun ilk sergisi “Kültürel Aktarımlar”ı anlattığı röportajlar yer alıyor. Usta fotoğrafçı Manuel Çıtak’ın ilk kişisel sergisi “islomania” ve Evren Erol’un “Biraz Öncesi” başlıklı sergisiyle ilgili inceleme yazıları da sanatseverleri bekliyor. Milliyet Sanat Haziran 2022 sayısının sinema sayfalarında “Jurassic World: Hâkimiyet” ile izleyici karşısına çıkan Laura Dern’i, “Yaşamaya Bak” filmindeki rolüyle Joaquin Phoenix’i, 2. İzmir Uluslararası Film ve Müzik Festivali’ni ve “Elvis” filmini mercek altına alıyor. Yönetmen Ferit Karahan ise yurt dışında ve ulusal festivallerde ödüllerle karşılanan filmi “Okul Tıraşı”nı anlatıyor. Seçkin Selvi’nin, “Gomidas” oyununu değerlendirdiği sahne sanatları sayfalarında Mirket Platform ekibi Deniz Seviyesinde Tiyatro Festivali’ni; Selçuk Aydemir ile Pelin Karahan ve Korhan Herduran “Şaşırt Beni” oyununu anlatıyor. Oyuncu Başak Daşman ikinci öykü kitabı Gördüm Çiçeği’ni, Latife Tekin ise yeni romanı Zamansız’ı anlattıkları röportajlarıyla Haziran 2022 sayısının edebiyat sayfalarına konuk oluyor. Norveçli yazar Dag Solstad’ın röportajı da aynı sayfalarda okurları bekliyor. Milliyet Sanat’ın Haziran 2022 sayısı, Deniz Yüce Başarır’ın, sevdiği kitapları en az onun kadar seven arkadaşlarıyla konuştuğu podcast’i “Ben Okurum”u anlattığı röportajı ve Tülay Palaz’ın Ahmet Ümit illüstrasyonuyla sona eriyor.

  • Can Yücel Kültür Sanat Festivali Datça'da başlıyor

    Datça Kültür Sanat Dayanışması'nın düzenlediği, Datça Belediyesi’nin, Muğla Büyükşehir Belediyesi’nin, Datça’da bulunan pek çok STK’nın ve platformun ve yerel esnafın desteklediği Can Yücel Kültür Sanat Festivali 2-5 Haziran 2022 tarihlerinde Datça’da gerçekleştiriliyor. Datça’da yaşayan kültür sanat insanlarının ve yerel halkın örgütlediği festival 2018 ve 2019 yıllarından sonra iki yıl süreyle pandemi nedeniyle yapılamamıştı. Dört gün sürecek festivalde çok sayıda konser, edebiyat, imza, dans etkinleri, resim, heykel ve fotoğraf sergileri, tiyatro ve çocuk atölyeleri gerçekleştirilecek. Festival 2 Haziran’da İbrahim Çiftçioğlu Özgün Baskıresim Sergisi, Datça’da yaşayan 10 heykeltıraşın karma heykel ve seramik sergisi, yine Datça’da yaşayan 13 fotoğrafçının “Mekanım Datça” adlı karma fotoğraf sergisinin açılışları ile başlayacak. Aynı gün Süleyman Zencir’in yönetip oynadığı “Marks Döndü” tiyatro oyunu seyirciyle buluşacak. 3 Haziran’da Ekrem Ataer’in, 4 Haziran’da ise Grup Gündoğarken’in sahne alacağı festival alanında pek çok müzisyen ve grup da gün boyu şarkılarını seslendirecek. Festivalde Akif Kurtuluş ve Sezai Sarıoğlu “Katmanları ve Ayrıksı Yönleriyle Can Yücel Şiiri”ni konuşacaklar. Sezai Sarıoğlu, Emin Şir ve Şenol Morgül ise “Şiirler ve Şarkılarla Can Kere Can” etkinliği ile edebiyatseverlerle buluşacak. Eski Datça’da şairlerin ve halkın katılımıyla şiirler okunacak. Datça’nın yerel tarihi ile ilgili kitapları bulunan Yusuf Ziya Özalp, Can Yücel’li Datça yıllarını anlatacak. İki gün boyunca Datça’da yaşayan 23 yazarın imza günleri de festival alanında gerçekleştirilecek. Sokak tiyatrosu, bisiklet sürüşü, çocuk atölyeleri, kaya tırmanışı gibi pek çok farklı etkinliğin düzenleneceği festival 5 Haziran’da Hızırşah Piknik Alanı’nda yapılacak piknik ile son bulacak. İmza günleri gerçekleşecek yazarlar: 3 Haziran Cuma: M. Özgür Mutlu, Hüseyin Sarıbaş, Çiğdem Akın, Kemal Sümer, Ayşe Başak Kaban, Bora Ercan, Sencer Başat, Korhan Atay, İdris Erdoğdu, Murat Hiçyılmaz 4 Haziran Cumartesi: Yaşar Utku, E. Sami Kızıltan, Yusuf Ziya Özalp, Şeyda Bolkan, Ayşegül Çelik, Hasan Gürkan, Kamil Erdem, İsa İnan, M. Akın Pilavcı, Ömer Faruk Ciravoğlu, Sebiha Arslan, Hande Uyar. Detaylı festival Programına ve etkinlik afişlerine aşağıdaki bağlantıdan ulaşılabilir: https://www.dksd-datca.org/program/

  • Olağanüstü insanları endişeleri yiyip bitiriyor

    Kaplanın Karısı’nın ödüllü yazarı Téa Obreht’ten Yılın En İyileri seçkilerinde yer alan ve büyük ilgi toplayan sürükleyici bir roman: Bozkır. Osmanlı’dan Amerika’ya, Balkanlar’dan Arizona’ya uzanan Bozkır, edebiyat sahnesine genç bir yetenek olarak adım atmış Téa Obreht’in olgunluk eseri. “Yaşadıkça şunu iyice anladım Burke: Olağanüstü insanları endişeleri yiyip bitiriyor, işe yaramazları ise yanılsamaları hep ileriye götürüyor.” Bir ucunda kayıplara karışan kocası ve kaybetmiş olsa da zihninde hep konuştuğu kızıyla Nora’nın, diğer ucundaysa Balkanlar’dan Vahşi Batı’ya savrulmuş bir mezar hırsızının bulunduğu bir hikâye anlatan Obreht, dönemin hakikatlerini kurguya katıyor ve gerçekliği kendine özgü efsunlu bakışıyla muhteşem bir biçimde bulandırıyor. Téa Obreht, 1985 yılında eski Yugoslavya’nın Belgrad şehrinde dünyaya geldi. Slovenyalı büyükbabası ve Bosnalı büyükannesi ile birlikte büyüyen Obreht, savaşın gölgesinde yaşadıkları Yugoslavya’yı 1992 yılında terk ederek ailesi ile birlikte önce Kıbrıs’a, ardından Mısır’a gitti. 1997 yılında ABD’ye yerleşen Obreht, Kaplanın Karısı adlı bu ilk romanı ile Orange Ödülü’nü alan en genç yazar olmuştur. The New Yorker dergisinin ‘40 yaşın altındaki 20 yazar’ seçkisinde yer alan en genç isim olan Obreht, halen New York eyaletinde yaşamaktadır. Bu kitabın yayına hazırlandığı günlerde Obreht’in ayrıca National Kitap Ödülü’nün finalistlerinden biri olduğu duyurulmuştur. Öykü ve makaleleri Zoetrope, The New Yorker, Harper’s ve The Guardian gibi mecralarda yayımlanmıştır. “The Laugh” adlı öyküsü, Best American Short Fiction 2010 koleksiyonunda yer almıştır. Yazınında Gabriel García Márquez, Mikhail Bulgakov, Raymond Chandler ve Roald Dahl gibi isimlerden etkilendiğini belirten Obreht, gelecekte de adını sıkça duyacağımız, özgün ve iddialı bir yazar. BOZKIR Téa Obreht Siren Yayınları, 2022 Çeviri: Rosa Hakmen 384 s.

  • Komediden drama uzanan ilham verici bir hayat hikâyesi

    Kariyerine Şikago’nun köhne komedi kulüplerinde doğaçlama tiyatro yaparak, skeçler yazarak başlayan Bob Odenkirk’ün komediden drama uzanan ilham verici bir hayat hikâyesi var. Yoksul bir ailede büyüyen, çocukluğundan itibaren insanları güldürmeyi amaç edinen Bob’un hayatı birden fazla kırılma noktasıyla dolu. Amerika’nın efsanevi komedi kulübü Second City’de Del Close tarafından işe alınması, Saturday Night Live ve Ben Stiller Show gibi yapımlarda yazar olarak çalışması, How I Met Your Mother dizisinde oynaması, Breaking Bad dizisinde Saul Goodman karakterini oynaması için çağırılması. Ve son olarak Steven Spielberg ile tanışması… Hayatının büyük kısmında yoksulluk çeken, başarıyı hep kıl payı kaçıran, komedi dünyasında hedeflediği şöhrete bir türlü ulaşamayan Bob mücadeleyi bir an bile bırakmıyor. Sisifos’u bile kıskandıracak bir azimle yazıyor, oynuyor, kendini geliştiriyor. Bob Odenkirk bu kitapta, başarıya giden yolda katlanılan zahmetlerin ucu bucağı olmadığını kanıtlıyor. Tabii her şeye gülerek. Robert "Bob" Odenkirk (d. 22 Kasım 1962), Amerikalı komedyen, oyuncu, komedi yazarı, prodüktör ve yönetmendir. En çok tanındığı yapım, David Cross ile birlikte yaratıcılığını ve oyunculuğunu üstlendiği Mr. Show'dur. 80 ve 90'larda Saturday Night Live ve The Ben Stiller Show gibi programlarda yazarlık yaptıktan sonra 90'ların ortasında David Cross ile birlikte Emmy ödüllü Mr. Show'u yarattı. 2000'lerde Tom Goes to the Mayor ve Tim and Eric Awesome Show, Great Job! programlarının prodüktörlüğünü, Melvin Goes to Dinner, Let's Go to Prison ve The Brothers Solomon filmlerinin ise yönetmenliğini yaptı. 2009 ile 2013 yılları arasında Breaking Bad dizisindeki ceza avukatı Saul Goodman karakterini canlandırdı. KOMEDİ KOMEDİ KOMEDİ DRAM Bob Odenkirk Holden Kitap, 2022 Çevirİ: Elif Nihan Akbaş Editör: Eylül Yılmaz Kapak tasarımı: Barış Şehri 280 s.

  • "Çaresiz ve tedbirsiz insanoğluna adanmış keskin bir ağıt…"

    İngiliz edebiyatının yaşayan en önemli isimlerinden Jeanette Winterson’ın daha önce Türkiye’de yayımlanmamış hem esprili hem hüzünlü hem de ürkütücü sıradışı romanı Taş Tanrılar çıktı. Ursula K. Le Guin’in “Son derece canlı ve çarpıcı bir anlatı inşa eden Taş Tanrılar, her daim çaresiz ve tedbirsiz insanoğluna adanmış keskin bir ağıt…” sözleriyle anlattığı roman, kıyamet sonrası insanlığın yeni bir şans arayışını bir aşk hikâyesiyle birleştiriyor. Cesur anlatımıyla Taş Tanrılar, kendi gezegenimizin geleceğine bir niteliği de taşıyor. Tüm eserleriyle Kafka Kitap ailesine katılan Jeanette Winterson’ın Taş Tanrılar adlı romanı, Nazlı Berivan Ak editörlüğünde ve Belgin Selen Haktanır’ın çevirisiyle ilk kez Türkiye’deki edebiyatseverlerle buluşuyor. Daha önce Winterson imzalı Vişnenin Cinsiyeti, Frankissstein: Bir Aşk Hikâyesi ve Noel Günleri adlı romanlarını yayımlayan Kafka Kitap, yazarın tüm kitaplarını yayımlamaya devam edecek. Orbus’un uzak bir gelecekte yaşayan sakinleri için insan hayatı, bugün bildiğimiz tanımlamadan epeyce uzaktır. Örneğin, bu insanlar için “yaşlanmak”, DNA’da görülen bir hatadan ibarettir ve kolaylıkla onarılabilir. Ölmekte olan dünyaya da bu gözle bakılır; ekolojik çöküşle birlikte gelen kıyamet “onarılabilir bir hata”dır sadece… Hâl böyleyken kollar sıvanır ve üzerinde yaşadığımıza benzer bir gezegen daha bulunması için gereken her şey yapılır. İnsanlığın ufuktan silinen hayallerini, umutlarını, adalet ve etik gibi kavramların uçup gidişini, hatta “insanlık” kavramının kökten değişimini görmezden gelerek, varılmak istenen nihai hedef budur: Yeni bir şans. Jeanette Winterson’ın bu sıradışı kurguyu ilmek ilmek örerken aklında tek bir soru olduğu ortada: “Peki ama yeni bir şansı hak ediyor muyuz?” Yazarın bu kitapta açığa çıkacak yanıtı, gerçeklerle yüzleşmeye hazır olanların kalbini kırmayacaktır… Jeanette Winterson, 1959’da Manchester, İngiltere’de doğdu. Pentekostal Kilise’ye mensup ebeveynler tarafından 1960’ta evlat edinilip bir misyoner olmak üzere yetiştirildi. Kitapların gücünü erken keşfeden ve kendini bir lezbiyen olarak tanımlayan Winterson, 16 yaşında evden ayrılıp küçük bir arabada yaşamaya başladı. Bu süre içinde eğitimini devam ettirdi ve Oxford Üniversitesi İngilizce bölümünde okurken ek işler yaparak geçimini sağladı. Mezun olduktan sonra bir süre tiyatro alanında çalıştı. 25 yaşındayken yayımlanan ilk romanı Tek Meyve Portakal Değildir, 1985’te En İyi İlk Roman dalında Whitbread Ödülü’ne layık görüldü. Yetişkinler için on romanın yanı sıra çocuk kitapları, öyküler, denemeler, senaryolar ve bir anı kitabı yazdı. Ağırlıklı olarak fizikselliğin ve hayal gücünün sınırlarını, cinsiyet kutuplaşmalarını ve cinsel kimlikleri konu eden eserleriyle John Llewellyn Rhys Ödülü’ne, E. M. Forster Ödülü’ne ve Cannes Film Festivali’nde Gümüş Ödül’e layık görüldü. 2006 yılında ise edebiyata hizmetleri için kendisine Britanya Kraliyet Onur Nişanı verildi. The Guardian gazetesinde on dokuz yıl boyunca köşe yazarlığı yapan Winterson, Manchester Üniversitesi’nde yaratıcı yazarlık profesörüdür. TAŞ TANRILAR Jeanette Winterson Kafka Kitap, 2022 Çeviri: Belgin Selen Haktanır Editör: Nazlı Berivan Ak 240 s.

  • Öykü: Son Hediye

    "Neden saatine Bahar diyorsun dayı" Bahar uyukladığı koltukta sıçrayarak uyandı. Kapıdaki kuş sesli zil çalmıştı. Ya da ona öyle gelmişti. Son günlerde kulaklarında, bir tıpanın tıkanmasıyla kesilen beklenmedik çınlamalar oluyordu. Vücudunun verdiği sinyallere kulak kabartsa daha neler neler duyacaktı, hissedecekti kim bilir, ama artık aldırdığı yoktu. Ardında, yokluğundan üzülecek kimse olmadığından, tekleyen bedenine müdahale etme gereği görmüyordu. Neredeyse hiç görmüyordu da. Katarakt katmanlarının kuşattığı gözleri, rutubetten, önce yeşermiş, sonrasında kirli siyah noktalarla kaplanmış duvarları bile seçemiyordu. Üzerinde minik nem böceklerinin volta attığı duvarlardan yükselen küf kokusu genzine yerleşmiş ve evdeki kesif yaşlılık kokusuyla kaynaşmıştı. Yıllar önce emekli olduğunda koynunda biriktirdiği paralarla satın aldığı bu kuş kafesi de kendisiyle birlikte yaşamdan azlolunmaya doğru hızla yuvarlanıyordu. Kesik kesik öten zil sesi bir kere daha çınladı. Yayları fonksiyonunu yitirmiş koltuğun, kendini içine hapseden hükümranlığından zar zor kurtulan Bahar, dizlerini ele geçiren kireçlenme illetine söverek loş antreye gitti. Yüksek ahşap kapıyı açmadan, gözetleme deliğinden baktı. Kimseyi göremeyince zincir kilidinin izin verdiği aralıktan eşiği kolaçan etti. Paspasın üzerinde duran küçük kare kutuyu, tam kapıyı kapatmak üzereyken son anda fark etti. Kısa bir tereddüdün ardından zinciri çözdü, eğilerek üzerinde adı yazılı kutuyu aldı. Galata’nın eski apartmanlarından birinde, kendisi gibi tedavülden kalkmaya hazırlanan komşularıyla yıllardır aynı çatıyı paylaşmasına rağmen, hiç biriyle sürekli ve kalıcı ilişkiler kurmamıştı. Geçmişi, kara bulut gibi tüm hayatını gölgelemişti. G.Ö., G.Ç., G.S. -genelev öncesi, çağı ve sonrası- olarak üç döneme ayırdığı yaşamını hep başkalarının ev, kendisinin mahpushane olarak adlandırdığı yalnızlığa adanmış dört duvar arasında geçirmişti. Kutuyu kimin bıraktığını merak ediyordu ve fakat komşulara yakalanmaktan da çekiniyordu. Dairesinin içindeki küf kokusu, apartmanın içinde de devam ediyordu. Merdivenlerin çiçek desenli yer yer oksitlenmiş korkuluklarının arasından sokak kapısına baktı. Görünürde hiç hareket yoktu. Eve girip kapıyı kilitledi ve meraklı bakışlarının odaklandığı kutuyu salonun bir duvarına yaslanmış masanın üzerine bıraktı. Yeşil kadifesi eprimiş sandalyeyi çekip oturdu. Her öğün yüzünü duvara verip hatıralarıyla hesaplaştığı masanın şahitliğinde kutuyu açarken, tam omurgasında hissettiği ürpertiyi salondaki bir çift yabancı göze atfederek dönüp tüm odayı bakışlarıyla taradı. Şüpheye mahal bırakmayacak kadar yalnızdı. Kutunun içinden şişkin bir zarf çıktı. Sararmış fotoğraflar, deri kayışlı kahverengi bir saat, bir çift bebek ayakkabısı masanın üzerinden kendisine bakıyordu. Saatin duyulmayan tik takları Bahar’ı, G.Ç. dönemindeki sarı duvarların arasına götürdü. Brokar desenli oymalı koltukta, kendisini güvende hissettiği kollara bırakmıştı Bahar. Madam Alyoşa daha ilk gün, yüzünü örten dumanın ardından, parmaklarının arasında tuttuğu uzun sigara ağızlığını sallayarak evin birinci ve en önemli kuralını, kelimelerin teker teker üzerine bastırarak tembih etmişti; sadece bedenini açacaksın, duygularını değil. Toy ve itaatkâr Bahar ruhunu, gönlünü sevgiye kapatmıştı. Genelev öncesi hayatında da bu sözcüğün manasını kanıtlayacak deneyime sahip olamadığından, Muhsin Bey bu kapıdan giriş yapana kadar görev bilincine sahip çıkmış ve Madam Alyoşa’nın göz bebeği olmuştu. Eros’un aşk iksirli oku kalbine isabet etmişti ve Bahar bedenini istila eden kelebeklere bir türlü kapıyı gösteremiyordu. “Bu evden çıkıp kendine yeni bir hayat kurmak istemez misin Bahar?” diye sormuştu Muhsin Bey. “Benim evim burası Muhsin Bey. Zaten zamanı geldiğinde su akıp yolunu bulacak,” olmuştu Bahar’ın cevabı. Aslında içinden bir ses, avaz avaz bağırarak kadere isyan ediyordu. Amma velakin sesini duyacak Tanrı’sı yoktu Bahar’ın. Olsaydı, babası erkenden ölmez, biçare annesi amcalarıyla köşe kapmaca oynamaz, amca çocukları daha on üç yaşındayken yatağına girmek için sıraya girmez, evden kaçacak cesareti bulduğunda yolu geneleve düşmezdi. Taşra toprağında topukları ezilmiş ayakkabılarını, teli kırık şemsiyesini, sırf buraya ne şartlarda geldiğini unutmamak için dolabında saklıyordu. Bu saatten sonra onu kollayacak bir Tanrı’ya ihtiyacı da yoktu. Sabaha karşı Muhsin Bey gittiğinde, Bahar bir daha onu görmeyeceğine dair kendi kendine söz verdi. Soluğu Madam Alyoşa’nın odasında aldı. Önünde diz çöktü, gözlerinden akan sicim gibi yaşların gırtlağına tıkadığı hıçkırıklardan fırsat buldukça, günah çıkartırcasına Muhsin Bey’e âşık olduğunu, hatta ondan bir bebeği olacağını itiraf etti. Yatağının ucunda oturan Madam Alyoşa ellerini uzattı ve Bahar’ı kendine doğru çekti. Evdeki kızların içinde bir tek onda, kafeste çırpınan kuşun çaresizliğini, vaktinden önce sona eren kendi çocukluğunu, gençliğini görüyordu. Uzun saatler boyunca Bahar’ı dinledi. Muhsin Bey’e duyduğu derin hisleri, ondan, sadece ondan çocuk sahibi olmak istediğini, evin kuralını çiğnediği için duyduğu büyük üzüntüyü ciğerleri sökülürcesine ağlarken anlattı, anlattı, anlattı. Bahar’ın yerinde başka bir kız olsaydı Madam Alyoşa çoktan kapı önüne koymuştu. Ama onu koruyup kollayacağına dair söz verdi. “Sen her şeyi bana bırak. Bu bebek doğacak. Merak etme,” Madam Alyoşa kurallarını bir tarafa bıraktı; Bahar’ın kendisini bir daha göremeyeceğini söyledi Muhsin Bey’e. Ayağı evden kesildi o kibar İstanbul Beyefendisinin. Otuz dokuz hafta boyunca Bahar, Muhsin Bey’i düşünmeden bir gün bile geçirmedi. Bir gece aniden sancılar başladı. Madam Alyoşa önceden araştırdığı, doktorun tavsiye ettiği ebeyi eve çağırttı. O gece hiçbir müşteriyi kabul etmediler. Ev de, çalışan kızlar da ilk defa şahit oldukları olaya büyük bir sır gibi sahip çıktılar. Bahar’ın kapalı pencerelerden çıkış bulamayan çığlıkları evin bütün odalarında korkunç, tiz yakarışlara dönüşüp boğuluyordu. Kızların en gençleri, yaşı daha büyük olanların kanatları altına sığınmış dehşetle titriyor, ağlıyorlardı. Nihayet ayyuka çıkan bir bebek sesi, tüm diğer sesleri bastırdı. Gözlerden akan endişe yüklü gözyaşları, sevinç gözyaşlarına evrildi. Mutlu kahkahalarla kucaklaştı Madam Alyoşa’nın kızları. Bebeğe, eve bahar havasını getirdiği için Cemre adını verdiler. Ne var ki Bahar’ın zihni, Cemre’nin yetişeceği ortamla ilgili kuşkulu düşüncelere gark olmuştu. Endişeleri strese dönüştü, stres sütünü kesti. Beslenemeyen bebek huysuzlaştı. Bebeğin ağlamalarını dindiremediği bir gece Bahar, kızını mutlu olabileceği bir aileye evlatlık verme kararı aldı. Evin yeni bir güne merhaba dediği ilk ışıklarla birlikte, Madam Alyoşa da Bahar’ın umarsız kararını öğrenmişti. Ahbaplar ve eş dost aracılığıyla bebeği evlat edinecek aileler birer birer eve gelmeye başladı. Yaptıkları görüşmelerden sadece biri Bahar’ın içine sinmişti ve Madam Alyoşa da aynı ailenin kendisini ikna eden özelliklerini sıralayınca, Cemre’nin yeni yuvası bulunmuş oldu. Cemre gittikten sonra Bahar’ın burnunun direğinin sızlaması hiç dinmedi. İçine attıkları, yüreğinde bukağı oldu, yüzünün rengi, sesinin ahengi bozuldu. Tek kullanımlık ıslak mendil gibi kurudu hormonları. Geceleri ayaklarını örten sıcak çöl kumlarının harareti boynuna kadar esir aldı vücudunu. Uzun yıllar karabasanlarla sıçradı tavşan uykularından. Gözlerinin feri söndü, dili şakımaz oldu. Feleğin çemberinden geçmiş kızlarla, anlatılacak dillere destan geceler yaşamaya meraklı beylerin gönlünü eyleyemeyeceğinden Madam onu evin kâhyalığına atadı. Mutfak ve temizlik işlerini Bahar üstlendi. Sebzeleri yıkarken, ayıklarken, buharla mutfağa yayılan kokularla içini yarıyor, organlarının arasında biriken tüm tortuyu dışarı akıtıyor, evi temizlerken de aklındaki tüm düşünceleri arındırıyordu. Diğer kızlar, Bahar’ın artık işe çıkmamasına rağmen Madam’ın ısrarıyla görevinin değişmesi koşuluyla evde kalması hakkında çeşitli varsayımlarda bulunuyorlardı. Sorsalar gülünesi bir sebep ileri sürerdi; Bahar’ın dudağının üzerindeki ben, Madam’ın yıllar önce elinden alınan kızınınkiyle aynıydı. Sabahın beşinden gece yarılarına kadar yaptığı biteviye ağır işlerle hırpaladı vücudunu Bahar. Ellisine geldiğinde açıldı Madam’a; emekliye ayrılmak istiyordu. Eklemlerini kuşatan romatizma, dizlerindeki kireçlenme, sırt ağrıları çalıştırmamak üzere dört koldan saldırıya geçmişti. Madam gizliden gizliye sevindi duyduklarına. Oturduğu kanepeden uzanıp sehpaya koydu elindeki çiçekli antika kahve fincanını. “Yaptığın iş ne olursa olsun, mutlaka bir kaliten olsun,” diye öğüt verirdi kızlarına. Onunla aynı frekansta olmayan kızlar tutunamazdı evde. Bahar’ın ağırbaşlılığını severdi, diğer kızlara emsal teşkil ettiği için ayrıca kıymetlisiydi. “Ne yapmaya karar verdin? Nerede yaşayacaksın?” “Galata’da eski bir apartmanda küçük bir daire buldum. Ufak tefek tadilat görse adama döner. Orayı satın alacağım,” Ve böylece kendi ıssız adasına kavuştu Bahar. Madam Alyoşa’nın yardımıyla aldığı birkaç parça mobilyayla düzdü yeni evini. Ne naftalin kokulu sandığı vardı ne de o sandıklarda sararmış el oyası çeyizi. Önceki kiracıdan kalan kırık dökük avizeleri, çürümüş çamaşır iplerini çıkarttı, attı. Yaşam enerjisini emen eski püskülükten oldum olası hoşlanmazdı. Kaldı ki kendi hatıralarının enkazı yeterince yaralıyordu Bahar’ı. Ve o sabah kutuyu alana kadar, kapattı gönlünün ve evinin kapılarını. Mahalle esnafında çalkalanan sözler geldi kulağına; yalnız deli kadın olmak da vardı kaderinde. Hiç üzülmedi tek başına olmaktan, aksine, kızını, Muhsin Bey’i düşündü bol bol. Deli söylentileri gerçekleşecek diye ürktü zaman zaman. Olmayan Tanrı’ya yakarmadı “Aklımı koru” diye, aklının gücüne güvendi. Kutudan çıkacak bir mektup aradı gözleri. Gönderen fazla kelâma gerek duymamıştı belli ki. Bayram ayakkabılarını yatağının başucuna koyan çocuklar gibi kutuyu komodinin üzerine aldı, uyudu. Sabah ilk ışıkla açılan kataraktlı gözleri, her şeyden önce kutuyu görsün arzuladı. Fotoğrafları okşadı, saati aldı, kokladı. Muhsin Bey’in çam kozalağı ile karışık tütün kokusunu duydu. Yanı başındaki ikinci yastığa baktı. Ortasını çökerten bir baş izi aradı gözleri, yoktu. Bunca yıldır, mahalledeki diğer evlerin pencerelerinde vakit öldüren kadınlar gibi zamanını, pencereden sokağa bakarak geçirmemişti. Bugün ise köşeyi dönecek tanıdık bir baş arıyordu buğulu gözleri. Akşamüstü televizyonla oyalanırken kapıdaki kuş sesi beklenen misafirin tellallığını yaptı. Bahar’ın kalbi gürültüyle çalışan buzdolabının sesini de, sokaktan geçen seyyar manavın sesini de bastıracak kadar şiddetle çarpmaya başladı. Dudağının üzerinde siyah bir beni olan kumral genç kadın, aşina bakışlarla içeriye davet edilmeyi bekliyordu. Cemre, Madam Alyoşa’nın, Muhsin Bey’in vasiyeti üzerine Bahar’la buluşmalarını ilmek ilmek ördüğünü anlattı. Birlikte sararmış fotoğraflara, teker teker üzerinde konuşarak baktılar. Muhsin Bey’in saati kim bilir hangi gün, öğlene doğru mu yoksa gece yarısı mı belli değil, on ikiye yirmi üç dakika kala durmuştu. Babasının günlüğünden öğrendiğine göre, Bahar’la ilk tanıştıkları gün aldığı için saati onun adıyla andığını söyledi Cemre. “Beş altı yaşlarındaydım. O zamanlar babamı dayım zannediyordum. Neden saatine Bahar diyorsun dayı diye sordum. ‘Güzel bir bahar günü aldım onu, evimizin önündeki kiraz ağaçları pembe çiçeklere bulanmıştı. Doğa mutluydu, ben mutluydum,’ diye yanıtlamıştı beni oysa.” Cemre yanında bir kutu daha getirmişti. Özenle açtı kutuyu. Küçük bir tuval, kurumuş yağlı boya tüpleri, kılları dökülmüş fırçalar çıktı içinden. Kenarları sararmış tuvali çevirdiğinde Bahar, üzerinde kendi portresini gördü. Muhsin Bey’in imzası vardı sağ alt köşede. Koltuğun hemen yanında duran yuvarlak sehpa üzerindeki, Madam Alyoşa’nın hediyesi, kararmış gümüş aynayı aldı. Sırı dökülmüş aynada görebildiği yüz, kendi gençliğinin yüzüydü. Gözleri ışıl ışıl parlıyordu. Muhsin Bey’in tuvale çizdiği genç kadının gözleri gibi… O gece Bahar, soğuk yatak çarşaflarının arasında uykuyu beklerken, pencereden içeri süzülen beyaz bir ışıkla göğe yükseldiğini gördü.

  • “Ben babamı öldürdüm.”

    Selim Eraydın'ın kaleme aldığı Korkuyorum Kaptan çıktı. “Babam,” diye girdim söze. “Ben babamı öldürdüm.” "Neden ağlıyorsun şimdi?" diye sordu hayret içinde. İşaret parmağımı gözaltıma götürdüm, ıslaktı. Sol gözüm yanağımı birkaç damla gözyaşıyla usulca okşamıştı fark ettirmeden. Kendi kendine, bana sormadan “şıp” diye yuvalarını terk etmişti birkaç damla… Bu sırada sessizce beklemeye devam ederken bardağıma rakı doldurdu Elçin. Ne kadar rakı, ne kadar su ve kaç tane buz koyduğuma dikkat etmiş, tam sevdiğim gibi servis etmişti içkimi. Sorusuna cevap verebilmek için neden ağladığımı önce kendime itiraf etmeliydim. Sanırım rahat hissetmem için beni balkonda yalnız bıraktı. Geri döndükten sonra ninemin sevgili çiçeklerini sulamaya başladı. “Arada gelip sulamalısın bu güzelim canları. Kurur giderler vallahi,” dedi. Merhametliydi Elçin. Düşünceliydi. Sessiz sessiz bir şeyler söyledi çiçeklere, yapraklarını okşadı onların. O, çiçekleri sularken elimi bir kez daha yanağıma götürdüm. “Babam,” diye girdim söze. “Ben babamı öldürdüm.” Selim Eraydın, 12 Mart 1990 tarihinde Kadıköy’de doğdu. Özel Çamlıca Bilfen Lisesi'ni bitirdikten sonra eğitimine Bahçeşehir Üniversitesi Psikoloji bölümünde devam etti. 2014 yılında bu bölümden mezun oldu. Mezun olduktan sonra iki yıl boyunca uluslararası bir sivil toplum kuruluşu olan Best Buddies Turkey’de program koordinatörü olarak görev aldı. Bu kuruluşta gönüllü olarak eğitim vermeye devam ediyor. 2016'da Bergama’da kurulan, deneysel eğitimler kurgulayıp uygulayan Güzel İşler Derneği’ne fikir ve tasarım sürecinden başlayarak destek verdi. Hâlâ derneğin yönetim kurulunda yer almaktadır ve bu dernek kapsamında çeşitli atölyelerin tasarım çalışmalarını yapmaya ve eğitimler vermeye devam etmektedir. KORKUYORUM KAPTAN Selim Eraydın Pan Yayıncılık, 2022 Türü: Edebiyat, roman 96 s.

  • Timaş Yayınları Haziran 2022 kitapları!

    Küçük Prens'in yazarı Antoine de Saint-Exupéry ve onun büyük aşkı Consuelo Suncín Sandoval'ın mektuplarından, Fecr-i Âti edebiyatının unutulmaz kalemlerinden Cemil Süleyman Alyanakoğlu'nun hatıratı Kendi Cennetlerinde'ye Timaş'ın Haziran kitapları karşınızda. Küçük Prens’in Yazarı Antoine de Saint-Exupéry Ve Büyük Aşkı Consuelo Suncín Sandoval Mektuplar Genç bir gezgin prens, bir gül ve onun cam küresi: İşte bu ilişkinin hikâyesi... Antoine de Saint-Exupéry ve müstakbel eşi Consuelo Suncín Sandoval 193'da Buenos Aires'te tanıştılar. Hemen birbirlerine âşık oldular ve kısa süre sonra evlendiler. Ancak evlilik hayatları, onları bir araya getiren her şeye rağmen, nihayetinde kaotik bir yolculuktu. Hem öngörülemez hem de talepkâr olan maceracı “Tonio”, karısının bütün ilgisini kendisine vermesini ve ona istikrar sağlamasını bekliyordu; oysa bunlar Consuelo’nun özgür ruhlu, huysuz tabiatının engel olacağı şeylerdi. Bununla birlikte, araya giren birkaç ayrılığa rağmen birbirlerini asla bırakmadılar ve bu karşılıklı koşulsuz sevgi vaadi, Antoine'ın askerî görevinin getirdiği yükler ikisi için de kaçınılmaz hale geldiğinde, mesafelere ve endişelere dayanmalarını sağladı. Savaş zamanında, Antoine Saint-Exupéry, Consuelo'yla birlikte hayatlarını aydınlatan bir masal olan Küçük Prens'i yazdığında mektuplar da bu döneme yakından şahitlik etti. 160 mektuptan oluşan ve renkli çizim, fotoğraf ve belgelerle desteklenen bu yazışmalar, tutkulu fırtınalarla şüpheli durgunluklar arasında gözyaşları, hayal kırıklıkları ve aşkın coşkularla zenginleşen ilişkilerinin ruhunu ortaya koyuyor. Bunun yanında dönemin sanatçıları, yazarları, düşünürleri II. Dünya Savaşı’yla birlikte bu tutkulu ilişkide boy gösteriyor. Loïc Bollache - Hayvanlar Nasıl Düşünür, İnsanlar Nasıl Görür? 2021 Fransız Akademisi Jacques Lacroix Ödülü Hayvanların keşfedilmemiş dünyasına ufuk açıcı bir yolculuk Balıklar nasıl iletişim kurar? Şebekler yemeden önce meyvelerini yıkamaları gerektiğini nereden öğrendi? Kurtlar birbirlerini teselli edebilir mi? Primatlar yas tutar mı? Peki insanlar, yunusların konuştuğu dili anlayabilir mi? Ekoloji profesörü Loïc Bollache’ın kaleme aldığı Hayvanlar Nasıl Düşünür, İnsan Ne Görür? “Hayvanların zekâsını nasıl ve hangi kriterler üzerinden tanımlayabiliriz?” sorusundan yola çıkıyor; hayvanların duygu dünyasını, düşünce ve davranış biçimlerini deneyler ve araştırmalar üzerinden anlatarak okura güncel ve kapsamlı bir çalışma sunuyor. İçeriği hafıza, iletişim, dil, savaş, yas gibi insana özgüymüş gibi kabul edilen duyguların ve durumların hayvanların dünyasındaki karşılığına yer vererek zenginleştiriyor. Onların dünyasından hikâyeler anlatıyor. Bollache, bildiğimizi sandığımız bir dünyaya, hayvanlara ve insan-hayvan ilişkisine dair yepyeni bir pencere açıyor, sorguluyor ve düşündürüyor. Hayvanlar Nasıl Düşünür, İnsan Ne Görür? hayvanlara bakışımızı değiştirecek ufuk açıcı bir kitap… Dünyaca Ünlü Bir Nörobilimci ve Oğlunun Otizme Bakışı Değiştiren Öyküsü Lorenz Wagner – Çok Hisseden Çocuk Otizmli insanlar için her yer gurbettir. Henry Markram, nörobilimin Elon Musk’ıdır. Beynin süper bilgisayar modelini inşa etmek için çalışan “Blue Brain Project”in arkasındaki isimdir. Onu beynin gizemli dünyasını büyük bir hırsla çözmeye iten motivasyon kaynağı ise son derece kişiseldir: Otizmli oğlu Kai. Markram, Kai doğduğunda da dünyanın en ünlü beyin araştırmacılarından biriydi. Ancak Kai’yle birlikte her şey değişti. Kai’ye otizm teşhisi konulmasıyla Markram’ın çalışmaları yeni bir odak kazandı ve bu sayede bilim dünyasının otizme bakışını kökten değiştiren çalışmalar ortaya çıkmaya başladı. Otizmin empati eksikliği olduğuna dair bilimsel fikir birliği, Markram'ın oğluyla ilgili deneyimiyle uyuşmuyordu. Çünkü Kai gibi insanlar az değil çok daha fazla “hissediyorlardı”. Duyuları bu dünya için fazla hassastı. Öyleyse o güne kadar bilim dünyasında hakim olan anlayışın sarsılması ve uygulanan tedavinin kökten değişmesi gerekiyordu. Çok Hisseden Çocuk, Henry Markram ve oğlu Kai’nin çaresizlik, hırs, tutku ve inançla dolu öyküsü. Fecr-i Âti’nin Önemli İsimlerinden Cemil Süleyman Alyanakoğlu – Kendi Cennetlerinde Acılarla dolu bir ömrün süzgecinden: Beyrut, Şam, Lübnan, Antalya ve İstanbul Fecr-i Âti topluluğunun gelecek vadeden gençlerinden biri de Cemil Süleyman’dır. Kısa sürede edebiyat çevrelerinde parlayan bir isim hâline gelir. Ne var ki, dönemin şartları onu zorluklarla dolu bir hayatın ortasına savurur. 1912 yılında doktorluk görevine başlayan Cemil Süleyman Balkan Savaşları, Suriye ve Kafkasya’da ölümle senelerce boğuşur. İnsanlık tarihinin en feci olaylarına şahit olur. Dert ve elemle geçen ömrünün yarısı uzak müstemlekelerde, sahralarda, badiyelerde geçer. Savaş yıllarında iki defa yaralanır, birinde ölümden döner. Tahtlar devrilir, Cumhuriyet ilan edilir. Cemil Süleyman, zorluklarla geçen hayatına rağmen görevini ifa etmeye devam eder. Yorgunluklarla, acılarla ve hastalıkla geçen hayatına rağmen geçmiş günleri yazma zevkinden vazgeçmez. Ömrünün son üç yılında seçkin bir üslup ve ince nüktelerle yazdığı hatıralarını gazetelerde yayınlar. Cemil Süleyman’ın yayınlanmamış notlarının izini süren Hüseyin Bargan, gazete kupürleri arasında sararmış ve unutulmaya yüz tutmuş hatıraları titizlikle yayına hazırladı. Beyrut, Şam, Lübnan, Antalya ve İstanbul’un anlatıldığı notlardan oluşan bu çalışmaya, Cemil Süleyman Alyanakoğlu'nun mirasına bir saygı olarak Kendi Cennetlerinde ismi verildi. Fecr-i Âti topluluğunun bu kıymetli yazarının mirası, hem hatırat hem de edebiyat tarihi kitaplığı için büyük bir kazançtır. Bunun yanı sıra Kendi Cennetlerinde, hayatın iç içe geçmiş iyi ve kötü yönlerini bir ömür üzerinden gözler önüne sererek literatürde büyük bir boşluğu doldurmaktadır. İmam-ı Gazzâli – Kalbin Halleri Allah'ın yeryüzünde kapıları vardır. Bunlar kalplerdir. Bunların Allah'a en sevimli geleni rikkatli, temiz ve sabit olanıdır. İmam Gazzâlî, ölü kalpleri ihya eden bu muhteşem eseriyle hem aklı rehber edinen hikmet ehline hem de kalbine göre hareket eden gönül ehline aynı anda seslenmekte. Her bir meseleyi, zihnin kavraması için mükemmel örneklerle betimlemekte ve akıl kuvvetini ikna ederken kalbin de zengin duygularını tatmin etmekte. İnsandaki zahiri ve batıni duyguları anlatırken, onun bir bütün varlık olarak ruh ve madde arasında med-cezirleri sırasında, zahiri organlarının yardımıyla nefse ve şeytana değil de Allah’a kul olabilmesi için nelere dikkat etmesi gerektiğini ise misaller eşliğinde anlatıyor. Gazzâlî bir hususu anlatırken pek çok İslam hükeması ve ulemasının yaptığı gibi istiarelere ve örneklere başvurur. Burada en dikkat çekici meseller ve benzetmeler ise ya döneminin siyasi yapısını simgeleyen imparatorlukların yönetici kadrolarının baştan ayağa doğru inen hiyerarşisi ya da güneş ve ayna gibi yansıtıcılık özelliği olan maddelerdir. Hüccetü’l-İslam İmam Gazzâlî, kalbe musallat olan şeytanın desiselerini, kalbe nüfuz yollarını, nefsin arzu ve iştihalarını detaylandırmak suretiyle izah ediyor. Usta Mütercim Cemal Aydın’ın Çevirisiyle Sadî-i Şîrâzî – Bostan ve Gülistan Sadî, Bostân ve Gülistân’ı bir yıl arayla bitirmiş ve bu eserleri Salgurlular hanedanından baba ve oğul iki ayrı hükümdara ithaf etmiştir. M. 1257 yılında tamamlanan Bostân kitabı adalet, ihsan, aşk ve muhabbet, tevazu, rıza, kanaat, terbiye, sükût, tövbe ve münacat başlıklarından oluşur. Her konu ilgili hikâyeler ve hikâye sonlarında veciz sözlerle desteklenir. Bostân yaklaşık 5000 beyit ihtiva eder. Gülistân’daki hikâyelere gelince, bunlar da Sa‘dî’nin hayat tecrübesi, müşahedeleri ve yaşadıklarıyla şekillenmiştir. Gülistân sekiz bölümden oluşmaktadır: Padişahların davranışı, dervişlerin ahlâkı, kanaatin fazileti, susmanın faydaları, aşk ve gençlik, düşkünlük ve yaşlılık, terbiyenin etkisi, sohbet/birlikte yaşama adabı. İki eserde de benzer konular işlenmiş olup hayli nasihat ve ibret-amiz olaylar içerir. Özellikle, ahlâk ve edebe dair kıssadan hisse şeklinde meseller ve misaller insanın zihnine ve gönlüne nakşolacak cinstendir. Hakan Sökmen – Mimar Sinan’ın Kayıp Kafatası Yaşananlar sadece geleceği değil geçmişi de değiştirir... Kendi halinde, tarihe ve mimarlığa ilgili bir sahaf olan Oktay, bir gün dükkânına gelen Rıfat ile tanışıp dost olur fakat bu tanışmadan çok kısa bir süre sonra Rıfat’ın şüpheli ölümü Oktay’ın zihninde soru işaretleri oluşturur. Rıfat’ın üniversiteden hocası Bülent ile tanışan Oktay, Rıfat’ın, dedesinin günlüklerinden yola çıkarak Mimar Sinan’ın kayıp kafatasının ve sandığının peşine düştüğünü, araştırmaları esnasında tehditler alıp takip edildiğini, çok önemli ipuçları yakaladığını fakat sonunu getiremeden yangın süsüyle öldürüldüğünü öğrenir. Rıfat’ın kendisiyle neden ilgilendiğini merak eder Oktay. Bülent Hoca, Rıfat ve Oktay’ın dedelerinin Mimar Sinan’ın mezarı açılırken aynı itfaiye ekibinden arkadaş olduklarını ve Oktay’ın dedesinin de günlükleri olduğunu, Rıfat’ın dedesinin günlüklerindeki eksik parçaları bu şekilde tamamlayabileceğini düşündüğünü anlatır. Gördüğü rüyanın da etkisiyle Rıfat’ın yarım bıraktığı işi tamamlamaya karar veren Oktay, Bülent Hoca’nın yardımlarıyla ipuçlarını, tarihi, mimariyi ve geçmişi kurcalayarak sürükleyici bir maceraya atılır. İstanbul’dan Londra’ya, Kudüs’ten Süleymaniye’ye uzanan, gerçeğin etrafında örülmüş bu macerada Oktay yalnız olmadığını fark eder; peşinde birileri vardır. Kayıp olan sırları bulmak için bu kişilere karşı zamanla yarışan Oktay, aynı zamanda canını korumak durumundadır. Hakan Sökmen, ilk romanı Mimar Sinan’ın Kayıp Kafatası’yla okuru tarih, mitoloji, gizem, komplolar ve gerilim içinde heyecanlı bir maceraya davet ediyor. Kayahan Demir – Evvel Zaman Koleksiyoncusu İnsanın en büyük düşmanı nefsidir derler. Benimse en azılı düşmanım kibrim! Unutmak, unutulana verilecek en büyük cezadır. Cezasını yüzyıllar önce çekmiş, tarihin karanlık ve kasvetli dehlizlerinden kopup gelen bir Evvel Zaman Koleksiyoncusu... Osmanlı İmparatorluğu’nun en görkemli dönemine tanıklık eden; Topkapı Sarayı, Türk ve İslam Eserleri Müzesi ve İstanbul’un belirli noktalarına bırakılmış şifreli kanıtlar... Yedi iklim üç kıtanın Padişahı Kanuni Sultan Süleyman Han ile Osmanlı İmparatorluğu’nun en kudretli sadrazamını karşı karşıya getiren gerilim ve aksiyon yüklü olaylar silsilesi! Tüm bunların neticesinde cinayete kurban gitmiş, bıraktığı delillerle son âna kadar katilini buldurmaya çalışan bir matematik öğretmeni... Şifre Bilimci Milas Ulukan ve Şifreli Dosyalar ekibi, aydınlatmaya çalıştıkları sırrın yüzyıllardır tarihin karanlık satırlarında gizlendiğini anlarlar. Bu gizemli tarih cinayetinin haberini yapmaya çalışan basın organları ise tek bir manşet üzerine yoğunlaşmıştır: “Evvel Zaman Koleksiyoncusu, Hafıza Koleksiyoncusu’na karşı!” Sevda Özdemir – Hayati Kopya Araştıran, düşünen, ipuçlarını takip edip gerçeği ortaya çıkaran gerçek bir dedektif, Hayati! İlk macerasında Hayati Kopya ile tanışın! Sınıfın yeni öğrencisi olmak her zaman zordur. Fakat okuldaki ilk günü, on yaşındaki Hayati Kopya için her şeyi biraz daha zorlaştırır. Hayati, yeni okulunda arkadaş edinmekte önce biraz zorluk çekse de kısa sürede çok sıkı dostluklar edinir. O ve arkadaşları, okul kütüphanesinde yıllar önce kaybolan çocuğun gizemini çözmek için bilinmezlerle dolu bir maceraya atılır. Kütüphane arşivinde tarihi 1800’lü yıllara dayanan eski bir kitabı bulmalarıyla araştırmaları çok daha heyecanlı bir hâl alır. Hayati Kopya ve arkadaşları, Kayıp Çocuk Gizemi’ni aydınlatabilecek mi? Gizemli kitabın peşinde maceradan maceraya koşmaya ne dersin? Algar Çocuk Kitapları Ödülü Vanesa Martinez, Viv Campbell – Minicik Miyim? Küçük bir kız çocuğunun gözünden dünyadaki yerimizi fark edeceğimiz sımsıcak bir öykü… Siz de bazen kendinizi bu evrende minicik hissediyor musunuz? Öyküdeki kahramanımız küçük kız kendisini öyle hissediyor. Ağaçlara bakıyor, çevresine bakıyor ve “Ben ne kadar da miniciğim…” diyor. Ancak sonrasında kendisi fiziğiyle küçük olup, yaptıkları iyilikler ve dokunuşlarla büyük işler başarmış insanları gözlemliyor. Öykümüzün sonunda minik kız artık çok büyük! Murat Takma – Kafa Patlatan Kelime Oyunları Kafa Patlatan Kelime Oyunları'nı alın ve kelimeleri parmağınızda oynatın! Ne kadar zeki, çalışkan ve dikkatli olursanız olun başarının yolu odaklanabilmek, doğru kelimelerle kendini iyi ifade edebilmek ve üretici düşünebilmekten geçiyor. Birbirinden ilginç ve zevkli bulmacalarıyla Kafa Patlatan Kelime Oyunları hem dikkatinizi ve dil becerinizi geliştirecek hem de sizi kalıpların dışında düşünmeye ve üretmeye sevk edecek. Kelime türetme, eksik harfleri bulma, birleşik sözler üretme, kelime avı, karışık harflerden anlamlı kelimeler elde etme gibi daha onlarca türde kelime oyunuyla beyin fırtınası yapacak, kelime haznenizi her gün daha da güçlendirecek, tam bir ‘kelime cambazı’ olacaksınız!

  • "Bizi birbirimize bağlayan ne kaldı ki?"

    Mahmut Yıldırım, Fatma Nuran Avcı ile ikinci öykü kitabı, İki Kıyı üzerine söyleşti:"Herkes kendi kıyısında yaşam mücadelesi veriyor. Savrulanlar, yaralananlar, yaşama sevincini kaybedenler sayısız. İki Kıyı farklı kıyıdakileri, denizin ortasında kalıp çırpınanları anlatmaya çalıştı." İki kıyı arasında mekik dokuyan, sayılı zamanın içinden geçen, dertlerini çantalarında, zihinlerinde taşıyan, daima yolculuk hâlinde olan canlı karakterlerin öyküleri… İlk öykü kitabına adını veren Son Cevizlik ile Yaşar Kemal Öykü Yarışması’nda birinciliğe değer görülen Fatma Nuran Avcı, ikinci öykü kitabı İki Kıyı ile edebiyatın sunduğu olanakların peşinden giderek içimizdeki insanların kapılarını aralıyor. Honoré de Balzac, “Birbirimize ulaşmak için hangi yollardan yürüdüğümüzü, acı sular okyanusunda, yeşil ve çiçekli iki kıyı arasında, dağların dibinde pırıl pırıl kumlar üstünde akan tatlı su kaynağına doğru bizi hangi mıknatısın çektiğini görmüyor musunuz?” der. Bu sözden yola çıkarak bizleri bağlayan ve ayıran İki Kıyı’dan bahseder misiniz? Bağlanmak, ayrılmak. Anlamlarından, çağrıştırdığı nice kelimelerden önce şu soruyu sorarak başlamak istiyorum sözlerime: Bizi birbirimize bağlayan ne kaldı ki? Hangi dostluk, iyi niyet, anlayış? İnsanın insana bakışı çıkardan ibaret artık. Çıkarların merkezinde oyunlar oynanıyor. Oyalayan, çok çabuk yaşanıp biten oyunlar. Günümüzde sevginin yerini arzu, dostluğun yerini hınç aldı. Ayrıldık, ayrıştık. Her anlamda, her türlü ilişkide barıştan uzaklaşıyoruz. Herkes kendi kıyısında yaşam mücadelesi veriyor. Savrulanlar, yaralananlar, yaşama sevincini kaybedenler sayısız. İki Kıyı farklı kıyıdakileri, denizin ortasında kalıp çırpınanları anlatmaya çalıştı. İki kıyı arasında mekik dokuyan, sayılı zamanın içinden geçen, dertlerini çantalarında, zihinlerinde taşıyan, daima yolculuk hâlinde olan canlı karakterlerin öyküleriyle içimizdeki insanların kapılarını aralıyorsunuz. İki Kıyı beraberinde neleri getirip götürdü? İki Kıyı’nın temeli İzmir’e yeni geldiğim, kendimi yalnız hissettiğim bir cumartesi gününde atıldı. Bir baba oğuldu gördüğüm. Sarı saçlı erkek çocuğunun yüzü tertemizdi. Baba berduş, pasaklı. Çocuk, Ayvalık tostunu yemeye çalışıyor dökülmüş dişleriyle. Baba sürekli, Yesene hadi, diyordu. Bu sahne çok dokundu bana. O çocuğa bir daha rastlar mıyım diye defalarca aynı yere gittim. Bu öyküyü yazacağım, dedim sonunda. İnkâr edemem, gerçek karakterler çok yordu. Başlangıç paragrafıyla, kurguyla onlarca kez oynadım. Sona erdiğinde içim hiç rahat değildi. Sanki yayın sürecinde başıma gelecekleri hissediyordum. Öykülerim tamamlanmıştı, verilen sözler vardı: Olmadı. Bir karar vermem gerekiyordu. Madem depo sorun, kâğıt fiyatları dehşet, yazar başarısız bir satış elemanı gibi muamele görüyor, aynı zamanda çifte standart uygulanıyor, bazı yazarlar bu sorunları yaşamıyor, baş tacı. İki Kıyı’nın KDY Yayınları etiketiyle basılması, butik de, egemen de olsa yayınevlerine sözümdür. Bağımsızlıkta karar kıldım. Merak eden sipariş versin, dijital baskılı, ince kapaklı, makul fiyatlı İki Kıyı üç gün içinde okura ulaşsın. Yazmanın, üretmenin önüne geçmemeli hiçbir şey. Bu bilinçle getirene de, götürene de eyvallah, diyorum. Yeter ki canım sağ olsun. Eseriniz iki bölümden oluşmakta: Çantalar ve Taşınmazlar. Çantalar özelinde birbiriyle bağlantılı karakterler yer almakta. Kurgusal karakterlerden ziyade âdeta yaşayan, canlı karakterlerin okur üzerindeki inandırıcılığı ve etkisi üzerine konuşalım isterim. Atölye eğitimleri sırasında aldığım notlardan süze süze, yazmaya dair bana hep rehberlik eden, şaşmaz bir iki cümleyi paylaşmak isterim. Yazma eyleminin özü, okuru bir şekilde anlattığı hikâyeye ikna etmektir, sonrasında okuru hikâyeye dâhil edebilmektir. Belki de yazar o yüzünden okura dil döker, inandırmaya çalışır. Ama bu dili kim dökecek, yoluyla, yordamıyla… Karakter yaratma süreci masamda böyle başlıyor. Sokakta, toplu taşıma araçlarında gördüğüm bir yüze takılıp, o yüze türlü boyalar sürerek devam ediyor. Bir de sesini yakalayınca Fidan, Serkan, Bektaş canlanıyor. Ben insanın kırık tırnağından, titreyen parmaktan sarsılırım. Bu duygulardan kaçamıyorum, metne yansıyor dolayısıyla. İlk öykünüzün alıntısından yola çıkmak istiyorum. İzmir Otogarı’nda bir kolunu annesi, bir kolunu babası çekiştiriyor Deniz Rıza’nın. Boşanmanın çocuklar üzerindeki etkisi büyük ve yaralayıcı bir konu. Aynı zamanda yazar mesaj veriyor, yargılıyor gibi eleştirilere de açık. Yazarken dikkate aldınız mı bunları? Öykülerim ben dilinde, karakterlerim oldukça sıradan. Onların hayat anlayışı, düşünme biçimleri, davranışları belli. Bütün olarak kendilerinin temsil özellikleri var. Eleştiri korkusuyla yazmıyorum. Yaram çocuk, meselem çocuk. Sadece dile getirmek istediğim, mesajım da şu olabilir: Anne ve babalar sorumluluklarını bilsin, sevgiyle, özveriyle büyütemeyecekleri çocukları dünyaya getirmesin. Son olarak kıyınıza vuran, sizi etkisi altına alan neler var? Yazmak istediğiniz konular, teknikler, okuma listeniz, yeni öyküler vs.? İki Kıyı’da mizah öykülerim de yer aldı. Sanırım o yolda ilerleyeceğim. Kitaplar bir umman. Yerli yabancı öykü kitaplarını, romanları takip etmeye çalışıyorum. Etkilendiğim iki ismi verebilirim. Drago Jancar, O Gece Gördüm Onu; Miroslav Penkov, Batının Doğusu

bottom of page