Şayet ziyaret etmek isterseniz bu ihtiyar kenti, takvimleri savuran hadiselerinizi geldiğiniz yerde bırakmanızı şart koşmuş bizden önceki...

’’Aynı yerden iki kez acıyınca, bitmiyor hiçbir şey. Çünkü onlar nereyi yaraladıklarını bilmiyorlar. Sen şimdi yaranla oynamayı bırak. O...

Düşünmeyi tercih etti. İstanbul’u düşündü önce; bu mavi gözlü, konuşan şehri. Çocukuluğunda oyun arkadaşıydı bu şehir, gençliğinde...

Adı konulmamış kıskançlıklar, yokmuş gibi davranılan bağımlılıklar, grubumuzun asıl dinamiğini oluşturuyordu bana kalırsa. Ali Nurdoğan...

Girit’in dağlarını, düzlüklerini arkamda bırakarak ana karaya uçuyorum. Güneş doğmak üzere. Dar bir vadinin dibine alçaldığımda etrafımı...

Ben Ali Yener. 88 Yaşındayım. Aklım yerinde olarak bu itirafı veriyorum. Kimsenin zorlaması olmadan. Ben birini öldürdüm... Göksel Sözer...

Geçen gece, halatla kendimi aşağıya vermekten ona bahsettiğimde gülüp durdu bana. Ben aptalmışım. Kapıya polis geldiğinde aşağıda...

İnsanın yaşamak gayesi onu yaşamaktan daha çok yoruyordu. Yaşamak için yapması gerekenlerin listesi öyle uzundu ki, her sabah bir borç...

Sabahları uyanır uyanmaz içtiği kahvenin midesine kötü geldiğini henüz bilmiyor, içtiği sayısız sigaranın, geceleri az uyumanın, birini...

Esasında ben, kahve falına bakmasını bilmiyordum. Bakar gibi yaparken parmaklarımın arasındaki bir fincanı, kendimce kullanıyordum. Ve...

Onun fikrini zihnimin en nakışlı yerinden söküp atmaya çalışmış, bir nebze başarılı olmuştum ancak döndüğünü öğrendiğim şu birkaç saatlik...

“Ellerim duada, gözlerim rüyada, aklım havada, gözlerim yollarda. Ne çok şey isterim senden, bir tas çorba kaynasın, bir lokma huzur....

Kalemimin ucunu ona değdirdiğim anda çığlığı basıyor! Geliyooorrrr. Heyecanlanıyorum; kaygı var içimde, bir o kadar da sevinç. İşte doğum...

“Babam gibi tüm gücümle eğlendirebilseydim tüm insanlığı, yine de üzer miydiniz beni?” Defne Karadağ Baş ucunda duran çekmeceli dolabın...

Ben acıyı romanlardan, filmlerden değil tam yerinde öğrendim doktor. Çekirdek ailede. Çitlene çitlene parçalanan, dağılan, tuzu boğaz...

Sanki dolmuş durunca inecekler ve hiç hareket etmeden o noktada öylece sonsuza kadar kalacaklarmış gibi… Oysa kimi aceleyle, kimi ağırdan...

“Tek gözlü bir yaratık onu izliyordu sanki. Kapı aralandı, bir siyah gölge dışarı savruldu. Sırtı dönük olduğu için kim olduğunu fark...

Girdiği her işten bir şekilde başarıyla çıktı. Bozuk asansörlere, kendisini engellemeye çalışanlara inat yukarı çıktı hep. Hedef hep...

“Böyle şeyleri eskiden daha sık söylerdi. Sıklaşan artık kavgalarımız. Gülümsemesi ansızın soldu. Başını kitaba eğdi.” Doğan Görmez...

“Gemileri yakıp da gelmiştim buraya. Ağzıma geleni, aklımdan geçeni dosdoğru, hiç yumuşatmadan saydırıp, kapıyı çarpıp çıkmıştım. “Oh, ne...